Συνάντηση της 15ης Δεκεμβρίου 2007

Κρατάς τα μάτια κλειστά για λίγο και αναλογίζεσαι το αύριο.

Γειώνεις τη συνειδητότητά σου στο τώρα και αντιμετωπίζεις το χθες σαν να ήταν παρόν. Χωράς και τις τρεις αντιλήψεις του χρόνου στο τώρα.

Παρόν, παρελθόν και μέλλον γίνονται ένα κι εσύ κοιτάς στο άπειρο, γνωρίζοντας ότι την ίδια στιγμή βρίσκεσαι παντού.

Έρχεσαι και ζητάς από τον Ενώχ να σου δείξει τα κλειδιά του.

Αυτός σε πλησιάζει και βγάζει από την τσέπη του πέντε σπόρους σκούρους καφέ, άσπρους και μαύρους.

Μετασχηματίζονται. Γίνονται ένα μπροστά στα μάτια σου και από αυτούς φυτρώνει ένα δάσος……… Το δάσος γίνεται ένα σύμπαν ολόκληρο που σε αγκαλιάζει.

Κοιτάς τα κλαδιά των δέντρων…..τους κορμούς, τις ρίζες που προεξέχουν από το χώμα. Έρχεσαι και κάθεσαι σε μια από αυτές.

Γίνεσαι ένα με τη ρίζα. Σιγά – σιγά βυθίζεσαι στη γη και ανοίγεις τον δρόμο σου μέσα από το χώμα και τις πέτρες. Τρυπάς τον βράχο και τον διαπερνάς. Νιώθεις το βρεγμένο χώμα να σε ποτίζει ολόκληρο/η και να σε διαπερνά για να ανέβει ψηλά, στον κορμό, στα κλαδιά και στο φύλλωμα.

Ξεσκεπάζεσαι για λίγο από τη γη, αφήνεις για λίγο το φως να σε ζεστάνει και συνεχίζεις ακόμα βαθύτερα, εκεί που δεν υπάρχουν πια έντομα, δεν υπάρχουν τυφλοπόντικες ούτε λάσπη, παρά μόνο βράχος και νερό. Εκεί τρυπώνεις και αφήνεσαι………και ξεχνάς.

Σιγά – σιγά, αρχίζεις να συνηθίζεις στο σκοτάδι της γης. Αρχίζεις και «βλέπεις» με την αφή, με την όσφρηση, με την ακοή….. Τα μάτια σου μαθαίνουν να συλλαμβάνουν το φως της ύλης και να βλέπουν μέσα από αυτήν.

Ο αέρας στην επιφάνεια φυσά και παρασύρει τα φύλλα των δέντρων. Κάνει τους κορμούς των δέντρων να σείονται και εσύ, τρυπωμένος στη σταθερότητα του βράχου, μπορείς να νιώσεις τον απόηχο των κραδασμών. Ανησυχείς. Καταλαβαίνεις ότι κάτι συμβαίνει και δεν σου αρέσει. Φοβάσαι ότι κάτι θα γίνει και θα σε ξεριζώσει από την ασφαλή κρυψώνα σου.

Μετά έρχεται η βροχή. Νιώθεις τις σταγόνες του νερού που διαπερνούν το χώμα να γίνονται μυστικά ρυάκια, υδάτινες γραμμές στη σχισμή του βράχου και διψασμένος ρουφάς το νερό.

Η βροχή δέρνει τα κλαδιά του δέντρου, μα εσύ μπορείς να ακούσεις μόνο ένα υπόκωφο βουητό που δεν μοιάζει καθόλου με βροχή, και νιώθεις την πίεση του βάρους από ψηλά ακόμα πιο μεγάλη…… νιώθεις να γίνεσαι ένα με τον βράχο και τα ρυάκια μεγαλώνουν και σε καλύπτουν.

Ρουφάς όλο και περισσότερο νερό, όσο μπορείς……..μέχρι που δεν παίρνει άλλο, και περιμένεις να φύγει το υπόλοιπο με τον καιρό.

Ύστερα, έρχεται ο ήλιος, μα εσύ δεν ξέρεις πώς μοιάζει. Αυτό που μπορείς να αντιληφθείς μόνο, είναι ότι το χώμα γύρω σου γίνεται πιο ζεστό και πιο ελαφρύ. Μπορείς να νιώσεις ακόμα ότι κυλά περισσότερη ζωή στις φλέβες σου, περισσότερη ενέργεια. Σου αρέσει. Νιώθεις ότι βρίσκεσαι στον παράδεισο.

Και ο χρόνος κυλά. Το εσωτερικό σου ρολόι σου δείχνει πως η γήινη παρουσία σου τελειώνει.

«Θα πεθάνω;» σκέφτεσαι. «Τώρα θα τελειώσουν όλα και δεν θα υπάρχω πια;»

Όμως το πνεύμα του δέντρου σε επισκέπτεται.

- Δεν είναι έτσι, σου λέει, χρειάζομαι την παρουσία σου πιο ψηλά. Αυτή η ρίζα δεν μπορεί να προχωρήσει άλλο πια. Πήγε όσο πιο βαθιά μπορούσε αλλά δεν μπορεί να διαπεράσει περισσότερο τον βράχο……θα έρθουν άλλες για να συνεχίσουν αυτήν τη δουλειά.

Ζητάς βοήθεια:

- Τι να κάνω Πνεύμα του Δέντρου;

- Ακολούθησέ με, σου απαντά. Δεν χρειάζεται να μείνεις κρυμμένος σ’ αυτό το αδιέξοδο άλλο πια. Θα σου δείξω τον καινούριο σου τόπο.

Αφήνεις το Πνεύμα του Δέντρου να σε οδηγήσει. Υποψιάζεσαι πάρα πολλά πράγματα. Τι εννοεί το Πνεύμα όταν λέει ότι σε χρειάζεται πιο ψηλά; Τι μπορεί να κάνει κανείς πιο ψηλά από το χώμα; Εκεί βρίσκεται όλη η ουσία της ζωής. Εκεί βρίσκεται η τροφή και το νερό. Όσο πιο βαθιά πήγαινες, τόσο πιο πολύ νερό έβρισκες………ψηλά τι μπορεί να βρει κανείς;

Το Πνεύμα σε τραβάει από το χέρι βιαστικό. Νιώθεις το βάρος του χώματος να εξαφανίζεται. Ποτέ δεν πίστευες ότι μπορείς να είσαι τόσο ελαφρύς……….και ακόμη ζωντανός. Εξακολουθείς να βρίσκεσαι στην αγκαλιά του Πνεύματος του Δέντρου αλλά νιώθεις ότι πετάς. Αρχίζεις να αναθαρρεύεις……….μέχρι που το Πνεύμα σε ρίχνει στο απόλυτο σκοτάδι.

Τότε, τρομάζεις πραγματικά.

• Πνεύμα, γιατί με εγκατέλειψες; Τι θα απογίνω; Δεν βλέπω τίποτε γύρω μου, μόνο σκοτάδι και έρεβος.

Το Πνεύμα του Δέντρου στέκεται και σε κοιτά στα μάτια. Δεν το βλέπεις –δεν μπορείς να δεις τίποτε πια εκτός από το απόλυτο σκοτάδι- αλλά νιώθεις το βλέμμα του να σε διαπερνά…….το νιώθεις μέχρι το βάθος της καρδιάς σου.

• Ίσως γιατί αυτά που υπάρχουν εδώ δεν μοιάζουν καθόλου με την κρυψώνα σου στο βάθος της γης, σου λέει.

Υποψιάζεσαι ότι χαμογελά –ίσως και με μια μικρή δόση ειρωνείας.

• Περίμενες να ανέβεις ψηλά και να φέρεις μαζί σου και την κρυψώνα σου, αυτό όμως δεν είναι δυνατόν, συνεχίζει. Αν ήταν τα πάντα μια ρίζα που θα στέκονταν τα άνθη; Άφησε την ιδέα της κρυψώνας σου να φύγει και θα δεις.

Σκέφτεσαι. Δεν νιώθεις καθόλου πιο όμορφα από πριν, μόνο που τώρα έχεις μια ελπίδα. Ίσως αν αφήσεις την ιδέα της κρυψώνας σου στον ζεστό βράχο της μητέρας γης, να μπορέσεις να καταλάβεις καλύτερα. Αλλά πάλι, γιατί να αφήσεις κάτι που γνωρίζεις για κάτι άγνωστο; Δεν φαίνεται πολύ δίκαιη η ανταλλαγή………

Προσπαθείς να αφήσεις τη μνήμη του ζεστού βράχου και να ξεχάσεις τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος. Μα πάλι………μόνο αυτά γνώριζες…….ή όχι; Με τι θα μπορούσες να γεμίσεις το κενό της μνήμης σου τώρα;

Αποφασίζεις να θυμηθείς. «Πρέπει να θυμηθώ», λες στον εαυτό σου. Το λες δυνατά, για να το ακούσεις κυρίως εσύ. Τότε διαπιστώνεις την πρώτη αλλαγή. Κάθε λέξη που προφέρεις, την ακούς στην καρδιά σου. Δεν είναι πια μια χοντροειδής, υπόκωφη δόνηση. Είναι μια ορμητική ενέργεια που ξεπηδάει από την καρδιά.

• Πρέπει να θυμηθώ και να δω και να καταλάβω, λες στον εαυτό σου.

Νιώθεις και πάλι την παρουσία του Πνεύματος του Δέντρου και έχεις τη βεβαιότητα ότι χαμογελά ευχαριστημένο.

- Δεν είσαι η ρίζα, είσαι όλο το δέντρο, σου λέει το Πνεύμα, κι εσύ μένεις αποσβολωμένος, να το κοιτάς με δέος.

- Όλο το δέντρο, Πνεύμα, ακόμα κι εσύ; Εγώ είμαι εσύ;

- Ναι, σου απαντά μονολεκτικά.

- Είναι σίγουρο αυτό; Εγώ είμαι εσύ; Είμαι και το κλαδί της πάνω αριστερής γωνίας και εκείνη η ρίζα κάτω στο βάθος, δεξιά από την κόκκινη πέτρα; Είμαι ακόμα και τα λουλούδια;

- Ναι, απαντά ξανά. Δες και άφησε τον εαυτό σου να καταλάβει.

- Μα πώς; Τα μάτια μου δεν με βοηθούν Πνεύμα.

• Άφησέ τα πίσω αυτά τα μάτια. Όπως ο λαγός δεν μπορεί να δει με τα μάτια της κουκουβάγιας, έτσι το άνθος και η ρίζα δεν μπορούν να δουν το ένα με τα μάτια του άλλου, αλλά το ένα πρέπει να γίνει το άλλο για να δει. Γίνε το άνθος και δες. Άφησε την ύπαρξή σου να δονηθεί όπως το φύλλωμα των δέντρων, όπως τα λουλούδια και κοίταξε μέσα από την καινούρια σου δόνηση.

Κοιτάς αόριστα και χαμογελάς –ίσως για πρώτη φορά από τη στιγμή που άφησες τη ρίζα για να ακολουθήσεις το Πνεύμα ψηλότερα.

• Πρέπει να γίνω το άνθος, λες στον εαυτό σου……..μμμ όχι, να το πω αλλιώς……Εγώ Είμαι το άνθος.

Νιώθεις ήδη περίεργα. Η μεταμόρφωση έχει αρχίσει. Η συνειδητότητα της ρίζας γίνεται πια συνειδητότητα του άνθους. Αρχίζεις να νιώθεις τα βελούδινα πέταλα με τα όμορφα λαμπερά χρώματα. Νιώθεις τον απαλό αέρα να σκορπάει παντού την ευωδιά σου……..νιώθεις τη ζεστασιά του ήλιου. Αρχίζεις να νιώθεις τις ακτίνες του ήλιου να σε διαπερνούν μία – μία και να σε γεμίζουν ενέργεια. Νιώθεις τη ζωή να σφύζει μέσα σου.

Κι όπως αφήνεις τη διάχυτη ζεστασιά του ήλιου να σε λούσει, συνειδητοποιείς ότι, ναι, αυτό είναι το φως του ήλιου! Δεν είναι το ζεστό χώμα και εκείνο το πενιχρό φως που νόμιζες τότε ότι ήταν τόσο λαμπερό. Αυτό που πριν νόμιζες για σκοτάδι είναι πολύ πιο φωτεινό απ’ ότι πίστευες, απλά χρειαζόσουν ένα ζευγάρι κατάλληλα μάτια για να το δεις.

• Πνεύμα, τα κατάφερα! Φωνάζεις, καθώς τεντώνεις τα πέταλά σου λίγο ακόμα για να αγκαλιάσεις περισσότερο ήλιο, ενώ πολύ βαθιά στο χώμα μια νεαρή ρίζα, που μόλις αρχίζει το ταξίδι της στη γη, ακολουθεί με μεγάλη προσήλωση τον δρόμο της προς τον βράχο.

………………………………………..

Το Πνεύμα έρχεται να σας φέρει πολλά μηνύματα σήμερα. Έρχεται να φέρει ένα μήνυμα στην καρδιά του καθενός. Ένα μήνυμα που δεν είναι διαφορετικό από αυτό που ειπώθηκε όλες τις άλλες φορές και από αυτό που σας ψιθυρίζουμε στ’ αυτιά κάθε στιγμή. Αυτό το ίδιο μήνυμα με το οποίο σας τριβελίζουμε τα αυτιά «Εσύ είσαι ο Θεός στη γη». Αν μπορείς να το πιστέψεις, συνέχισε. Αν δεν μπορείς να το πιστέψεις, μείνε και ζήσε σαν ένα απλό έρμαιο των περιστάσεων. Άφησε τον άνεμο να σε παρασύρει παντού σαν το φύλλωμα των δέντρων. Ξέχασε τις ρίζες σου. ξέχασε τον ήλιο και μείνε το σκουπίδι που νόμιζες ότι είσαι τόσο καιρό. Ποιος σε έμαθε να το πιστεύεις αυτό; Ποιος Θεός είναι που κατέβηκε στη γη και είπε στους ανθρώπους ότι δεν αξίζουν δεκάρα; Ποιος Θεός σας έμαθε να γίνεστε κοπάδι και να τρέχετε πίσω από ανθρώπους για να σας φωτίσουν; Ποιος Θεός σας ζήτησε να ξεχάσετε; Εσείς, μόνο εσείς.

Δεν υπάρχει στιγμή στο σύμπαν που να μη συμπεριλαμβάνεται στην κίνησή σας. Δεν υπάρχει ίχνος ζωής που να μην κρύβεται μέσα σας. Και όταν η Μπλαβάτσκυ μιλούσε για την «Αποκαλυμμένη Ίσιδα», όλο αυτό ήταν που εννοούσε. Την αποκάλυψη των δυνατοτήτων σας. Την αποκάλυψη όλων των συνδέσεων που σας ενώνουν με όλα όσα Είναι, με όλα όσα υπάρχουν.

Κι εμείς ερχόμαστε μια ωραία μέρα του Δεκέμβρη, ένα όμορφο απόγευμα, καθώς περιμένετε τις γιορτές των Χριστουγέννων, να σας θυμίσουμε για άλλη μια φορά ότι εσείς είστε ο Θεός στη γη.

Δεν θα ακούσετε ένα καινούριο μήνυμα σήμερα. Και θέλουμε να αναρωτηθείτε, πότε ήταν η τελευταία φορά που ακούσατε ένα καινούριο μήνυμα. Πότε πραγματικά ακούσατε ένα καινούριο μήνυμα, κάτι που δεν είχε ειπωθεί ποτέ ξανά. Εμείς μπορούμε να σας διαβεβαιώσουμε, έχοντας το προνόμιο να βλέπουμε τα πράγματα από μία διαφορετική οπτική γωνία, ότι δεν υπήρξε ποτέ μια τέτοια στιγμή. Ποτέ δεν μάθατε κάτι καινούριο. Αλλά το Πνεύμα έρχεται και σας υπενθυμίζει συνέχεια πράγματα που έχουν ειπωθεί ξανά και ξανά, πράγματα που τείνετε να ξεχνάτε, γιατί βολεύεστε, βολεύεστε στην κρυψώνα σας μέσα στον βράχο. Βολεύεστε να μένετε κρυμμένοι κάτω από το νερό. Βολεύεστε στο να κρύβεστε κάτω από τα συναισθήματά σας, να κρύβεστε στην υλική σας υπόσταση και δεν τολμάτε να δείτε πιο πέρα. Δεν τολμάτε να αντικρίσετε τον ήλιο που στέκεται και ζεσταίνει τα πάντα. Δεν τολμάτε να αντικρίσετε το άνθος που είστε και είμαστε εδώ για άλλη μια φορά, για να σας το θυμίσουμε, και να σας θυμίσουμε όλο αυτό το κρυμμένο δυναμικό που ήρθε πια ο καιρός για να αναπτύξετε. Προχωρήστε, φτάνει πια! Προχωρήστε! Κι αν όλοι αυτοί που σας βλέπουν με ένα πολύ κριτικό μάτι για όλα όσα κάνετε, δικαιολογούνται γιατί δεν γνωρίζουν, εσείς υποτίθεται ότι γνωρίζετε. Και έτσι είναι, γνωρίζετε. Κάντε κάτι λοιπόν. Οι ενέργειες έρχονται……έρχονται όλο και πιο βαθιά στο γήινο πεδίο. Και όπως ο σπόρος μέσα στο κρύο του χειμώνα κρύβεται και περιμένει την κατάλληλη στιγμή ν’ ανθίσει, να βλαστήσει, έτσι και οι ενέργειες έρχονται και πηγαίνουν πολύ βαθιά στην κυτταρική σας δομή, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να ξεδιπλωθούν, περιμένοντας τη δική σας πρόθεση για να ξετυλίξετε όλο αυτό το δυναμικό που κρύβετε μέσα σας.

Κι εμείς είμαστε δίπλα σας με πάρα πολύ βαθιά αγάπη. Ο Μέτατρον, ο Ζακχιήλ, ο Ουριήλ, είναι κοντά σας και ο Μαλαχίας σήμερα. Όλοι οι άγγελοι της ψυχής σας βρίσκονται κοντά σας για να σας ενδυναμώσουν στον δρόμο σας. Όμως ποιος περιμένετε να ενεργήσει; Αν η ρίζα δεν προχωρήσει βαθιά για να σπάσει τον βράχο, γιατί θα πρέπει να το κάνει το φύλλωμα του δέντρου;

Θέλουμε να οραματιστείτε τον Οφθαλμό στο κέντρο του κύκλου, τον Παντεπόπτη Οφθαλμό, και να επιτρέψετε στην καρδιά σας να συνδεθεί μαζί του. Αυτό που έρχεται είναι ήδη εδώ κι εσείς κοιτάτε ακόμα τον ορίζοντα και το περιμένετε. Στο Τώρα είναι εδώ. Σας αρέσει να μιλάτε για τον τρόπο που κινούνται οι ενέργειες. Σας αρέσει να περιγράφετε τις ταλαιπωρίες σας, τις ανησυχίες σας, και κατόπιν να υποστηρίζετε ο ένας τον άλλον και να λέτε «κάνε κουράγιο, περνάν οι δύσκολες ώρες, έρχεται μια καλύτερη εποχή για την ανθρωπότητα», την ίδια ώρα που αυτή η εποχή είναι μέσα σας και είναι εδώ, τώρα και περιμένει απλά να την ξεδιπλώσετε. Πόσο θα την περιμένετε ακόμα; Εμείς απλά παρατηρούμε. Κοιτάμε και περιμένουμε πόσο θα σας πάρει ακόμα. Πόσο θα σας πάρει ακόμα να αρχίσετε να ενεργείτε, να αρχίσετε να μιλάτε και να εκφράζετε τη δική σας αλήθεια; Όχι την αλήθεια κανενός άλλου, τη δική σας αλήθεια. Γιατί μόνο μία αλήθεια υπάρχει, αυτή που έχετε στην καρδιά σας. Και μην αμφιβάλετε διόλου ότι είναι η αλήθεια του Ενός.

Η Κατερίνα και η Άννα είχαν μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία σήμερα, που ακόμη προσπαθούν να επεξεργαστούν. Και δεν μπορούμε να τη φέρουμε μπροστά σας, γιατί πολύ απλά, κάθε φορά που μιλάμε για δυναμικό, οφείλουμε να αναφερθούμε στο Χάος. Κάθε φορά που προσπαθούμε να σας πούμε ότι πρέπει να κινηθείτε, ότι ήρθε η ώρα να δημιουργήσετε, δεν μπορούμε παρά να σας δείξουμε την απειροσύνη του δυναμικού που κρύβετε μέσα σας. Την απειροσύνη του δυναμικού που κρύβετε μέσα σας σαν συλλογικό και σαν ατομικές οντότητες. Δεν μπορούμε να αποφύγουμε να σας πούμε να κοιτάξετε το σκοτάδι, να κοιτάξετε το ανεκδήλωτο, και να σταθείτε στα πόδια σας. Και να αφήσετε την καρδιά σας από αυτό το Χάος να δημιουργήσει. Δεν μπορούμε να αποφύγουμε να σας ζητήσουμε να εγκαταλείψετε κάθε λογικό ειρμό, κάθε σκέψη. Να σας ζητήσουμε να αφήσετε τα πάντα πίσω και να ξεκινήσετε από το μηδέν. Έτσι μπορείτε να δημιουργήσετε μόνο. Από εκεί προκύπτει η πρωτότυπη δημιουργία, γιατί το Πνεύμα είναι πάντα πρωτότυπο. Δεν δημιουργείτε από αυτό που έχετε αλλά από αυτό που είστε. και θα έρθουν στιγμές που όλα θα εξηγηθούν περισσότερο. Θα έρθουν στιγμές που θα σκύψετε μέσα σας και θα κατανοήσετε πολύ βαθιά αυτά που ακούτε τώρα. Είστε. αυτός που δημιουργεί είναι το «Εγώ Είμαι» μέσα σας. Η Θεότητα που καθρεφτίζεται και βλέπει αυτό που είναι κάθε στιγμή. Αυτό το είδωλο στον καθρέφτη είστε, αυτό το είδωλο στον καθρέφτη εκφράζετε στο γήινο πεδίο.

Θα σας ζητήσουμε να φέρετε μπροστά σας ένα καθρέφτη και να κοιτάξετε τα μάτια σας μέσα σ’ αυτόν. Κοιτάξτε τα μάτια σας να σας κοιτούν από την πίσω πλευρά του καθρέφτη. Ποιος είναι τάχα αυτός που σας κοιτά από μέσα; Ο Θεϊκός σας Εαυτός. Αυτός σας κοιτά από μέσα. Κι αν θέλετε να δείτε την αλήθεια, στραφείτε σ’ αυτόν. Κοιτάξτε τα μάτια σας στον καθρέφτη και ομολογήστε στον εαυτό σας την αλήθεια. Την αλήθεια που είστε, ο καθένας από εσάς ξεχωριστά. Γιατί ο Ένας εκφράζεται μέσα από όλη αυτήν την ποικιλομορφία της ζωής. Κοιτάξτε τον εαυτό σας στον καθρέφτη και ακολουθήστε τα δικά σας μάτια. Πάψτε να σκύβετε, πάψτε να γίνεστε κοπάδια και αγκαλιάστε σφιχτά τον Θεό στην καρδιά. Γιατί αλήθεια σας λέω, είναι ό,τι πιο ιερό μπορείτε να βρείτε πουθενά. Ότι πιο ιερό μπορείτε να βρείτε είναι ο Δημιουργός στην καρδιά.

Μπορώ να σας πω ότι η Δευτέρα Παρουσία έγινε και είναι ήδη εδώ. Κάθε φορά που εσείς αντιμετωπίζετε, κοιτάτε στα μάτια τον ανώτερο εαυτό σας, η Δευτέρα Παρουσία βρίσκεται εδώ. Περιμένατε κάτι διαφορετικό από αυτό; περιμένατε κάτι πιο θεαματικό ίσως; Η Δευτέρα Παρουσία είναι η Παρουσία του δικού σας Θεϊκού Εαυτού στη γη. Αφήστε τα μάτια στον καθρέφτη να κλείσουν και επιστρέψτε στην καθημερινότητά σας. Και όταν αποφασίσετε να γίνετε κύριοι του εαυτού σας, όταν αποφασίσετε να περπατήσετε χέρι – χέρι με τον Θεϊκό σας Εαυτό στη γη, τότε κοιτάξτε και πάλι τον εαυτό σας στα μάτια και αγκαλιάστε τον και αγαπήστε τον, ερωτευτείτε τον και περπατήστε μ’ αυτόν. Μέχρι τότε, όλοι οι άγγελοι της ψυχής σας θα βρίσκονται δίπλα σας για να σας κρατούν το χέρι, σαν αδύναμα παιδιά που είστε. Μέχρι τότε, θα εξακολουθούμε να σας θυμίζουμε ότι εσείς είστε ο Θεός στη Γη.

Και έτσι είναι.

Αμήν.

Ένας άντρας:

Χρειαζόταν 75 χρόνια να περάσουν για να γλιτώσω απ’ όσα πέρασα; Απ’ όλες τις θρησκείες πέρασα. Χριστιανικές, μουσουλμανικές, ινδουιστικές, τα πάντα…... Κρίσνα και από εδώ και από εκεί,….ήταν ανάγκη; όλα τα πέρασα. Δόξα τω θεώ, που ο Θεός είμαστε εμείς, άκουσα αυτά και με βγάλανε από αυτό που είχα μέσα μου. Δεν ήξερα πού να τρέξω, να πάω στους λάτρεις του Κρίσνα ή να πάω στους αντβεντιστές της έβδομης ημέρας ή στους ορθόδοξους; Πού να πάω; Και τα γύριζα όλα ενώ ήταν ήδη εδώ, μέσα μου. Ευχαριστώ. Την άλλη φορά σας κοίταζα από κάτω που είχατε κάνει έναν κύκλο και δίσταζα να έρθω να σας μιλήσω, μήπως σας ενοχλήσω.

Όλοι:

Εμείς ευχαριστούμε.

Όλγα:

Ένα ινδικό ρητό λέει: Ο Θεός κοιμάται στις πέτρες, ξυπνάει στα φυτά, κινείται στα ζώα και σκέφτεται στον άνθρωπο.

Άννα:

Υπάρχουν ερωτήσεις; Δεν ξέρω αν έχετε κρυώσει υπερβολικά για να μπορέσετε να σκεφτείτε οτιδήποτε. [Σημείωση: απευθύνεται σε δύο περαστικούς που ενδιαφέρθηκαν να παρακολουθήσουν την επικοινωνία].

Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για τον ευρύτερο αρχαιολογικό χώρο; Θέλουμε να την κάνουμε…….πολυσυλλεκτική την ομάδα μας, χαιρόμαστε να ακούμε διάφορες απόψεις, να λέει ο καθένας αυτά που θέλει να πει.

Όλα αυτά που είπε προηγουμένως συνδυάζονται απόλυτα με την ελληνική φιλοσοφία, περιείχε όλα αυτά…..μίλησε για ενέργειες, σκέψη, στήσιμο αρχαίων ναών και τρόπο γιόγκα. Αυτό που κάνετε είναι γιόγκα. Βέβαια δεν είχαμε γιόγκα στην αρχαία Ελλάδα. Γιόγκα είναι η ένωση με την ψυχή μας. Αυθυποβολή…..ενέργεια μέσω αυθυποβολής. Στα ελευσίνια μυστήρια είχαμε κάτι άλλο……είχαμε πρακτικές. Θα τα πούμε άλλη φορά αυτά.

Είναι το «έσω οράν» των αρχαίων.

Θα πούμε για την Κυβέλη. Αυτός είναι ο ναός της Κυβέλης. Κανονικός ναός, χτισμένος. Μαζευόταν εδώ και κάνανε μυστήρια. Εδώ έχουμε εφτά θρόνους. Γιατί έχουμε 7 θρόνους; Ο κάθε ναός έχει έναν, της ιέρειας ή του ιερέα, συνήθως του ιερέα. Γιατί όχι έναν ή δύο αλλά εφτά;

Να πάρουμε το στήσιμο των αρχαίων ναών. Γιατί τον κάνανε έτσι τον ναό και όχι διαφορετικά, γιατί δεν τον έκαναν πιο κάτω; Λοιπόν, διαλέγανε τους χώρους αυτούς, τους ενεργειακούς. Είναι ιερό της Γης. Η Κυβέλη αντιπροσωπεύει τη Γη. Ας πάρουμε τον υπόλοιπο χώρο και να δούμε τα αντίστοιχα ιερά της γης. Πιο πέρα έχουμε ένα ιερό, πάλι της γης, το οποίο λέγεται «Μητρώο», πάλι της γης.

Σε ευθεία γραμμή, αν πάρουμε αυτά τα δύο ιερά σε ευθεία γραμμή και την προεκτείνουμε, πάμε στην Πνύκα και βρίσκουμε τη Θεσμοφόρο Δήμητρα. Φεύγουμε από αυτόν τον χώρο και πηγαίνουμε στην Ακρόπολη. Βόρεια του Ναού της Αθηνάς, έχουμε το ιερό της Καρποφόρου Γης. Κατεβαίνουμε τώρα με τόξο κάτω από την Ακρόπολη και πηγαίνουμε σε άλλο Ιερό της Γης. Λέγεται Θεσμοφόριο και βρίσκεται στο σημερινό κατεστραμμένο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου. Καθώς πηγαίνουμε από τον Άρειο Πάγο προς την Πλάκα, μέσα στον περιφραγμένο χώρο έχουμε μια κατεστραμμένη εκκλησία που χτίστηκε πάνω στο ιερό της Θεσμοφόρου Δήμητρας. Κατεβαίνουμε κάτω και βρίσκουμε το Ελευσίνιο, της Δήμητρας και του Τριπτολέμου. Κατεβαίνοντας κάτω συναντάμε το Ελευσίνιο, άλλο ιερό της Δήμητρας, κάτω από την εκκλησία του Αγίου Πέτρου. Δίπλα εκεί έχουμε και την Εκάτη. Κατεβαίνουμε τώρα και συναντάμε άλλο ιερό της Δήμητρας μαζί με την Ευκλεία Αρτέμιδα και καταλήγουμε στο Μητρώον.

Άννα:

Τι σημαίνει το προσωνύμιο Ευκλεία;

Φοίβος:

Είναι πελασγικό όνομα και θα πρέπει να το αναλύσουμε μια άλλη φορά.

Συνεχίζουμε λοιπόν, και καταλήγουμε στο Μητρώον της Αγορά, το οποίο λέγεται και «της Δαίρας» είναι το πρώτο Πελασγικό όνομα που αφιερώνεται στη μάνα Γη και παράλληλα είναι και της Δήμητρας και της Κόρης της.

Βρίσκονται πάνω σε ένα τόξο επτά ιερά……και να το Επτάθρονο, επάνω στο τόξο. Και έχουμε και τρία εδώ, που το καθένα από αυτά σχηματίζει με τα άλλα ισοσκελή τρίγωνα. Και όλα αυτά συνδέονται μεταξύ τους σχηματίζοντας ένα πλέγμα ευθειών και τριγωνισμών που έχει άμεση σχέση με την ενέργεια όλου του χώρου. Όλα τα ιερά τα στήνανε με τέτοιο τρόπο, εκμεταλλευόντουσαν την ενέργεια του χώρου ώστε να λειτουργεί εξωτερικά και εσωτερικά μέσα από τον χώρο και παίρνοντας αυτήν την ενέργεια την αρνητική, την έβγαζε το ιερό έξω σε όλον τον χώρο. Τι συμβολίζει αυτό εσωτερικά και εξωτερικά; Είναι μία αντιγραφή του σύμπαντος. Όλα τα αστέρια συνδέονται μεταξύ τους με αυτόν τον χώρο. Σε ευθείες και σε τριγωνισμούς. Το ίδιο και τα ιερά. Αλλά και μέσα μας εδώ δεν έχουμε εγκεφαλικά κύτταρα; Το κάθε κύτταρο δεν αντιπροσωπεύει ένα αστέρι ή έναν ναό; Τα κύτταρα μεταξύ τους δεν συνδέονται με νευρώνες; Οι νευρώνες αυτοί δεν είναι οι ευθείες που ενώνουν αυτά τα ιερά; Επομένως, όταν μπαίνουμε μέσα σε έναν ιερό χώρο και συνδεθούμε, συνδεόμαστε με όλη την ενεργειακή γραμμή.

Άννα:

Αυτό συσχετίζεται με τις γραμμές Λέι αλλά με έναν διαφορετικό τρόπο.

Φοίβος:

Αυτά είναι καινούρια των κινέζων. Αυτά για τα οποία μιλάμε είναι πανάρχαια, εκατομμυρίων χρόνων. Και, μπαίνουμε μέσα στον χώρο τον ιερό, κάνουμε την αυτοσυγκέντρωσή μας και κάνουμε πρακτικές……αλλά όχι με διαλογισμό που είναι αυθυποβολή. Κάνουμε πρακτικές για να ενεργοποιήσουμε τους δύο εγκεφάλους…..μέσω των δύο εγκεφάλων ενώνονται ο τρισδιάστατος κόσμος και ο τετραδιάστατος κόσμος. Ενώνονται μεταξύ τους με τον σταυρό. Ο σταυρός ενώνει τους δύο σφαιρικούς κόσμους. Και, μπαίνοντας στο ιερό με την πρακτική που κάνετε εδώ πέρα, έχετε κατευθείαν επαφή με τον τετραδιάστατο χώρο.

Άννα:

Εεε ναι, το άλλο ενδιαφέρον είναι ότι την πρώτη φορά, κατά το άνοιγμα της εργασίας εδώ, συνδέσαμε την ενέργεια των Δελφών. Μας ζητήθηκε να γίνει σύνδεση και να διαχυθεί από εδώ η ενέργεια που κατεβαίνει στους Δελφούς.

Φοίβος:

Σε κάθε ιερό υπάρχει ενέργεια γιατί όλα αυτά συνδέονται μεταξύ τους. Οι Δελφοί όπως και η Αθηνά εδώ κλπ, έχουν βέβαια σύνδεση μεταξύ τους αλλά είναι ενεργειακά κέντρα μεγάλης εμβέλειας, γιατί είναι επάνω σε λόφους. Όπως και αυτό εδώ έχουμε το Θρόνιο. Αυτό που λέμε εδώ μνημείο του Φιλοπάππου είναι χτισμένο σε ναό του Θρονίου Διός και όλος ο λόφος αυτός λέγεται Θρόνιο……όχι Μουσαίο όπως τον λένε.

Για να είμαι ειλικρινής, όταν έψαχνα τον χώρο που θα συναντιόμασταν εδώ, γύρισα όλη την περιοχή. Μου είχε πει ο Ηλίας να αρχίσω συναντήσεις στην περιοχή της Πνύκας. Πήγα αλλά δεν ένιωσα τόσο έντονα την ενέργεια εκεί. Αντίθετα, ένιωσα πολύ έντονες ενέργειες πάνω από την αρχαία Κοίλη οδό. Αυτό, αυτή τη μετακίνηση της ενέργειας την απέδωσα στις αλλαγές του μαγνητικού πλέγματος της γης. Τελικά με καθοδήγησε να σταματήσω σ’ αυτό το σημείο και να αρχίσουμε να εργαζόμαστε εδώ.

Φοίβος:

Οι αρχαίοι έλληνες δεν έχουν την έννοια της πύλης. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι έρχεσαι εδώ, ανοίγεσαι εσωτερικά και συνδέεσαι με το σύμπαν. Τι σημαίνει «πύλη»;

Άννα:

Εμείς είμαστε η «πύλη».

Φοίβος:

Εκεί, στο σημείο που πήγες εσύ στην Κοίλη οδό είναι άλλο ιερό, του Ηρακλέους και του Αίαντος.

Λέγεται «κοίλος», Κοίλον όρος, Κοίλος λόφος. Ποικίλλον όρος απέναντι, Κοίλον εδώ. Στα Πελασγικά «κοιλ» σημαίνει το κοίλωμα, κοιλιά, η ρίζα, εξ’ ου και η Κοίλη οδός. Γι’ αυτό έχουμε Κοίλο τον αρχαίο Δήμο, Κοίλη οδός, Κοίλη συνοικία, η οποία είναι στο Σπήλαιο του Πανός από κάτω κι εκεί έχουμε άλλα ιερά και είναι η δεύτερη αγορά των Αθηνών. Έχουμε έξι σπήλαια του Πανός εδώ γύρω. Ένα δίπλα στην οδό Αποστόλου Παύλου. Στον Άρειο Πάγο δύο, στην Ακρόπολη κάτω 3, εδώ από κάτω 4……..

Και τα σπήλαια συνδέονταν μεταξύ τους. Παλιά, οι πρώτες λατρείες της Δήμητρας και της Κυβέλης, γι’ αυτό και λέγονταν «μέγαρα», γινόταν μέσα σε σπήλαια.

Άννα:

Γιατί λεγόταν μέγαρα;

Φοίβος:

Γιατί «Μέγαρο» είναι το σπήλαιο. Εξ ου και μαγαζί………παλιά ήταν υπόγεια τα μαγαζιά.

Άννα:

Κάντε μου τη χάρη και πείτε μας…… η λέξη «υπηρεσία» τι σημαίνει; Γιατί μας έβαλαν ένα διαγώνισμα προηγουμένως και δεν μπορούσαμε να το απαντήσουμε. Πέρα από την έννοια της υπηρεσίας όπως τη χρησιμοποιούμε σήμερα, ποια είναι η ετοιμολογία της λέξης;

Φοίβος:

Στα πελασγικά έχουμε τη ρίζα «πυρ» ή «περ». «περ» είναι το πέρασμα είναι ο πόρος, εξ ου και το πέρασμα……..ή η πορεία. Θυμηθείτε τα βουνά Πάρνηθα, Παρνασσός, Πάρνων…. «περ» είναι πύλη. Η ρίζα «πυρ»…..«υπηρετείς» το πέρασμα, τον πόρο, την πύλη.

Άννα:

Ψάχνοντας σε ένα λεξικό της αρχαίας ελληνικής είδαμε ότι σημαίνει επίσης «κωπηλατώ»………..«τραβώ κουπί» με άλλα λόγια.

Φοίβος:

Και το κωπηλατώ έχει πάλι τη ρίζα πι, εξ ου και το μνημείο της πόλης της Αθήνας είναι το καράβι, το πλοίο. Πόλις, πλοίο, πλατεία, κωπηλάτης, πυρ είναι η ίδια ρίζα. Είναι το πέρασμα, η κίνηση, η ενέργεια που πηγαίνει κι έρχεται.

Άννα:

Ευχαριστούμε πολύ, θα θέλαμε να τα ξαναπούμε, έχετε πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες να μας πείτε.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους.