gallery/circle7 layer30
gallery/circle1 layer30
gallery/orpheus15

Ορφικά Μυστήρια

gallery/circle6 layer30

Ανώτερη επικοινωνία με τον Ορφέα:  «Η Θυσία του Ηλιακού Μύστη»

Όλυμπος – Λείβηθρα 03.08.2015

Επιστροφή στα Ορφικά Μυστήρια

 Χρειάζεται να ομονοείσετε πρώτα. Μαζέψετε την ενέργειά σας  και νιώστε το γεγονός ότι είστε μια μικρή ομάδα και αυτή τη στιγμή έχετε ένα κοινό στόχο. Κάθε μια έχει διαφορετικά αιτήματα από τις άλλες αλλά τώρα έχετε ένα κοινό στόχο. Μείνετε σε αυτόν.

 

Και ο στόχος είναι να δείτε τι γίνεται στη πατρίδα του Ορφέα. Από που έρχεται ο Ορφέας; Χάνεται η παρουσία του στο βάθος των χιλιετιών. Ποια χιλιετία προ Χριστού έζησε; Πως γίνεται αλήθεια να φέρνει πληροφορίες από πολύ αρχαιότερη εποχή από τη δική του; Ήταν ένας Μύστης που κατάφερνε να θυμηθεί τι συνέβαινε 20 και 30 χιλιάδες χρόνια πριν; Ήταν κάποιος τυχαίος που η λαϊκή θυμοσοφία τον ανέδειξε σαν σπουδαία μορφή; Μήπως κάποιος ρομαντικός ποιητής μίλησε γι’ αυτόν;

 

Αφεθείτε στα χέρια μου, παρακαλώ. Είμαι εδώ, είμαι δίπλα σας, περπατάω ανάμεσά σας και σκέφτομαι… σκέφτομαι τι να σας πω σήμερα.

 

Να σας πω ένα τραγούδι, αλήθεια, για τη μεγάλη θυσία;

Τη μεγάλη θυσία που αποφασίσαμε να κάνουμε όλοι μαζί, εγώ και εσείς; Όλοι εμείς σ’ αυτόν το πλανήτη;

Γιατί πιστεύετε ότι μια από τις ποιο σημαντικές όψεις της λατρείας είναι η θυσία; Τι πιστεύετε ότι συμβαίνει; Σ` αυτή τη νέα εποχή που ζείτε, διατείνεστε ότι έχει λήξει η περίοδος της αφοσίωσης και της θυσίας και έχετε μπει σε μια νέα ενέργεια.

 

Αλλά τελικά τι είναι η θυσία; Θυσιάζετε, αλήθεια;

Θυσιάζουν όσοι έχουν κάτι να δώσουν. Θυσιάζουν αυτοί που έχουν. Αυτός που δεν έχει, δεν μπορεί να θυσιάσει. Είναι λοιπόν κατά αρχήν η αναγνώριση ότι έχετε κάτι. Κάτι μικρό ή κάτι μεγάλο. Συνδέεται με την έννοια του «Έχω». Και ανάλογα με αυτά που πιστεύετε ότι έχετε, θυσιάζετε. Στην αρχαιότητα κυρίως, τη δική σας αρχαιότητα, θυσίαζαν ζωή, θυσίαζαν ζώα, όσοι είχαν. Όσοι είχαν πολλά χρήματα και ήταν πλούσιοι, θυσίαζαν ταύρους, οι λιγότερο πλούσιοι, κοτόπουλα.

 

Τι σημαίνει θυσία αίματος;

 

[Άννα: Μου λέει «Ο αδελφός είναι εδώ» και ψάχνω ποιόν αδελφό εννοεί… είναι κάποιος με το όνομα Ιοκίδης. Δεν ξέρω τι σχέση είχε μαζί του και τον λέει αδελφό. Για να δω αν θα το εξηγήσει… Ένας αδελφός από το ταξίδι του στη Σαμοθράκη λέει. Εντάξει, προχωράμε]

 

Η θυσία ζωής σημαίνει κατά αρχήν ότι αυτός που θυσιάζει έχει, κατέχει ζωντανά πλάσματα και ένα μέρος εξ αυτών το προσφέρει. Από την άλλη, στη σημερινή σας πραγματικότητα πιστεύετε ότι δεν πρέπει να θυσιάζονται ζωντανά  ζώα, γιατί η σημερινή σας θρησκεία πρεσβεύει ότι αυτές οι μορφές θυσίας είναι παρωχημένες, ότι αναφέρονται σε πρωτόγονες λατρείες και θρησκείες και ότι δεν υπάρχει λόγος να σκορπάτε πόνο  μέσω της θυσίας αίματος. Και είναι και εκείνοι που δεν έχουν καμία σχέση βέβαια με τα εσωτερικά αλλά αγαπούν πάρα πολύ τα ζώα και δεν θέλουν να προκαλούν πόνο αναίτιο.

 

Έτσι έχει αρχίσει να αντικαθίσταται η δόνηση και η εσωτερική αντίληψη, η αντίληψη που έχετε για τη θυσία των ζωντανών, με μία άλλη που λέει ότι μπορείς να προσφέρεις σπονδές με σπόρους. Ποτέ θυσία αίματος.

 

Μεγάλο ρόλο σε αυτό παίζει η τρέχουσα θρησκεία του τόπου, η επίσημη θρησκεία του τόπου, η οποία αντικατέστησε τον αμνό του Θεού με ένα φυσικό πρόσωπο, με έναν άνθρωπο τον οποίο ανήγαγε σε Θεό. Το ζώο που θα σφάζονταν αντικαταστάθηκε με έναν άνθρωπο. Πολύ παλαιότερα στις γραφές αυτής της θρησκείας ένα παιδί είχε αντικατασταθεί στη θυσία από ένα ζώο. Κάθε περίπτωση έχει τη δική της σημειολογία. Σ’ αυτή τη νέα θρησκεία όμως, που ήδη είναι παλιά για σας, το ζώο αντικαταστάθηκε από ένα Θεό. Και η θυσία τελικά γίνεται ως θυσία αίματος και ζωής αλλά σε συμβολική μορφή. Με το συμβολισμό διατηρείται η έννοια αλλά αντικαθίστανται τα στοιχεία, τα αντικείμενα.

 

Δεν ξέρετε που θέλω να το πάω σήμερα, δεν έχετε καταλάβει ακόμα. Λίγο αποχαυνωμένες από τη ζέστη και τη κούραση, με παρακολουθείτε με αρκετή εμπιστοσύνη, θα έλεγα.

 

Ο δικός μου θάνατος αποτέλεσε επίσης μια θυσία. Ο θάνατος του Ορφέα, ο διαμελισμός του από τις Μαινάδες ήτανε μια θυσία. Μία ανθρωποθυσία, θα σκεφτείτε. Περιμένετε. Κάντε λίγη υπομονή.

 

Τι ήταν οι Μαινάδες; Ήταν πνεύματα του δάσους; Ήταν γυναίκες.  Είχαν φυσική μορφή, ήτανε λάτρεις του Διονύσου. Δηλαδή, λάτρεις της ζωής ήταν. Και αυτές οδήγησαν τον Ορφέα στο θάνατο διαμελίζοντάς τον, ξεσκίζοντας τον.

 

Πουθενά στο μύθο που έμεινε στις επόμενες γενιές δεν φαίνεται η έννοια της θυσίας. Και όμως, από τη δική μου οπτική ήτανε μια θυσία.

 

Με τον ίδιο τρόπο που ο ήλιος λάμπει στον ουρανό και μοιράζεται… Ο ήλιος μοιράζεται, βρίσκεται στο κέντρο του, στρέφεται γύρω από τον εαυτό του, κρατά σε ισορροπία όλες τις όψεις των πλανητών γύρω και μοιράζει την ουσία του, το υλικό του το μοιράζει σε όλους τους πλανήτες, το μοιράζει στο σύμπαν, το διαχέει στην ηλιόσφαιρα, το διαχέει απλόχερα, δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Αλλιώς, δεν θα ήταν ήλιος.

 

Με τον ίδιο τρόπο που το κάνει ένα αστέρι αυτό, το κάνει και ο Μύστης, το κάνει ο Ηλιακός Μύστης. Όταν κάποιος φτάσει στο πνευματικό ύψος του Ηλιακού Μύστη θυσιάζεται εκ των πραγμάτων.

 

Το ότι 2000 χρόνια πριν ένας άλλος Μύστης εμφανίστηκε να θυσιάζεται για τη σωτηρία των ανθρώπων, όχι ακριβώς με διαμελισμό αλλά με σταύρωση, στην οποία και πάλι υποδηλώνονται τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα ξέρετε, οφείλεται στο ότι έφτασε στο επίπεδο του Ηλιακού Μύστη.

 

Είναι λάθος να πιστεύει κανείς ότι μπορεί να σταθεί στο επίπεδο του Μύστη, χωρίς να θυσιαστεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι πάντα η θυσία θα είναι αιματηρή. Μπορεί να είναι αναίμακτη. Αλλά οπωσδήποτε θα είναι θυσία. Μπορεί να είναι θυσία δυνάμεων, θυσία χρόνου, θυσία ουσίας.

 

Ο Ηλιακός Μύστης φτάνοντας στο υψηλότερο επίπεδο της νέας του δόνησης, για να βεβαιωθεί ότι πραγματώνει αυτή την ύψιστη δόνηση, οφείλει να διαμοιραστεί. Οφείλει να διασπαρεί, να διαχυθεί, να καλύψει τα πάντα, σε μία τελευταία ίσως έκλαμψη της γήινης ενσάρκωσής του.

 

Και αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί ο Μύστης να το επιλέξει συνειδητά, δεν είναι μία τεχνική, δεν υπάρχουν οδηγίες γραμμένες κάπου, που να λένε ότι αν φιλοδοξείτε να γίνετε Ηλιακός Μύστης, θα πρέπει να οργανώσετε μία θυσία. Να οργανώσετε μία θυσία για τον εαυτό σας - την αυτοθυσία σας.

Πουθενά.

 

Αλλά είναι η ίδια η ηλιακή ενέργεια που όταν φτάνει να συσσωρευτεί μέσα στο κέντρο ζωής του ανθρώπου, δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο από το να στραφεί προς τα έξω σε μία τεράστια έκλαμψη. Και τότε, ανάλογα με το ενεργειακό δυναμικό του Μύστη, ανάλογα με τις ποιότητες πάνω στις οποίες έχει εργαστεί και τις κατευθύνσεις, εκδηλώνεται η θυσία.

 

Το αν οι άνθρωποι το συνειδητοποιήσουν αυτό ή όχι, είναι κάτι άλλο, είναι άσχετο. Πολλές φορές οι άνθρωποι δεν είναι έτοιμοι να συνειδητοποιήσουν αυτό που συμβαίνει. Αλλά ο Μύστης, ο Ηλιακός Μύστης, ακολουθεί το δικό του προσωπικό δρόμο.

 

Μπορεί να έρθει στιγμή μετά από χιλιάδες χρόνια, που κάποιοι να θυμηθούν και να κατανοήσουν και να ερμηνεύσουν τις γραφές που απέμειναν, τους μύθους που απέμειναν και να φτάσουν στο συμπέρασμα ότι, να, αυτός υπήρξε Μύστης.

 

Τίποτα άλλο δεν μετρά για τον Ηλιακό Μύστη από αυτή τη μοναδική στιγμή που γίνεται ένα αστέρι. Δεν πρόκειται για μια ζωή πρόκειται για μια στιγμή.

 

Λέτε ότι ο χρόνος δεν υπάρχει και στα αλήθεια είναι πολύ σχετικός, αλλά αυτή η πραγμάτωση είναι μία στιγμή, όπως αυτό που αποκαλείτε μεγάλη έκρηξη, έγινε σε χιλιοστά του δευτερολέπτου, σε ένα πολύ μικρό χρόνο, σύντομο χρόνο, αλλά διαρκεί μία αιωνιότητα. Ο αντίκτυπός της διαρκεί μία αιωνιότητα. Μία έκλαμψη του ήλιου χρειάζεται μόνο λίγα λεπτά και ωστόσο τα αποτελέσματά της καθώς το ηλιακό υλικό μεταφέρεται μέσα στην ηλιόσφαιρα και τους πλανήτες, τα αποτελέσματά της διαρκούν για χρόνια… για αιώνες. Τα αποτελέσματά της καταγράφονται στο φλοιό των δέντρων, στον κορμό τους, και διαρκούν αιώνες και αυτά. 

 

Έτσι οι Μαινάδες που διαμέλισαν και ξέσκισαν τον αγαπημένο σας Ορφέα, δεν ήταν παρά οι σπίθες της ζωής, της ηλιακής ζωής. Κάτι αντίστοιχο με τη φύση των Τιτάνων που διαμέλισαν το μικρό Διόνυσο αλλά σε ένα επίπεδο πιο γήινο, είναι ο δικός τους συμβολισμός. Είναι οι ενέργειες της ζωής που αναλαμβάνουν δράση, μόλις ο Μύστης αγγίξει αυτό το μαγικό σημείο στο χώρο και το χρόνο, που ενεργοποιείται η διαδικασία της θέωσης – θυσίας.

 

Η θέωση είναι ταυτόσημη με τη θυσία του Μύστη. Δεν μπορεί να γίνει το ένα χωρίς το άλλο.

 

Η θυσία του Μύστη είναι η εξωτερική εκδήλωση της εσωτερικής θέωσης. Δεν κυβερνά ο Μύστης τη στιγμή της θυσίας του - δεν μπορεί να το κάνει. Μπορεί να είναι θεός, να γίνεται θεός εκείνη την ώρα, αλλά είναι επίσης παραδομένος στα χέρια της θειότητάς του. Είναι η ίδια του η θειότητα η ιδιότητά του, η θεία του ιδιότητα που καθορίζει τον τρόπο, το χρόνο και το χώρο που θα συμβεί αυτή η μοναδική θυσία. Είναι μοναδική, γίνεται μία φορά στην ιστορία κάθε όντος στη γη. Μία φορά. Δεν μπορεί να θυσιάζεται σε κάθε ενσάρκωση.

 

Μπορεί να γίνει η θυσία και να ενσαρκωθεί και πάλι; Τότε αυτό θα γίνει με πολύ διαφορετικούς όρους από όλα τα υπόλοιπα όντα, καθώς θα έχει αποσβεσθεί εντελώς κάθε έννοια κάρμα. Κάθε έννοια ενεργειακής εξισορρόπησης. Τότε μπορεί να συλλέξει στοιχεία και να διαμορφώσει ένα φυσικό σώμα εκτός κάρμα. Γιατί τότε δεν υπάρχει δράση και αντίδραση.

 

Το σώμα που θα διαμορφώσει θα υπόκειται σε δράση και αντίδραση. Θα υπόκειται στους φυσικούς νόμους. Αλλά μόνο εκεί. Γιατί ο ίδιος θα έχει πια διαχυθεί στο Όλον. Έτσι μιλάτε για μετενσάρκωση - και μιλούσαμε και τότε πολύ για το ταξίδι της ψυχής από τη μια πλευρά στην άλλη. Αυτή είναι μία πανάρχαια πεποίθηση. Πανάρχαια. Δεν προέρχεται από την αρχαία Ελλάδα, δεν προέρχεται καν  από τον Ινδουισμό ή το Βουδισμό. Υπήρχε πολύ πριν από αυτούς.

 

Και η στιγμή αυτή της θυσίας του Μύστη, είναι η στιγμή της Αλήθειας. Είναι η μοναδική αληθινή στιγμή. Θα έρθει η ώρα που θα καταλάβετε τι ακριβώς εννοώ με αυτά τα λόγια. Αλλά αν υπάρχει μία στιγμή στην πορεία σας, στη πορεία των ενσαρκώσεων και μετενσαρκώσεων σας, μία μοναδική στιγμή που έρχεστε σε επαφή με την Αλήθεια, αυτή είναι η στιγμή  της θυσίας του Ηλιακού Μύστη. Η στιγμή που σε μία έκρηξη δίνεται, προσφέρεται.

 

Και εδώ θα πρέπει να σας πω ότι όταν ο Δίας, ο Πατέρας όλων μιλούσε στη μικρή σας ομάδα για την “οργασμική σας αλήθεια”, αυτή την αλήθεια εννοούσε στη πραγματικότητα. Αλλά σας την έδειξε με τον τρόπο που μπορεί να σας είναι καλύτερα κατανοητή, μέσα από το δόσιμο της ερωτικής πράξης. Είναι η πλησιέστερη εμπειρία μπορείτε να επικαλεστείτε για να νιώσετε τη στιγμή της θυσίας του Μύστη.

 

Βλέπετε πόσο θαυμαστά συνδέονται τα πάντα μεταξύ τους ε; Περιμένετε σήμερα να συνεχίσουμε τα μαθήματα Ορφικών Μυστηρίων. Αλλά αυτό θα γίνει σε άλλη στιγμή, σε άλλο κύκλο.

Όχι τώρα, όχι σήμερα, όχι εδώ.

 

Μπορείτε να σκεφτείτε ότι στη γη των Λειβήθρων στη γη της Πιερίας ήταν που συντελέστηκε η θυσία του Ορφέα. Όταν έφτασε στα ύψιστα στάδια της θέωσής του. Και σε αυτή τη γη μοιράστηκε η ουσία του, και πρακτικά, στο φυσικό πεδίο  μοιράστηκε η ουσία του φυσικού του σώματος. Πότισε τη γη και έγινε ένα με τη φύση, έγινε ένα με τα πάντα. Δεν ήταν θάνατος αυτό που μου συνέβη τότε αγαπημένες μου. Ήταν Αλήθεια. Και πρέπει τώρα να σας πω ότι κάθε θάνατος είναι μία αλήθεια. Όπως σε αυτό που ο Δίας σας αποκάλεσε “οργασμική σας αλήθεια” βιώνετε τη βαθύτερη αλήθεια της ύπαρξής σας και είναι αυτό που σας εξήγησα ότι συνδέεται επίσης με την έννοια της θυσίας του Ηλιακού Μύστη, στο φυσικό πεδίο κάτι ανάλογο συμβαίνει με το φυσικό σώμα. Αλλά βλέπετε, οι άνθρωποι φοβούνται τόσο πολύ τον θάνατο, φοβούνται τόσο πολύ αυτό που δεν μπορούν να δουν, ώστε θεωρούν ότι είναι ένα άδικο τέλος.

 

Και αν είναι κάτι με το οποίο θα ήθελα να φύγετε από εδώ σήμερα, είναι η αντίληψη  του θανάτου ως θυσία. Μήπως καταλαβαίνετε τώρα γιατί ξεκίνησα με μια θυσία που αποφασίσαμε να κάνουμε όλοι μαζί στη γη; Γατί ο θάνατος είναι μία θυσία. Δεν είναι η θυσία του επιπέδου του Ηλιακού Μύστη, αλλά είναι θυσία του επιπέδου του μύστη της φυσικής ζωής. Της ζωής στο τρισδιάστατο πεδίο. Και όπως ο Ηλιακός Μύστης αναλώνεται μέσα από μία εσωτερική έκρηξη και γίνεται ένα με τα πάντα και θυσιάζεται και διαμοιράζει όλα όσα είναι σε όλα όσα υπάρχουν, έτσι στο φυσικό πεδίο η ψυχή φαίνεται πιστή στην απόφασή της και τη δέσμευσή της φεύγοντας να μοιράσει, να διαλύσει το φυσικό σώμα που είχε συνθέσει και το οποίο είχε εναρμονίσει και είχε εμπλουτίσει με λογιών - λογιών ενέργειες και επιγνώσεις, να το μοιράσει σε όλους στη γη.

 

Αν οι άνθρωποι κατανοούσαν αυτό το μέγα μυστήριο, κατανοούσαν τη μεγάλη θυσία του θανάτου, θα έφταναν σε αυτή τη στιγμή με απόλυτη νηφαλιότητα και γαλήνη, αναγνωρίζοντάς την σαν τη στιγμή στην οποία πραγματώνουν το ύψιστο δυναμικό τους.

 

Γι` αυτό σας είχε ειπωθεί πριν από καιρό ότι σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος. Και τότε τρόμαξαν κάποιοι και είπαν: «Μα τι πεισιθανάτιος τρόπος είναι αυτός από το Πνεύμα; Εμείς θέλουμε να ζούμε επ’ άπειρο», γιατί απλά ξεχάσατε τη δέσμευση, τη κοινή συμφωνία, τη συμφωνία ότι ναι θα κατεβείτε στη γη, θα πάρετε τις εμπειρίες που ζητάτε αλλά κάθε φορά θα αποχωρείτε αφήνοντας το φυσικό σώμα εμπλουτισμένο με ενέργειες και εντυπώματα εμπειριών και πλούσια ελέη, πλούσια γνώση, φορτισμένο ενεργειακά, να διαλυθεί στη γη, μεταφέροντας τα εντυπώματα αυτά στα κατώτερα πεδία, που δεν είναι κατώτερα αλλά έτσι ονομάζετε τα πεδία της ύλης. Έτσι ώστε όλα τα βασίλεια να πάρουν, να μοιραστούν αυτές τις επιγνώσεις και να τις αφομοιώσουν στο δικό τους πεδίο.

 

Μετά από αυτά είναι λίγο δύσκολο ένας άνθρωπός να μην νιώσει ευνοημένος και ιερός, για το γεγονός ότι θα έρθει η ώρα, κάποια στιγμή, να μοιραστεί. Είναι λίγο δύσκολο μετά από αυτό να μην θυμόσαστε κάθε στιγμή και λεπτό, ότι η στιγμή του θανάτου  είναι μία ύψιστη πράξη ιερουργίας. Είναι ένα μυστήριο από μόνη της. Είναι μία θυσία, που μπορεί να μην είναι θυσία  του επιπέδου του Ηλιακού Μύστη, αλλά είναι θυσία, η θυσία που έχει συναποφασίσει κάθε πνεύμα ενσαρκούμενο στη γη. Και βλέπετε ότι το ίδιο συμβαίνει με όλα τα βασίλεια της φύσης. Όλα τα βασίλεια αφήνουν την εμπειρία τους να  μοιραστεί στο συλλογικό.

 

Το ερώτημα λοιπόν είναι μάλλον πως θα φτάσει κάποιος στη στιγμή αυτής της θυσίας συνειδητά, με κάθε επίγνωση ότι, πέρα από τη δική του μετάβαση σε μια άλλη πραγματικότητα, σε μια άλλη διάσταση, πραγματοποιεί ταυτόχρονα μια θυσία, μια μεγάλη αυτοθυσία.

 

Ακόμα και όταν ο άνθρωπος με το μικρό του νου φοβάται και αρνείται, η ψυχή το κάνει με χαρά. Η ψυχή χαίρεται. Αυτή είναι η δική της συμμετοχή στο σύμπαν, στο μεγάλο έργο του σύμπαντος. Το θεωρεί τιμή της κάθε φορά. Τιμή της. Η ψυχή θυσιάζεται συνειδητά και χαίρεται γιατί ξέρει ότι αυτή η θυσία δεν σημαίνει το τέλος. Καμία θυσία δεν σημαίνει το τέλος - ούτε η θυσία του Ηλιακού Μύστη σημαίνει το τέλος.

 

Ακόμα και όταν ο Ηλιακός Μύστης σε μια έκρηξη ενέργειας διαχύσει την ουσία του στα πάντα, υπάρχει ένας σπινθήρας που παραμένει αλώβητος. Το λέω σπινθήρα, γιατί δεν μπορώ να σας το περιγράψω με καλύτερο τρόπο. Υπάρχει ένας «πυρήνας μνήμης». Ένας πυρήνας μέσα στον οποίο είναι καταγεγραμμένες όλες οι ατομικές μνήμες. Και αυτός ο πυρήνας αποτελεί μέρος ενός πολύ μεγάλου άστρου. Μέρος του!

 

Στο κέντρο του σύμπαντος… Δεν ξέρετε αν υπάρχει κέντρο. Σας λέω ότι υπάρχει ένα κέντρο. Στο κέντρο του σύμπαντος εδρεύει αυτός ο πυρήνας. Και όταν όλοι οι πυρήνες αυτού του μεγάλου άστρου φτάσουν σε ένα επίπεδο δόνησης, τότε ξεκινά ένας νέος κοσμικός κύκλος.

 

Αλλά μέχρι εδώ σας είπα ήδη πολλά και δεν θα ήθελα να τραβήξω τη προσοχή σας σε κάτι άλλο. Δεν θα ήθελα να αποσύρω τη προσοχή σας από τη θυσία του Ηλιακού Μύστη.

 

«Θα καταφέρω να κάνω αυτή τη θυσία σ’ αυτή τη ζωή;» ρωτάτε ήδη.

Ναι για κάποιους θα γίνει. Όχι για όλους. Δυστυχώς, στη κατανόηση που βρίσκεστε τώρα, θεωρείτε άσχημο να μην γίνει σε αυτή τη ζωή. Δυστυχώς! Γιατί εγώ σας λέω ότι δεν παίζει κανένα ρόλο σε ποια ζωή θα γίνει. Αν γίνει τώρα ή αν θα γίνει μερικές ζωές αργότερα. Σας λέω επίσης, ότι μπορείτε να το προγραμματίσετε ώστε να γίνει σε μία ζωή. Αλλά όταν προγραμματίζετε τα ταξίδια σας στη γη, δεν έχετε αυτό στο νου σας. Έχετε στο νου σας τη γήινη εμπειρία.

Μετά έρχεστε και νιώθετε αδικημένοι και λέτε: «Δεν τα προγραμμάτισα σωστά». Και όμως, καλά κάνατε.

 

Από τη δική μου πλευρά αναγνωρίζω το γεγονός ότι ένα πνεύμα μπορεί να φτάσει στο επίπεδο του Ηλιακού Μύστη άμεσα. Δηλαδή, μπορεί να πραγματώσει αυτή τη θυσία άμεσα. Σε μία μόνο ζωή. Αλλά δεν είναι αυτοσκοπός... Δεν είναι αυτοσκοπός.

 

Πάρτε λοιπόν όσο χρόνο χρειάζεστε, ενθυμούμενοι πάντα κυρίως αυτό: ότι κάθε θάνατος είναι μία θυσία. Με κάθε θάνατό σας επιβεβαιώνετε τη συλλογική απόφαση να μοιράζεστε στα πάντα. Να μοιράζετε απλόχερα τη γνώση και την εμπειρία σας και τα εντυπώματά σας, στα πάντα.

 

Όταν κατορθώσετε, μετά από διαδοχικές εμπειρίες αυτής της θυσίας, να την κάνετε συνειδητά -άρα η σημερινή μας επικοινωνία είναι ένα βήμα προς αυτή τη κατεύθυνση-, όταν κατορθώσετε λοιπόν να φτάνετε στη στιγμή του θανάτου με αυτή την επίγνωση πολύ συνειδητά, σαν κυρίαρχες υπάρξεις που με αγάπη προσφέρονται, τότε το επόμενο βήμα ή βήματα μέχρι τη θυσία του Ηλιακού Μύστη, είναι σύντομα. Είναι μικρά. Γιατί ήδη θα έχετε εξασκηθεί αρκετά στη συνειδητή θυσία, στη συνειδητή προσφορά.

 

Ευλογημένοι είναι όσοι επισκέπτονται αυτό το χώρο και μένουν στην Αλήθεια τους και δεν χάνονται στο δρόμο σε περιπτύξεις πάθους με το κατώτερο εγώ τους. Αλλά έρχονται σε αυτό το χώρο και παραμένουν εστιασμένοι στο φως.

 

Και έτσι είναι.

 

 

Ανώτερη επικοινωνία μέσω της Άννας Αποστολίδου

 

 

[Απομαγνητοφώνηση: Ρέα Κουφάκη]