Το Συλλογικό — 27 Ιουλίου

Είναι μια δύσκολη στιγμή για την Άννα και είναι όλες οι ενέργειες γύρω της και τη βοηθούν. [Αναφέρεται σε εσωτερικά γεγονότα] Ένα από τα εργαλεία που χρησιμοποιείτε συχνά είναι η υπέρβαση. Έχετε φανταστεί το ρόλο που παίζει η υπέρβαση σαν ανάγκη και σας πράξη στη ζωή σας; Κάθε βήμα σας είναι μία υπέρβαση. Κάθε αναπνοή σας είναι μία υπέρβαση. Με κάθε τι που κάνετε, υπερβαίνετε την αδράνεια και προχωράτε. Αν αναλογιστείτε πόσες φορές στη ζωή σας υπερβαίνετε την αδράνεια, θα χάσετε κάθε λογαριασμό. Κάθε φορά που χτυπάει η καρδιά σας, υπερβαίνει την τάση του συστήματος κυκλοφορίας, σπρώχνοντας κι άλλο αίμα. Και από την άλλη πλευρά δέχεται τη ροή, που πάλι την προωθεί, σπρώχνοντας το αίμα στις αρτηρίες, και οι φλέβες πάλι επαναλαμβάνουν μια παρόμοια δουλειά, αφήνοντας το αίμα να κυκλοφορεί. Κάθε σας αναπνοή είναι μία υπέρβαση. Κάθε φορά που αποφασίζετε να αφήσετε πίσω ένα φόβο, κάνετε μία υπέρβαση. Κάθε φορά που αποφασίζετε να μάθετε κάτι καινούριο, κάνετε μία υπέρβαση. Κάθε φορά που σκέφτεστε ότι πρέπει να αφήσετε πίσω το παλιό και να δεχτείτε, να ενστερνιστείτε το καινούριο, κάνετε μία υπέρβαση.

Είσαστε εδώ για να ξεπερνάτε τον εαυτό σας και, ξεπερνώντας τον, να γίνεστε όλο και πιο πολύ ο εαυτός σας. Τι περίεργο κι αυτό! τι περίεργο παιχνίδι που παίζετε στη γη! Πρέπει να ξεπεράσετε αυτό που είστε, για να βρείτε αυτό που είστε. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι κυνηγάτε την ουρά σας, αλλά θα το προσπεράσουμε. Ζείτε για την υπέρβαση. Αυτή είναι που καθορίζει τον ρυθμό της εξέλιξής σας. Ο ρυθμός υπέρβασης, ο ρυθμός στον οποίο υπερβαίνετε διάφορα πράγματα στη ζωή σας, σκέψεις, ιδέες, διάφορα συμβάντα, φόβους, προκαταλήψεις, πεπαλαιωμένες αντιλήψεις… κάθε φορά που χρειάζεται να υπερβείτε κάτι, προχωράτε στον δρόμο της εξέλιξης.

Κάναμε αυτήν την εισαγωγή για να σας βάλουμε λίγο καλύτερα στην ενέργεια της ημέρας, για να σας κάνουμε να συντονιστείτε λίγο πιο βαθιά με το γέλιο του Δημιουργού. Το ίδιο το γέλιο είναι μία υπέρβαση. Υπερβαίνετε τη σοβαροφάνειά σας και επιτρέπετε στον εαυτό σας να ξεκαρδιστεί στα γέλια. Το ίδιο το χιούμορ και το γέλιο είναι ανατρεπτικά. Ανατρέπουν τις παλιές ενέργειες και σας οδηγούν σε μία νέα υπέρβαση. Εξ’ ου και η παρότρυνσή μας να κοιτάτε τον εαυτό σας στα μάτια και να γελάτε, ό,τι κι αν συμβαίνει. Τα εργαλεία της ψυχής, όπως έχουμε πει, είναι πολλά και ο φόβος είναι άλλο ένα από αυτά. Μιλήσαμε για τα εργαλεία… αναλύσατε το θέμα των εργαλείων στο παρελθόν και βρήκατε τελικά πολύ κατανοητό τον λόγο για τον οποίο τα αποκαλούμε εργαλεία.

Ερχόμαστε σήμερα να μιλήσουμε για την Ψυχή. Γι’ αυτήν την άπιαστη οντότητα/ενέργεια που έχετε όλοι στο στόμα σας συχνά – πυκνά, πολύ λίγο όμως μπορείτε να συλλάβετε, να κατανοήσετε, περί τίνος ακριβώς πρόκειται. Υπάρχουν πάρα πολλοί τόμοι βιβλίων που ασχολούνται με την ψυχή. Με τις ιδιότητές της, με τις ακτίνες της, τις ανάγκες της, τις μυήσεις της (γιατί, βλέπετε, και η ψυχή με τη σειρά της παίρνει κάποιες μυήσεις και λέγεται ότι η ψυχή εδρεύει στα ανώτερα νοητικά πεδία). Εσείς λέτε ότι η ψυχή σας πονάει όταν βιώνετε μια δυσάρεστη κατάσταση. Ότι η ψυχή σας ζητά αυτό ή εκείνο. Την έχετε συνδέσει με τη βαθύτερη αισθαντικότητά σας.

Η ψυχή είστε εσείς και όχι μόνο. Είστε κομμάτι της ψυχής η οποία μπορεί να έχει ενσαρκώσεις σε διάφορα σημεία του χώρου και του χρόνου. Είστε τα πόδια της ψυχής, για να το θέσουμε λίγο διαφορετικά. Πηγαίνετε εκεί που θέλει να πάει η ψυχή, περπατάτε τα μονοπάτια που θέλει να περπατήσει η ψυχή κι εσείς της δίνετε την ώθηση να πετάξει ψηλά. Να μπει πολύ βαθιά στο Πνεύμα. Μιλήσαμε πολύ συχνά για την αναλογία του γήινου εαυτού με τα πόδια του άλτη, ενός άλτη που τρέχει κι ετοιμάζεται να κάνει το άλμα του. Τα πόδια του τρέχουν πάνω στο σκληρό έδαφος. Σκοντάφτουν, πονάνε, και κάποια στιγμή σε μια τελική ώθηση, βοηθούν το σώμα του άλτη να φτάσει πολύ μακριά. Ψηλά και μακριά. Αυτός είναι ο ρόλος του γήινου εαυτού, της προσωπικότητας αν θέλετε, σε σχέση με την ψυχή. Η ψυχή αισθάνεται το έδαφος μέσα από τα πόδια της. Βλέπει, ακούει, νιώθει, συλλαμβάνει την ευρύτερη πραγματικότητα, αλλά μέσα από τα πόδια της νιώθει το έδαφος, όπως κι εσείς αυτή τη στιγμή μπορείτε να νιώσετε. Πατώντας στο πάτωμα, να νιώσετε την υφή του πατώματος. Υπάρχουν εκείνες οι νευρικές απολήξεις που μεταφέρουν την πληροφορία στον εγκέφαλο και στην καρδιά. Με τον ίδιο τρόπο λειτουργείτε εσείς για την ψυχή σας. Η συνεργασία σώματος και ψυχής είναι άρρηκτη, είναι πολύ βαθιά.

Κατά διαστήματα, επικράτησε στο γήινο πεδίο η άποψη ότι το σώμα είναι βδελυρό και πρέπει να τιμωρηθεί πολύ βαριά για τις ανεπάρκειές του, προκειμένου να λυτρωθεί η ψυχή. Ξέρετε πολύ καλά ότι δεν είναι έτσι, αλλά η ψυχή λυτρώνεται με τη χρήση αυτού του σώματος, με την ‘ορθή’ χρήση, ας πούμε. Και δεν είναι σκοπός μας να περάσουμε σε μία ηθικολογία, θέλουμε όμως να ανοίξετε τον εαυτό σας, την καρδιά σας, τον νου σας, να ανοίξετε για να βιώσετε την πραγματικότητα της ψυχής και να μπείτε σε μία συζήτηση με την ψυχή σας.

«Ηλία, δεν μας τα λες καλά, θα πούνε κάποιοι. Εμείς, έχουμε έρθει σε επαφή με τον Θεϊκό μας Εαυτό. Εμείς μόλις προχθές περάσαμε στο Βουδικό πεδίο. Εμείς….. εμείς κάναμε αυτό, εμείς κάναμε εκείνο». Οι πολικότητες αλλάζουν αγαπητοί μου, το έχουμε ξαναπεί. Και αποτέλεσμα αυτής της αλλαγής των πολικοτήτων είναι ότι βρίσκεστε τώρα εδώ και μιλάτε για την ψυχή. Μπορείτε να θεωρήσετε ότι ο Θεϊκός Εαυτός πέταξε, πάει. Τώρα έχετε να συνδιαλλαχτείτε με την ψυχή. Βλέπετε, η ενέργεια ρέει και κάθε φορά πρέπει να συντονίζεστε και να πιάνετε τη σφαιρική πραγματικότητα της στιγμής. Και αυτό που επιβάλει η συγχρονικότητα είναι να εμβαθύνετε στα θέματα της ψυχής. Για κανένα μήνα ίσως και περισσότερο, θα πρέπει να δουλέψετε με την ψυχή σας. Να της μιλήσετε σαν μάνα σε κόρη.

Ακούγεται περίεργο. «Θεωρητικά, η ψυχή τα ξέρει όλα. Τι να πω εγώ στην ψυχή;» Εσείς πρέπει να μιλήσετε στην ψυχή σας. Εσείς. Με πολύ στοργή και τρυφερότητα και αγάπη. Σαν μια μικρή παρθένο να την πάρετε από το χέρι και να της διδάξετε πώς πρέπει να συμπεριφέρεται στον Κύριό της. Χρειάζεται να μάθει η ψυχή, πώς πρέπει να συμπεριφέρεται στα ανώτερα πεδία. «Μα, εμείς θα της δείξουμε; Εδώ, προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε με την ψυχή μας για να πάρουμε πληροφορίες, για να διδαχτούμε. Εμείς θα τη διδάξουμε;» Θα της πείτε τα σύκα – σύκα και τη σκάφη – σκάφη. Μη σας ξαφνιάζει αυτό που σας λέμε. Η ψυχή σας είναι ένα σύνολο ενεργειών, σαν ένας κόμβος πληροφορίας μέσα στο σύνολο της δομής σας. Εσείς είστε τα πάντα, και η ψυχή σας, ο Θεϊκός Εαυτός, ο ανώτερος εαυτός, ο γήινος εαυτός…. η προσωπικότητα…. Χίλιες δυο υποδιαιρέσεις μπορείτε να ανακαλύψετε. Είστε τα πάντα. Κι αυτή τη στιγμή η συνειδητότητα, ένα μεγάλο μέρος της συνειδητότητας η οποία είστε και της επίγνωσης, είναι εστιασμένο στο γήινο πεδίο και μπορείτε να μιλήσετε και να καθοδηγήσετε την ψυχή σας γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο. Είστε η επίγνωση και η επίγνωση είναι εδώ. Η εστίαση είναι εδώ.

Μοιάζετε με ένα σήμα που κυκλοφορεί μέσα από πολλές τηλεφωνικές γραμμές. Υπάρχει ένα σήμα που κινείται διαρκώς και μπορεί να μεταφέρει πληροφορίες απ’ όποιο σημείο και αν βρίσκεται. Ένα σήμα συνειδητότητας είστε, και μια που είστε εστιασμένοι στο γήινο πεδίο, από εδώ μπορείτε με τη βούλησή σας να δώσετε μία ώθηση αγάπης στην ψυχή σας και να την κατευθύνετε προς το Πνεύμα. Σας έχουμε πει πολλές φορές ότι, όσο ψάχνετε θα βρίσκετε. Όσο ψάχνετε να καταλάβετε με τον νου θα βρίσκεστε πιο μπερδεμένοι. Και σας έχουμε ζητήσει ακόμα να επιδιώκετε το να αντιλαμβάνεστε την ενέργεια πίσω απ’ όσα λέγονται. Μην προσωποποιείτε τις ενέργειες, συλλάβετε αυτό που υπάρχει πίσω από αυτές.

Και τώρα σας φέρνουμε κάτι άλλο. Την ενέργεια της Μαρίας, με την έννοια της Ψυχής του Κόσμου, της Συμπαντικής Ψυχής. Μια πολύ γλυκιά και αγαπημένη ενέργεια, πολύπαθη θα έλεγε κάποιος, αλλά αυτό είναι ο τρόπος θέασης της διττότητας. Η Συμπαντική Ψυχή είναι μαζί σας. Ήτανε πάντα, θα πείτε. Δεν μπορείτε να ζήσετε ξεχωριστά από τη Συλλογική Ψυχή. Όμως αυτήν την ώρα βρίσκεστε βαθιά συνδεδεμένοι και συνδεδεμένες μαζί της και μπορείτε να καταλάβετε ότι στο πεδίο της ψυχής λειτουργείτε περισσότερο σαν συλλογικές οντότητες παρά σαν κάτι μεμονωμένο. Ήδη από το πεδίο της ψυχής και πάνω αρχίζει η έννοια του συλλογικού να παίρνει μια διαφορετική διάσταση, μια ξεχωριστή βαρύτητα. Δομείτε διαρκώς συλλογικά όργανα, όπως τα μυρμήγκια. Χιλιάδες, μιλιούνια εργάζονται μαζί για να χτίσουν μια φωλιά που θα τους παρέχει τα πάντα. Θα τους παρέχει ασφάλεια, τροφή, χώρο… Με τον ίδιο τρόπο εργάζεστε ασταμάτητα, ασυναίσθητα κυρίως, για τη Συλλογική Ψυχή και σ’ αυτήν εναποθέτετε τα πάντα.

Μιλήσαμε και πάλι πριν λίγο καιρό για τη Μεγάλη Μητέρα, μέρος της οποίας είναι και η Συλλογική Ψυχή. Απευθυνόμενοι στην ψυχή σας λοιπόν, θα σας ζητήσουμε να κάνετε μία διεύρυνση, και να συνειδητοποιήσετε ότι απευθύνεστε στη Συλλογική Ψυχή. Όταν μιλάτε με την ψυχή σας, να θυμάστε ότι απευθύνεστε ταυτόχρονα στη Συλλογική Ψυχή. Όταν, πριν από αιώνες, δίνονταν διάφορες πληροφορίες για τη Νέα Εποχή, ειπώθηκε ότι θα υπάρξει μια μεγάλη διεύρυνση και ο τρόπος που θα βλέπουν τα πράγματα οι άνθρωποι θα αλλάξει εντελώς. Θα μπούνε σε έναν πολύ διαφορετικό τρόπο σκέψης, Υδροχοϊκό. Και ο Υδροχόος έχει να κάνει με το Συλλογικό… θα λέγαμε με τον Συλλογικό Νου, με τη συλλογική πορεία.

Έτσι, βρίσκεστε τώρα σ’ αυτήν την εποχή στην οποία, με δειλά βήματα, πότε εδώ, πότε εκεί, κινήστε προς μια μεγαλύτερη επίγνωση. Πότε – πότε φαίνεστε να χτίζετε πύργους στην άμμο με τις αντιλήψεις σας. Και σας βλέπουμε και ξέρουμε ότι είναι καταδικασμένοι να γκρεμιστούν αυτοί οι πύργοι, γιατί ποτέ δεν στηρίχτηκαν σε κάτι πραγματικό. Το υλικό από το οποίο δομούνται δεν είναι αρκετά ανθεκτικό. Άλλες φορές πάλι, πέφτετε στα βαθιά και αρχίζετε να τρυπώνετε εδώ κι εκεί και να ανασύρετε μυστήριες πληροφορίες, που φαίνονται ασυνάρτητες αρχικά. Ο καθένας σας, η καθεμιά σας, είστε στο δικό σας δρόμο. Κι εμείς ναι μεν βλέπουμε που βαδίζετε, αλλά σκοπός μας είναι κάθε φορά να σας ενδυναμώσουμε στον δρόμο σας. Σ’ αυτά τα πλαίσια της ενδυνάμωσης λοιπόν, αποφασίζουμε να σας μιλήσουμε για τη Συλλογική Ψυχή και θέμα της σημερινής συζήτησης είναι το συλλογικό, κάθε τι συλλογικό. Συλλογικός Νους, Συλλογική Ψυχή, Συλλογικό Πνεύμα…. κάθε τι συλλογικό.

Εσείς οι ίδιοι, σαν άνθρωποι στη γη, διαθέτετε έναν συλλογικό νου σε σχέση με τα κύτταρά σας. Είστε εσείς που ελέγχετε αυτή τη δομή του φυσικού σώματος και όλοι οι άγγελοι και τα ντέβας που σας υπηρετούν πιστά, είναι πρόθυμοι να τρέξουν σε κάθε σας κάλεσμα και να κάνουν ό,τι ακριβώς τους ζητήσετε μέσα σ’ αυτό το φυσικό σώμα. Οι άγγελοι του κάθε είδους κυττάρων σας, είναι πρόθυμοι να εργαστούν με κάθε τρόπο για το θέλημα που εκφράζετε. Με έναν παρόμοιο τρόπο, η ομάδα σας, έχει διαμορφώσει μια συλλογική ενέργεια σήμερα. Είναι μία ενέργεια που σχετίζεται, διαμορφώνεται από τις ενέργειες του καθενός και της καθεμιάς σας, μαζί με τις δικές μας ενέργειες, από τη δική μας πλευρά, μαζί με τις ενέργειες του χώρου και του χρόνου και της συγχρονικότητας που υφίσταται. Μέσα στην πόλη που ζείτε, υπάρχει ένα άλλο συλλογικό. Ένας άλλος Συλλογικός Νους, που διαμορφώνεται από τον καθένα σας ξεχωριστά. Δεν έχει και μεγάλη σημασία από πού προέρχεστε, από ποιο σημείο της γης προέρχεστε. Είστε εδώ σε μια οργανωμένη κοινωνία που έχει τον δικό σας συλλογικό νου και είναι αποτέλεσμα όλων σας. Είτε θεωρήστε ντόπιοι είτε αλλοδαποί, όσοι ζείτε εδώ διαμορφώνετε αυτήν την πραγματικότητα και μπορούμε σαφώς να πούμε ότι είναι μια πραγματικότητα που δεν σας αρέσει πολλές φορές, αλλά είναι η πραγματικότητα που διαμορφώνετε εσείς. Σαν έθνος λοιπόν, σε ένα άλλο επίπεδο, θα μπορούσαμε να πούμε, διαμορφώνετε ένα ξεχωριστό συλλογικό. Και σαν κράτος, μέσα στην οργανωμένη δομή της πολιτείας, ένα άλλο. Σαν μια Ενωμένη Ευρώπη ένα άλλο και σαν πολίτες του κόσμου, της γης, ένα ακόμα πιο ευρύ συλλογικό.

Δεν έχουν τέλος αυτές οι διαβαθμίσεις. Αναρωτιέστε ίσως γιατί σας τις περιγράφουμε, μα σας τις περιγράφουμε έστω σε αδρές γραμμές, για να τις φέρουμε καθαρότερα στη μνήμη σας και να εστιάσετε την προσοχή σας λίγο περισσότερο σ’ αυτές. Ήρθε ο καιρός που θα δουλέψετε σαν συλλογικό. είναι πολύ βαθιά αυτή η αλλαγή για την ανθρωπότητα. Αυτή είναι η αλλαγή της Υδροχοϊκής Εποχής. Αυτή είναι η αλλαγή της Εποχής του Υδροχόου. Δουλεύετε σαν σύνολο. Σαν σύνολο που ναι μεν σέβεται τις ανάγκες του κάθε ατόμου, αλλά καταλαβαίνετε ότι πάει πολύ βαθιά όλο αυτό. Όταν ακούγατε παλιότερα για την εποχή του Υδροχόου όπου η ανθρωπότητα θα μπει σε έναν νέο τρόπο σκέψης, δεν φανταζόσασταν κάτι τέτοιο ακριβώς. Μπορούσατε να φανταστείτε μια ανθρωπότητα χωρίς πολέμους, που να ζουν οι άνθρωποι ειρηνικά ο ένας με τον άλλον, χωρίς προβλήματα και ασθένειες αλλά, ακόμα και τότε, μέσα σας διατηρούσατε την ιδέα της ατομικότητάς σας πολύ έντονη. Θεωρούσατε ότι θα είστε σε έναν κόσμο που θα είναι όλος δικός σας και θα κάνετε ότι θέλετε. Δεν ήταν οι ενέργειες αρκετά ξεκάθαρες και έντονες τότε, για να συλλάβετε αυτό το γεγονός που μπορείτε πολύ εύκολα να δείτε τώρα, ότι η αλλαγή εντοπίζεται στο γεγονός ότι μπαίνετε και δουλεύετε με τον Συλλογικό Νου.

Σαν Συλλογικός Νους λοιπόν, σας καλωσορίζουμε. Σας ανοίγουμε τις πύλες διάπλατα να περάσετε στη Νέα Ιερουσαλήμ, τη συλλογική ενέργεια της ανθρωπότητας της Νέας Εποχής, και μέσα σ’ αυτήν να βρείτε τον Ναό της καρδιάς σας. Έναν Ναό που έχετε χτίσει όλοι μαζί. Ξεχάστε τις προφητείες, ξεχάστε όλα όσα μάθατε και φέρτε μπροστά σας αυτήν την πραγματικότητα της τετράγωνης πόλης της νέας χιλιετηρίδας. Ένας λαμπερός συλλογικός νους που περιμένει να τον επεξεργαστείτε. Περιμένει να περάσετε, να περπατήσετε στα σοκάκια του, περιμένει να τολμήσετε να ανοίξετε την πόρτα του Ιερού, του Άβατου, και να περάσετε μέσα. Οι άγριοι με τους άγριους και οι ήμεροι με τους ήμερους. Για όλους υπάρχει χώρος σ’ αυτό το συλλογικό.

Σας μιλούσαμε για ουράνιες πόλεις. Σας μιλούσαμε για κρυστάλλινες πόλεις στο αιθερικό. Τι πιστεύατε ότι είναι; Μία τεράστια, υπέροχη, συλλογική ενέργεια που, καλώς ή κακώς, δεν απέχει πολύ από τη γήινη πραγματικότητά σας. Είστε πιο ελεύθεροι να κινηθείτε μέσα σ’ αυτή. Μπορείτε να χειριστείτε τις ενέργειές σας πολύ πιο καθαρά μέσα σ’ αυτήν. Μπορείτε επίσης να νιώσετε την ευθύνη του να είστε πολίτες αυτής της συλλογικής πολιτείας. Όταν ο Πλάτωνας μιλούσε για την Πολιτεία, κάτι τέτοιο είχε στον νου του. Όχι με τη μορφή ακριβώς που σας δίνουμε τώρα, αλλά μία τέτοια πραγματικότητα είχε συλλάβει. Δεν μπορείτε ίσως να καταλάβετε καλά γιατί θα πρέπει να υπάρχει αυτός ο Συλλογικός Νους. Όμως σ’ αυτό το επίπεδο είναι που κατεβαίνουν οι ενέργειες από τα εσωτερικά πεδία και αρχίζουν να αποκρυσταλλώνονται, ώστε να επιφέρουν καρπούς στην υλική πραγματικότητα. Γιατί, ό,τι υπάρχει εδώ, έχει ήδη υπάρξει στον Συλλογικό Νου και απλά εντυπώνεται κάποια στιγμή στη μορφή, στην παχυλή υλική μορφή. Μη νομίσετε ότι αναφερόμαστε στα πεδία των Αγγέλων. Και ο Συλλογικός Νους ανήκει στο υλικό πεδίο. Είναι ένα επίπεδο του υλικού σας κόσμου πιο αιθέριο, αόρατο, ασύλληπτο για πολλούς ακόμα.

Όμως εσείς έχετε ξεπεράσει αυτό το στάδιο και χρειάζεται να κάνετε πολλά βήματα πια προς την κατεύθυνση αυτή, του να δουλεύετε με το συλλογικό. Δεν θέλουμε να πάρετε στραβά αυτά που σας λέμε, εννοώντας ότι δεν εννοούμε ακριβώς να ορμήσετε στον Συλλογικό Νου και να αρχίσετε να κάνετε τις αλλαγές που θέλετε, που θεωρείτε κατάλληλες να κάνετε. Δεν εννοούμε να αρχίσετε να σκορπάτε μπαλόνια θετικής ενέργειας παντού, μιλάμε να γίνετε συνειδητά ένα με το συλλογικό, να συνειδητοποιήσετε την ενότητα που ήδη υπάρχει και, μέσα από την καρδιά, να κατανοήσετε τις ανάγκες του. Δεν είναι μια ακριβώς τυφλή διαδικασία, ούτε νοητική. Δεν θα τη λέγαμε ακριβώς νοητική εργασία αυτή. Εργασία καρδιάς. Η καρδιά γνωρίζει. Αυτό παραμένει μια μεγάλη αλήθεια. Αφήστε την καρδιά να σας δείξει τον δρόμο.

Αυτό είναι το ερώτημα που τριγύριζε στον νου σου Α. «Πώς μπορώ να μπω μέσα από τα τσάκρα μου και να βιώσω την ενέργεια της Γης;» Ένα άλλο συλλογικό είναι η Γη και είσαι κομμάτι του. Δικαιωματικά, επιδράς σ’ αυτό. αποτελείται από σένα και πολλούς – πολλούς άλλους ακόμα. Συνεπώς, μπαίνοντας στα τσάκρα σου μπορείς να το κάνεις, να δουλεύεις με τα τσάκρα σου, να συνδέεσαι με τα τσάκρα σου, έχοντας την επίγνωση ότι είναι μέρη ενός αντίστοιχου συλλογικού τσάκρα της Γαίας. Και να ζητήσεις από την καθοδήγησή σου να σου δείξει τον καλύτερο τρόπο. Να σου δείξει την ενέργεια που χρειάζεται να τοποθετήσεις εκείνη τη στιγμή. Την ενέργεια με την οποία χρειάζεται να συνδεθείς. Δεν σημαίνει ότι δεν το έκανες αυτό μέχρι τώρα. Το έκανες και το κάνεις, όμως το κάνεις ασυνείδητα, χωρίς να έχεις επίγνωση αυτού του γεγονότος. Και είναι καλό σιγά – σιγά να αρχίσεις να καταλαβαίνεις αυτό που κάνεις. Να αρχίσετε να καταλαβαίνετε την επικοινωνία που έχετε με τα πάντα. Ανοίγουνε τα πράγματα, πέφτουνε τα τείχη, καταρρέουν, γκρεμίζονται τα τείχη που νομίζατε ότι σας εμποδίζουν να πάτε βαθύτερα στην ενέργεια. Απλά, από ένα σημείο και πέρα δεν μπορείτε να προχωρήσετε στην ενέργεια, αν δεν αφήσετε πίσω την ατομικότητα που βιώνετε μέσα από την προσωπικότητα και να επιστρέψετε πάλι στη μεγάλη Ενότητα. Γι’ αυτήν την επιστροφή μιλάμε ουσιαστικά. Επιστρέφετε στη μεγάλη Ενότητα και ξαναρχίζετε από την αρχή. Αυτά που πριν κάνατε ασυναίσθητα, τώρα τα κάνετε συνειδητά. Έχετε επίγνωση του τρόπου που κινείται η ενέργεια. Μπορείτε να την ορίσετε.

Μοιάζετε με τα κύτταρα…. Όσο βρίσκεστε πάνω στη γη, μοιάζετε με τα κύτταρα του δικού σας εγκεφάλου. Κάνουν μια διεργασία εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Λειτουργούν με τρόπους που δεν μπορείτε να φανταστείτε και, σιγά – σιγά, αρχίζουν να συνειδητοποιούν τι κάνετε και, μέσα από αυτά, το συνειδητοποιείτε κι εσείς. Γίνεται ένα ‘κλικ’ στην ενέργεια και έρχεται μια φώτιση και συνειδητοποιείτε ότι κάνετε πράγματα που δεν είχατε αντιληφθεί. Με τον ίδιο τρόπο λειτουργείτε κι εσείς για τη Γαία και με όλα τα συλλογικά, σε όλα τα επίπεδα. Είσαστε μία μονάδα στη Γη, πολύ βασική, η πιο βασική ίσως, και χρειάζεται να το συνειδητοποιήσετε αυτό. Η ευθύνη που φέρετε είναι τεράστια ως προς τα κατώτερα βασίλεια. Δεν σας το λέμε όμως αυτό για να νιώσετε ξαφνικά στους ώμους σας το βάρος της ευθύνης. Σας το λέμε μόνο για να συνειδητοποιήσετε πόσο ψηλά βρίσκεστε στην κλίμακα. Για να καταλάβετε ότι βρίσκεστε σε ένα ρόλο κλειδί.

Εσείς περιμένετε να συμβεί κάτι και να σας αναγνωρίσουν, τον καθένα και την καθεμιά από σας, σαν εξέχουσες προσωπικότητες. Περιμένετε να σας αναγνωρίσει κάποιος το πόσο σημαντικοί είστε. Βέβαια, έχουμε μιλήσει εδώ και πολύ καιρό γι’ αυτό και το πόσο σημαντικοί πραγματικά είστε. Και το πόσο λίγη σημασία έχει τι πιστεύουν οι άλλοι για σας. Αν όμως θέλετε να βρείτε ένα πεδίο όπου μπορείτε να δείτε το πόσο σημαντικοί είστε, είναι ακριβώς μέσα σ’ αυτήν την ενότητα του συλλογικού. Συνειδητοποιώντας το πόσες ενέργειες περνάν από τα χέρια σας και πώς μπορείτε να βοηθήσετε, καθώς λέτε. «Να βοηθήσουμε τι;» θα πείτε. Να βοηθήσετε τον εαυτό σας να ξεδιπλώσει όλο του το δυναμικό και να χειριστεί όλες τις διαθέσιμες ενέργειες, όλο το δυναμικό σας, όλο αυτό που φέρνετε μέσα σας. Αν νομίζατε ότι δεν θα σας θυμίζαμε και πάλι αυτό το γεγονός, ήσασταν γελασμένοι.

Δεν ζητείται να έρθετε να βοηθήσετε κάποιους αναξιοπαθούντες, ζητείται όμως να περάσετε μέσα από αυτήν τη διαδικασία για να συνειδητοποιήσετε αυτά που φέρνετε μέσα σας. Να συνειδητοποιήσετε ποιοι είστε και να τα εκδηλώσετε. Βλέπετε, όλα συνδέονται μεταξύ τους. Τα πάντα.

Θα περάσουμε το μικρόφωνο απ’ όλους για να πείτε την προσωπική σας αίσθηση για το συλλογικό. Χρειάζεται να το κάνουμε αυτό.

Α.: Αισθανόμουν σαν να ήμουν, σ’ αυτή τη συνεδρία, τώρα μιλάω, πώς το αισθάνθηκα σήμερα. Αισθανόμουν σε έναν άλλο χώρο. Κάπου πολύ ψηλά, με μια ενωτική αίσθηση. Απρόσωπη θα έλεγα, αλλά πολύ έντονη, πολύ γλυκιά. Εκεί που ήθελα να είμαι.

Ει.: Ίσως ένιωσα αυτή τη συλλογικότητα, ψάχνοντας και διαβάζοντας όλες τις σημειώσεις αυτής της εβδομάδας την ένιωσα εχθές και προσπαθώ να τη βιώνω αυτήν την έννοια του συλλογικού νου, των συλλογικών ενεργειών, της συλλογικής διαχείρισης. Όμως, μου μένει η απορία. Γιατί επιλέχθηκε η Γαία για να έχει αυτήν την εμπειρία, και όχι κάποιος άλλος πλανήτης ή ένα άλλο σημείο. Τι το ξεχωριστό υπάρχει, ή τι είναι εκείνο που τη διαφοροποιεί απ’ όλα τα άλλα ουράνια σώματα και είναι η θηλυκή ενέργεια ίσως που έρχεται εδώ και που δεν πηγαίνει κάπου αλλού. Ο Συλλογικός Νους, για ποιον λόγο επέλεξε τη Γαία. Αυτό θέλω να μου εξηγηθεί και έτσι κάπως το βιώνω.

Χ.: Εγώ είχα καταλάβει το συλλογικό εδώ και αρκετό καιρό, εδώ και κανα-δυο χρόνια, αλλά τελικά ξεχνάω ότι μπορώ να το επηρεάσω το συλλογικό. Και θα ήθελα να ρωτήσω πώς μπορώ να το επηρεάσω εγώ το συλλογικό…. προς το καλύτερο.

Ευ.: Κι εγώ το συλλογικό το έχω αντιληφθεί ας πούμε τα τελευταία χρόνια πιο πολύ και η συλλογικότητα για μένα κι αυτό το μήνυμα που ήταν σήμερα ήταν… όσο και να θέλουμε να σκεφτόμαστε τους άλλους σαν μέρος του όλου, παρόλα αυτά κρατάμε αυτήν την ατομικότητα και το κρατάμε «εμείς και οι άλλοι». Αυτό σήμερα δεν θέλει να πει το «εμείς και οι άλλοι», θέλει να πει απλά το «εμείς». Το «εμείς» τι είναι; Δεν θέλει να πει ότι χάνεται το κομμάτι μας αυτό αλλά συμπληρώνοντας μαζί με τα άλλα, δημιουργείται ένας καινούριος κραδασμός και μέσα από αυτά θα κατανοήσουμε διαφορετικά την ατομικότητά μας.

Αυτό έπιασα, μου ήρθε δηλαδή πιο πολύ και μου έκανε πάρα πολύ και η Μαρία που ήρθε σαν συλλογική ψυχή. Ήρθε με κύματα στον καθένα μας και ενωθήκαμε μέσα από αυτό, όμως τι σημαίνει…. το «πολύπαθη» που είπες… μέσα από αυτά που έχει περάσει, υπάρχει αυτή η αγάπη και η αγάπη είναι ένωση. Ξέρεις, πολλές φορές λέμε λόγια, πολλά λόγια λέμε. Κι αυτά που λέμε τα ξαναλέμε… και πάλι τα ίδια λέμε. Είναι μέχρις ότου να….. αυτά τα λόγια που μπορούμε να πούμε, είναι μέχρις ότου να τα κατανοήσουμε, να μπούνε μέσα μας. Αυτή είναι η έννοια της Μαρίας σαν συλλογική ψυχή. Είναι να κατανοηθεί και αυτά τα απλά λόγια που λέμε στην καθημερινότητα να ξυπνήσουν και να μπουν μέσα…. Να τα βιώσουμε. Έτσι θα τα δούμε κάπως διαφορετικά, έτσι όπως είναι ένα μέρος της ουσίας. Αυτό.

Άρ.: Για πολλά χρόνια αισθανόμουν πολύ μόνη γιατί σκεφτόμουν διαφορετικά και φερόμουν διαφορετικά. Αυτά τα χρόνια που ζω μόνη, βιώνω τη συλλογικότητα και δεν αισθάνομαι πλέον μόνη, γιατί καταλαβαίνω ότι η δικιά μου σκέψη είναι κομμάτι του όλου. Οπότε, αναλαμβάνω την ευθύνη του συλλογικού νου και προσπαθώ να κατευθύνω τη σκέψη μου νιώθοντας ότι είμαι κομμάτι του συλλογικού νου.

………………..

Πολύ ενδιαφέροντα, λέει, αυτά που είπατε. Κρατήστε τις σκέψεις σας για το τέλος. Τώρα θα αναφερθούμε σε κάτι άλλο.

Η Μαρία και ο Ιησούς είναι ένα και το αυτό. «Μια δήλωση που σπάει κόκκαλα», θα πείτε. Μια δήλωση με πολλές προεκτάσεις. Από μία άποψη, είμαστε όλοι ένα και το αυτό, έτσι δεν είναι; Ο λόγος που το λέμε αυτό, ότι η Μαρία και ο Ιησούς είναι ένα και το αυτό, είναι για να συγκεκριμενοποιήσουμε μέσα σας τη σχέση της μητέρας με το παιδί της. Μία παρθένος που γεννάει ένα παιδί χωρίς πατέρα; Άρα είναι η ίδια μητέρα και πατέρας. Φέρει μέσα της και τα δύο σπέρματα, και τις δύο όψεις του Ενός. Κρατήστε το αυτό και θα σας δοθούν περισσότερα στη συνέχεια. Η Άννα δεν καταλαβαίνει γιατί κάνουμε ορισμένες διακοπές και πισωγυρίσματα όταν συζητούμε για μερικά πράγματα, αλλά δουλεύοντας με τις ενέργειές σας δεν είναι σκοπός μας να σας φέρουμε απλά κάποιες πληροφορίες, να τις πάρετε και να φύγετε. Χρειάζονται να γίνονται όλα σε συντονισμό με τη δική σας ενέργεια. Συνεπώς ρίχνουμε μερικούς σπόρους και περιμένουμε να δούμε την αντίδραση που θα υπάρχει, για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε κατόπιν.

Είναι μία πολύ εξατομικευμένη δουλειά αυτή που γίνεται, παρότι σας μιλήσαμε και μιλάμε ακόμα για το συλλογικό. όσο εσείς ανοίγετε την καρδιά σας και δέχεστε τις ενέργειες που έρχονται, τόσο πιο βαθιά μπορεί να περάσει η ενέργεια. Το Συλλογικό κι εσείς λοιπόν, είσαστε ένα. Τώρα μπορείτε να δείτε την αντιστοιχία ανάμεσα σ’ αυτό που μόλις είπαμε, ότι η Μαρία και ο Ιησούς είναι ένα και το αυτό; Είσαστε παιδιά του συλλογικού. Ενός απίστευτου συλλογικού, μιας απίστευτης ενέργειας, ενός απίστευτου δυναμικού. Είσαστε παιδιά του. Είναι για σας πατέρας και μητέρα ταυτόχρονα, γιατί απ’ αυτό παίρνετε όλες τις ενέργειες. Διαθέτει όλες τις όψεις, και τη θηλυκή και την αρσενική. Το παιδί του συλλογικού, ο Ιησούς, φτάνει στη σταύρωση, τον θάνατο, την ανάσταση και την ανάληψη, όπου γίνεται ένα με τον πατέρα του στους ουρανούς. Διασκεδάζουμε βλέποντάς σας να προσπαθείτε να σκεφτείτε και να λύσετε τους γρίφους. Μη φοβάσαι Άννα, θα σου δώσουμε τη συνέχεια…

Η παρθένος είναι το συλλογικό και ο Ιησούς, τα παιδιά, οι ατομικότητες που προκύπτουν από αυτό το συλλογικό, τη συλλογική ψυχή. Και όταν ο κύκλος τελειώσει, όταν ολοκληρωθεί ο κύκλος των ενσαρκώσεων, ο Υιός γίνεται ένα με τον Πατέρα, επιστρέφει στην πηγή του δηλαδή. Κάθεται εκ δεξιών του Πατρός και διευθύνει, ορίζει, κανονίζει, κυβερνά, το βασίλειο του Πατέρα. Φαίνεται παράδοξο το πώς μπορεί ένα παιδί να γεννιέται από τη μητέρα του και να επιστρέφει στον πατέρα του. Είναι το μυστήριο της φύσης και όλων όσων υπάρχουν. Ένα μυστήριο…. Λέτε, «δεν μπορεί, θα το λύσω κάποτε, θα το κατανοήσω» και ζείτε τη ζωή σας βήμα – βήμα, προσπαθώντας να συλλάβετε αυτού του είδους τα μυστήρια. Πολλές φορές καταλήγετε σε μία άποψη. Θεωρείτε ότι έχετε βρει την απάντηση, για να συνειδητοποιήσετε πολύ γρήγορα ότι υπάρχουν και άλλα πίσω από αυτό. Φαίνεται σαν μία κινούμενη εικόνα. Μια εικόνα που μεταβάλλεται διαρκώς. Η συλλογική ψυχή λοιπόν, είναι η Μαρία που γεννά τα παιδιά της στον κόσμο. Όπου υπάρχουν άνθρωποι, είναι παιδιά της Μαρίας. Γι’ αυτό λέγεται και Μητέρα όλων, Μητέρα των πάντων. Κατά συνέπεια, μπορείτε να πείτε ότι πολλοί μικροί Χριστοί υπάρχουν παντού. Έτσι είναι, ο καθένας είναι εν δυνάμει Χριστός. Ο καθένας σας και η καθεμιά σας. Παίρνετε το σταυρό σας στην πλάτη κι ανεβαίνετε το μονοπάτι. Ανοίγετε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, και όταν καρφωθείτε στο κέντρο, βρίσκετε τον στόχο σας.

Η Βενεζουέλα, βρίσκεται πολύ μακριά από την Ελλάδα. Βρίσκεται στην ήπειρο της Αμερικής…

Ει.: …που έχει το άγαλμα της Ελευθερίας.

(συνέχεια) Αυτό θέλαμε να ακούσουμε. Έτσι λοιπόν εσείς κι αυτοί οι άνθρωποι στη Βενεζουέλα είσαστε ένα και το αυτό. Είσαστε παιδιά της ίδιας μητέρας. Είσαστε αδέλφια και όχι μόνο μ’ αυτούς αλλά με όλους τους άλλους επίσης. Η Βενεζουέλα είναι μία φτωχή χώρα. Έχει πόρους, παράγει πετρέλαιο αλλά είναι μία φτωχή χώρα. Υπάρχουν πόλεις και χωριά με πολύ πλούτο και πολλή φτώχια ταυτόχρονα. Και μοιάζει οι άνθρωποι να πιστεύουν σε έναν άλλον θεό, ή σαν να είναι δύο διαφορετικοί θεοί που κυβερνούν αυτόν τον τόπο. Ένας άλλος για τους πλούσιους και άλλος για τους φτωχούς. Τι συλλογικό μπορεί να έχει αυτή η χώρα; Υπάρχει λόγος που σας δείχνουμε προς τα κει. Δεν το κάνουμε για να σας αποσυντονίσουμε. Έχετε πολύ βαθιούς δεσμούς μ’ αυτόν τον τόπο. Η Ελλάδα και η Βενεζουέλα έχουν πολύ βαθιούς δεσμούς, ιστορικούς μπορείτε να πείτε. Θα έρθει καιρός που θα δείτε ότι οι αρχαιολογική σκαπάνη θα φέρει στην επιφάνεια πράγματα που θα τραβήξουν το ενδιαφέρον σας γιατί θα δείξουν…

Ει.: Θα βρουν χαμένες πόλεις εκεί; Όπως στο Περού;

(συνέχεια) ….θα δείξουν ότι υπάρχουν πολλά κοινά σημεία στον πολιτισμό σας. Δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος που σας το λέμε αυτό, το κάνουμε γιατί μας αρέσει να ανασκαλεύουμε το δυναμικό σας και να βγάζουμε πράγματα και… είναι κάτι που σχετίζεται με το συλλογικό. Μπορείτε να μπείτε στον συλλογικό νου και να φέρετε στην επιφάνεια ό,τι ζητάτε. Μέσα από τον συλλογικό Νου, τη Συλλογική Ψυχή, μπορείτε να έχετε πρόσβαση οπουδήποτε θελήσετε. Το θέμα είναι ότι, δεν μπορείτε να έχετε την πρόσβαση αυτή όταν μπαίνετε για να ικανοποιήσετε νοητικές σας απορίες και να βρείτε απάντηση σε νοητικά σας ερωτήματα. Μπορείτε να μπείτε και να φέρετε στην επιφάνεια πράγματα όταν συνδεθείτε με την καρδιά. Γιατί και το συλλογικό, σαν μια άλλη παρθένος Μαρία χρειάζεται σεβασμό, και χρειάζεται να σταθείτε με πολύ αγάπη και τρυφερότητα μπροστά του, όχι για να αντλήσετε υλικά προς εκμετάλλευση, αλλά για να τιμήσετε όλα όσα υπάρχουν εκεί. Τότε θα σας δώσει όλους τους θησαυρούς που κρύβει.

Θα σας προτείνουμε κάτι. Θα σας ζητήσουμε κάτι τώρα, να σταθείτε στην καρδιά και να δηλώσετε την πρόθεσή σας να φέρετε στην επιφάνεια όσο βαθύτερα κομμάτια του συλλογικού είναι δυνατόν. Όσα είναι κατάλληλο να έρθουν να τα ανασύρετε, σαν τους δύτες που ψάχνουν με μεγάλη λαχτάρα να βρουν ένα θησαυρό στον βυθό της θάλασσας. Επιτρέψτε στον εαυτό σας να πάει βαθιά σ’ αυτήν την ενέργεια. Καθώς κάνετε αυτή τη βουτιά στο συλλογικό, πείτε στη Μητέρα της Ζωής ότι την αγαπάτε πολύ. Ζητήστε την άδειά της να φέρετε επάνω όσα χρειάζεται να έρθουν. Πάρτε λίγο χρόνο γι’ αυτό και στη συνέχεια μοιραστείτε μαζί μας ό,τι ήταν αυτό που νιώσατε. Διακρίνουμε λίγο φόβο στην καρδιά ορισμένων. Δεν χρειάζεστε τον φόβο. Αφήστε να αναδυθούν συναισθήματα, σκέψεις, συνειρμοί.

Ας θέσουμε το θέμα επί τάπητος, λοιπόν. Απλώστε μπροστά στους υπόλοιπους αυτά που ανασύρατε, ό,τι κι αν ήταν αυτά.

Α.: Είδα ότι έκανα κάποιες βουτιές σε κάποια άλλη εποχή στη θάλασσα και βγήκα με τα χέρια μου γεμάτα…. μαργαριτάρια, μου φαίνεται. Δεν ξέρω αν ήταν του νου δημιούργημα αυτό ή όχι. Θα βασιστώ στο συναίσθημα που ένιωσα, κι αυτός είναι οδηγός νομίζω. Μια απέραντη χαρά, την οποία μοιραζόμουνα με άλλους ανθρώπους βέβαια, δεν ήμουν μόνη μου. Και αφού μας είπαν για τον φόβο, γιατί όντως είχα ένα φόβο….

Άννα: Ναι, από σένα ερχόταν.

Α. …Ένιωσα μία φωτεινή σπείρα να ανεβαίνει ξαφνικά προς τα πάνω.

Ει.: Ένιωσα κάτι πολύ έντονο, τόσο που με συγκλόνισε. Ένιωσα ότι ήμουν μαζί με τη Μαρία στη σταύρωση και μου κράταγε το χέρι. Κι έζησα όλον τον πόνο… δεν ξέρω. Έζησα όλον τον πόνο αλλά μου κράταγε το χέρι. Αυτό βίωσα.

Χ.: Εγώ δεν ένιωσα τίποτα.

Άννα: Υπήρχε κάτι που σκέφτηκες;

Χ.: Σκέφτηκα μόνο κάποια στιγμή τη φύση. Μόνο αυτό.

Άννα: Πες μας αυτό που σκέφτηκες. Είναι σημαντικό αυτό.

Χ.: Ότι σε κάποια φάση ήμουνα μέρος της φύσης. Αυτό αισθάνθηκα.

Ευ.: Ένιωσα παιδικότητα και αγάπη. Την αθωότητα του παιδιού που θέλει να παίξει, την αγαθότητα του παιδιού που προσπαθεί να παίξει, κι αυτήν την αγάπη την άδολη. Την αγνή, ας την πούμε έτσι. Αλλά είδα και μια εικόνα, ότι ήταν ένας δακτύλιος γύρω μας φωτεινός. Σκέφτηκα ότι ήταν ο Ηλίας τέλος πάντων. Η Μαρία ήταν μέσα σαν…. όχι σαν εικόνα, σαν ουράνιο τόξο έτσι, κι εμείς ενωνόμαστε με το μέσον, πηγαίναμε, μετά μπλέκαμε με τον κύκλο και πηγαίναμε πάλι έτσι (προς το κέντρο), και με το ουράνιο τόξο γινόμασταν ένα συνονθύλευμα. Πηγαίναμε προς τα πάνω και προς τα κάτω. Ήταν η ένωσή μας με όλο αυτό. αλλά και το συναίσθημα αυτό που είπα στην αρχή.

Άρ.: Ήταν κάποιες εικόνες που φαίνονται άσχετες. Είδα ένα καράβι μέσα στους πάγους, δίπλα σε έναν γκρεμό από πάγο. Στη συνέχεια είδα ένα αυτοκίνητο. Τώρα βλέπω ότι ήταν και τα δυο οχήματα. Δεν ξέρω αν έχει κάποια σημασία αυτό.

Α.: Να συμπληρώσω κι εγώ. Αυτό το συναίσθημα που είπε η Ευ. πριν, το ίδιο ένιωθα κι εγώ, αυτής της παιδικότητας. Μία αίσθηση που, δεν ξέρω, τόσο απλή και τόσο ωραία.

Άννα: Την ώρα που προσπαθούσατε κάτι να δείτε, προσπάθησα κι εγώ να δω κάτι. Δεν μου έδειξε τίποτα αλλά μου είπε: «Το συλλογικό είμαι εγώ, εσύ, αυτοί, ο καθένας είναι το συλλογικό». Και αυτό το είπε με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο, με μια πολύ συγκεκριμένη έννοια, αλλά θα αφήσω να το ερμηνεύσουν οι ίδιοι με τα δικά τους λόγια…. Αν θέλουν. …………..

Το συλλογικό είστε εσείς, το συλλογικό είναι η Ά., η Ευ. ο Χ., η Ει., η Α., η Άννα, ο τάδε, ο δείνα. «Μα πώς γίνεται αυτό; Εμείς είμαστε τμήματα του συλλογικού». Αυτό έχει να κάνει με τα οχήματα, με τους φορείς που είδες. Αποτελείτε εξατομικεύσεις αυτού του συλλογικού. Μέσα σας, ο καθένας και η καθεμιά φέρνετε όλο το συλλογικό. Δεν μπορείτε να το δείτε εύκολα αυτό, όμως φέρνετε όλο το συλλογικό, ο καθένας και η καθεμιά ξεχωριστά. Όλο το Πνεύμα, γιατί αυτό το συλλογικό είναι ότι αποκαλείτε Πνεύμα συνήθως. Όλο το Πνεύμα βρίσκεται μέσα σας. Έχετε τη δική σας αποκλειστική πρόσβαση σ’ αυτό. είστε κομμάτι του και ταυτόχρονα βρίσκεται όλο μέσα σας. Και το λέμε αυτό για να δώσουμε μεγαλύτερη έμφαση στο γεγονός ότι το Πνεύμα, στην απειροσύνη του, είναι ολόκληρο παντού.

Έχετε την τάση να μιλάτε για ομαδική δουλειά. Έχετε την τάση να προσπαθείτε να μαζευτείτε σε ομάδες για να κάνετε ένα εσωτερικό έργο ή εξωτερικό. Τώρα αναφερόμαστε κυρίως στην εσωτερική εργασία. Δεν το κάνετε ακριβώς χωρίς λόγο αυτό, δεν σημαίνει ότι είναι άχρηστες οι ομάδες σας και η ομαδική δουλειά που κάνετε, όμως είναι καλό να έχετε την επίγνωση ότι το Πνεύμα είναι ολόκληρο μέσα σας. Αν θέλετε να κάνετε μία δουλειά, μπορείτε να την κάνετε μόνοι σας, όπου και να σταθείτε. Το Πνεύμα βρίσκεται όλο μέσα σας. Μπορείτε να επικαλεστείτε όποια ενέργεια θέλετε και να κάνετε ό,τι θέλετε. Η διαφορά βρίσκεται στην πλάκα. Δεν έχει πολύ πλάκα να κάνετε τα πράγματα μόνοι σας. Απολαμβάνετε την παρέα των άλλων. Απολαμβάνετε να παίζετε το παιχνίδι της δύναμης και της αδυναμίας. Να παριστάνετε ότι χρειάζεστε βοήθεια, ότι χρειάζεστε κάποιους να σας θυμίσουν ή να θυμίσετε εσείς σε κάποιους άλλους…. Αλλά είστε πλήρως αυτοδύναμοι. Η μόνη διαφορά ανάμεσα σε σας και στους μεγάλους Άβαταρ, είναι ότι αυτοί το γνώριζαν, το συνειδητοποίησαν και αποδέχτηκαν τη δύναμή τους. Και την ευθύνη και τη δύναμη.

Έτσι λοιπόν, σας βάλαμε να κάνετε μια μεγάλη βουτιά στο συλλογικό αλλά ουσιαστικά ήταν μια βουτιά στο υποσυνείδητό σας. Μέσα στο Πνεύμα, μπορείτε να πείτε. Μπήκατε πολύ βαθιά σ’ αυτήν την ενέργεια. Μοιάζει….. το Συλλογικό σε σχέση με τους ανθρώπους που το αποτελούν, μοιάζει με έναν αχινό. Έχει πολλές ακτίνες σε πολλές διαφορετικές κατευθύνσεις, αλλά είναι δικά του κομμάτια. Ό,τι συμβαίνει σε κάθε του αγκάθι, σε κάθε άκρο, το νιώθει. Επικοινωνείτε μέσα από αυτό. Είναι η εικόνα επίσης της σφαίρας όπου όλα τα σημεία ενώνονται μεταξύ τους μέσω του κέντρου. Αυτό είναι το συλλογικό. φέρετε όλες τις ιδιότητες, όλο το δυναμικό και μπορείτε να το ανασύρετε όλο.

Πώς λοιπόν θα ήθελες Α. να απαντήσουμε στο ερώτημα «Πώς να συνδεθώ με τα τσάκρα της Γης;» Είναι τα δικά σου τσάκρα. Όταν όμως μπαίνεις εκεί με την επίγνωση ότι επικοινωνείς με όλη τη γη, φέρνεις αυτήν την πραγματικότητα στην επιφάνεια και δουλεύεις μ’ αυτήν. Δουλεύεις μέσα σ’ αυτήν τη διάσταση. Είναι λοιπόν το θέμα της τοποθέτησης της ενέργειάς σου μέσα σε μία άλλη δόνηση κι αυτό το επιτυγχάνεις με τη βούληση.

Και πώς να απαντήσουμε Χ. στο πώς μπορείς να επηρεάσεις εσύ το συλλογικό; Αφού είσαι εσύ το συλλογικό, ό,τι κάνεις στον εαυτό σου το κάνεις στο συλλογικό. Δεν μπορείς να επηρεάσεις το συλλογικό ακριβώς πηγαίνοντας και μιλώντας στον καθένα, τότε το κάνεις με έμμεσο τρόπο. Ο πιο άμεσος τρόπος να το κάνεις είναι να περπατήσεις τα βήματα αυτά, να κάνεις τα βήματα για τον εαυτό σου. Να εμβαθύνεις για τον εαυτό σου. Να ψάξεις μέσα σου. Όταν το κάνεις αυτό, με τη επίγνωση ότι δουλεύεις με το συλλογικό και για το συλλογικό, να είσαι σίγουρος ότι η ενέργεια που ανασύρεις και δουλεύεις μαζί της και επεξεργάζεσαι, μοιράζεται σε όλους και αποτελεί κτήμα όλων. Και νομίζουμε ότι αυτό απαντά πολύ καλά την ερώτησή σου.

«Και γιατί εδώ; Δεν μπορούσαμε να είμαστε σε ένα άλλο συλλογικό στον Άρη ή στην Αφροδίτη;» Αυτή η ερώτηση θέλει πολύ σκέψη για να απαντηθεί. Χρειάζεται να τη δούμε από πολλές πλευρές. Μπορείς να τη δεις από την τρισδιάστατη άποψη, από τη λογική του τρισδιάστατου πεδίου που λέει «Εγώ είμαι εδώ και κάνω αυτή τη δουλειά εδώ, ενώ υπάρχει και το εκεί. Υπάρχουν πολλά σημεία πέρα από δω». Θα σε μπερδέψουμε και θα πεις πάλι ότι φιλοσοφούμε και θεωρητικολογούμε αλλά, όπου και να σταθείς….. Αν δεν ήσουν εδώ και ήσουν στον Δία, την Αφροδίτη, τον Άρη, θα ένιωθες ότι ήσουν εκεί… θα ήσουν στο «εδώ» που αντιστοιχεί σ’ αυτούς τους πλανήτες και θα αναρωτιόσουν «γιατί εδώ και όχι αλλού;» Ο χώρος και ο χρόνος είναι τόσο σχετικά και παίζουν πολλά παιχνίδια. Όμως σας έχουμε πει ότι δεν είσαστε μόνο εδώ. Είσαστε εδώ αλλά είσαστε και παντού. Κομμάτια της συνειδητότητάς σου της ενέργειάς σου σκορπίζονται στο Σύμπαν, διαχέονται στο σύμπαν. Είσαι εδώ και είσαι και σε χίλιους δυο άλλους πλανήτες και άστρα και γαλαξίες.

Όταν μπεις στο συλλογικό και δεις τα πράγματα από κει καταλαβαίνεις ότι η ενέργειά σου βρίσκεται παντού. Αυτή τη στιγμή η επίγνωσή σου βρίσκεται εστιασμένη στο γήινο πεδίο. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι δεν συμμετέχεις στα πάντα. Αν τώρα ρωτάς «Γιατί στο γήινο πεδίο, βρε παιδιά;», γιατί θέλεις να είσαι εδώ. Σαν συλλογικό εδώ επέλεξες να είσαι. Σαν συλλογικό, επέλεξες να βιώσεις αυτήν την πραγματικότητα και να την καθρεφτίσεις γύρω σου. Την πραγματικότητα ότι «Βρίσκομαι σ’ έναν μικρό πλανήτη, σε μια μικρή κουκίδα, σε έναν κόκκο άμμου στο σύμπαν, γιατί αυτή είναι η αναλογία, και παριστάνω τον δημιουργό στη γη που έχει ξεχάσει ποιος είναι». Αν δεις τα πράγματα από αυτήν την οπτική θα ξεκαρδιστείς στα γέλια, γιατί θα συνειδητοποιήσεις ότι είναι ένας κόκκος άμμου κι εσύ αναρωτιέσαι «Γιατί σ’ αυτόν και όχι στον άλλον;». Έχει πολύ μικρή διαφορά για το Πνεύμα. Είναι μία από τις εμπειρίες που επέλεξες να δημιουργήσεις για τον εαυτό σου σαν συλλογικό πια.

Σου μιλάμε σ’ αυτό το επίπεδο. Δεν είναι η Γη σε αντιπαραβολή με άλλους πλανήτες, είναι το σχέδιό σου, που είναι έτσι πλασμένο. Τα πράγματα υπάρχουν γύρω σου γιατί εσύ επιλέγεις να υπάρχουν. Εσύ τα δημιουργείς. Μπαίνεις σε ένα όνειρο. Βιώνεις ένα όνειρο και είναι τώρα σαν να ρωτάς «γιατί το όνειρό μου εκτυλίσσεται στη Γη και όχι στον Άρη;» Αλλά είναι δική σου επιλογή. Το όνειρο είναι όνειρο. Ο Άρης και η Γη πολύ μικρή σημασία έχουν για το όνειρο. Δεν υφίστανται. Είναι πλασμένα από ονειρική ουσία. Τόσο πραγματικός είναι ο κόσμος που βρίσκεσαι και τόσο πραγματικό και το ερώτημα. Βλέπεις, νιώθεις, γιατί αυτό επιλέγεις να κάνεις. Μπορείς να αγγίξεις, υπάρχουν αντικείμενα για να αγγίξεις, επειδή επιλέγεις την αίσθηση της αφής. Αυτά που υπάρχουν, υπάρχουν σαν αποτέλεσμα των αισθήσεων που ήδη έχεις. Κουνάς το κεφάλι αλλά δεν πολυκαταλαβαίνεις αυτά που λέμε. Δεν έχει σημασία όμως. Δεν θέλουμε να τα καταλάβει ο νους. Σου ρίχνουμε ψήγματα, σπόρους, που σιγά – σιγά θα βλαστήσουν. Νομίζετε ότι καταλαβαίνετε αλλά δεν καταλαβαίνετε. Προσπαθείτε και αυτό είναι που μετράει, η προσπάθεια. Βλέπετε, η καρδιά σας μπορεί να φτάσει τόσο βαθιά στο Πνεύμα, τόσο πολύ βαθιά. Στην καρδιά σας είμαστε μαζί όλη την ώρα και αυτό είναι που μετράει. Αυτό που μπορεί να αντιληφθεί ο νους, ούτως ή άλλως απέχει παρασάγγας από την πραγματικότητα, την σφαιρική πραγματικότητα της ύπαρξης. Είναι γεγονός όμως ότι, όπως είπαμε την άλλη φορά, το μοναδικό σημείο ζωής είναι ο Εαυτός. Αυτά που βιώνεις τα βιώνεις επειδή ο Εαυτός σου επιλέγει να τα βιώσει. Αν θέλεις, ο Συλλογικός Εαυτός. Είναι απλά θέμα κλίμακας… σε ποια κλίμακα το αντιμετωπίζεις.

Έτσι, δεν έχει καμία σημασία λοιπόν αν είναι η Γη ή κάτι άλλο. Είναι καθρεφτίσματα του Εαυτού σου. Είναι δικές σου ενέργειες. Κι αυτό που έχεις να εκφράσεις δεν είναι ένας άνυδρος πλανήτης, εκπληκτικά πλούσιος, εκπληκτικά όμορφος, μητρικός, με πολύ αγάπη. Αυτό εκφράζεις, αυτά ονειρεύεσαι αυτό είσαι και είμαστε όλοι όσοι συμμετέχουμε σ’ αυτό το όνειρο. Έχεις χάσει τελείως το μπαλάκι. Και είναι καλύτερα έτσι. Άφησέ το να φύγει από τον νου σου τελείως και θα το κατανοήσεις πολύ βαθιά, θα δεις. Θα ξυπνήσεις ένα πρωί και θα το έχεις κατανοήσει.

Και κάτι ακόμα. Ο Κρύων της Μαγνητικής Υπηρεσίας θέλει να προσθέσει κάτι. Μιλάτε συνέχεια για μένα. «Ο Κρύων είπε αυτό, ο Κρύων είπε εκείνο». Χαίρεστε πάρα πολύ όταν νιώθετε την ενέργειά μου κοντά σας. Αν κάποιος σας πει «Μου έδωσε ένα μήνυμα ο Κρύων», τρέχετε να το ακούσετε. Ο Κρύων είσαι εσύ, εγώ, ο ένας, ο άλλος. Απλά σας είναι τόσο δύσκολο, μα τόσο δύσκολο να συνειδητοποιήσετε ότι είμαστε εσείς. Ότι είμαστε δικές σας ενέργειες… και δικές σας ενέργειες. Ότι μοιράζεστε μια κοινή ενέργεια μαζί μας. Δεν μπορείτε να πιστέψετε ότι μοιράζεστε μια κοινή ενέργεια μαζί μας και νιώθετε ότι πρέπει να πάτε σε κάποιον άλλον για να σας τη μεταφέρει αυτήν την ενέργεια. Μοιάζετε με έναν βασιλιά που έπαθε αμνησία. Ξέχασε ότι είναι βασιλιάς και νομίζει ότι είναι ένας υπήκοος. Συχνά τον πιάνουνε κότσο και τον βάζουνε να δουλέψει σκληρά στους αγρούς και να κάνει και πολύ βρώμικες δουλειές. Κι αυτός νιώθει περίεργα. Λέει «Μα εγώ, νιώθω περίεργα, νιώθω ότι δεν μου ταιριάζουν όλα αυτά, δεν είναι εδώ το σπίτι μου». Δεν μπορεί να θυμηθεί όμως. Τότε σας δίνουμε μία γερή στο κεφάλι… για να ταρακουνηθείτε και να συνειδητοποιήσετε ότι εσείς είστε ο βασιλιάς -δεν ήσασταν ποτέ κάτι άλλο-, και να θυμηθείτε. Να θυμηθείτε τα δικαιώματά σας.

Ανήκετε στον κάτω κόσμο ή τον πάνω, τι λέτε;

Χ.: Στον κάτω.

Ει.: Δεν υπάρχει κάτω και πάνω κόσμος, ένα είναι. Οι ενέργειες είναι ίδιες παντού, δεν υπάρχει κάτω και πάνω…. Εγώ έτσι φαντάζομαι. Αφού είμαστε στο συλλογικό είμαστε παντού.

(συνέχεια) Τα άστρα στον γαλαξία είναι πολλά. Ανάβουν, σβήνουν, λάμπουν, χάνουν την λάμψη τους, εμφανίζονται, εξαφανίζονται…. Η Άννα θα μας κυνηγήσει στο τέλος… (Άννα: ξέρουν ότι δεν είναι έτσι αλλά επέμεναν να το πω αυτό).

Θέλουμε να συνειδητοποιήσετε κάτι. Όσες φορές αντιλαμβάνεστε μια αλήθεια του εαυτού σας, το άστρο σας λάμπει. Γίνεται μία έκλαμψη. Κατόπιν πέφτει η ενέργεια, περνάτε από διαδικασίες και άλλες δευτερεύουσες συνειδητοποιήσεις, μέχρι που γυρίζετε πάλι βαθιά μέσα σας και κάνετε άλλη μια μεγάλη συνειδητοποίηση. Όταν πρόκειται για τον ήλιο, μιλάτε για τον ενδεκαετή του κύκλο και τους ηλιακούς ανέμους, τις ηλιακές εκρήξεις. Είναι εκρήξεις επίγνωσης, συνειδητοποίησης.

Ο κύκλος του Ενός…. Θέλουμε να πούμε πρώτα ότι είμαστε πολύ χαρούμενοι.

Είμαστε χαρούμενοι που μπορέσαμε να πούμε αυτά τα τρία πράγματα σήμερα. Για μας είναι πολύ σημαντικό ότι μπόρεσαν να ειπωθούν. Δεν το καταλαβαίνετε, δεν καταλαβαίνετε το βάθος που μπαίνετε ενεργειακά. Δεν το συνειδητοποιείτε πολλές φορές. Ο Κύκλος του Ενός θα πάψει να υφίσταται στα τέλη του μήνα και θα αντικατασταθεί από τον κύκλο της 5ης Διάστασης…. Από τον κύκλο των 3 διαστάσεων, της 4ης και της 5ης. Ακούγεται πολύ σύνθετο. Και ο λόγος είναι ότι μπαίνετε σε μία άλλη συχνότητα. Μέχρι τα μέσα Σεπτέμβρη… μέσα στον Αύγουστο και μέχρι τα μέσα Σεπτέμβρη θα κινηθείτε προς μία διαφορετική συχνότητα αντίληψης, πεποιθήσεων…. πείτε το όπως θέλετε. Έτσι, η αλλαγή που θα κάνουμε σχετίζεται μ’ αυτήν την αλλαγή συχνότητας του πλανήτη. Θα είναι μία ωραία αλλαγή. θα χαρείτε μ’ αυτήν την αλλαγή και θα ακολουθήσουν πολλές άλλες. Είναι μία περίοδος βαθιάς συνειδητοποίησης.

Όταν σας λένε ότι αλλάζετε συχνότητα, κάνετε χαρές γιατί βιώνετε τα πράγματα μέσα από τα μάτια κάποιων που σας λένε ότι εξελίσσεστε, περνάτε στην 5η διάσταση, περπατάτε με τους αγγέλους…. Ξέρετε, διάφορες τέτοιες όμορφες φράσεις. Τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά όμως, πιο καθημερινά, και θέλουμε να τα κρατήσουμε έτσι. Είστε εδώ (δεν σημαίνει ότι δεν είχατε επαφή με την 5η διάσταση. Είχατε πολλές φορές), και τώρα θα γίνετε πιο συνειδητοί στο να μπαίνετε και να βγαίνετε απ’ αυτήν και να προχωράτε μέσα σ’ αυτή. Έτσι λοιπόν, αυτός ο κύκλος μαθημάτων/συνειδητοποίησης/υπενθύμισης θα μεταλλαχθεί σε έναν άλλον κύκλο –θα δούμε πώς θα τον ονομάσουμε. Σκεφτόμαστε να τον ονομάσουμε «Κύκλο των τριών διαστάσεων και της πέμπτης ταυτόχρονα» αλλά ακούγεται πολύ μακροσκελής. Θα βρούμε κάτι άλλο, πιο συνοπτικό. Τι θα κάνουμε σ’ αυτόν τον κύκλο; Θα μιλήσετε για την πέμπτη διάσταση όπως είναι πραγματικά, θα μιλήσετε για την έκτη και την έβδομη διάσταση και θα προχωρήσετε σε μερικά συνειρμικά γεγονότα, σε γεγονότα που θα προκύψουν από τις συγχρονικότητες της κάθε στιγμής, όπως έγινε και μέχρι τώρα με τις διευρύνσεις που είχατε, μια δουλειά που έκανε ο Ηλίας και ο Κρύων. Θα προχωρήσετε σε τέτοιου είδους ανοίγματα.

Οι πύλες του Παραδείσου πόσες είναι; Πέντε, έξι, εφτά, οκτώ; Άπειρες είναι. Όσο εσείς θέλετε να ανοίγετε πύλες, τόσο θα βρίσκετε πύλες για να ανοιχτούν. Όσο θα θέλετε να βλέπετε μπροστά σας πύλες κλειστές, που θα σας οδηγήσουν κάπου ψηλότερα, θα τις συναντάτε. Εμείς θέλουμε απλά να σας δείξουμε πώς είναι τα πράγματα. Και από εκεί και πέρα εσείς θα αποφασίσετε τι άλλο θέλετε να δημιουργήσετε πάνω σ’ αυτά. Γιατί καταλαβαίνετε ότι αυτά που σας δείχνουμε είναι βάσεις στις οποίες θα πατήσετε για να δημιουργήσετε. Δεν θα είχαμε κανένα λόγο να έρθουμε και να σας μεταφέρουμε κάποιες, λίγες ουσιαστικά, καινούριες πληροφορίες -περισσότερο σας ξεδιαλύνουμε πράγματα που έχετε ήδη ακούσει. Δεν θα είχαμε όμως κανένα λόγο να το κάνουμε, αν αυτό όλο δεν βοηθούσε τη δημιουργική σας διαδικασία. Γιατί, όπως και να ειπωθούν τα πράγματα, με όσα λόγια και να ειπωθούν, η αλήθεια είναι μία, ότι είστε οι δημιουργοί στη γη. Αυτό δεν θα αλλάξει.

Τέλος Αυγούστου λοιπόν θα ολοκληρωθεί αυτός ο κύκλος του Ενός. Θα υπάρξει ένα κενό δύο εβδομάδων μέχρι τις 23 με 25 Σεπτεμβρίου, που θα αρχίσει ο καινούριος κύκλος. Δεν σας είχαμε πει ότι ονομάσαμε αυτόν τον κύκλο «Κύκλο του Ενός», αλλά δεν έχει σημασία.

Ει.: Το είχανε πει την πρώτη φορά, ναι, ήταν ο κύκλος του Ενός. Έτσι το είχαν πει απ’ την αρχή.

(συνέχεια) Όχι σε όλους…

Ει.: Μόνο σε μας που ήμασταν στην πρώτη ομάδα;

(συνέχεια) Είναι κάτι που το λέμε συχνά. Είναι ένα σημείο έναρξης. Είναι κάτι που το λέμε συχνά όταν δουλεύουμε μέσα από την Άννα και γιατί θέλουμε να σας κάνουμε να κατανοήσετε ότι, όσους κύκλους και να δημιουργήσετε, είναι κύκλοι του Ενός. Δεν μπορούν να υπάρχουν πολλοί κύκλοι. Ένα είναι το κέντρο και οι κύκλοι είναι ομόκεντροι. Θα σας αφήσουμε να κάνετε ερωτήσεις, αν έχετε. Το σημερινό μήνυμα ολοκληρώθηκε. Μπορείτε να συζητήσετε και να ρωτήσετε ό,τι θέλετε. Ευχαριστούμε που ήσασταν μαζί μας.

Όλοι: Εμείς ευχαριστούμε.

Ευ. Ήταν πολύ γλυκό σήμερα.

Ει.: Ήταν η Χριστική ενέργεια σήμερα, έτσι πιστεύω.

Ευ.: Και της Μαρίας.

Ει.: Πάντα έτσι νιώθω μ’ αυτές τις ενέργειες.

Άννα: Εγώ τη δική μου ερώτηση να την πω; «Πες τη, μου λέει, θα την απαντήσουμε». Έχω κι εγώ ερωτήσεις. Και η ερώτησή μου ήταν, γιατί μπερδεύτηκα εκεί…. Είπε «Η Μαρία και ο Ιησούς είναι ένα και το αυτό» οπότε… το θέμα ήταν ότι είναι Μητέρα / Πατέρας μαζί. Η Μητέρα γεννάει το Παιδί, περνάει τον κύκλο της ζωής και φτάνει να γίνει ένα με τον Πατέρα. Γιατί γίνεται ένα με τον Πατέρα; Αφού ξεκινάει από τη Μητέρα που είναι και Πατέρας. Είπαν ότι θα απαντήσουν, είπε ο Ηλίας ότι θα απαντήσουν. Μου λέει, «προσδιόρισες με σαφήνεια αυτό που θέλεις, τώρα άφησέ μας να κάνουμε τη δουλειά μας». [γέλια]

Χμ, ναι, μου λέει «Δεν καταλαβαίνω γιατί μπερδεύεσαι, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα, ο Πατέρας και η Μητέρα είναι ένα». Λέω «οκ». «Δεν καταλαβαίνω γιατί μπερδεύεσαι, είναι ξεκάθαρα, μου λέει». Ο Υιός έρχεται στον κόσμο και μετά γυρίζει και γίνεται πάλι ένα». Λέω «ναι, αλλά γιατί με τον Πατέρα, θα έπρεπε να πούμε ότι γίνεται ένα με τον Πατέρα και τη Μητέρα». Λέει «Ναι, γίνεται ένα με τα υπόλοιπα αλλά τονίζεται με έμφαση η ενέργεια του Πατέρα γιατί αυτή είναι η δημιουργική ενέργεια και είναι η ενέργεια που σπέρνει και θερίζει».

Ευ.: Η κίνηση δεν είναι η θηλυκή ενέργεια και η παύση η αρσενική;

Άννα: Όχι, δεν το λέει με αυτήν την έννοια. Για να δημιουργήσει η θηλυκή ενέργεια χρειάζεται η γονιμοποίηση, η σπορά. Στην ουσία όμως είναι ένα το αρσενικό και το θηλυκό…. αφού ο Κρύων, λέει, δημιουργεί το πέπλο και χωρίζει το Ένα σε μητέρα και πατέρα.

Ά.:

Κάποια στιγμή αναφέρθηκε ότι είμαστε υπεύθυνοι για τους κατώτερους κόσμους. Τι εννοούν ακριβώς;

Απάντηση: Με δουλεύουν… με δουλεύουν συχνά. Μου λένε «η αλήθεια είναι μία και ο μπακλαβάς γωνία». Μου το έχουν πει τρεις – τέσσερις φορές μέχρι τώρα και δεν το μεταφέρω. [γέλια] Συγνώμη για τη διακοπή, δεν ξέρω αν έχει σχέση μ’ αυτό που λέει τώρα, αλλά κάποια στιγμή ήρθε μία κοπέλα για αγγελικό ρέικι/μασάζ και μου είπαν να της βάλω έναν μπακλαβά γωνία στο ηλιακό πλέγμα. Και η ίδια το αναγνώρισε, είπε «για να γλυκάνω φαίνεται, πρέπει να γλυκάνω λίγο».

Ει.: Είναι η γλύκα που είπαν τα κορίτσια ότι αισθάνθηκαν σήμερα εδώ.

Άννα: Έχουμε και μία ερώτηση αναπάντητη…. Λέω, τελικά γιατί είμαστε υπεύθυνοι για τους κατώτερους κόσμους; Μου λέει «Η ερώτηση είναι δική σου ή της Ά.;». Λέω «Είναι της Ά.» «Τότε, απαντάει, άσε την Άρ. να απαντήσει». Δεν ξέρω τι σημαίνει ακριβώς, σίγουρα όμως ότι παίρνεις το μικρόφωνο, συντονίζεσαι και δίνεις την απάντηση.

Ά.: Εγώ ρώτησα τι εννοούν με τους κατώτερους κόσμους και όχι γιατί είμαστε υπεύθυνοι. Το γιατί είμαστε υπεύθυνοι είναι ξεκάθαρο. Άννα: Γιατί λοιπόν είμαστε υπεύθυνοι;

Ά.: Γιατί είμαστε ένα. Άρα είμαστε υπεύθυνοι γι’ αυτό το ένα. Δεν νομίζω ότι έχουμε τίποτα άλλο να πούμε γι’ αυτό το θέμα. Η δικιά μου η ερώτηση είναι τι εννοούν με τους κατώτερους κόσμους. Είναι οι κατώτερες μορφές ζωής στη φύση; Αυτό; Μου είναι ούτως ή άλλως ξεκάθαρο το ότι είμαι υπεύθυνη για όλα.

Άννα: Ωραία, συνδέσου λοιπόν και δες τι θα σου έρθει.

Ά.: Ποτέ δεν μου έρχεται κάτι, γιατί να μου έρθει σήμερα;

Άννα: Τώρα, μην το κλείνεις, πριν το ανοίξεις καν. Πες απλά αυτό που ανεβαίνει, χωρίς να το σκεφτείς.

Ά.: Ότι είμαστε υπεύθυνοι για πολλά και ότι αυτό ήρθαμε να κάνουμε, να εργαστούμε για όλους τους κόσμους, γιατί εμείς έχουμε τη δυνατότητα να το κάνουμε κι εκείνοι όχι. Είναι στο χέρι μας να τους αγκαλιάσουμε και να τους βοηθήσουμε με αγάπη. Όπως μας βοηθούν κι εκείνοι επίσης με αγάπη.

(συνέχεια) Και έτσι είναι. Όταν μιλάμε για κατώτερους κόσμους, δεν μιλάμε για τίποτε άλλο παρά για τις πλευρές του εαυτού σας που δεν έχουν πρόσβαση στο Εγώ Είμαι. Που δεν έχουν, ας το θέσουμε διαφορετικά… αν υπάρχει μία κλίμακα επίγνωσης, βρίσκονται σε χαμηλότερα σκαλοπάτια σ’ αυτήν την κλίμακα της επίγνωσης και δεν έχουν προχωρήσει σ’ αυτήν την εξατομίκευση που έχει προχωρήσει η ανθρωπότητα. Λειτουργούν ακόμα στο συλλογικό, ενώ το ίδιον της ανθρωπότητας είναι ότι έχει εξατομικευτεί και γυρίζει πάλι στο συλλογικό, αλλά με έναν πλούτο που έχει κερδίσει από την εξατομίκευσή της στο γήινο πεδίο. αυτή είναι η διαφοροποίηση. Και όταν εξατομικεύεστε, δεν μπορείτε να το συνειδητοποιήσετε αλλά είναι πολύ διαφορετική η λειτουργία του συλλογικού μέσα από σας απ’ ότι είναι στις οντότητες αυτές που έρχονται και λειτουργούν διαρκώς με το συλλογικό, χωρίς να βιώσουν αυτήν τη χωριστικότητα που, ναι μεν είναι κάτι που θέλετε να ξεπεράσετε, αλλά γι’ αυτές τις οντότητες είναι κάτι μοναδικό, που πολύ θα ήθελαν να έχουν και θα έδιναν τα πάντα για να βρίσκονται στη θέση σας. Είναι κάτι εκπληκτικό αυτό που βιώνετε γι’ αυτές τις οντότητες και σιγά – σιγά θα περάσουν κι αυτές απ’ αυτά τα στάδια. Βέβαια, αυτό θα γίνει σε πολύ μετέπειτα εποχές, στο βαθύ μέλλον. Μιλάμε για εξέλιξη χιλιάδων χρόνων. Αλλά τώρα είναι κάτι που βλέπουν και, όχι ακριβώς ζηλεύουν, όμως λαχταρούν. Όπως και πριν από σας προηγήθηκαν άλλες εξελικτικές αλυσίδες ώστε να ανοίξουν τον δρόμο σ’ αυτό που είστε τώρα.

Έτσι λοιπόν, ό,τι κάνετε ανοίγει τον δρόμο για τις επόμενες υπάρξεις που θα σκαρφαλώσουν στην ανθρώπινη αλυσίδα και ετοιμάζετε σκαλοπάτια συνειδητότητας. Η ευθύνη που έχετε βασικά, είναι αυτή που έχετε απέναντι στο Όλον, όπως ένιωσες, έγκειται όμως στο να δομήσετε με προσοχή το δικό σας συλλογικό, να εκφράσετε το δυναμικό που φέρνετε μέσα σας, έτσι ώστε να δομήσετε τα σκαλοπάτια που θα τους βοηθήσουν να ανέβουν κι αυτοί με τη σειρά τους. Δεν είναι κάτι που χρειάζεται να κάνετε εσείς απέναντι σ’ αυτούς, γιατί είναι κομμάτι σας / είστε κομμάτι τους. Αλλά μέσα από τη δική σας δουλειά ανοίγονται οι δικοί τους δρόμοι.