Ο Λωτός της Αφροδίτης

[Προηγήθηκε ανάγνωση Ορφικών Ύμνων.]

Άννα: Σήμερα μου είπε ένα ωραίο ο Δίας και θέλω να το μοιραστώ. Σήμερα το μεσημέρι έκανα μια σύντομη σύνδεση και ήταν περίεργες οι ενέργειες -όχι άσχημες αλλά ήταν περίεργη η δόνηση. Είπα στον εαυτό μου, «πάλι θυμαπάτη… και… και…;». Τότε μου είπε ο Δίας «Η πλάνη τελειώνει, εκεί που αρχίζει η αγάπη».

Ξεκινάμε…

…………………..

Φοράω τα καλά μου και έρχομαι. Αφροδίτη!

Περί πολλού με έχετε και κάνω χαρά μεγάλη γι’ αυτό. Έρχομαι με τα πέπλα μου και στέκομαι στο κέντρο του κύκλου σας, πασιχαρής, χαμογελαστή… μειδιώωσα, όπως λέγαμε. Και αφού στέκομαι μπροστά σας, ζητώ για άλλη μια φορά να βάλετε το χέρι σας στη φωτιά. Θα βάζατε το χέρι σας στη φωτιά για μένα; «Εξαρτάται, ποια φωτιά εννοείς.», απαντάτε.

Σήμερα θέλω εσείς να μου απαντήσετε αυτήν την ερώτηση. Θα βάζατε το χέρι σας στη φωτιά για μένα; Γιατί. Όταν λέμε ότι «βάζω το χέρι μου στη φωτιά» για κάποιον, σημαίνει ότι είμαι απολύτως βέβαιος γι’ αυτόν, ότι τον εμπιστεύομαι, είμαι απολύτως βέβαιος για κάτι. Εσείς; Απαντήστε αυτό το ερώτημα, μέχρι το τέλος της συνάντησης. Ο Δίας θα σας παραλάβει μετά από αυτήν την απάντηση. Θα πρέπει να απαντήσετε, πριν ξεκινήσει ο Κύκλος των Ολύμπιων Ιερέων αργότερα.

Σοβάρεψαν τα πράγματα, ε; Ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο σοβαρά και αστεία ταυτόχρονα. ποτέ δεν ήμουν εδώ, περισσότερο απ’ ό,τι σήμερα και ποτέ δεν ήσασταν εσείς εδώ, καλύτερα απ’ ό,τι σήμερα. Πράγματι, ακόμα και σ’ εκείνες τις αρχαίες εποχές, που ξέρετε κάποιες/κάποιοι ότι ήσασταν ιερείς/ιέρειες θεών, σοφοί, μύστες, ανώτερα πνευματικά όντα!

Τι σας λέει αυτό; Σας αρέσει να σκέφτεστε τον εαυτό σας στο παρελθόν, σαν ανώτερα πνευματικά όντα. Μέσα σας πιστεύετε ότι ήσασταν καλύτεροι από σήμερα, ότι είχατε περισσότερες γνώσεις απ’ ό,τι σήμερα και ποιότητες ακόμα καλύτερες. Αυτό τείνετε να πιστεύετε. Δεν το ομολογείτε στον εαυτό σας, ξέρετε ότι περάσατε μέσα από πολλές ενσαρκώσεις, ότι κάνατε πολλά -και καλά και κακά- αλλά, όταν σκέφτεστε τον εαυτό σας, προσπαθείτε να εφελκύσετε γνώσεις και πληροφορίες από μία εποχή που ξέρατε τα πάντα, που ήσασταν βαθιά στα Μυστήρια. Με τίποτα δεν σας περνάει από το μυαλό ότι, αν είναι μία εποχή που ξέρετε πολλά και είστε μέσα σε όλα, είναι τώρα, αυτή η εποχή!

«Ναι», θα πείτε, «μα θέλουμε να ανασύρουμε τις αρχαίες γνώσεις των Μυστηρίων, των Ελευσίνιων, των Καβείριων, ένα σωρό Μυστηρίων. Και τότε ήμασταν εκεί και βλέπαμε, συμμετέχαμε. Συμμετείχαμε σε πραγματικό χρόνο. θέλουμε να φέρουμε αυτή την εμπειρία εδώ.» Πόσες φορές αλήθεια, αγαπημένοι μου και αγαπημένες μου, δεν συμμετείχατε σε εμπειρίες ζωής, πόσες φορές, χωρίς να το πάρετε είδηση! Και χρειαζόταν πάντοτε να περάσει ένα χρονικό διάστημα για να το αφομοιώσετε, να το κατανοήσετε, να το προσεγγίσετε βαθύτερα.

Σε τούτη εδώ την ενσάρκωσή σας, πόσες εμπειρίες βιώσατε; Τι έχετε κρατήσει από αυτές; Έχετε μυηθεί σε αυτήν τη ζωή πολλές φορές και ας μην πρόκειται για μυήσεις μυστηριακές. Η μύησή σας στις γνώσεις της επιστήμης, είναι αληθινή. Είναι μύηση. «Και λοιπόν;» Τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει το Τώρα. Θέλω εδώ να σας τραβήξω, εδώ, στο Σήμερα, για να σας βάλω αυτή την αλήθεια, ότι εδώ, σήμερα, είστε περισσότερο πλήρεις και ώριμοι από ποτέ άλλοτε. Σήμερα, τώρα, είστε στα καλύτερά σας. Έτσι είναι! Δεν σας ειρωνεύομαι! Και ευελπιστώ, αυτά τα καλύτερα που είστε, να τα δείξετε, να τα τιμήσετε και να τα εκφράσετε.

Αφήστε με να καθίσω ανάμεσά σας, να απλώσω τα πέπλα μου και να σας αγκαλιάσω, να σας καλύψω με αυτά. Πέπλα διάφανα, χρωματιστά, απαλά, σας σκεπάζουν. Και ξάφνου σηκώνομαι και στέκομαι στο κέντρο και περιστρέφομαι, στροβιλίζομαι γρήγορα γύρω από τον εαυτό μου κι εσείς γίνεστε ένα με τα πέπλα μου, που στροβιλίζονται γύρω μου. Ένα γαϊτανάκι από πέπλα. Αφήστε τον εαυτό σας να γίνει ένα πέπλο πάνω μου. Επιτρέψτε το να συμβεί.

Σ’ αυτό το χορό, σ’ αυτόν το στροβιλισμό μου, καθώς τα πέπλα μου στροβιλίζονται κι αυτά γύρω μου και αναδεύονται στον αέρα, σχηματίζεται ένα λουλούδι, που κοιτάζει προς τα κάτω. Ένας ανάποδος λωτός… ή τουλίπα. Καθεμιά και καθένας σας ένα πέταλο. Και ο λωτός στροβιλίζεται. Δεν είναι ένας μαραμένος λωτός, είναι ένας ιδιότυπος λωτός, που θα παραμείνει σε ύπαρξη, όσο είσαστε συνδεδεμένες/συνδεδεμένοι μαζί μου. Ένας λωτός που κοιτάζει προς τη γη.

Αφήστε το βλέμμα σας να πέσει στο έδαφος. Διαπιστώνετε ότι δεν είστε τόσο κοντά στη γη, τόσο κοντά στο χώμα αλλά βλέπετε τη Γη από ψηλά.

Σήμερα χρησιμοποιούμε την ομαδική καρδιά, με έναν τρόπο ιδιαίτερο, για να επιτύχουμε διαφορετικά αποτελέσματα. Και το αποτέλεσμα θα φανεί. Μη ξεχνάτε στιγμή, ότι είστε ένα από τα αιθέρια πέταλα του λωτού. Ενώσω στροβιλίζομαι, απολαμβάνετε τη θέα… τη θέα της Γαίας. Και καθώς ο στροβιλισμός συνεχίζεται και εσείς απλώνεστε και ο λωτός διευρύνεται, πλησιάζουμε τη Γη, που σαν ένα όμορφο, λαμπερό μαργαριτάρι, καλύπτεται από τον λωτό. Ο λωτός μας αγκαλιάζει τη Γαία και κλείνει γύρω της.

Σ’ αυτό το σημείο, το προφανές γίνεται αντιληπτό. Είστε εσείς οι λειτουργοί της Αλχημείας της Αφροδίτης, που καλύπτετε τη Γη και την αγκαλιάζετε, για να γίνει μια μεγάλη μετουσίωση. Αυτό είναι το προφανές.

Δεν σταματώ να στροβιλίζομαι κι εσείς δεν καταλαβαίνετε γιατί θα πρέπει να βρίσκεστε έτσι, κρεμασμένοι προς τα κάτω, με τα χέρια ανοιχτά, την αγκαλιά ανοιχτή, για να κρατάτε τη Γη. «Μήπως θα μπορούσαμε να αλλάξουμε θέση;» Δεν γίνεται τώρα. Περιμένετε.

Αμφισβήτηση.

Έρχεται η αμφισβήτηση… η μία μετά την άλλη. Πολλά αμφισβητείτε. Πάντοτε αμφισβητούσατε, πάντοτε. Μη ξεχνάτε όμως την απάντηση, που πρέπει να δώσετε στο τέλος. Κρατήστε στα χέρια σας τη Γη και μείνετε έτσι για λίγο.

Εγώ εξακολουθώ να στροβιλίζομαι. Και καθώς στροβιλίζομαι, φλόγες ανάβουν και τα πέταλα του λωτού γίνονται φλόγες τεράστιες, που αναλώνουν τα πάντα. Αναλώνετε τη Γαία.

Πυρ.

Ουράνιο πυρ. Όπως λέτε, Αφροδίτη Ουρανία. Η Γαία πυρώνεται. Φλέγεται. Κατακαίγεται. Δεν μένει τίποτα όρθιο. Καίγονται τα πάντα κι εγώ χαμογελώ, πολύ γλυκά και περιμένω από εσάς να κάνετε το ίδιο, καθώς κατατρώτε τη Γαία με τις φλόγες που είστε. Γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος: γαία πυρί μιχθήτω. Αφήστε τη Γαία που κρατάτε, να αναλωθεί στο πυρ της αγκαλιάς σας, μέσα στον πύρινο λωτό.

Κι αφήνοντας αρκετό χρόνο για να ολοκληρωθεί η καύσις, δείτε στο τέλος τι έχει απομείνει.

[Παύση 2΄]

Καίγονται τα πάντα.

[Παύση 2΄]

Ξεφύγετε από τους νοητικούς σας περιορισμούς. Δείτε τι πραγματικά μένει.

Καθώς όλα έχουν καεί και τίποτα δεν υπάρχει πια στο χώρο που καταλάμβανε η Γαία, το μόνο που απέμεινε είναι ένας αετός να πετά, κάνοντας κύκλους στον αέρα.

Κι αυτός ο αετός είναι που μένει πλέον στην αγκαλιά σας, καθώς τα πάντα αλλάζουν μέγεθος. Και οι φλόγες γίνονται πάλι πέταλα και τα πέταλα πέπλα και τα πέπλα εσείς, που είστε καθισμένες/καθισμένοι, στη θέση σας γύρω από τον κύκλο. Όταν τα πάντα καούν, μένει η αιτία. Μένει το Πνεύμα, που ήθελε κάπου να σταθεί.

Μία μεγάλη μεταστοιχείωση λαμβάνει χώρα. Καίγονται πολλά… κατακαίγονται. Εσείς το μόνο που επιθυμείτε, είναι φως. Όσο περισσότερα κάψετε, τόσο περισσότερο φως θα έχετε. Μέχρι να καούν τα πάντα και να εξαντληθεί και το ίδιο το φως. Τότε θα δείτε τον αετό. Που όταν δεν έχει έναν βράχο ή ένα κλαδί για να σταθεί, κάθεται κοντά μου, στη δική μου αγκαλιά. Αυτός ο ιερός αετός, είναι το δώρο μου γι’ απόψε κι αυτό που προμηνά, θαυμάσιο!

Αφήστε τα πάντα να καούν. Τα πάντα!

Το Θείο Πυρ φτάνει σε ύψη και βάθη δυσθεώρητα. Απλώνεται σε όλες τις διαστάσεις. Μπορείτε να το επικαλεστείτε παντού, να το εφελκύσετε και να το κατευθύνετε, σε όποια κατεύθυνση επιθυμείτε, για να αναλώσει, να μεταστοιχειώσει, τα πάντα. Αλλά αυτό θα το κάνετε, με τον τρόπο που σας έδειξα. Γιατί εσείς είστε τα ακροδάκτυλά μου, είστε τα πέπλα μου και η αγκαλιά μου, μέσα στην οποία τα πάντα καίγονται. Συλλογικά, ομαδικά, κάψτε, αναλώστε, μεταστοιχειώστε· μέχρι να φτάσετε στην αιτία, που είναι πάντοτε ο αετός.

Ας έρθουμε στον ομαδικό άξονα τώρα, στο κέντρο του κύκλου. Σ’ αυτόν στέκομαι. Και ο αετός στέκεται στο ύψος της καρδιάς. Στη βάση και γύρω μου, φλόγες. Κι εσείς, παιδιά του Δία και της Αλκμήνης… χμ… ήρθε η ώρα να επιχειρήσετε το ακατόρθωτο.

Ο αετός είναι ένα ζώο τοτέμ, που συμβολίζει την καθαρότητα του Πνεύματος. Για εσάς όμως, συμβολίζει πολλά ακόμα. Κατακαίοντας, ημερώνετε. Ημερεύετε τα πάθη. Απαλλάσσεστε από τις ορμές, από τα κατώτερες προσδοκίες σας. εξαγνίζεστε. Κατακαίγοντας, ανορθώνεστε στο επίπεδο του αετού.

Πάμε για άλλη μια φορά. Θα επαναλάβετε τη διαδικασία με την καθοδήγησή μου αλλά, αυτή τη φορά, ο λωτός, ο πύρινος λωτός, αντί της Γαίας θα αγκαλιάσει μία κατάσταση, που εσείς θέλετε να καθαρίσετε.

Στέκομαι στο κέντρο του κύκλου και απλώνω τα πέπλα μου επάνω σας. Πέπλα ρόδινα, γαλάζια, λιλά, διάφανα, στραφταλίζουν. Είναι απαλά πάνω σας, σας τυλίγουν. Κι εγώ αρχίζω να στροβιλίζομαι με ταχύτητα, παρασέρνοντάς σας. μέσα στο στροβιλισμό, γίνεστε ένα με τα πέπλα. Ο καθένας και η καθεμία ένα πέπλο. Σχηματίζουμε έναν όμορφο, ανάποδο λωτό. Και καθώς ανεβαίνει η θερμοκρασία, τα πέταλα πυρώνονται, τα πέπλα πυρώνονται, γίνονται φλόγες, ο λωτός γίνεται πύρινος. Απλώνετε τα φλόγινα χέρια σας και αγκαλιάζετε μία πραγματικότητα, που βρίσκεται κάτω. Και τώρα μπορείτε να τοποθετήσετε εκεί, την πραγματικότητα που εσείς, ατομικά ο καθένας και η καθεμία, θα θέλατε να κατακαύσετε. Όλοι για έναν και ένας για όλους!

ΠΥΡ!

[Παύση 2΄]

Αφήστε τα να καούν, καθώς όλες/όλοι αγκαλιάζετε την πραγματικότητα στο κέντρο, με τα φλόγινα χέρια, στη φλόγινη αγκαλιά του λωτού. Αβίαστα παρακολουθήστε την καύση. Πάρτε λίγα λεπτά γι’ αυτό. Μην βιάσετε τη διαδικασία.

[Παύση 3΄]

Κάψτε τα πάντα. Ακόμα και όταν η πραγματικότητα κατακαεί και μείνει ένα σύμβολο, κάψτε το κι αυτό. Ξανά και ξανά και ξανά, μέχρι το απόσταγμα να είναι ο αετός. Μέχρι αυτό που θα αναδυθεί από την τελευταία καύση, να είναι ο αετός. Όταν ο αετός έρθει να κουρνιάσει στην αγκαλιά μου, η διαδικασία έχει ολοκληρωθεί.

[Παύση 2΄]

Σ’ αυτό το σημείο ολοκληρώνεται η δική μας συνάντηση. Πάρτε χρόνο, για να μοιραστείτε τις εμπειρίες σας, απαντώντας και στο ερώτημα που τέθηκε.

Η Ουράνια Αφροδίτη.

[Ακολούθησε συζήτηση και μοίρασμα εμπειριών]