Το Εργαλείο της Ψευδαίσθησης

[Μύηση: Συνειδητή Ονειροπόληση]

καθίστε με τα χέρια σε στάση προσευχής μπροστά στη καρδιά. Οι παλάμες ενωμένες μπροστά στο στήθος σαν να προσεύχεστε. Σαν να λέτε την αλήθεια της καρδιάς σας μπροστά στο Θεό. Σαν μικρά παιδιά που έχουν ένα πρόβλημα μεγάλο και προσεύχονται και βάζουν με πολύ προσοχή και φροντίδα τα χέρια καλά καλά ενωμένα μπροστά στη καρδιά.

Σιωπή. Αφήστε με να απολαύσω για λίγο τη σιωπή σας.

Μου λείπει. Δεν μου τη προσφέρετε συχνά.

Οι άνθρωποι θέλουν πολλά παιδιά μου. Κοιτούν το Θεό στα μάτια και μιλούν, μιλούν ατελείωτα γιατί, για κάποιο λόγο, νομίζουν ότι εκείνος δεν γνωρίζει και πρέπει να τα πουν και αφού τα πουν αρχίζουν να σκέφτονται: «Τα είπα όλα;» και άλλος κύκλος συζήτησης γίνεται μέσα τους, μέσα στο μυαλό τους. Και εκείνος ο φουκαράς ο Θεός περιμένει να βρει σειρά να μιλήσει.

Κάπως έτσι συμβαίνει και εδώ με σας. Παρόλα αυτά έρχομαι γιατί μου αρέσει πολύ να είμαι ανάμεσά σας. Το χαίρομαι και χαίρεστε και σεις, το ξέρω. Δεν σας μαλώνω, θα ήθελα απλώς να συλλογιστείτε τη σιωπή, τη βαθιά σιωπή, τη σιωπή της αβύσσου. Θυμόσαστε πού βρεθήκατε τη προηγούμενη φορά; Στην άβυσσο δεν έχεις λόγο να μιλάς γιατί δεν υπάρχει κάτι να πεις. Πολύ ιερή στιγμή η σιωπή σας. Ατελεύτητοι σύνδεσμοι έρχονται και φεύγουν περνούν μπροστά από τα μάτια σας και διαλύονται. Δεν χρειάζεται να κάνετε κανένα συνειρμό αυτή την ώρα.

Θα ήθελα να σταθείτε μέσα στο νερό. Δείτε τον εαυτό σας να βρίσκεται μέσα στη θάλασσα κάτω από την επιφάνεια του νερού. Λίγα εκατοστά, μόνο λίγα εκατοστά απέχει η κορυφή της κεφαλής σας από την επιφάνεια του νερού. Καθαρό κρυστάλλινο νερό. Νιώθετε το ρεύμα, το θαλάσσιο ρεύμα να σας ωθεί απαλά. Ο ήλιος ζεσταίνει ακόμα το πάνω μέρος του κεφαλιού σας με τις ακτίνες του. Εκεί βρίσκεστε τώρα. Με τη σιωπή που κάνετε, φέρνοντας τα χέρια μπροστά στη καρδιά και έχοντας περάσει ήδη μερικά λεπτά από την αρχή της επικοινωνίας μας, βρίσκεστε εκεί. Δεν έχετε πάει καθόλου βαθύτερα. Είστε εκεί και νομίζετε ήδη ότι έχετε πάει πολύ βαθιά.

Τι να σας δώσω σήμερα; Ελάτε πλησιάστε με. Βρίσκομαι λίγο πιο βαθιά, πάνω στο άρμα μου, το άρμα που το σέρνουν Τρίτωνες, το χρυσαφένιο μου άρμα. Ελάτε, ανεβείτε σε σιωπή. Δεν μπορείτε να μιλήσετε μέσα στο νερό. Έτσι δεν είναι; Υπάρχει λόγος για αυτό. Αφήστε με να σας πάρω σε ένα ταξίδι πάνω στο άρμα μου. Απολαύστε τη διαδρομή. Κρατηθείτε γερά από πάνω μου και φύγαμε.

Καστροπολιτείες βυθισμένες στον ωκεανό, ψάρια να σας κοιτούν με το στόμα ανοιχτό, χέλια, Νηρηίδες, Νεράιδες σας παρακολουθούν διακριτικά. Ελάτε στο μυθικό βυθό, δεν θέλω να δείτε το βυθό όπως τον ξέρετε στη Γη. Σήμερα θέλω να περιηγηθούμε στο μυθικό βυθό. Στο βυθό που μπορείτε να συναντήσετε όλα τα μυθικά πλάσματα, όλα τα πλάσματα της φαντασίας σας. Φιλικά, εχθρικά δεν έχει σημασία. Ελάτε να κάνουμε μαζί αυτό το ταξίδι, καθώς βρίσκεστε στο άρμα μου μπορείτε να δείτε γύρω όλα αυτά. Και κάθε φορά που εμφανίζεται μπροστά μας ένα μυθικό πλάσμα, κάθε φορά, μπορείτε να πιάσετε κουβέντα μαζί του νοερά. Για την ακρίβεια να μείνετε ανοικτές, ανοικτοί, για να λάβετε το μήνυμα που σας φέρνει.

Νηρηίδες, Τρίτωνες, τα δελφίνια πάντα παρόντα, γοργόνες και ένα σωρό άλλα πλάσματα της θάλασσας ή μη, πλάσματα μυθικά. Σας δίνω δέκα λεπτά για αυτό το ταξίδι. Τα χέρια καλύτερα να παραμείνουν σε στάση προσευχής μπροστά στη καρδιά.

Αφήστε τα χέρια χαλαρά. Πάρτε μερικές βαθιές χαλαρές αναπνοές και μοιραστείτε τις εμπειρίες και τις επιγνώσεις πριν προχωρήσουμε στη συνέχεια του μαθήματός μας.

[Ανταλλαγή εμπειριών - αναφορά στον ήρωα Βελλερεφόντη, τη μυθική Χίμαιρα και το Πήγασο.]

Οι ψευδαισθήσεις είναι εργαλεία της ψυχής. Η ψευδαίσθηση από μόνη της είναι εργαλείο της ψυχής και δίνεται στον άνθρωπο για να μπορέσει να καταλάβει όλα όσα έχει. Η ψευδαίσθηση είναι ένα μεγάλο χάρισμα, ένα μεγάλο δώρο για τον άνθρωπο αρκεί να ξέρει και αυτό το δώρο να το χρησιμοποιεί σωστά. Αν θυμόσαστε ότι τα πάντα είναι μια ψευδαίσθηση και αυτό που πραγματικά μετρά είναι το πώς ενεργείτε εσείς απέναντι σε αυτή τη ψευδαίσθηση, τότε θα έχετε κερδίσει το παιχνίδι της Χίμαιρας. Η έννοια της ψευδαίσθησης ως εργαλείο είναι η εξής: Όλοι έρχεστε στη γη και όλες, για να παίξετε τα σενάριά σας και να πάρετε τις εμπειρίες που επιθυμεί η ψυχή σας. Κάνετε σχέδια και βάσει αυτών εκδηλώνετε και εκδηλώνεστε.

Έρχονται βέβαια στιγμές που δυσκολεύεστε πολύ. Η ύλη είναι σκληρή. Η ζωή στο φυσικό πεδίο σε τίποτα δεν μοιάζει με τα ουράνια. Είναι δύσκολη η διαχείριση της πραγματικότητας. Ακόμα και η πραγματικότητα είναι μια μεγάλη ψευδαίσθηση με ειρμό. Είναι μια ψευδαίσθηση που βγάζει νόημα. Αυτό είναι η πραγματικότητα. Οι ψευδαισθήσεις που δεν βγάζουν νόημα, που δεν μπορείτε να τις εντάξετε σε ένα πλαίσιο, παραμένουν άχρηστες, γιατί δεν μπορούν να σας δώσουν τα δώρα τους.

Σε κάθε περίπτωση πρέπει να γνωρίζετε ότι η ψευδαίσθηση είναι ένα είδος μηχανισμού, ένα είδος αντιληπτικού μηχανισμού. Θα έλεγε κάποιος είναι το αποτέλεσμα της λειτουργίας του αντιληπτικού μηχανισμού, των αισθήσεων και της μετάφρασης των σημάτων στον εγκέφαλο. Όχι ακριβώς. Είναι ένας ψυχικός μηχανισμός. Για να περιγράψει κάποιος το μηχανισμό της ψευδαίσθησης, θα έπρεπε να περιγράψει τη λειτουργία της ψυχής. Εσείς αγωνιάτε, όπως κάνει η Άννα συχνά τελευταία, για το τι είναι αληθινό και τι όχι: «Ποια είναι η αλήθεια; Είναι αυτή η αλήθεια; Γιατί αν δεν είναι, δεν την αντέχω.» Αυτό σημαίνει όμως ότι φεύγετε και κρατάτε αποστάσεις και αρνείστε την ανάληψη της ευθύνης του εαυτού σας.

Είναι εδώ σήμερα ο παππούς Ποσειδάων για να σας μιλήσει για αυτά τα μυθικά πλάσματα και τις ψευδαισθήσεις σας. Η εμπειρία που είχατε νωρίτερα βγήκε από τα βάθη της ψυχής σας. Ήταν μια εμπειρία που ήθελα να έχετε, μια εικονική πλασματική εμπειρία που όμως κάτι σας έδειξε. Σαφώς ήτανε μια ψευδαίσθηση. Με τι κρίνετε τη ψευδαίσθηση; Ποιο είναι το κριτήριο της ψευδαίσθησης; Υπάρχουν ή δεν υπάρχουν αυτά τα πλάσματα;

Το θέμα δεν είναι αν υπάρχουν τώρα ή αν υπήρξανε σε αρχέγονες περιόδους ή αν είναι πλάσματα ενός άλλου πεδίου. Εσείς τι διαβάζετε σε αυτά; Πως αλληλεπιδράτε με αυτά; Είναι ένα θέμα που σας έχουν μιλήσει άλλοι στο παρελθόν. Το πώς αλληλεπιδράτε εσείς στα ερεθίσματα και τις αντιλήψεις, τις προσλήψεις που έχετε. Για αυτό σας είπα ότι η ψευδαίσθηση είναι ένα εργαλείο, αρκεί να θυμόσαστε πάντοτε ότι όλα είναι ψευδαίσθηση και η αλήθεια που αγαπάτε και αυτή είναι ψευδαίσθηση με ειρμό.

Ο ρόλος σας είναι να μαζέψετε τα κομματάκια των ψευδαισθήσεων και να τους δώσετε νόημα. Να τους δώσετε ένα ειρμό, να δημιουργήσετε με αυτά μια νέα αντίληψη και να την ενσωματώσετε στην τρέχουσα πραγματικότητά σας, στη φυσική πραγματικότητα. Τότε αυτά θα βρουν τη θέση τους και θα έχετε προσφέρει σημαντική υπηρεσία στο έργο της εκδήλωσης της Δημιουργίας.

Αυτά τα κομματάκια οι ψευδαισθήσεις, τα κομματάκια αντίληψης, επειδή ακριβώς είναι ασύνδετα βρίσκονται χαμένα στο βυθό της αβύσσου. Στην άβυσσο της θάλασσάς σας. Εσείς τα ανασύρετε και τα βάζετε σε τάξη.

Μόνο που έχετε ξεχάσει μια τεχνική που θυμούνται πάρα πολύ καλά τα παιδιά. Τα παιδιά διδάσκονται από τα παραμύθια τους. Τα παιδιά διαβάζουν τα παραμύθια, ξέρουν ότι είναι παραμύθια και συνειδητά ονειρεύονται ότι βρίσκονται εκεί. Αφήνουν τον εαυτό τους να χάνεται εκεί. Έχουν κάθε επίγνωση ότι δεν υπάρχει αυτό, αλλά αρέσκονται να χάνονται σε αυτά τα παραμύθια, στο περιβάλλον που δημιουργούν και να παίζουν ρόλους μέσα σε αυτά και μέσα από αυτά να βρίσκουν τον εαυτό τους. Μέσα από τους ρόλους των παραμυθιών, μέσα από τις δικές τους αντιδράσεις σε αυτά, να βρίσκουν τον εαυτό τους.

Οι μεγάλοι, οι ενήλικες, για κάποιο λόγο έχουν ξεχάσει πώς να ζουν τα παραμύθια και μιλάνε για ψευδαισθήσεις. Ένα μεγάλο, ένα σπουδαίο μάθημα για σας, θα ήταν να γράψετε ένα παραμύθι φτιαγμένο από όλα όσα πιστεύετε ή θα θέλατε να πιστεύετε ότι υπάρχουν αλλά μια φωνή μέσα σας λέει ότι δεν υπάρχουν. Μια φωνή μέσα σας, σας λέει ότι είναι απλώς ένας δρόμος φυγής για εσάς. Ένας τρόπος φυγής. Ότι με αυτές τις ιδέες ξεφεύγετε από μια πραγματικότητα που δεν σας αρέσει και τίποτε περισσότερο. Και να μαζέψετε λοιπόν όλα αυτά τα στοιχεία και να τα κάνετε ένα παραμύθι. Αυτό το παραμύθι, το δικό σας παραμύθι στη συνέχεια θα το διαβάσετε ως τέτοιο και θα θυμηθείτε τον τρόπο των παιδιών και με τον τρόπο των παιδιών θα το νιώσετε, θα το βιώσετε.

Δεν προσπαθώ να σας πω πως τίποτε από αυτά δεν είναι αλήθεια, τίποτα από όλα όσα πιστεύετε δεν είναι αλήθεια, δεν μπορώ όμως παρά να τραβήξω τη προσοχή σας στο ότι οπωσδήποτε είναι ψευδαίσθηση, σύμφωνα με την έννοια που χρησιμοποίησα νωρίτερα ότι τα πάντα είναι μια ψευδαίσθηση και αυτά, αυτά τα κομματάκια αντίληψης απλώς δεν έχουν ειρμό. Δεν έχουν βρει τη θέση τους στο όλον.

Οι μεγαλύτεροι εγκληματίες εγκλημάτησαν, επειδή θεώρησαν μια ψευδαίσθηση για αληθινή και οι μεγαλύτεροι Άγιοι, αγίασαν πιστεύοντας σε μια ψευδαίσθηση. Και οι μεν και οι δε αφέθηκαν στις ψευδαισθήσεις τους.

Τελικά οι ψευδαισθήσεις, η θυμαπάτη όπως λέτε είναι καλή ή κακή; Ένα φτυάρι είναι καλό ή κακό; Μια αξίνα, ο κασμάς, ένα μολύβι; Παρασύρεστε από τις ψευδαισθήσεις σας, όσο πιστεύετε ότι η αλήθεια είναι μια και μοναδική και την κατέχει κάποιος έξω από εσάς. Όσο πιστεύετε στο ότι η χωριστικότητα είναι μια πραγματικότητα. Όσο αφήνετε τον εαυτό σας να πιστεύει σε απόλυτες ιδέες και καταστάσεις.

Αν καταφέρετε τελικά να ρέετε όπως ρέει το νερό, δεν θα έχετε κανένα πρόβλημα με τις ψευδαισθήσεις σας, γιατί η ευελιξία της συνείδησής σας και της αντίληψής σας, η ευέλικτη στάση σας, θα σας βοηθά να αντιλαμβάνεστε τη μεγάλη εικόνα και να μην περιορίζεστε σε στεγανά.

Σας θυμίζουν κάτι τα λόγια μου; Θυμίζουν κάτι σε κάποιες από σας; Φυσικά. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο μάθημα από το σημερινό για αυτό το κύκλο. Ψέματα οι Γοργόνες, ψέματα οι Τρίτωνες, ό,τι είδαμε ήτανε ένα ψέμα. Γιατί σας αρέσει να δραματοποιείτε τα πράγματα; Δεν υπάρχει λόγος. Τι μάθατε από αυτό που βιώσατε; Τι το κάνει λιγότερο αληθινό από οτιδήποτε άλλο; Το γεγονός ότι οι άλλοι γύρω σας δεν συμφωνούν στο ότι υπάρχουν Τρίτωνες; Και τι γίνεται με το γεγονός ότι, αυτή η επαφή σας με τους Τρίτωνες σας δίδαξε ένα μεγάλο κομμάτι της ψυχής σας; Αυτό είναι αληθινό ή όχι;

Η ψευδαίσθηση είναι ανθρώπινη ιδιότητα. Είναι μια ιδιότητα, ένας τρόπος αντίληψης που έχουν οι άνθρωποι στη γη και όχι μόνο. Όλα τα πλάσματα της γης υπόκεινται στις ψευδαισθήσεις. Όλα. Απλώς εσείς δεν έχετε μέτρο σύγκρισης γιατί δεν γνωρίζετε πώς αισθάνονται και σκέφτονται τα άλλα πλάσματα. Το γεγονός ότι έχουν ένα φυσικό μηχανισμό αντίληψης, αισθήσεων, κ.τ.λ. τα κάνει επίσης να είναι ευάλωτα στις παρερμηνείες και όλο αυτό το φάσμα της θυμαπάτης. Αλλά όχι τυχαία.

Άρα σήμερα βάζω σε μια άλλη βάση το θέμα της ψευδαίσθησης λέγοντάς σας ότι τα πάντα είναι ψευδαίσθηση με τη μόνη διαφορά ότι αυτό που θεωρείτε πραγματικό έχει ειρμό και συνδέεται με όλα τα υπόλοιπα σε ένα ενιαίο σύνολο. Ο γιατρός της παρέας θα διαφωνήσει ίσως και θα πει ότι και ο παρανοϊκός μπορεί μια χαρά να ταιριάξει σε ένα σύνολο της ανισόρροπες ιδέες του. Τι γίνεται σε αυτή τη περίπτωση; Και λοιπόν δεν είναι τάχα μια πραγματικότητα για αυτόν; Υποκειμενική πραγματικότητα; Το θέμα της αντικειμενικής ή υποκειμενικής φύσης της πραγματικότητας είναι -αν και άπτεται του σημερινού θέματος- ένα άλλο κεφάλαιο. Ο ίδιος τα έχει εντάξει όλα σε ένα πλαίσιο.

Η Άννα ανησυχεί: «Δεν μας βοηθάς καθόλου Ποσειδάων, διότι αν είναι έτσι εμείς θα νομίζουμε πως έχουμε μια πολύ καλή εντύπωση της πραγματικότητας, έχοντας τακτοποιήσει τα κομματάκια του πάζλ αλλά για τους άλλους θα είμαστε παρανοϊκοί.» Υπάρχει μια διαφορά εδώ. Υπάρχει ένα σημείο-κλειδί που ανέφερα ήδη. Ένα στοιχείο-κλειδί! Ότι, αν υπάρχει κάτι που θα σας βοηθήσει στη διαχείριση αυτών των ψευδαισθήσεων και την ένταξή τους σε μια ενιαία πραγματικότητα, είναι το να μην πέφτετε στη παγίδα των απόλυτων ιδεών και πεποιθήσεων. Όταν είστε εκεί, όταν είστε ελεύθεροι από αυτή τη τάση, όταν καταφέρετε να απελευθερωθείτε από αυτή τη τάση, να είσαστε σίγουροι ότι η επαφή σας με τη συλλογική πραγματικότητα θα είναι άριστη.

Νομίζω ότι σας έδωσα ένα πολύ καλό εργαλείο και το πόσο καλό είναι αυτό το εργαλείο θα αποδειχθεί στο μέλλον, στις μελλοντικές σας εμπειρίες και την επεξεργασία τους. Λένε ότι ο πλανήτης Ποσειδώνας οδηγεί τους ανθρώπους στη ψευδαίσθηση, ιδιαίτερα όταν έχει δυσαρμονικές όψεις. Η Άννα διάβασε ότι υπάρχουν κάποιες δυσαρμονικές όψεις και με πολύ φόβο πλησίασε το σημερινό μάθημα. Εσείς τι λέτε; Τι λέτε ότι κάνει ο Ποσειδώνας; Είναι αυτός που σας βοηθά να εντάξετε τις ψευδαισθήσεις σας σε ένα ενιαίο σύνολο. Σας βοηθά να τις δείτε. Αλλά όπως κάθε σας όψη μόνη η Ποσειδώνια όψη δεν είναι πλήρης, δεν είναι ολοκληρωμένη για εσάς. Είναι ολοκληρωμένη για τους κατοίκους του Ποσειδώνα. Για τις οντότητες που βιώνουν τη Ποσειδώνια ενέργεια. Όχι όμως για τις οντότητες που βιώνουν τη συνθετική πραγματικότητα της γης. Σε αυτή τη συνθετική πραγματικότητα χρειάζεται να μπούνε και όλα τα υπόλοιπα στοιχεία.

Ο Ποσειδώνας, ο πλανήτης που φέρει το όνομα Ποσειδώνας για τους γήινους, αντιπροσωπεύει μεταξύ των άλλων της τέχνης, της φαντασίας, βέβαια και τη ψευδαίσθηση. Πόσο μακριά είναι η γη από το Ποσειδώνα; Δεν περιμένω να μου πείτε την ακριβή απόσταση. Περιμένω να μου πείτε ότι είναι μακριά. Μεσολαβούν και άλλοι πλανήτες ανάμεσα. Σημαίνει κάτι αυτό; Η θέση της γης ανάμεσα στους πλανήτες υποδηλώνει όχι μόνο τη βαρυτική αλλά και την ενεργειακή σχέση της μαζί τους και το πόσο επηρεάζεται η νοήμον ζωή στη γη από τις πλανητικές αυτές ενέργειες. Ο ένας πλανήτης είναι της ασάφειας, o άλλος είναι ο απόλυτος, ο επαναστάτης, ο άλλος ο περιοριστικός.

Εδώ θα μπω και σε ξένα νερά και θα εκμεταλλευτώ την καλοσύνη του αγαπημένου Ερμή. Ο Ερμής τι κάνει που είναι τόσο κοντά στη γη; Είναι ο παιχνιδιάρης, ο τζαναμπέτης, ο κλεφταράκος. Τι ενέργειες έχετε εδώ στη γη αλήθεια! Δεν είναι τυχαία η θέση των πλανητών ή η θέση που έχουν στο σύνολο του συστήματος. Θα άξιζε να δώσετε λίγο χρόνο για να μελετήσετε τις πλανητικές θέσεις πάνω σε αυτή τη σκέψη.

Έχετε να κάνετε ερωτήσεις; Δέχομαι ερωτήσεις.

1^η: Δηλαδή το ότι δεν υπάρχει εδώ μια αλήθεια, είναι θέμα ότι είμαστε στο τρισδιάστατο πεδίο; Υπάρχει κάποιο πεδίο που να υπάρχει μια αλήθεια;

Απάντηση: Το φυσικό πεδίο, το υλικό φυσικό πεδίο της Γης ενισχύει τη ψευδαίσθηση. Υπάρχει το φυσικό υλικό σύμπαν αλλά δεν είναι ίδιος ο βαθμός της ψευδαίσθησης που αναπτύσσεται στα άλλα σώματα.

Πώς να εξηγήσεις αυτό που συμβαίνει, τολμώντας να πεις την αλήθεια και γνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να γίνει απόλυτα κατανοητή; Η αλήθεια στα εσωτερικά πεδία όπως περιγράφεται και αναφέρεται -αν και είναι αρκετά τα εσωτερικά πεδία, συνεπώς δεν είναι ακριβής ο όρος, ούτε μπορούμε να σας πούμε επακριβώς πόσα και ποια είναι για την ώρα-, η αλήθεια λοιπόν στα εσωτερικά πεδία ναι, είναι μια - στα ανώτερα εσωτερικά πεδία. Αυτή η μια αλήθεια όμως βιώνεται με ένα τρόπο… σαν μια επίγνωση για την οποία σας έχει ειπωθεί στο παρελθόν και για την οποία χρησιμοποιούμε τον όρο αλληλοπεριχώρεση. Ποια είναι η αλήθεια λοιπόν. Υπάρχει μια αλήθεια ή πολλές; Πώς θέλετε να το πείτε; Είναι το παν και το εν στην αλληλοπεριχώρεση.

2^η: Προηγουμένως στον οραματισμό μου ανέσυρα μια ουτοπία. Μια πόλη μέσα στα νερά που είχε ζωή κίνηση… αυτό τι μου δείχνει ότι ανασύρω τις ψευδαισθήσεις μου, την ουτοπία μου;

Απάντηση: Και συ όπως όλοι, όλες, υπέπεσες στη πλάνη της στιγμής γιατί έτσι έπρεπε. Γιατί έπρεπε κάτι να σας δείξω. Είναι ένα μάθημα που ήλθες να πάρεις εδώ. Όχι για να σου δείξω και να σας δείξω ότι μπορώ εύκολα να σας ξεγελάσω -δεν χρειάζεται να το κάνει κάποιος άλλος για σας, το καταφέρνετε μόνοι σας πάρα πολύ καλά αλλά- για να σας δείξω πως αυτά που οι άνθρωποι αποκαλούν ψευδαισθήσεις είναι πάρα πολύ χρήσιμα εργαλεία. Δεν μπορεί να πετάτε το μωρό με το μπουγαδόνερο, χρειάζεται να θυμόσαστε ότι η διαχείριση είναι δική σας και ότι η ψευδαίσθηση έχει ένα νόημα. Αυτό ήταν το σημερινό μάθημα. Να διδάσκεσαι από αυτή και να μαζεύεις όλες αυτές τις όψεις και τις ανάγκες σου σε μια ενότητα.

Να διερευνάτε. Σημασία δεν έχει αυτό που βλέπετε. Αυτό που βλέπετε μπορεί να είναι όμορφο ή άσχημο. Αν είναι άσχημο σας απωθεί, του κλείνετε το παράθυρο, το σκεπάζετε συνήθως. Αν είναι όμορφο λέτε: «Τι ωραία που είναι η Γη, τι ωραία που είναι η ζωή, τι ωραίο που είναι το σύμπαν.» Δεν έχει σημασία αυτό που βλέπετε. Σημασία έχει εσείς τι καταλαβαίνετε από αυτό που βλέπετε, πώς το ερμηνεύετε. Εκεί φαίνεται η δική σας ποιότητα.

3^η: αυτό που βλέπουμε έχει σχέση με το ψυχισμό μας και το βγάζουμε σαν μια ψευδαίσθηση; Είναι κάτι που θέλουμε να υλοποιήσουμε; Είναι κάτι που θέλουμε να εξωτερικεύσουμε σαν ψευδαίσθηση γιατί το φοβόμαστε; Από πού προέρχεται όλο αυτό;

Απάντηση: Θα γράψεις το παραμύθι σου, θα το διαβάσεις και θα καταλάβεις. Κάνοντας την εργασία θα καταλάβεις. Αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό μέρος της «εξέτασης» σε εισαγωγικά.

4^η: Ποια είναι η έννοια της ροής; Γιατί λέμε πως η ροή μας βοηθά να διαχειριστούμε καλύτερα τις ψευδαισθήσεις;

Απάντηση: Τα στεγανά, θυμήσου τα στεγανά. Είπαμε ότι η ροή σας βοηθά να διαχειρίζεστε τη πραγματικότητα γιατί δεν επιτρέπει τα στεγανά. Όταν μιλάμε για στεγανά, μιλάμε για το απόλυτο. Την ιδέα του απόλυτου. Η ροή λοιπόν, το να μπαίνετε στη ροή, να ταξιδεύετε με τη ροή, να είστε η ροή, υποδηλώνει ότι έχετε αφήσει τη ιδέα του απόλυτου κυρίως και είναι αυτή η απελευθέρωση από την ιδέα του απόλυτου που σας κρατά υγιείς και λειτουργικούς και σε διαρκή εξέλιξη καθώς ρέετε μέσα από τον κόσμο των ψευδαισθήσεων.

[Ακολούθησε συζήτηση σε σχέση με τη ροή, κ.τ.λ.]

Άννα: Ας πάρουμε μερικές βαθιές αναπνοές, τα χέρια σε στάση προσευχής με τις παλάμες ενωμένες μπροστά στο στήθος.

είμαι ένα ψάρι με ανθρώπινο κεφάλι. Κτυπάω την ουρά μου δυνατά και σείω το σύμπαν. Ο Γαιοσείστης. Σας αρέσει αυτή η περιγραφή; Ένας άνθρωπος ψάρι. Χωρίς χέρια και πόδια όμως. Το κεφάλι μου έχει ανθρώπινη μορφή. Παίζω με τη φαντασία σας και τα νεύρα σας. Δείτε με μπροστά σας. Πως νιώθετε για μένα. Ένα έκτρωμα; Φρικιό; Καμία σχέση με το μυώδη άνδρα με τα σγουρά μαλλιά και γένια που κρατά τη τρίαινα. Και όμως είμαι εγώ. Είμαι ένα ψάρι με ανθρώπινο κεφάλι. Μια μορφή που βγαίνει από τα παραμύθια της αρχαϊκής εποχής και αρχίζει σιγά σιγά να παίρνει πιο ανθρώπινη μορφή για να μην τρομάζουν οι άνθρωποι, τα παιδιά γιατί τα πάντα ο άνθρωπος τα θέλει στα δικά του μέτρα. Όλοι πρέπει να του μοιάζουν. Τα ζώα, οι Θεοί, οι Άγγελοι, πρέπει να του μοιάζουν.

«Τώρα μας λέει Άννα ο παππούς Ποσειδώνας ένα παραμύθι, είμαστε βέβαιοι», θα πείτε. «Μας τρώει το χρόνο» ακούγεται κάποιος άλλος…

Στο κέντρο του κύκλου εγώ. Ένα ψάρι με δυνατή ουρά και ανθρώπινο κεφάλι. Ένα κήτος; Ναι, ίσως. «Ωραία», σκέφτεται κάποια άλλη, «ο Ποσειδώνας μας είπε πως δεν έχει σημασία τι βλέπουμε αλλά πώς στεκόμαστε εμείς απέναντι σε αυτό. Πως νιώθουμε, τι ερμηνεία δίνουμε. Για να δω πως θα το ερμηνεύσω αυτό, τι θέλει να μου δείξει.»

Είμαι ένα ψάρι με ανθρώπινο κεφάλι. Ένα πλάσμα του βυθού με ανθρώπινο μυαλό. Βράγχια αναγκαστικά. Φοράω και γυαλιά. Φοράω γυαλιά στέκομαι μπροστά σας, μάλιστα τραβάω μπροστά μου μια πολυθρόνα και κάθομαι αναπαυτικά. Μια όμορφη πολυθρόνα με ψηλή πλάτη. Δίπλα στο τραπεζάκι που φέρνω επίσης υπάρχει ένα φωτιστικό, ένα σταχτοδοχείο όπου ακουμπάω τη πίπα μου και μια εφημερίδα. Παίρνω την εφημερίδα για να ρίξω μια ματιά.

Ένας Τρίτωνας βήχει απαλά -είναι ο μπάτλερ μου. Βήχει απαλά για να καταλάβω ότι βρίσκεται στο χώρο για να του ζητήσω ότι χρειάζομαι. «Παφνούτιε παιδί μου», του λέω, «μπορείς να πηγαίνεις, είμαι εντάξει» και αποσύρεται χοροπηδηχτά αλλά σοβαρά. Το φωτιστικό δημιουργεί μια πολύ όμορφη ατμόσφαιρα και φωτίζει τη μισή μου πλευρά. Μπορείτε να με δείτε καλύτερα. Παίρνω μια απαλή μικρή κουβερτούλα και τη ρίχνω στη ψαροουρά μου. Το παραμύθι μας αρχίζει.Την ώρα που τελειώνει ένας κύκλος με πολύ χάρη αρχίζει ένα παραμύθι.

Για να σας διευκολύνω στην εισαγωγή του δικού σας παραμυθιού, ορίστε! Σας δίνω μια έτοιμη. Ο παππούς Ποσειδάων βρίσκεται εδώ και κάνει την εισαγωγή στο παραμύθι σας. Και είναι αυτός που περιγράφει. Είναι ο αφηγητής του παραμυθιού για να τον χρησιμοποιείτε όποτε τον χρειάζεστε. Αφεθείτε στο κόσμο της φαντασίας, της ψευδαίσθησης, με παιδικότητα, αγνή καρδιά και ελάτε να γράψουμε μαζί το παραμύθι. Εγώ και εσείς. Ο καθένας και η καθεμία ξεχωριστά.

Το παραμύθι αρχίζει από εδώ από αυτό το χώρο. Από το παππού Ποσειδάωνα, που έχει καθίσει αναπαυτικά, έχει επιτρέψει στο Τρίτωνα Παφνούτιο να φύγει, έριξε στα πόδια του μια καρό κουβερτούλα και χαζεύει τα νέα, τις ειδήσεις στην εφημερίδα. Καθώς κουράζονται τα πτερύγιά του να κρατούν την εφημερίδα, την αφήνει να γλιστρήσει στην ψαροουρά του και αποκοιμιέται.

Το παραμύθι άρχισε.

Μόλις γίνει η απαραίτητη προετοιμασία, σε ένα μήνα περίπου -το αργότερο σε ένα μήνα- θα κληθείτε για να διαβάσετε το παραμύθι σας και αυτό θα είναι το πρώτο μέρος της εξέτασης για να δούμε πόσο καλοί παραμυθάδες είστε.

Και αυτό θα το κάνετε κάθε φορά που έρχεστε σε μένα. Θα γράφετε παραμύθια. Μικρά η μεγάλα δεν έχει σημασία. Με νόημα ή χωρίς; Ένα παραμύθι πρέπει να έχει νόημα. Έτσι θα διδάσκετε. Και όλα αυτά που είπαμε μέχρι τώρα όλες οι τεχνικές μικρές και μεγάλες σαν παραμύθια θα δοθούν. Θα τις πλησιάζετε σαν παραμύθια και σαν παραμύθια θα τις δίνετε στους ανθρώπους. Παραμύθια για μεγάλα και μικρά παιδιά.

Τότε να είστε σίγουροι και σίγουρες ότι σε όλους θα αρέσουν αυτά τα παραμύθια και θα αφήσουν τον εαυτό τους να ταξιδέψει εκεί βαθιά.

«Είναι πολύ δουλειά αυτή», σκέφτεται κάποια. Πω, πω! Η Άννα τι έχει να κάνει!» Δεν θα το κάνει η Άννα, θα το κάνετε εσείς. Σε συνεργασία μεταξύ σας ή χωρίς. Θα πρότεινα να συνεργαστείτε, ώστε να κερδίσει η μια από τις ιδέες της άλλης. Αυτή είναι η αλήθεια. Τα παραμύθια είναι η αλήθεια για σήμερα -μόνο για σήμερα. Μόνο για σήμερα είμαι ένας μεγάλος παραμυθάς και σεις παιδιά που αποφασίσατε να ονειρευτείτε τη ζωή στα παραμύθια.

Έτσι σας θέλω. Και έτσι είναι.

Ο παππούς Ποσειδάων σας αγκαλιάζει και σας φιλά με αγάπη στο μέτωπο, παιδιά μου.

[Η συνάντηση συνεχίστηκε με ανταλλαγή εμπειριών & ερωταπαντήσεις.]

Κύρια Σημεία Εργασίας

7^η Μύηση: Συνειδητή Ονειροπόληση

• Σύνδεση με τα μυθικά πλάσματα του βυθού. Λήψη μηνυμάτων. Ερμηνεία.

• Οι ψευδαισθήσεις ως εργαλεία της ψυχής, ως είδος ψυχικού μηχανισμού.

• Η πραγματικότητα είναι μια μεγάλη ψευδαίσθηση με ειρμό, μια ψευδαίσθηση που βγάζει νόημα.

• Ψευδαισθήσεις και ροή.

• Μύηση: Αφήνω τον εαυτό μου να ονειροπολήσει σαν μικρό παιδί. Έχω την επίγνωση ότι η εξωτερική πραγματικότητα είναι διαφορετική, αλλά αφήνομαι συνειδητά να βιώσω τον φανταστικό μου κόσμο.

• Μαθαίνω τον εαυτό μου μέσω της συνειδητής ονειροπόλησης.

• Ο παππούς Ποσειδάων και ο Παφνούτιος – γράφουμε ένα παραμύθι.

• Διδάσκω τις γνώσεις που πήρα από τον παππού Ποσειδάωνα, λέγοντας παραμύθια.

Υπενθύμιση:

• Κάθε φορά που επαναλαμβάνουμε μια από τις εργασίες του κύκλου, καλούμε τον Ποσειδώνα.

• Εργαζόμαστε με την επίγνωση ότι είμαστε μια φλόγα μέσα σε μια μεγάλη σταγόνα νερού.