Ο Ηνίοχος

Ανέμελα… Σας μιλάμε ανέμελα και ανέμελα κρατούμε τους φορείς σας στο χείλος ενός γκρεμού, πάνω από τον ωκεανό. Σας κρατούμε αιωρούμενους πολύ ψηλά, πάνω από τον ωκεανό. Αφήστε τον εαυτό σας να νιώσει αυτή την αίσθηση.

Κάποιος, κάποιοι σας κρατούν κρεμασμένους από την άκρη ενός γκρεμού, πάνω από τον ωκεανό.

Την ώρα που βρίσκεστε σ’ αυτή τη θέση, δύσκολα σκέφτεστε τα ουράνια. Αυτό που σας τρομάζει είναι η απόσταση μέχρι την επιφάνεια του ωκεανού και το πώς θα γλυτώσετε από την πτώση.

Τα πόδια σας κρέμονται. Τα κουνάτε στον αέρα προσπαθώντας από κάπου να πιαστείτε αλλά δεν υπάρχει… δεν υπάρχει μέρος να πιαστείτε.

Και το χέρι που σας κρατά, ξαφνικά σας αφήνει να πέσετε, φωνάζοντας: «Αααααααα α α α α α α α!!!».

Πέφτετε.

Η πρόσκρουση στο κύμα είναι δυνατή.

Βυθίζεστε. Χάνετε τις αισθήσεις σας για λίγο. Κατεβαίνετε ακόμα μέσα στο νερό. Τα πάντα είναι πυκνά.

Νιώθετε την πίεση πάνω στο σώμα σας, στο δέρμα σας. Την υγρή πίεση.

Δεν μπορείτε να ανασάνετε, δεν μπορείτε να μιλήσετε ή να φωνάξετε και σε κάθε προσπάθεια βγάζετε μπουρμπουλήθρες και κοντεύετε να πνιγείτε.

Και καθώς έχει εκτονωθεί η ενέργεια της πτώσης, η ορμή, η άνωση του νερού σας οδηγεί κακήν κακώς στην επιφάνεια.

Δεν ελέγχετε τον τρόπο που ανεβαίνετε. Είστε αδύναμοι/αδύναμες. Και φτάνοντας στην επιφάνεια παίρνετε μια βαθιά, λυτρωτική ανάσα.

«Είμαι ζωντανός! / Είμαι ζωντανή!!» σκέφτεστε.

Μια ανάσα παίρνετε, λυτρωτική.

Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης ο ωκεανός.

Κι εσείς, μια ύπαρξη, μια οντότητα που μπορεί να ζήσει τόσο στα ψηλά βουνά όσο και μέσα στη θάλασσα –έστω και λίγο.

Νοσταλγείτε τα ύψη αλλά καταδύεστε.

Στο σημείο αυτό εισέρχεται στον κύκλο ο Κρύων της Μαγνητικής Υπηρεσίας.

…………………...

Είναι όλοι παρόντες και παρούσες όλες αλλά θα σας μιλήσω εγώ.

Και τι δουλειά μπορεί να έχει ο Κρύων της Μαγνητικής Υπηρεσίας με το νοητικό σας σώμα και τη διαχείρισή του, ιδιαίτερα από τη στιγμή που είναι παρόντες όλοι αυτοί οι θεοί και οι θεές, που τόσο πολύ έχουν εργαστεί με το νοητικό σώμα της ανθρωπότητας, ε; Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Και όπως έχει λεχθεί: «Εν Αρχή ην ο Λόγος. Και ο Λόγος ην προς τον Θεό. Και ο Λόγος σαρξ εγένετο». Όχι, δεν προσπαθώ να σας κάνω να ασπαστείτε ένα συγκεκριμένο δόγμα αλλά να δείτε την αλήθεια που κρύβεται σ’ αυτά τα λόγια.

Οι άνθρωποι προσεγγίζουν τον φυσικό τους φορέα με μεγάλη λαχτάρα από τη μια και πολύ σκεπτικισμό από την άλλη. Αγαπούν και λαχταρούν το φυσικό σώμα, για όλες τις όμορφες εμπειρίες που μπορεί να τους προσφέρει. Και από την άλλη, μη κατανοώντας πλήρως τη λειτουργία του, αδημονούν να μάθουν όλες του τις λεπτομέρειες. Το παρατηρούν να δουν, το τέμνουν, το επεξεργάζονται. Και έχουν ήδη φτάσει σε καταπληκτικά επίπεδα γνώσης όσοι το κάνουν. Έλα όμως που τα μαχαιρίδιά τους δεν είναι σε θέση να κόψουν και τα μικροσκόπιά τους δεν είναι σε θέση να ερευνήσουν, να δουν, ό,τι δεν συμπεριλαμβάνεται μέσα σ’ αυτό το υλικό σώμα! Και αυτό που δεν συμπεριλαμβάνεται είναι ο νους. Ο νους, που είναι παιδί του Παντός.

Ο Δίας θα σας τα έλεγε πιο ξεκάθαρα, νομίζετε; Ο Δίας θα μιλήσει, όταν έρθει η ώρα. Χρειάζεται πρώτα να μαζέψουμε τις ενέργειές σας, να τις συγκεντρώσουμε, γιατί είναι διάχυτες και να σας βοηθήσουμε να καταλάβετε ότι, μ’ αυτό που ξεκινάτε σήμερα να κάνετε, πηγαίνετε μακριά, πολύ μακριά.

Η κότα έκανε τ’ αβγό ή το αβγό την κότα; Μιλώντας για τον νου, βρίσκεστε αναπόφευκτα και πάλι στο ερώτημα: «Τι προηγήθηκε, το Πνεύμα ή η Ύλη;». Σας έχουν δοθεί κατά καιρούς διάσπαρτες πληροφορίες γύρω από το νοητικό σώμα. Οι πληροφορίες αυτές ήταν ελλιπείς, για τον απλό λόγο ότι χρειάζεται να συνδεθούν μεταξύ τους, για να σχηματίσουν μία μεγάλη εικόνα. Και όχι, αυτό δεν θα το κάνει σήμερα η Άννα αλλά ερχόμαστε να βάλουμε το λιθαράκι για μια βαθιά εργασία, που συμπεριλαμβάνει όλα τα νοητικά πεδία της Ύλης. Της Ύλης!

Πάρτε μερικές βαθιές, χαλαρές, αβίαστες αναπνοές και ελάτε να σταθείτε στον ομαδικό σας άξονα, στο κέντρο του κύκλου, πάνω από τη φλόγα της Εστίας. Η φωτιά πάντοτε αναμμένη.

Το νοητικό σας σώμα προΐσταται στα πάντα. Βρίσκεται μέσα σε όλα· βρίσκεται μέσα στα κύτταρά σας, διέπει το σώμα σας, το χαλιναγωγεί και το δημιουργεί επίσης. Προΐσταται σε όλες σας τις προσπάθειες, να αντιληφθείτε οτιδήποτε. Το νοητικό σας σώμα είναι ενιαίο. Είναι Ένα. Αλλά, όπως συμβαίνει συχνά, αποφασίζετε να δημιουργήσετε μία κλίμακα, να το τοποθετήσετε σε μία κλίμακα, για να μπορέσετε να κατανοήσετε καλύτερα τις λειτουργίες του και να τις ταξινομήσετε.

Το νοητικό σας σώμα εδρεύει στο κέντρο του αφαλού και στο κέντρο του λαιμού. Και αυτό είναι κάτι που ίσως σας μπερδεύει. Αυτή η πληροφορία δηλαδή ίσως σας μπερδεύει αλλά θα παρακαλούσα να την κρατήσετε όπως δίνεται. Στο κέντρο του λαιμού εδρεύει, επειδή εκεί βρίσκεται το κέντρο της έκφρασης, της διατύπωσης, άρα του λόγου. Στο δεύτερο κέντρο εδρεύει επειδή από εκεί προκύπτει η γέννηση: «Είπε και εγένετο», «με τον Λόγο του γεννήθηκαν τα σύμπαντα». Η ορμητική δύναμη της ζωής στο δεύτερο κέντρο συνδέεται με το νοητικό σώμα.

Ο αντίκτυπος είναι εξαιρετικός. Ό,τι κάνει το νοητικό σώμα έχει εξαιρετικό αντίκτυπο. Έχει μεγάλη ισχύ. Δύναμη. Εντυπώνει. Είναι στη φύση του αρσενικό. Εντυπώνει και γονιμοποιεί την ύλη. Το ίδιο όμως σε ρόλο ερμαφρόδιτου αυτογονιμοποιείται. Ο νους γονιμοποιείται από τον νου και δη από τον εκπεφρασμένο νου.

Και τα σύμπαντα πλησθήσονται χρηστότητος.

Το νοητικό σώμα αποτελεί απάντηση του Δημιουργού στο αίτημά Του για έκφραση. Μάθατε να σκέφτεστε και να συζητάτε για τους ειρμούς της Θείας Σκέψης και το πώς ο αρχικός ένας ειρμός έγινε τρεις και πώς εξελίχθηκε ο ειρμός με τον σχηματισμό των πλατωνικών στερεών, κ.τ.λ., κ.τ.λ. Όλα αυτά συμπεριλαμβάνονται στη λειτουργία του νου –του Συμπαντικού Νου στην προκειμένη περίπτωση. Με έναν τρόπο όμως και βάσει του νόμου των αναλογιών: «όπως επάνω έτσι και κάτω», αντίστοιχοι ειρμοί και ροές εντοπίζονται όχι μόνο στο συλλογικό αλλά και στις μονάδες του, δηλαδή στο δικό σας νοητικό σώμα. Παραμένετε ευθυγραμμισμένες/ευθυγραμμισμένοι στον ομαδικό άξονα.

Παίρνετε λίγο χρόνο για να εισπνεύσετε και να εκπνεύσετε χαλαρά, αβίαστα και αφήνετε το νοητικό σώμα το δικό σας αλλά και το ομαδικό να σχηματιστεί στον άξονα, λαμβάνοντας τη μορφή του Ηρακλέως. Το νοητικό σώμα σας, ατομικό και ομαδικό, παίρνει τη μορφή του Ηρακλή με τη λεοντή και είναι ένα μεγάλο νοητικό σώμα. Σε μέγεθος ξεπερνά τις διαστάσεις της πολυκατοικίας στην οποία βρίσκεστε. Δεν σας ενδιαφέρει τι υπάρχει έξω από αυτόν τον Ηρακλή αλλά τι υπάρχει μέσα. Και μέσα είστε εσείς. Μέσα υπάρχει άπειρη νοητική ουσία. Μ’ αυτό το δεδομένο θα κινηθείτε από εδώ και έπειτα. Αυτό το νοητικό σώμα προκύπτει από την ένωση των επιμέρους αλλά ενδυναμώνεται για να πάρει αυτές τις διαστάσεις από την Εστία, από τη φλόγα της Εστίας. Ο Ηνίοχος είναι πάντοτε ο νους. Χαλιναγωγεί. Μπορείτε να διακρίνετε φυσικά διάφορα επίπεδα λειτουργίας αυτού του ενιαίου σώματος και είθισται, εκείνο το επίπεδο λειτουργίας που έχει να κάνει με την αξιολόγηση της τρισδιάστατης πραγματικότητας, να το αποκαλείτε γήινο ή συγκεκριμένο νου, ενώ γενικά τον νοητικό χώρο, το πεδίο του νοητικού σώματος, που ασχολείται με όλα τα υπόλοιπα πεδία και διαστάσεις, αποκαλείται ανώτερος νους ή αφηρημένος νους. Και δεν μπορεί να αποκληθεί διαφορετικά, αφού το τρισδιάστατο πεδίο είναι το μόνο στο οποίο μπορεί να διεξαχθεί ανάλυση. Παρέχει τα δεδομένα της ανάλυσης, παρέχει το πλαίσιο της ανάλυσης. Ό,τι και να αναλύσετε, θα πρέπει να το αναλύσετε βάσει των γήινων δεδομένων, γιατί αυτά είναι τα δεδομένα που προσλαμβάνετε και γνωρίζετε. Μπορεί να αντιλαμβάνεστε δεδομένα άλλων διαστάσεων αλλά δεν μπορείτε να λειτουργήσετε εκεί με τον συγκεκριμένο νου, γιατί όπως αντιλαμβάνεστε, δεν λειτουργούν στο πλαίσιο του τρισδιάστατου κόσμου σας. Έτσι λοιπόν ο ένας νους διακρίνεται σε διάφορα πεδία, ανάλογα με την εκάστοτε λειτουργία του.

«Και το Πνεύμα; Τι είναι το πνεύμα;» ρωτάει η Άννα. «Στ’ αλήθεια, ο ανώτερος νους και το πνεύμα είναι το ίδιο; Γιατί συνηθίζεται να τα διακρίνουμε.» Η αλήθεια είναι ότι ο νους αφορά μία πολύ συγκεκριμένη λειτουργία του Σύμπαντος. Μιλώντας για πνεύμα, είστε αρκετά ασαφείς. Θα πάρουμε όμως χρόνο γι’ αυτή την ανάλυση αργότερα.

Παραμένετε ευθυγραμμισμένες και ευθυγραμμισμένοι στον ομαδικό άξονα, έχοντας πλέον τη μορφή του Ηρακλέως, μια τεράστια μορφή αλλά, προσέξτε, δεν είστε εσείς με το φυσικό σας σώμα. Εσείς βρίσκεστε εδώ, σ’ αυτόν τον μικρό χώρο. Το νοητικό σώμα είναι που έχει επεκταθεί τόσο πολύ. Είναι σημαντικό να καταλάβετε αυτό: ο Ηρακλής που βλέπετε, είναι πλασμένος από νοητική ουσία, είναι ο νους κι εσείς στέκεστε στο κέντρο του άξονα. Η μορφή του Ηρακλή, αυτή η νοητική μορφή -πείτε τη σκεπτομορφή αλλά δεν είναι ακριβώς αυτό… ναι, εγρηγορός, θα μπορούσατε να την πείτε επίσης-… η μορφή του Ηρακλή τανύζεται. Τεντώνεται σε διάφορες κατευθύνσεις, διαρρηγνύεται και η ενέργεια που είχε συσσωρευτεί, αρχίζει να καταρρέει εις τα εξ ων συνετέθη. Διαλύεται. Όμως καθώς διαλύεται, αφήνει να φανούν μικρά συστατικά. Πάρτε χρόνο για να εντοπίσετε αυτά τα συστατικά γύρω σας. Εσείς παραμένετε στον άξονα ευθυγραμμισμένες/οι και αντιλαμβάνεστε τη σταδιακή διάλυση της μεγάλης μορφής του Ηρακλή και το πώς, καθώς αυτή καταλύεται, εμφανίζονται μέσα από αυτήν κάποια συστατικά. Πάρτε λίγο χρόνο για να κοιτάξετε καλύτερα.

[Παύση 2΄]

Αυτά τα συστατικά… το κύριο για την ακρίβεια συστατικό, είναι το εγώ. Τα συστατικά είναι στοιχεία του εγώ. Η νοητική ουσία συγκρατείται από την επίγνωση του εγώ. Ανάλογα με το εγώ που συγκρατεί τη νοητική ουσία, αυτή χρωματίζεται, διευρύνεται και εκφράζεται. Ένα μικρό, ατομικό εγώ, θα συγκρατήσει λιγότερη νοητική ουσία από ένα συλλογικό εγώ. Επίσης, ένα εγώ συνέχει και συγκροτεί νοητική ουσία σε όποιο επίπεδο και αν βρίσκεται. Αν η αντίληψη του εγώ εστιαστεί σε ένα άλλο πεδίο από αυτό της τρισδιάστατης πραγματικότητας, η νοητική ουσία το ακολουθεί.

Αυτό που κινεί τον νου είναι το εγώ. Η επίγνωση του εγώ. Ο νους κινείται ανεξέλεγκτα; Τι ρόλο παίζει το εγώ σ’ αυτήν την περίπτωση, είτε είναι ένα ανθρώπινο εγώ είτε ένα θεϊκό; Ο Θείος Λόγος κινείται από το Εγώ του Θείου Όντος, το οποίο εστιάζεται και οριοθετεί ένα πλαίσιο εκδήλωσης. Πάμε πάλι: το Εγώ του Θείου Όντος αποτελεί την πηγή του Θείου Νου και, ανάλογα με το πλαίσιο της εκδήλωσης όπου αυτό εστιάζεται, εκφράζει τον Θείο Νου, τον εκδηλώνει. Κατά συνέπεια, το γεγονός ότι έχετε ένα φυσικό πεδίο, έναν τρισδιάστατο κόσμο, σημαίνει ότι το εγώ του Θείου Όντος έχει πραγματικά εστιαστεί σε αυτό το πεδίο και, σε ένα βαθμό, έχει έδρα σ’ αυτό το πεδίο, εξ ου και η εκδήλωση που δημιουργεί και ο νους που διέπει τα πάντα.

Η νόηση… -ερώτημα είναι αυτό- η νόηση αποτελεί εργαλείο του Θείου Όντος, του Θείου Εγώ; Τι θα λέγατε;

[Παύση]

Η νοητική ουσία αυτή πηγάζει από το Εγώ του Θείου Όντος. Από την επίγνωση της ταυτότητάς του. Είναι η επίγνωση της ταυτότητάς του. Ο Θείος Νους είναι η ενέργεια που αντιπροσωπεύει την επίγνωση του Θείου Όντος για τον Εαυτό Του.

Απ’ όλο αυτό -και κανείς δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί σε αυτό-, απ’ όλο αυτό σας μένει, ότι ο Νους είναι Ενέργεια. Θα μπορούσαμε όμως να πούμε επίσης ότι ο Νους είναι κατάσταση ύπαρξης. Γιατί, δεν θα μπορούσατε να πείτε ότι μία πέτρα ή ένα ψάρι είναι νους. Θα λέγατε ότι έχουνε νου, ότι έχουν ένα νοητικό σώμα που τα περιβάλλει και τα διέπει αλλά όχι ότι είναι νους. Μπορεί να είναι η αποκρυστάλλωση του νου. Κι εδώ ερχόμαστε σε μια άλλη ικανότητα του νου, την ικανότητά του να μορφοποιείται. Και καθώς μορφοποιείται να δημιουργεί πεδία και διαστάσεις. Κάτι που μπορεί να σας βοηθήσει να συνάγετε, ότι οι διαστάσεις είναι τρόποι αντίληψης του Θείου Νου. Και θα υπενθυμίσω εδώ ότι, βέβαια, ισχύει πάντοτε η αναλογία του «όπως επάνω έτσι και κάτω» και τανάπαλιν. Άρα, οι διαστάσεις είναι τρόποι με τους οποίους ο Θείος Νους αντιλαμβάνεται τον εαυτό Του και ανάλογα με το πόσο εστιάζεται σε κάθε διάσταση, δημιουργεί και εκφράζεται σε αυτήν και εμπεριέχεται σε αυτήν.

Ο Θείος Νους, για να το θέσουμε διαφορετικά, θα μπορούσατε να πείτε ότι είναι ένα ψαλίδι που κόβει; Που τέμνει; Η αλήθεια είναι ότι μπορεί αν θέλει να το κάνει. «Τι νόημα έχει αυτή η ερώτηση;» Για να το κάνουμε πιο ξεκάθαρο: ο νους διαχωρίζει; Ίσως αρχίζετε τώρα να κατανοείτε καλύτερα. Ο νους διαχωρίζει, από τη στιγμή που εκφράζεται με πολλούς τρόπους –τρόπους ύπαρξης. Τα πεδία τέμνονται ή διαιρούνται μεταξύ τους, βάσει της αντίληψης του Θείου Νου, που όπως είπαμε εστιάζεται και καθώς εστιάζεται, δημιουργεί.

Ο νους δεν είναι δαχτυλίδι που μπορείτε να φορέσετε στο χέρι σας και να πείτε: «Κοίταξε, είμαι νοητικός!». Είστε νους και υπάρχετε μέσα στον νου και ο τρόπος με τον οποίο χαρακτηρίζετε κάποια άτομα νοητικά, αφορά κυρίως την εστίαση του εγώ τους στο φυσικό πεδίο, στο τρισδιάστατο πεδίο -αν και αυτό από μόνο του, δεν καθιστά ένα άτομο νοητικό. Συνήθως αναφέρεστε σε ορισμένα άτομα ως ιδιαίτερα νοητικά, όταν χρησιμοποιούν τον αναλυτικό, τον συγκεκριμένο νου, ο οποίος είναι εστιασμένος στο φυσικό πεδίο. Βάσει όμως όσων ακούσατε μέχρι τώρα, από τα οποία η αλήθεια είναι λίγα συγκρατήσατε, τι σημαίνει ακριβώς η δήλωση, ότι ένας άνθρωπος είναι νοητικός, ότι λειτουργεί με τον νου και όχι με την καρδιά; Εδώ κρύβεται μια μεγάλη συνειδητοποίηση για εσάς και έχει να κάνει με το πώς διακρίνετε τον νου από το συναίσθημα. Με το πώς δηλαδή διακρίνετε τα πεδία του Ενός μεταξύ τους.

Κάποιος άλλος πριν από εμένα, σας είπε ότι το συναίσθημα είναι ένα παραπροϊόν της μετουσίωσης της ύλης σε νου. Κάπως θα πρέπει να εντάξουμε αυτή τη δήλωση στο σημερινό μάθημα. Γιατί, τίποτα απ’ όσα προείπα δεν μπορεί να εξηγήσει αυτή τη δήλωση. Αν τα πάντα είναι νους και ο νους συγκεντρώνεται και αποκρυσταλλώνεται σε ύλη, τι συμβαίνει; Αυτό σημαίνει ότι η ύλη ήταν εξ αρχής νους και πρέπει με κάποιο τρόπο να γυρίσει στην πρότερη κατάστασή της, τελικά. Και σ’ αυτή τη διαδικασία της μετουσίωσης της ύλης σε νου, παράγεται ένα παραπροϊόν -το οποίο δεν είναι ακριβώς παραπροϊόν αλλά ένα ενδιάμεσο στάδιο, που αποκαλείται συναίσθημα. Και αυτό το στάδιο, που μπορεί να είναι πολύ μακρύ, πολύ μεγάλο, συνδέεται με την καρδιά.

«Τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι», θα πει η Ρ. «Όταν μιλάμε για ένα καρδιακό άτομο, δεν εννοούμε ότι είναι συναισθηματικό ακριβώς αλλά ότι διοικεί με την ανώτερη νόησή του». Θα βάλει τα πράγματα σε τάξη, η Ρ! Για να τα πάρουμε απ’ την αρχή, καλή μου. Εν αρχή ην ο Λόγος και ο Λόγος σαρξ εγένετο. Εν αρχή λοιπόν υπήρξε μία διατύπωση του Θείου Εγώ και αυτή η διατύπωση αποκρυσταλλώθηκε σε ύλη, σε σάρκα. Και αυτή η ύλη ή σάρκα, πρέπει να διαλυθεί τελικά, για να μπορέσει να αποδώσει την ενέργεια του Λόγου που κρατά μέσα της, στην Πηγή της. Άρα, η αρχική διατύπωση του Λόγου που αποκρυσταλλώθηκε, χρειάζεται να αλλάξει μορφή, να αποδομηθεί. Εν πολλοίς μοιάζει με το να αλλάζετε μία διατύπωση. Αλλάζετε μία διατύπωση! Και αυτή η αλλαγή γίνεται αιτία να εκκληθεί ενέργεια και μάλιστα νοητική ενέργεια. Και η ενέργεια αυτή, καθώς εκλύεται και μέχρι να ελευθερωθεί πλήρως από τις μορφές τις οποίες είχε πάρει, μέχρι να απελευθερωθεί πλήρως από τις μορφές, αποκαλείται συναίσθημα.

Υπάρχει μία διατύπωση -το παίρνουμε από την αρχή- που αποκρυσταλλώνεται σε ύλη, σε σάρκα. Αυτή αποδομείται και, μέχρι η ενέργεια του Λόγου να απελευθερωθεί απ’ όλες τις μορφές στις οποίες είχε κατασταλάξει, αποτελεί το συναίσθημα. Δηλαδή, παραμένει συνδεδεμένη με τη μορφή. Είναι απαραίτητα μία ενέργεια, που απελευθερώνεται μεν αλλά παραμένει συνδεδεμένη με τη μορφή και τα εντυπώματα από τα οποία προέρχεται. Δεν έχει ρευστοποιηθεί πλήρως. Άρα, είναι ακόμα μορφοποιημένη σε μοτίβα, που ενώ έχουν αρχίσει να σπάνε, διατηρούν κάποια στοιχεία τους. Για παράδειγμα, αν είχατε ένα πολύγωνο, ένα οκτάγωνο, θα μπορούσε να είχε διαλυθεί το μισό και η ενέργεια να περιστρέφεται ακόμα γύρω από το υπόλοιπο μισό… προσπαθούμε να σας κάνουμε την εικόνα πιο ξεκάθαρη, να σας δώσουμε ένα παράδειγμα, έστω χονδροειδές. Αυτό είναι το συναίσθημα. Τώρα το γιατί αυτό έφτασε να ταυτίζεται με την καρδιά, είναι ένα άλλο θέμα και αποτελεί αντικείμενο μεγάλης μελέτης και θα γίνει και για εσάς αντικείμενο μεγάλης μελέτης αργότερα.

Όταν αυτή η ενέργεια απελευθερωθεί πλήρως από τα παλιά μοτίβα και ρέει ελεύθερα είναι νους. Είναι νους αλλά ωστόσο όχι εντελώς απελευθερωμένος αφού, μπορεί να έχει απεκδυθεί τις μορφές αλλά φέρει τις τάσεις. Φέρει μία συγκεκριμένη δυναμική και αυτή η δυναμική και οι τάσεις συνδέονται ξεκάθαρα με το τρισδιάστατο πεδίο της ύλης από το οποίο ανήλθε. Δεν έχει μορφή πια αλλά έχει τάσεις. Και σ’ αυτό το φάσμα λειτουργίας του, σ’ αυτό το παράθυρο το χρονικό λειτουργίας του, αναφέρεται ως συγκεκριμένος νους, γιατί διατηρεί τάσεις που τον κρατούν προσκολλημένο, συνδεδεμένο με το τρισδιάστατο πεδίο.

Συνεπώς, οι ροές που αναπτύσσονται, είναι γύρω από το τρισδιάστατο πεδίο και την πραγματικότητά του. Αργότερα, καθώς απορρίπτει σταδιακά και αυτές τις τάσεις, απελευθερώνεται και αρχίζει να γίνεται δεκτικός και αποκριτικός στα άλλα, ανώτερα νοητικά πεδία, τα οποία είναι πάντοτε δυναμικά και αρσενικά και εργάζονται στο πλαίσιο άλλων διαστάσεων. Από εκείνα τα πεδία γονιμοποιείται. Νους αυτός, νους ο άλλος· ένας νους σε διαφορετικές εκφράσεις· αμφότεροι αρσενικοί αλλά, λόγω της πόλωσης που δημιουργείται, αυτός ο νους που τώρα μόλις έχει απελευθερωθεί από τις τάσεις του, είναι δεκτικός και μέσα στη δεκτικότητά του εντυπώνεται από τις Αρχές των ανώτερων πεδίων. Αρχές που μπορεί να εκφράζονται με εντυπώματα ισορροπίας και κάλλους, όπως τα πλατωνικά στερεά και άλλα αρχέτυπα, που δεν έχουν τόσο μεγάλη σχέση με το φυσικό πεδίο αλλά χύνονται προς αυτό, προσπαθώντας να εισχωρήσουν σ’ αυτό το πεδίο του νου που είναι δεκτικό.

Έτσι λοιπόν, καθώς αυτή η ενέργεια του νου έχει απελευθερωθεί και από τις μορφές και από τα εντυπώματα, τις τάσεις, έχει αρχίσει να εντυπώνεται από τα ανώτερα νοητικά πεδία, να δέχεται εντυπώματα. Και καθώς δέχεται εντυπώματα, η πόλωση αλλάζει, διατηρεί τα νέα εντυπώματα και διατηρώντας τα αρχίζει να ομοιάζει με την ουσία των ανώτερων πεδίων και ο κραδασμός ισχυροποιείται, επιταχύνεται, έτσι ώστε τα εντυπώματα που δέχεται, ενεργοποιούν αυτή την ουσία, σε βαθμό που την ταυτίζουν τελικά, την έλκουν, στα ανώτερα πεδία. Και από τη στιγμή που ενταχθεί εκεί, ξεκινάει ένας άλλος παρόμοιος κύκλος.

«Και εδώ», θα επιμείνει η Ρ., «πού είναι η καρδιά;» Μια εύλογη ερώτηση. Εσύ τι λες Ρ.; Πού είναι η καρδιά;

Ρ.Κ.: Είμαι πολύ μπερδεμένη και διαμαρτύρομαι, μας μπερδεύουν απόψε!

Συνέχεια της επικοινωνίας

Άλλη μια ερώτηση: πού είναι η αγάπη; Γιατί για να βρεις πού είναι η καρδιά, πρέπει να ακολουθήσεις την αγάπη.

Η καρδιά είναι ο κόμβος στον οποίο συμβαίνει η μετουσίωση του συναισθήματος σε νου. Είναι εκείνο το ενεργειακό κέντρο που μεταλλάσσει τη νοητική ουσία. Βάσει των όσων είπαμε, την απελευθερώνει από τα κελύφη που κουβαλούσε και από τις τάσεις ακόμα και τη μετατρέπει σε νου, σε καθαρό νου. Βοηθήσαμε αρκετά; [Γέλια]

Άρα, η καρδιά, το κέντρο της καρδιάς, είναι, θα μπορούσατε να πείτε, το καζάνι ενός αλχημιστή. Κάνει πάρα πολλά πράγματα αυτό το κέντρο αλλά αυτή είναι η βασική του λειτουργία αναφορικά με τον νου. Άρα, όταν βρίζετε κάποιον λέγοντάς του ότι είναι πολύ νοητικός -εσείς δεν βρίζετε αλλά τέτοια έννοια έχει πλέον στην ομήγυρή σας- [πειρακτικά] εννοείτε ότι δεν έχει υποστεί ακόμα τη μετάλλαξη, την απελευθέρωση. Ο νους του δεν έχει απελευθερωθεί ακόμα, από τα κελύφη και τις τάσεις του που τον κρατούν προσκολλημένο στο φυσικό πεδίο μέσω της λειτουργίας της καρδιάς. Ενώ από την άλλη, ένα καρδιακό άτομο το έχει κάνει… ή θα έπρεπε να το έχει κάνει… ή τέλος πάντων, είναι στη διαδικασία να το κάνει.

Βλέπετε τι ωραία που βάζει το Πνεύμα τα πράγματα στη θέση τους, όταν θέλει -όταν απαιτείται για την ακρίβεια; Έχουμε ήδη πει αρκετά -αρκετά για απομαγνητοφώνηση-, έτσι ώστε να βάλουμε μία βάση πάνω στην οποία θα δουλέψουμε στις επόμενες συναντήσεις, παρουσία του Διός του Υψίστου, της Ήρας, του Δασκάλου της Ιόχρου Φλόγας που είναι και σήμερα παρών βέβαια, των Πλειάδιων και πολλών άλλων.

Κρατήστε όσα ειπώθηκαν, μελετήστε τα και διαλογιστείτε σε αυτά. Αφήστε τη σκέψη σας σε αυτά, έτσι ώστε να έχουμε στο τέλος μία κοινή βάση για να δουλέψουμε με τη δόνηση. Γιατί, σ’ αυτόν τον κύκλο δεν ήρθαμε για να κάνουμε ανατομία του νου αλλά για να δουλέψουμε με την ιδιότητα του νου ως δονητή. Και βέβαια, καθώς σας μιλούσα για όλα αυτά, η συνοδεία μου εργάστηκε αρκετά μαζί σας, εγκαθιστώντας κάποιες απαραίτητες συνδέσεις για τη συνέχεια. Γιατί θα δείτε, θα αντιληφθείτε, ότι από εδώ και πέρα ηθελημένα θα κατευθύνουμε το νου σας στη δημιουργία μιας συγκεκριμένης δομής, πρόσκαιρης αλλά απαραίτητης για να μπορέσετε να κρατήσετε καλύτερα τα ηνία, να μπορέσετε να διαχειριστείτε πραγματικά αυτή την ενέργεια.

Χαμογελώ, γιατί πίσω απ’ όσα σας έχω πει υπάρχει ένα άλλο μήνυμα, μια άλλη ανάγνωση, που θα έπρεπε να σας έχει δώσει να καταλάβετε ότι, ναι, ο νους είναι ο ηνίοχος μεν αλλά ποιος διευθύνει το νου; Το εγώ.

Άρα η εστίαση της επίγνωσης του εγώ είναι που καθοδηγεί την εστίαση του νου σας. Και δεν μιλώ για το -σε εισαγωγικά- «γήινο εγώ», που προφανώς παίζει το ρόλο του σε ένα βαθμό αλλά για την ίδια την Εγώ Ειμί Παρουσία. Για εκείνο το επίπεδο δηλαδή της αντίληψης του εγώ.

Αυτά όμως θα τα δούμε μια από τις επόμενες φορές.

Σας αγαπώ και σας νοώ.

Και έτσι είναι.

Κρύων

[Απομαγνητοφώνηση: Χριστίνα Δραγατάκη]