Τα παιδιά του Ζεβεδαίου ποιον είχανε πατέρα;

Τα παιδιά του Ζεβεδαίου ποιον είχανε πατέρα; Είναι το ίδιο σαν να ρωτάτε αν ο Υιός του Πατέρα προέρχεται από τη φυσική του μητέρα ή από τον Δημιουργό. Είναι σαν να ρωτάτε αν ο Ερχόμενος έχει σταλθεί από τους φυσικούς του γονείς ή από την Αρχή της Ζωής η οποία τον γέννησε.

Ο Εαυτός και η Ψυχή αντιστέκονται στην προσπάθεια του νου να τους χωρίσει και να αποδώσει στον καθένα τους διαφορετικές ποιότητες και χαρακτηριστικά. Απεναντίας, παραμένουν ενωμένοι στην ανεξαρτησία τους από τις επιταγές του νου.

Έρχομαι να σας δείξω πόσο εύκολο είναι να κατανοήσετε την αρχή της ισότητας των δύο φύλων σε μια κοινωνία που θεωρεί τους ψεύτες και τους υποκριτές ως θεμέλιά της και τους ανθρώπους που αντιστέκονται στο σύστημα σαν τους τελευταίους τροχούς της αμάξης.

Ουκ επ’ άρτω μόνο ζήσεται άνθρωπος. Βλέπετε, το σώμα χωρίς το αίμα που το ζωοποιεί μοιάζει νεκρό κέλυφος αδύναμο να εκτελέσει οποιαδήποτε λειτουργία. Έτσι και η μορφή χωρίς τη ζωοποιούσα ενέργεια δεν είναι παρά μια αδρανής ουσία, ανίκανη να εκτελέσει οποιαδήποτε λειτουργία μέχρι να ενεργοποιηθεί από το Πνεύμα.

Είναι εύκολο αλήθεια να ανασηκώσετε τους ώμους και να αδιαφορήσετε γι’ αυτό που συνιστά την αρχή της ίδιας της ζωής. Είναι εύκολο και απλό να παραμείνετε στη μέριμνα του επιούσιου άρτου χωρίς να χαίρεστε την ολοκλήρωση της ύπαρξής σας μέσα από την ένωση του άρτου και του οίνου, είναι εύκολο να φυλακίζεστε στα φαινόμενα και την αδράνεια της μορφής και να μην επιζητάτε αυτό που την ζωοποιεί και την υψώνει σε όλο και ανώτερες μορφές έκφρασης.

……………………

Επόμενο μήνυμα από τον ΑΑ Μέτατρον σχετικά με όσα ειπώθηκαν παραπάνω:

Τα παιδιά του Ζεβεδαίου ποιον είχανε πατέρα;

Αυτή είναι μια συνηθισμένη ερώτηση στις συντροφιές που διασκεδάζουν θέλοντας να δείξουν πως ο νους μπορεί να παρασυρθεί και να μην αναγνωρίσει το προφανές. Όμως μια πιο ενδελεχής εξέταση του θέματος, θα έδειχνε ότι η προφανής απάντηση είναι και η πιο επιφανειακή.

Απάτωρ και Αμήτωρ ήταν αυτός που δημιούργησε τα σύμπαντα και ό,τι έχει ποτέ δημιουργηθεί προέρχεται από τον Ένα Πατέρα Δημιουργό ή, γι’ αυτούς που επιθυμούν να αποτίσουν φόρο τιμής στη θηλυκή ενέργεια, τη Μονάδα που αργότερα εκδηλώθηκε ως θηλυκή και αρσενική ενέργεια.

Ποιος λοιπόν είναι αυτός που θα απαντήσει ότι ο Ζεβεδαίος ήταν ο πατέρας των παιδιών του; Η αρχή είναι κοινή, όπως κοινή είναι και η διαπίστωση ότι τα πάντα προέρχονται από τη διαίρεση του Ενός σε άπειρες μορφές, πάνω σε μια άπειρη κλίμακα δονήσεων. Μια διαίρεση φαινομενική φυσικά γιατί το Ένα ήταν και παραμένει Ένα. Η κλίμακα των δονήσεων αντιστοιχεί κυρίως σε διαφορετικές καταστάσεις συνειδητότητας που υφίστανται σε μια σειρά πεδίων τόσο απομακρυσμένων από την έννοια του Ενός, όσο απομακρυσμένη είναι η εκδηλωμένη συνειδητότητα από την επίγνωση της ταύτισής της με το Κέντρο.

Αντίστοιχα, όσο αυξάνεται η επίγνωση αυτή κατά την εξελικτική πορεία, τόσο η κατάσταση της συνειδητότητας μεταμορφώνεται βήμα βήμα και φτάνει να ανελιχθεί στην κατάσταση που συνήθως αποκαλείτε «φώτιση».

Η διαφορά όμως από την αρχική κατάσταση, έγκειται στο γεγονός ότι στο μονοπάτι της ανέλιξης η συνειδητότητα συντροφεύεται από τη μορφή. Συνεπώς, αυτό που «φωτίζεται» δεν είναι η ίδια η ατομικότητα αλλά η μορφή που την περιβάλλει και την ντύνει στο ταξίδι του εξελικτικού κύκλου.

Κι έτσι, ενώ η ατομικότητα, το Εγώ Είμαι, είναι και παραμένει σε διαρκή ενότητα με την Πηγή, σύμπαντα ολόκληρα σε όλη την κλίμακα της Δημιουργίας, μορφοποιούνται και «φωτίζονται», αποκτώντας όλο και μεγαλύτερη επίγνωση της ταύτισής τους με το κέντρο. Ένα συμπαντικό εργαστήρι φώτισης της ύλης, αν και δεν θα πρέπει να παραλείψουμε μια μικρή επεξήγηση πάνω στον όρο της φώτισης και της σχέσης της με τους συναφείς όρους του φωτός και τους σκότους.

Το ενδεχόμενο της σύγκρουσης μεταξύ δύο αντιθέτων είναι ελάχιστο. Δύο δυνάμεις ίδιας φύσεως σε αντίθετη πορεία μεταξύ τους μπορούν πιθανώς να συγκρουστούν, όχι όμως και δύο δυνάμεις αντίθετης φύσεως σε κοινή πορεία. Γιατί στην τελευταία περίπτωση, οι δύο δυνάμεις ενεργούν συμπληρωματικά, στροβιλίζονται μεταξύ τους και πλέκουν ολόκληρο το υφαντό της δημιουργίας, συνθέτοντας πολλές και διάφορες πραγματικότητες, βασισμένες κάθε φορά σε μια διαφορετική αναλογία συμμετοχής τους.

Με τον τρόπο αυτό, ενώ το Πνεύμα στέκεται στο κέντρο του, μπορεί ταυτόχρονα να βιώνει πολλαπλά σενάρια και πολυποίκιλες πραγματικότητες, ανάλογα με το πόσο μακρυά μπορεί να θεωρήσει ότι βρίσκεται από τον εαυτό του.