Χωράς όσα Οράς

Βαθιά αναπνοή. Δώσ’ μου την πιο βαθιά αναπνοή σου. Εισέπνευσε βαθιά… βαθιά… Φτάσε τον αέρα, όσο πιο βαθιά μπορείς. Κράτησέ τον εκεί λίγα δευτερόλεπτα και άφησέ τον να βγει από το στόμα. Να βγει σταδιακά, αδειάζοντας ό,τι έχεις συλλέξει. Κάν’ το τρεις φορές.

Μιλάω για σένα, η Δήμητρα απόψε. Για σένα, που με κοιτάς στα μάτια και περιμένεις να ακούσεις τα λόγια μου. Για κανέναν άλλον, μόνο για σένα. Εσείς με αναγνωρίζετε ως Μητέρα. Εγώ, εσένα.

Κανένας άλλος δεν μπορεί να έρθει στα πόδια μου, να καθίσει στα πόδια μου όπως εσύ. Γιατί εγώ κι εσύ είμαστε στενά δεμένες/δεμένοι. Έχουμε δεθεί στενά. Σου μιλώ και ακούς. Γκρινιάζεις και σ’ αγαπώ. Σου λέω κάθε φορά την αλήθεια μου/την αλήθεια σου. Σου λέω κάθε φορά, πώς να κοιτάζεις τον κόσμο καλύτερα. Κάθε φορά από μια άλλη σκοπιά. Και έτσι γίνεσαι μεγάλη/μεγάλος. Μεγαλώνεις! Απλώνεσαι! Περιστρέφεσαι γύρω από το κέντρο σου! Και έχεις μάτια ολόγυρά σου. Απ’ όσες περισσότερες σκοπιές κοιτάξεις τον κόσμο, τόσα περισσότερα μάτια έχεις. Όχι μόνο δύο, άσπρο και μαύρο, καλό και κακό. Γίνεσαι ένα πολυόματο. Και αυτό δηλώνει πόσες φορές κοιτάζεις τον κόσμο από άλλη σκοπιά. Πόσα διαφορετικά σημεία θέασης έχεις. Και αυτό σε πάει βαθιά.

Φαντάζεσαι τι θα γινόταν αν είχες μάτια παντού, σε όλο το σώμα; Δεν μπορείς να το καταλάβεις. Δεν μπορείς, γιατί κάθε φορά που φαντάζεσαι ότι έχεις μάτια σε ένα άλλο σημείο του σώματός σου κοιτάς ευθεία μπροστά και οραματίζεσαι πώς θα ήταν να κοιτούσες με αυτά. Ο εγκέφαλός σου όμως δεν μπορεί να καταγράψει τη σφαιρική οπτική που θα δημιουργούνταν. Αν κλείσεις το ένα μάτι και κοιτάξεις μόνο με το άλλο, από ένα σημείο θέασης, τα πράγματα είναι … φτωχικά. Αν ανοίξεις και το άλλο, έχεις μεγαλύτερο πεδίο οπτικό. Βλέπεις και αυτά που δεν έβλεπες πριν, προς την άλλη πλευρά αλλά ο μηχανισμός σου, ο εγκέφαλός σου τα κάνει ένα. Συρράπτει τις εικόνες και τις κάνει μία -μία ενιαία εικόνα.

Φαντάσου λοιπόν τι θα συνέβαινε αν κοίταζες παντού. Πώς θα ήταν η εικόνα που θα δημιουργούσε ο εγκέφαλός σου; Θα έμοιαζε να κοιτάς, να έχεις απόλυτη επίγνωση, του εσωτερικού μιας σφαίρας, καθώς στέκεσαι στο κέντρο της. Θα ήταν μία σφαιρική αντίληψη… απ’ την ανάποδη, από μέσα προς τα έξω. Η ανθρωπότητα απέχει πολύ από αυτό. Αν κάποτε καταφέρει να δημιουργήσει μία τέτοια οπτική, πολλά θα αλλάξουν στο νευρικό σύστημα του ανθρώπου. Δεν θα λειτουργεί καθόλου όπως πριν. Τώρα προσπαθείς να κατανοήσεις όλα γύρω σου, εσωτερικά αλλά ακόμα προσπαθείς να ενώσεις κομμάτια εικόνων… σπαράγματα εικόνων. Τότε, θα είναι εκ των πραγμάτων ένα.

Πάρε δυο λεπτά, μονάχα δυο λεπτά, για να φανταστείς, βάζοντας τα δυνατά σου, βάζοντας τη δημιουργική σου φαντασία να λειτουργήσει στο πλήρες της δυναμικό. Πάρε δυο λεπτά για να φανταστείς λοιπόν, τον εαυτό σου να βλέπει σε όλες τις κατευθύνσεις ταυτόχρονα, να έχει μάτια παντού.

[Παύση 2΄]

Γίνεσαι έτσι ένας και μόνο οφθαλμός, που κοιτά παντού… παντού τριγύρω. Γίνεσαι ένας βολβός, μία σφαίρα, που είναι ολόκληρη κόρη. Γίνεσαι η κόρη, που κοιτάζει παντού. Γίνεσαι ένα σημείο που ορά. Ένα σημείο στο κέντρο της σφαίρας, που κοιτάζει όλη την εσωτερική επιφάνεια της σφαίρας. Μπορεί να δει όλο το χώρο γύρω της, τη Γη, τον ουρανό, το σύμπαν, ταυτόχρονα. Ποιο κέντρο ενεργοποιείται; Της κεφαλής, είναι η απάντηση.

Έχοντας κάνει αυτό, προσπάθησε τώρα να θυμηθείς πώς είναι, να βλέπεις όχι μόνο παντού γύρω αλλά παντού κυριολεκτικά. Να βλέπεις ταυτόχρονα παντού, πέρα και πίσω από κάθε αντικείμενο που μπορεί να επηρεάζει τη θέα. Δηλαδή, να βλέπεις μέσα από όλα τα σημεία της σφαίρας -του εσωτερικού της σφαίρας. Όχι μόνο από το κέντρο της σφαίρας στο οποίο βρισκόσουν αλλά επίσης από κάθε σημείο ταυτόχρονα. δεν θα τα καταφέρεις, το ξέρω. Μπορείς να δοκιμάσεις δύο-τρία σημεία αλλά αυτό θα σε κουράσει τόσο πολύ, μα τόσο πολύ! Ο εγκέφαλός σου δεν έχει εξασκηθεί σε αυτό. Ακόμα και αν η φαντασία σου σου λέει πώς περίπου θα ήταν, είναι πάρα πολύ κουραστικό για τον εγκέφαλό σου να δημιουργήσει καινούρια μονοπάτια λειτουργίας και αντίληψης. Διεύρυνση θέλεις. Έρχεται αυτή, έρχεται σταδιακά. Είναι όμορφο να διευρύνεται η καρδιά και να χωρά τα πάντα αλλά πώς θα αντέξει ο εγκέφαλος επίσης να χωρέσει τα πάντα; Δεν μπορεί να το κάνει με μιας. Χρειάζεται χρόνο και υπομονή για να εκπαιδευτεί σταδιακά.

Μια τέτοια άσκηση μπορεί να σας διευρύνει σε πολλές κατευθύνσεις, αν και δεν πρέπει να γίνεται συχνά, γιατί είναι κουραστική. Μετά θα πρέπει να κάνετε κάτι που θα ξεκουράσει τον εγκέφαλό σας, που θα τον τονώσει. Ας αποτραβηχτείτε τώρα, ας αποτραβηχτείτε.

Αποτραβήξου από τα πολλά, μέσα από τα οποία έβλεπες και έλα στο κέντρο. Στο Μοναδικό σημείο από το οποίο βλέπεις παντού στη σφαίρα. Φαντάσου τώρα ότι η σφαίρα είναι ένα ποτάμι… Μπορεί, ναι. Είναι μία ροή. Είναι το Ρεύμα των Μυστηρίων. Και αυτό που βλέπεις γύρω σου πια, δεν είναι απλώς το ορατό σύμπαν αλλά είναι το Ρεύμα των Μυστηρίων, που σε προσεγγίζει με τις επιγνώσεις του απ’ όλες τις κατευθύνσεις και μπορείς να δεχτείς, να δεχτείς τις ακτινοβολίες του απ’ όλες τις κατευθύνσεις.

Είσαι εσύ κι εγώ μόνο.

Ανάπνευσε.

Γίνεσαι απλή/απλός. Απλοϊκή ακόμα. Φτωχική, αν θες. Δέξου. Όσο μεγαλύτερη η απλότητα, τόσο μεγαλύτερη η εισροή. Τόσο περισσότερη ακτινοβολία -νοήμονα ακτινοβολία- μπορείς να χωρέσεις. Το Ρεύμα των Μυστηρίων συμπυκνώνεται. Σχηματίζει μία μικρή σφαίρα αχνού φωτός, γύρω από το κέντρο στο οποίο στέκεσαι, στο οποίο βρίσκεται η κόρη που κοιτά παντού.

Ο αετός που πετά ψηλά, την κοιτά. Τη βλέπει. Την κάνει δική του. Η κόρη ενώνεται με το μάτι του αετού και αυτός πετά στη σφαίρα του σύμπαντος και η κόρη κοιτά μαζί του. Και ο αετός κατανοεί μέσα από το μάτι, μέσα από το βλέμμα της κόρης. Ένωση. Είσαι πάντα η κόρη και ο αετός πάντα αντιλαμβάνεται μέσα από εσένα και κατανοεί όσα εσύ βλέπεις. Όταν η κόρη βλέπει παντού, ο αετός βλέπει τα πάντα και συνεχίζει να πετά, να αιωρείται, σαν να μην υπάρχει βαρύτητα, σαν να μην υπάρχει κατεύθυνση. Ίπταται.

Ο αετός και η κόρη έγιναν ένα. Γιατί ο αετός ήταν πάντοτε εκεί αλλά η κόρη τώρα ήρθε και τόλμησε να κοιτάξει παντού. Και κάνοντας αυτό με γενναιότητα, ταυτίστηκε μαζί του.

Η καρδιά της κόρης χτυπά δυνατά. Κάθε κτύπος μεταφέρει μια εικόνα που βλέπει. Αυτός είναι ο ρυθμός μεταφοράς της πληροφορίας. Το Ρεύμα των Μυστηρίων άρχισε να υπάρχει μαζί με τον αετό. Ο αετός δεν μπορούσε να το δει όμως, πριν το δει η κόρη. Αυτή είναι που συνδέει τα δύο: τη ροή των Μυστηρίων με τον αετό. Τη ροή της Μητέρας με τον αετό.

Κοιτάς βαθιά. Η φύση σου είναι να συν-χωρείς τα πάντα, ορώντας τα. Χωράς όσα οράς -όσα ορά ο νους, όχι μόνο το σώμα. Η φύση της κόρης είναι λοιπόν να συν-χωρεί όλα τα Μυστήρια, όσα το Ρεύμα των Μυστηρίων προβάλλει. Γιατί μόνο έτσι μπορεί ο αετός να δει.

ΕΙΣΑΙ η Κόρη.

Εξήγησέ το αυτό με κάθε τρόπο, σε κάθε άνθρωπο που συναντάς. Και έτσι ίσως κάποτε κι εσύ το καταλάβεις καλύτερα. Εξηγώντας το σε όλα όσα βλέπεις, θα το καταλάβεις καλύτερα.

Είσαι ευλογημένη, Κόρη. Η Μητέρα και ο Ζευς σε ευλογεί.

Ειπώθηκε ό,τι έπρεπε να ειπωθεί απόψε. Μη ξεχνάς να οράς και να χωράς!

Δήμητρα