Δέσμευση-Αποδέσμευση

Άννα: Ας πάρουμε μερικές βαθιές, χαλαρές, αβίαστες αναπνοές, ας κλείσουμε τα μάτια και ας επιτρέψουμε στον εαυτό μας να χαλαρώσει. Επιτρέπουμε στον εαυτό μας να χαλαρώσει…

…………………………….

Τα σεμινάρια που γίνονται, αξίζουν να βρίσκονται στο κέντρο του ενδιαφέροντός σας, καθώς σας δείχνουν νέες προοπτικές. Προοπτικές που ανοίγονται μπροστά σας στους επόμενους μήνες, όχι μόνο για τηλεργασία και τηλεκπαίδευση αλλά για εσωτερική γνώση. Γιατί αυτή η περίοδος που διανύετε, είναι πάρα πολύ κατάλληλη για να εμπλουτίσετε την εσωτερική σας γνώση.

Τι είναι γνώση; Γνώση για παράδειγμα μπορεί να είναι η εποπτεία. Η ξεκάθαρη, σφαιρική αντίληψη ενός θέματος. Επειδή όμως την εποπτεία λίγοι την κατακτούν και στην πραγματικότητα κανένας άνθρωπος δεν αγάπησε ποτέ τόσο, ώστε να κατέχει την πλήρη γνώση, για εσάς η εποπτεία συνίσταται στην αντιμετώπιση μερικών κινδύνων του εγώ, στη διαχείριση των πολλαπλών όψεων του εαυτού σας -ή των όψεων του πολλαπλού εαυτού σας, του εαυτού σας που επεκτείνεται, που απλώνεται σε πολλαπλά πεδία. Γνώση για εσάς ακόμα είναι η εσωτερική ενατένιση. Όλη η επίγνωση που λαμβάνετε με την εσωτερική ενατένιση. Λέω για εσάς γιατί φυσικά οι ορισμοί της γνώσης είναι πολλοί και διαφορετικοί.

Κανένας άνθρωπος λοιπόν δεν αγάπησε αρκετά ποτέ, ώστε να αγγίξει την τέλεια γνώση. Ακούγεται πολύ όμορφο αυτό, πολύ ρομαντικό ίσως ή πολύ βαθιά φιλοσοφημένο. Σε κάθε περίπτωση έτσι είναι, γιατί η αγάπη συνδέεται άρρηκτα με τη γνώση κι εσείς -θα πρέπει να το ομολογήσετε- δεν έχετε αγαπήσει αρκετά. Και αυτό δεν το λέω ως μομφή, δεν το λέω για να σας επικρίνω ή να σας μαλώσω. Το ζητούμενο για εσάς είναι να διευρύνετε τόσο την καρδιά σας ώστε να χωρά όλο και περισσότερα, όλο και περισσότερα. Η αγάπη σας για τον άνθρωπο έχει ένα μοναδικό αποτέλεσμα στον πλανήτη. Έχει ως αποτέλεσμα την κυριαρχία σας ως είδος. Εάν δεν φροντίζατε τον συνάνθρωπό σας, δεν θα είχατε επικρατήσει ως είδος. Κρατήστε το αυτό σε μια πλευρά του νου σας. είναι πολύ σημαντικό. Δεν είναι μια νέα διαπίστωση για κανέναν. Είναι κάτι που οι επιστήμονές σας μπορούν να το επιβεβαιώσουν και το έχουν αντιληφθεί από αμνημονεύτων χρόνων. Ότι δηλαδή μία κοινωνία που θέλει να επιβιώσει και να επικρατήσει, οφείλει να υποστηρίζει τα μέλη της. Και δεν μπορεί να το υποστηρίξει αρκετά, αν μέσα στα μέλη δεν επικρατεί αγάπη. Αν τώρα προεκτείνετε ελάχιστα μόνο αυτή τη σκέψη στο κοσμικό πεδίο, μπορείτε να καταλάβετε γιατί η αγάπη συνέχει το σύμπαν. Το διαπερνά, το διέπει και το συγκρατεί. Συγκρατεί τα πάντα μεταξύ τους. Είναι η ελκτική δύναμη, που συγκρατεί σε συνοχή και καθιστά δυνατή κάθε μορφή εξέλιξης.

«Η συναισθηματική αγάπη είναι αυτή;» Θα ρωτήσετε. «Γιατί βέβαια, είδη αγάπης υπάρχουν πολλά.» Η αγάπη για την οποία μιλώ, είναι αυτή που εκφράζεται με τεχνικούς όρους πάρα πολύ όμορφα από τον Κρύων της Μαγνητικής Υπηρεσίας. Και είναι αυτή η αγάπη χωρίς εγώ, που αδημονεί να γνωρίσει και να αγαπήσει όλο και περισσότερο. Φανταστείτε έναν μαγνήτη. Θυμηθείτε την ελκτική δύναμη ενός μαγνήτη. Για να επιβεβαιωθεί, θα πρέπει να φέρετε ένα αντικείμενο στην εμβέλειά του. ένα αντικείμενο που να μπορεί να μαγνητιστεί. Παρόλα αυτά, υπάρχει το πεδίο του· ο μαγνήτης υφίσταται, ακόμα και αν δεν υπάρχουν κοντά του άλλα αντικείμενα για να έλξει. Τα μόριά του αδημονούν να ελκύσουν άλλα μόρια, αντίθετα αλλά άλλα. Γι’ αυτού του είδους την αδημονία μιλώ.

Βρισκόμαστε τώρα εδώ, σε μία άκρη της Αθήνας και μιλάμε για την ελκτική δύναμη, τη δύναμη της έλξης, που χρειάζεται για να εκφραστεί η αγάπη στο φυσικό πεδίο. Η άπωση, η απώθηση, δεν είναι αγάπη; Ακόμα και αν κινείται από αγάπη, η δράση της είναι αντίθετη. Σας θυμίζω πράγματα απλά, ευνόητα, για να μπορέσω να σας βάλω στον ρου της εργασίας μας.

Έλξη και άπωση. Έλξη και άπωση. Σελήνη. Ύδατα. Τα ύδατα παντού, σε κάθε μορφή ζωής, σε κάθε γωνιά του πλανήτη, μέσα σας, γύρω σας. Έλξη και άπωση. Ρυθμός. Βραδύς ή ταχύς ρυθμός. Ρυθμική αναπνοή. Έλξη στην εισπνοή, άπωση στην εκπνοή. Αναπνέετε βαθιά αλλά χαλαρά, αβίαστα, ρυθμικά.

Αγαπώ, δεν αγαπώ. Αγαπώ-εισπνέω, δεν αγαπώ-εκπνέω. Εισπνέω, εκπνέω. Αγαπώ-δεσμεύω-εισπνέω. Δεν αγαπώ-αποδεσμεύω-εκπνέω. Εισπνέω και εκπνέω. Δεσμεύω και αποδεσμεύω. Μία ολόκληρη πραγματεία θα μπορούσε να γραφτεί, γύρω από τα λίγα που σας είπα μέχρι τώρα. Εισπνοές και εκπνοές, μέχρι να συνειδητοποιήσετε ότι αντέχετε μόνο όσα μπορείτε να δεσμεύσετε και τανάπαλιν. Δεσμεύετε μόνο όσα μπορείτε να αντέξετε. Δεν μπορείτε να χωρέσετε περισσότερο αέρα από ένα σημείο και πέρα. Είστε φτιαγμένοι, για να δεσμεύει το αίμα σας ένα συγκεκριμένο ποσό οξυγόνου από τον αέρα σε κάθε εισπνοή. Είστε έτσι φτιαγμένοι, ώστε τα αιμοσφαίριά σας να δεσμεύουν ένα συγκεκριμένο ποσό οξυγόνου -τόσο μπορούν. Τόσο μπορείτε να αντέξετε, τόσο μπορείτε να δεσμεύσετε, τόσο αγαπάτε.

Έρχονται μετά εκείνοι, που λένε ότι η αγάπη είναι από τη φύση της άπειρη, καθαρή, απόλυτη και οφείλει να είναι ανιδιοτελής και αυτοί οι κάποιοι έπεισαν και πείθουν τον εαυτό τους να συνεχίσει να αγαπά, όσο το δυνατόν περισσότερο γίνεται. Να δεσμεύουν όση περισσότερη ενέργεια μπορούν, διαρκώς. Και μοιάζουν τότε με εκείνον που διαρκώς εισπνέει και καμία παύση δεν κάνει, ούτε εκπνέει ποτέ. Αλλά με αυτό καταλήγουν και πάλι στην παγίωση. Γιατί κάποιος που ποτέ δεν εκπνέει, ποτέ δεν λύνει τα δεσμά, ποτέ δεν αποδεσμεύει· απλώς δεν μπορεί να ζήσει. Απλά θέματα φυσιολογίας, πολύ απλά, κοινή γνώση. Αποδεσμεύοντας κάνετε χώρο, για όλα εκείνα που πρόκειται να έρθουν. Μπορεί η νέα σας εισπνοή να περιλαμβάνει νέα ποσότητα οξυγόνου, που εισέρχεται μαζί με μόρια του αέρα, με σωματίδια του αέρα που μόλις είχατε εκπνεύσει ίσως. Μπορεί να προχωρήσετε, με άλλα λόγια, σε νέες δεσμεύσεις πραγμάτων που αποδεσμεύσατε. Προσπαθώ απλώς με αυτό το παράδειγμα της αναπνοής, να σας δώσω μία πολύ καθαρή εικόνα, του τι συμβαίνει στη διαδικασία που ονομάζεται αγάπη. Το αντίθετο της αγάπης δεν είναι μίσος, είναι αποδέσμευση… Συνειδητοποιείτε βέβαια ότι, ακόμα και για να αποδεσμεύσεις κάτι, όταν νιώθεις ότι το χρειάζεσαι, απαιτείται αγάπη· μιας άλλης μορφής, ενός άλλου επιπέδου αγάπη.

Έτσι λοιπόν, μπορείτε τώρα να αρχίσετε να διακρίνετε την έννοια της αγάπης και το πώς λειτουργεί σε διαφορετικά πεδία, εφαρμόζοντας απλώς, επεκτείνοντας το σκεπτικό αυτού του παραδείγματος. Το φυσικό σας σώμα μπορεί να χωρέσει μία συγκεκριμένη ποσότητα οξυγόνου, μία συγκεκριμένη ποσότητα αέρα, κατά την εισπνοή. Δεν μπορεί παραπάνω. Πρέπει να αποδεσμεύσει. Μπορεί να υπάρχουν μέρη του σώματος που υποφέρουν από την έλλειψη οξυγόνου, για άλλους λόγους. Το πρόβλημά τους δεν θα λυθεί εισπνέοντας περισσότερο αέρα. Τόσο μπορούν να χωρέσουν οι πνεύμονές σας, τόσο μπορούν να δεσμεύσουν τα αιμοσφαίριά σας. Και εφόσον γεμίσετε πια, αφήνετε, αποδεσμεύετε την ενέργεια, αποδεσμεύετε τον αέρα και τον αφήνετε εκπνέοντάς τον, τον απελευθερώνετε, για να περάσετε κατόπιν σε έναν άλλον κύκλο.

Στο φυσικό, το υλικό πεδίο λοιπόν, το πεδίο της παχυλής ύλης, η αγάπη εκφράζεται από το νόμο της έλξης. Έλκετε όσα μπορείτε να αντέξετε. Σε πιο εσωτερικό επίπεδο όμως, κατανοείτε ότι και η αποδέσμευση ακόμα είναι μία πράξη αγάπης. Είναι πράξη αγάπης, γιατί σέβεται τις αντοχές του φυσικού σώματος. Είναι μία πράξη αγάπης και ελέους, προς τους περιορισμούς του φυσικού σώματος. Για την ακρίβεια, προς το φυσικό σώμα που λειτουργεί με τους περιορισμούς του. σε ένα άλλο επίπεδο λοιπόν, είναι αντιληπτό ότι η διακοπή της εισπνοής και η εκπνοή, η αποδέσμευση, γίνεται για να διατηρηθεί η ισορροπία του οργανισμού. Αυτού του μικρού, νοήμονος μηχανισμού, που προσπαθεί να αντέξει, να υπάρξει, στις συνθήκες του περιβάλλοντός του.

Ας προσπαθήσουμε τώρα να επεκτείνουμε σε ένα άλλο πεδίο τη διαπίστωση αυτή. Προσπαθήστε να αντιληφθείτε κατ’ αντιστοιχία, τι σημαίνει αγάπη και μη αγάπη ίσως, στη διαδικασία της συναισθηματικής δέσμευσης και αποδέσμευσης. Εισπνέω-αγαπώ-δεσμεύω. Τόσο μπορώ. Δεν μπορώ παραπάνω. Τόσο αντέχω. Τόσο αντέχει ο συναισθηματικός μηχανισμός. Και εκπνέω. Αφήνω να φύγει το αντικείμενο της αγάπης μου, το αποδεσμεύω, γιατί χρειάζομαι χώρο. Χρειάζεται να κάνω χώρο, για να έλθουν άλλες εμπειρίες. Να εισπνεύσω εκ νέου και να συνεχίσω τον κύκλο της συναισθηματικής αναπνοής, της αναπνοής του συναισθηματικού μου σώματος, του θυμοειδούς σώματος. Εισπνέω και εκπνέω. Νιώθω να αγαπώ πολύ και μετά όχι τόσο. Και μετά νιώθω την ανάγκη να αποδεσμεύσω, να απελευθερώσω και να απελευθερωθώ. Γιατί αν συνεχίσω να εισπνέω, θα πάθω ασφυξία. Γιατί δεν έχω να πάρω κάτι περισσότερο, δεν μπορώ να πάρω περισσότερα από αυτήν τη δέσμευση.

Ακούγεται ίσως θλιβερό στα αυτιά των εργατών του φωτός, το να περιγράφει κάποιος την αγάπη με τέτοιο τρόπο, ακούγεται κυνικός ο τρόπος αλλά δεν είναι. Η απόφαση της ροής, η απόφαση του ρυθμού εισπνοής και εκπνοής του θυμικού σώματος, λαμβάνεται από ένα άλλο κέντρο βούλησης, λίγο ψηλότερα· του νοητικού σώματος δηλαδή. Και είναι μία πράξη αυτή αγάπης. Αυτό που στο συναισθηματικό επίπεδο εμφανίζεται ως κυνισμός και σκληρότητα, από ένα επίπεδο παραπάνω βιώνεται ως πράξη αγάπης και ελέους προς τον φορέα αυτόν που δεν έχει άλλες αντοχές. Τόσο μπορεί να αντέξει, τόσο μπορεί να διαχειριστεί και τόσο χρειάζεται να κρατήσει. Μετά πρέπει να αποδεσμεύσει. Και αυτή η ίδια πράξη αγάπης και ελέους επαναλαμβάνεται από κάθε πεδίο, από τον πυρήνα νοημοσύνης κάθε επιπέδου. Στη συνέχεια του νοητικού, του πνευματικού, και ούτω καθεξής. Κάθε φορά, όταν στέκεστε σε ένα σκαλοπάτι, σας απασχολεί πάρα πολύ η διαδικασία της εισπνοής και της εκπνοής, ανησυχείτε αν την κάνετε σωστά, αν δεσμεύετε και αποδεσμεύετε με τον κατάλληλο τρόπο, τον κατάλληλο ρυθμό… αν είναι καν κατάλληλο το να αποδεσμεύετε, ανησυχείτε. Νιώθετε τύψεις, μπαίνετε σε πανικό, νιώθετε ότι δεν κάνετε εσείς καλά τα πράγματα, όταν χρειάζεται να αποδεσμεύσετε κάποιον, γιατί είστε προσκολλημένοι στην ανάμνηση της θείας αγάπης, της τέλειας αγάπης. Είναι μία ανάμνηση και σ’ αυτήν μένετε προσκολλημένοι. Αλλά σκεφτείτε, ότι είναι σαν να μένετε προσκολλημένοι σε ένα όνειρο, σε μία φιλοδοξία σας, καταλήγοντας τελικά να φέρεστε με σκληρότητα στους άλλους, να φέρεστε με σκληρότητα στο πεδίο που ανοίγεται μπροστά σας, κάτω από τα πόδια σας. Γιατί μένοντας στην ανάμνηση της τέλειας αγάπης, της απόλυτης αγάπης, παύετε να δείχνετε έλεος και αγάπη, παύετε να εκφράζετε τις δυνάμεις συνοχής ως προς το κατώτερο επίπεδο. Παύετε να σέβεστε τις ανάγκες του, παύετε να σέβεστε τις αντοχές του και έτσι η ισορροπία χάνεται. Μοιράζετε τα πάντα μεταξύ Αφροδίτης και Άρη. Μεταξύ φωτός και σκότους. Γιατί ξεχνάτε, ότι εσείς βάζετε τους κανόνες. Εσείς ορίζετε το φως και το σκοτάδι. Νοητικά, εσείς ορίζετε το φως και το σκοτάδι και το πώς θέλετε να κινηθείτε με όλα σας τα σώματα. Διχάζεστε λοιπόν, αντί να εκφράσετε την αγάπη που αντιστοιχεί στο πεδίο της νοημοσύνης σας για τα άλλα πεδία, τα πεδία που βρίσκονται λίγο πιο κάτω από αυτό που στέκεστε αλλά που σας είναι πολύ απαραίτητα, για να συνεχίσετε να στέκεστε εκεί που στέκεστε. Με άλλα λόγια, είναι σαν να γυρίζετε και να πριονίζετε το κλαδί στο οποίο κάθεστε. Είναι σαν να στέκεστε σε μία σκάλα και να πριονίζετε τα κατώτερα σκαλοπάτια, όταν δεν σέβεστε τις αντοχές τους, τις ανάγκες τους, όταν δεν εκφράζετε αγάπη και έλεος προς αυτά.

Η Αρχή είναι μία αλλά διέπει πάρα πολλούς κόσμους, πάρα πολλά πεδία και στη συνέχεια βέβαια, διέπεται από τον εαυτό της. Η αρχή διέπεται από τον εαυτό της. Είναι κι αυτό κάτι που θα πρέπει να σημειώσετε. Όταν μια Αρχή διέπεται από τον εαυτό της, εφαρμόζει στον εαυτό της αυτό που είναι. Εδώ υπάρχει μια διχογνωμία, όπως την αντιλαμβάνονται πολλοί. Αν η Αρχή της Αγάπης εφαρμόζει αυτό που είναι στον εαυτό της, τότε θα πρέπει να είναι αγάπη σε όλα τα πεδία. Δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο, θα είναι έλξη και δέσμευση σε όλα τα πεδία. Αυτή είναι η ανάμνηση του αρχικού κυττάρου, που κάποτε υπήρξατε όλοι μαζί. Ένα μικρό κύτταρο. Είναι η ανάμνηση εκείνου του υπερσυμπυκνωμένου πυρήνα ύλης, που όταν εξερράγη, όταν άρχισε να διαστέλλεται, δημιούργησε όλο το σύμπαν. Γιατί η αγάπη που διέπει τον εαυτό της, τελικά ισορροπεί ανάμεσα στη δέσμευση και την αποδέσμευση. Αγάπη και έλεος.

Δεν είναι αυτή μία προσπάθεια συναισθηματικής ερμηνείας της λειτουργίας του σύμπαντος. Είναι μία προσπάθεια να σας δώσω να καταλάβετε, μέσα από εικόνες οικείες σε εσάς, τη λειτουργία αυτής της Αρχής.

Πραγματικά, η αγάπη και το έλεος και η αποδέσμευση θα μπορούσαν να σχεδιαστούν ως τρεις στήλες: η κεντρική στήλη της αγάπης ισορροπημένη, η στήλη του ελέους, της δέσμευσης και η στήλη της αυστηρότητας, της αποδέσμευσης. Έχετε στην παράδοση αυτή της μιας ώρας περίπου, τριών τετάρτων, συμπυκνωμένη τη φιλοσοφία των τριών στηλών του Δέντρου της Ζωής και της Αγάπης, όπως γίνεται αντιληπτή από τον ευρύτερο συμπαντικό νου, που αγκαλιάζει όλα τα πεδία.

Θα ήθελα τώρα να πάρετε πέντε λεπτά, για να συνδράμετε με τον τρόπο σας, να συνδράμετε από τη δική σας πλευρά, στην αφομοίωση όσων ειπώθηκαν. Πάρτε πέντε λεπτά και αφήστε το νου σας να θυμηθεί όλες εκείνες τις περιπτώσεις που δεσμεύοντας, αγαπώντας, κουραστήκατε και νιώσατε ότι δεν μπορείτε άλλο. Και να θυμηθεί ακόμα όλες εκείνες τις περιπτώσεις που, αποδεσμεύοντας, νιώσατε τύψεις, νιώσατε ενοχές, γιατί θεωρούσατε ότι έπρεπε να κάνετε κάτι διαφορετικό, μη σεβόμενοι πραγματικά τις ανάγκες του πεδίου. Το μυστικό της Μέσης Γραμμής, είναι η ισορροπία. Ισορροπία δεν σημαίνει ακινησία. Σημαίνει ρυθμική εναλλαγή. Σημαίνει «ακολουθώ τη ροή, εισπνέω και αναπνέω αβίαστα, ρυθμικά αλλά αβίαστα».

Πάρτε πέντε λεπτά και θα επανέλθουμε.

[Παύση 5΄]

Η αγαπημένη έκφραση της Άννας είναι «συν Αθηνά και χείρα κίνει». Πολύ θα θέλατε να μάθετε τι σημαίνει αυτό και γιατί το αναφέρω τώρα. Όταν εσείς αποφασίζετε να αφήσετε τον εαυτό σας έρμαιο στις συνθήκες του περιβάλλοντος, εσωτερικές και εξωτερικές, όταν γίνεστε έρμαιο των συνειδητών και ασυνείδητων τάσεών σας, υπονομεύετε εκείνο το μέρος που λέει «και χείρα κίνει». Αφήνετε μόνο την Αθηνά. Δεν φαίνεται να υπάρχει πολύ ισορροπία σε αυτό, γιατί κάνοντάς το εκμαιεύετε κάποια στοιχεία από τα εσωτερικά πεδία -εκβιάζετε ίσως, με ένα άλλο σκεπτικό- αλλά κάνοντάς το αυτό, εγκαταλείποντας πλήρως τον εαυτό σας, πλήρως, και μη ενεργώντας ποτέ ενσυνείδητα, παραβιάζετε και πάλι τις αντοχές του σώματός σας… των φορέων σας -όλων των φορέων σας για την ακρίβεια.

Ο νους σας, έρχεται να συμβάλει στη διαχείριση του δυναμικού σας και το πνεύμα, η Αθηνά της φράσης μας, σας φέρνει όσα χρειάζεται να έχετε αλλά εσείς δεν τα αξιοποιείτε και δεν ενεργείτε με αυτά στο φυσικό πεδίο.

Εισπνέουμε και εκπνέουμε. Δεσμεύουμε και αποδεσμεύουμε. Το Πνεύμα φέρνει ένα ενεργειακό δυναμικό, με άλλα λόγια επιτρέπετε την ανάδυση ενός ενεργειακού δυναμικού αλλά, όταν δεν χρησιμοποιείτε τη νόησή σας σεβόμενοι της αντοχές των πεδίων που βρίσκονται κάτω από εσάς, δεν μπορείτε να έχετε την απαραίτητη γείωση. Ποτέ, κανένας δεν έφτασε ψηλά βιάζοντας τον εαυτό του. Μπορεί να κατόρθωσε πράγματα αλλά δεν έφτασε σε ισορροπία. Το επίπεδο του γίγνεσθαι στο οποίο βρίσκεστε αυτήν την περίοδο οι περισσότεροι από εσάς, ένα πλήθος ανθρώπων, συνδέεται, σχετίζεται, με την αδράνεια. Δεσμεύεται στην αδράνεια. Και η αδράνεια είναι ένα σημαντικό στοιχείο, που θα πρέπει να διαχειριστείτε αυτήν την περίοδο. Είναι κάτι που το διαπιστώνετε ίσως καθημερινά, σε άλλα επίπεδα. Η εσωτερική αδράνεια όμως, είναι ό,τι χειρότερο υπάρχει. Δεν μιλώ τώρα για τον ομαλό κύκλο εισπνοής/εκπνοής.

Μιλώ για την παρατεταμένη παύση, που δεν επιτρέπει ούτε εισπνοή ούτε εκπνοή. Εκπνέω και κρατώ την ανάσα μου ή εισπνέω και κρατώ την ανάσα μου. Τι καλό μπορεί να βγει από αυτό; Την ώρα που η παύση είναι απαραίτητη, για να ξεκουραστεί το σύστημα από τη διαρκή κόπωση, να ξεκουραστούν οι μύες, μια μακρά παύση, μια μακρά περίοδος αδράνειας, δημιουργεί ακόμα μεγαλύτερες συνθήκες κόπωσης. Κάποιος θα έλεγε ότι δημιουργεί αποχαύνωση. Είναι δύσκολο, όταν όλα γύρω σας φαίνεται να βρίσκονται σε παύση, εσείς να δραστηριοποιείστε. Χρειάζεται όμως να βρείτε και πάλι, όλοι και όλες, το εσωτερικό σας σφρίγος, το πνευματικό σας σφρίγος. Να μπείτε και πάλι στο ρυθμό της εισπνοής και της εκπνοής. Είναι δούναι και λαβείν. Έχει σταματήσει το δούναι και λαβείν στην κοινωνία σας, σε μεγάλο βαθμό και αυτό είναι μία παύση. Έχει σταματήσει, στο πλαίσιο του σεβασμού των δυνατοτήτων ενός πεδίου· είναι μία πράξη αγάπης και ελέους. Ωστόσο, σε ένα άλλο επίπεδο, το δούναι και λαβείν της ενέργειας είναι απαραίτητο να συνεχιστεί. Χρειάζεται να μπείτε σιγά-σιγά σε ένα νέο εσωτερικό ρυθμό. Μετά από μία περίοδο μακράς παύσης χρειάζεται να βρείτε το ρυθμό σας και το σφρίγος και την ισορροπία του πνεύματός σας, εκ νέου. Αλλά σας εισάγω σε αυτήν τη νέα περίοδο ισορροπίας, ξεκινώντας από αυτό που ανέφερα αρχικά, ως αγάπη και έλεος, ως έκφραση σεβασμού στις δυνατότητες και τους περιορισμούς του κάθε πεδίου.

Αφήστε τον εαυτό σας να εισπνεύσει βαθιά, ανανεωτικά, ελεύθερα και να εκπνεύσει. Μια βαθιά, αναζωογονητική εισπνοή και μια εκ βαθέων, απελευθερωτική εκπνοή. Κάθε τόσο, φροντίστε να δίνετε στον εαυτό σας την ευκαιρία να εισπνέει και να εκπνέει με αυτόν τον τρόπο, ενθυμούμενοι την αγάπη και το έλεος, ενθυμούμενοι ότι κάνετε μια πράξη αγάπης και ελέους, είτε δεσμεύοντας είτε αποδεσμεύοντας και αφήστε το όλο αυτό να εκφραστεί στη ζωή σας, στην καθημερινότητά σας και σε όλους τους φορείς σας.

Καθόλου δεν έχω παραλείψει σήμερα τη στήλη της αυστηρότητας, μόνο που δεν την ονομάζω αυστηρότητα αλλά αποδέσμευση. Φέρτε μπροστά σας όλα τα πρόσωπα της ζωής σας, για τα οποία κάτι σας προβληματίζει και τότε εισπνεύστε και εκπνεύστε την ενέργεια που ανταλλάσσετε με αυτά τα πρόσωπα, με την επίγνωση ότι, είτε δεσμεύετε είτε αποδεσμεύετε αυτά τα πρόσωπα, είναι μια πράξη αγάπης και είστε ασφαλείς στο να την κάνετε αυτήν την πράξη. Είναι ασφαλές να δεσμεύσετε και να αποδεσμεύσετε. Είναι εντάξει.

Πάρτε λίγα λεπτά για να ανασάνετε πραγματικά, όπως εσείς θέλετε. Βαθιά, όπως εσείς αγαπάτε. Αφήστε τους πνεύμονές σας να γεμίσουν αέρα, ενέργεια. Απολαύστε μια βαθιά εισπνοή που δεσμεύει οξυγόνο. Κρατήστε τον αέρα και όταν νιώσετε άλλο, αποδεσμεύστε τον, νιώθοντας όλη την απελευθέρωση που φέρνει η εκπνοή. Παίξτε με αυτές τις αναπνοές, κάθε φορά που νιώθετε ότι βρίσκεστε σε κίνδυνο, σε μια δυσάρεστη κατάσταση, σε μια κατάσταση που δεν ξέρετε τι απόφαση να πάρετε. Αφήστε το σώμα σας να σας θυμίσει πόσο σημαντικό είναι, όχι μόνο το να δεσμεύετε αλλά και το να αποδεσμεύετε. Και στη συνέχεια, αν το επιθυμείτε, οραματιστείτε τα κύτταρά σας, το σώμα σας, όλα τα κύτταρά σας να εκτελούν τη δική τους, κυτταρική αναπνοή, εισπνέοντας και εκπνέοντας ενέργειες, ουσίες. Παρακολουθήστε οραματικά το σώμα σας να εισπνέει και να εκπνέει με αυτόν τον τρόπο και σε κυτταρικό επίπεδο. Είναι μια θεραπευτική διαδικασία αυτή, μια διαδικασία εξισορρόπησης και ποτέ μη νιώσετε τύψεις για το ότι πρέπει να αποδεσμεύσετε κάποιον ή κάτι, ή μία κατάσταση αλλά φροντίστε να δείτε αυτήν την ενέργεια, από ένα επίπεδο ψηλότερα. Εκεί απ’ όπου θα μπορείτε να καταλάβετε, ότι η αποδέσμευση υποδηλώνει επίσης αγάπη. Υποδηλώνει αγάπη και σεβασμό στον εαυτό σας και στους φορείς σας και στις δυνατότητες και τους περιορισμούς. Αν δεν μπορείτε να σεβαστείτε πρώτα τους δικούς σας φορείς, δεν θα μπορέσετε να λειτουργήσετε βοηθητικά για τους άλλους αλλά μέσα από τη δική σας ισορροπία φυσικά, θα δημιουργήσετε μία σταθερή στήλη φωτός, ένα φάρο, με τη βοήθεια του οποίου θα βρουν τον προορισμό τους και οι άλλοι. Κάθε φορά που διχάζεστε, η ψυχή φαίνεται διχασμένη… δεν είναι πραγματικά. Είναι διχασμένη η δική σας αντίληψη. Κάθε φορά που διχάζεστε, για το αν πρέπει ή όχι να αποκόψετε λώρους με ανθρώπους, με καταστάσεις, με ιδέες, με νοοτροπίες, με αγαπημένους, με αγαπημένες μορφές, με αναμνήσεις, θυμηθείτε ότι πρώτα απ’ όλα οφείλετε αγάπη και σεβασμό στον φορέα της ύπαρξής σας και ότι, σεβόμενοι τις διαδικασίες του, θα μπορέσετε ενεργειακά να κρατήσετε φως και για τους άλλους. Μη διστάσετε να αποδεσμεύσετε.

Τόσο η αυστηρότητα όσο και το έλεος είναι πράξεις αγάπης.

Σας αγαπώ

Ο Αρχάγγελος της Παρουσίας, Μέτατρον