Ένα με το Κύμα

Ανησυχούμε…

Πάρτε βαθιές αναπνοές. Δείξτε ποιοι είστε, ποιες είστε. Θεοί και Θεές στην Γη. Δείξτε τα αχαμνά σας και πείτε «να, εδώ είναι ο Θεός». Θα το κάνετε;

Σας αγαπώ. Όλους σας αγαπώ. Είστε μικρά παιδιά. Παίζετε με τα κουβαδάκια σας στην άμμο δίπλα στο κύμα και λέτε ιστορίες. Ιστορίες μεγαλομανίας και τρέλας. Τουλάχιστον κάποιοι έτσι τις βλέπουν. Άντε να πείσεις ένα παιδί ότι δεν είναι βασιλιάς του κόσμου. Στην φαντασία του θα είναι τα πάντα. Δεν μπορείς να του απαγορεύσεις να φαντάζεται. Ακόμα και αν το ρίξεις στην λάσπη, σ’ ένα μπουντρούμι, με την φαντασία του θα ξεφύγει και θα βρεθεί ψηλά στον ουρανό, στα ψηλότερα βουνά, θα κυβερνά τις θάλασσες -αλλά δεν θα σου κάνει ποτέ την χάρη να αποποιηθεί το δικαίωμά του στην φαντασία. Γιατί είναι αυτή που του δίνει δύναμη. Είναι αυτή που του θυμίζει το δυναμικό του, που του δείχνει τον ήρωα μέσα του και τον βασιλιά και τον άγγελο και τον αρχάγγελο, τον Θεό τον ίδιο, τον μεγάλο γιατρό που μπορεί να γίνει κάποτε, τον πολεμιστή, τον υπέρμαχο της ανθρωπότητας. Το δώρο της φαντασίας ένα παιδί δεν θα το αποποιηθεί ποτέ, αντίθετα από κάποιον μεγάλο.

Είναι η φαντασία σας ο λόγος που μιλάμε σήμερα; Είμαι στη φαντασία σας; Εκεί βρίσκομαι; Ή στην φαντασία της Άννας; Μέχρι τώρα μάθατε πολύ καλά ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Είμαι εδώ. Ο Αλέξανδρος είναι εδώ και σας καλεί για άλλη μία φορά στον νοητό κύκλο.

Στέκομαι πάνω από την φλόγα της Εστίας. Η καρδιά μου πυρωμένη, ενώνεται με τις δικές σας καρδιές και τις πυρώνει επίσης. Τα μάτια μου σας κοιτούν βαθιά. Κοιτάζουνε βαθιά στα δικά σας μάτια. Μεγαλοπρέπεια ίσον παραφροσύνη. Ας μείνουμε στα μικρά και ταπεινά. Σ’ αυτό που ποτέ δεν υπήρξε. Μικρά βήματα και ταπεινά. Ένα βήμα την φορά, όπως κάνει το βρέφος, το νήπιο που μόλις αρχίζει να στερεώνεται στα πόδια του και διαπιστώνει ξαφνικά ότι ένας νέος κόσμος ανοίγεται μπροστά του. Εκεί που έπρεπε να πηγαίνει με τα τέσσερα ή κάποιος να το μεταφέρει, μπορεί να περπατήσει, ω του θαύματος, και το διασκεδάζει. Διασκεδάζει να παλεύει να γραπωθεί από κάπου, για να σταθεί και πάλι στα πόδια του. Βλέπει τον κόσμο από ψηλά, από ψηλότερα απ’ ό,τι πριν. Είναι πιο κοντά στους μεγάλους, πιο ανεξάρτητο. Τέτοια βήματα κάνετε. Η συνείδησή σας τέτοια βήματα κάνει. Και είναι καλό να είστε σαν τα παιδιά, τα μικρά παιδιά, τα νήπια. Κάθε φορά που μεγαλώνετε κατά τι, χάνετε λίγο από τη φαντασία σας. Μπορείτε να ζήσετε την υπόλοιπη ζωή σας ως νήπια; Με την φαντασία, την απορία και την αστείρευτη περιέργεια ενός μικρού παιδιού; Θα έχετε όλο τον κόσμο δικό σας.

Έπρεπε να το πω αυτό, γιατί το περιβάλλον στο οποίο μπαίνετε σταδιακά -έχετε μπει ήδη αλλά προχωράτε σταδιακά- απαιτεί ένα μικρό παιδί. Δεν μπορείτε να δουλεύετε εδώ με το βάρος του ενήλικα -με τα βάρη του για την ακρίβεια. Χρειάζεται να μπαίνετε στον κόσμο των θεμελιωδών σωματιδίων σαν μικρά παιδιά. Με λίγη τρέλα και πολύ αυτάρκεια. Να γελάτε, καθώς θα εξηγείτε στο σύμπαν τι ακριβώς θέλετε, καθώς θα μιλάτε με τους μικρούς σας αόρατους φίλους. Τα σπουδαιότερα αποτελέσματα στο υποατομικό πεδίο θα τα επιτύχετε κρατώντας τη συνείδηση του μικρού παιδιού. Ναι, αυτό είναι τόσο σημαντικό, που άξιζε να κάνω μία ολόκληρη εισαγωγή γι’ αυτό, για να καταλήξω εδώ.

Γελάτε, γελάτε! Κανένας δεν φοβάται, όταν γελάς τα πάντα ρέουν, τα πάντα κυλούν ευχάριστα. Κρατήστε αυτήν τη δόνηση, αυτό το επίπεδο δόνησης στο υποατομικό βασίλειο. Όχι βάρη, όχι παχιές θλίψεις.

Ενώνομαι μαζί σας, καρδιά με καρδιά, και σας κοιτώ κατάματα, βαθιά. Πυρώνεστε από την καρδιά μου και το βλέμμα μου. Αποφάσισα να πω μερικά πράγματα ακόμα σήμερα. Η Άννα κρατά μικρό καλάθι, όπως σας έχω δείξει ότι πρέπει να κάνει κάθε φορά. Για να μην μπορεί το εγώ να ξεσηκωθεί. Είναι σημαντικό. Είπαμε, μικρά και ταπεινά βήματα. Ένα τη φορά.

Το βασίλειο της κοιλάδας είναι απομονωμένο. Στα ψηλά όρη βρίσκεται η δόνηση που σας αρμόζει. Στην κορυφή του κύματος. Τα πεδινά είναι στενά και βαρετά. Εκεί λιμνάζουν τα πάντα. Στην κορυφή του κύματος όμως, βλέπεις ξεκάθαρα τον ουρανό και τον ορίζοντα μέχρι πέρα μακριά. Φέρτε μπροστά σας τώρα μία κυματομορφή. Φανταστείτε μία ενέργεια που έχει κυματοειδή μορφή. Και αφήστε τον εαυτό σας να κατέβει στις κοιλάδες και να ανέβει στα όρη του κύματος και στις κοιλάδες πάλι και ξανά στα όρη, μέχρι να κατανοήσετε ό,τι υπάρχει για εσάς εκεί.

Παίρνουμε πέντε λεπτά γι’ αυτό. Ταξιδεύετε σε μία κυματοειδή μορφή και είστε αναγκασμένοι μία να κατεβαίνετε στην κοιλάδα, μία να ανεβαίνετε στην κορυφή του όρους και να ξανακατεβαίνετε και να ξανανεβαίνετε. Πέντε λεπτά.

[Παύση 2’]

Για πέντε λεπτά θα ανεβοκατεβαίνετε. Δεν έχει νόημα να πηδήξετε, να κλέψετε πηδώντας μερικά βουνά στην σειρά, γιατί είναι άπειρα. Κρατήστε το ρυθμό και συνεχίστε να ανεβοκατεβαίνετε σταδιακά, ρυθμικά σε ένα-ένα έπαρμα του κύματος, όσο βαρετό και αν σας φαίνεται.

[Παύση 2’]

Δεν παρακολουθείτε τον εαυτό σας να το κάνει. Εσείς είστε που ανεβοκατεβαίνετε.

[παύση 4’]

Μπορείτε να σταματήσετε. Κουραστικό έως και εκνευριστικό. Ε; Και βαρετό -πολύ βαρετό.

Είστε ενήμεροι για το τι μπορεί να γίνει, για το πώς μπορείτε να αποφύγετε όλο αυτό το πάνω-κάτω. Μπορείτε να το αποφύγετε αν πάψετε να είστε μία στιγμή στην πορεία του κύματος ένα άτομο, ένα σωματίδιο που ανεβοκατεβαίνει με το κύμα και γίνετε εσείς το κύμα, ενωθείτε με τον κύμα. Πάρτε 1-2 λεπτά και αφήστε τον εαυτό σας να γίνει το κύμα. Αυτό σημαίνει, ότι απλώνετε την ύπαρξή σας καθ’ όλο το μήκος του κύματος, ταυτίζεστε μαζί του. Αυτό σημαίνει επίσης, ότι βρίσκεστε κάθε στιγμή, σε κάθε του σημείο. Δεν υπάρχει μία διαδοχική ακολουθία σημείων για να καταλάβετε. Δεν βιώνετε αυτό που βιώνατε πριν. Την ναυτία, την ζάλη, την ενόχληση του πάνω-κάτω, πάνω-κάτω αλλά έχετε απλωθεί και είστε το κύμα και βρίσκεστε τόσο στις κορυφές όσο και στις κοιλάδες του όλες ταυτόχρονα.

[Παύση 1’]

Δεν υπάρχει ένα σημείο του κύματος που αναγνωρίζει τον εαυτό του ως κάτι ξεχωριστό και συνεχίζει να ανεβοκατεβαίνει. Υπάρχει το κύμα, που ρέει. Με ανάλογο τρόπο γίνεστε ένα σωματίδιο. Φορέστε την προστατευτική μεμβράνη την ημιδιαφανή, σταθείτε μέσα σ’ ένα πρωτόνιο, κοιτάξτε γύρω και ταυτιστείτε με ένα σωματίδιο. Ένα σωματίδιο κινείται με απίστευτες ταχύτητες στον χώρο. Όχι πάντα με την ταχύτητα του φωτός -δεν είναι φωτόνια όλα- αλλά πολλά πλησιάζουν σ’ αυτήν. Αφήστε τον εαυτό σας να κινηθεί στο σύμπαν.

Ήδη πριν ακούσετε τις λέξεις που προφέρω σταδιακά, έχετε διασχίσει ένα μεγάλο μέρος του σύμπαντος. Έχετε χτυπήσει πάνω σε ένα άλλο σωματίδιο και έχετε αλλάξει κατεύθυνση. Αφήσατε και ένα μικρό μέρος της ενέργειάς σας και συνεχίζετε να ταξιδεύετε με πολύ μεγάλες ταχύτητες. Δεν μπορείτε να σταματήσετε. Κινείστε διαρκώς. Δεν υπάρχει στασιμότητα για εσάς. Σχεδόν δεν υπάρχει χρόνος. Τα πάντα είναι πιο αργά από εσάς. Είναι όλα στάσιμα. Φαίνονται στάσιμα. Πηδάτε σε μεγάλες αποστάσεις, τεράστιες αποστάσεις, μέσα στο σύμπαν, και ταυτόχρονα στροβιλίζεστε… Σαν να μην βγάζει νόημα όλη αυτή η διαδρομή. Ο νους σας απορεί, το κεφάλι σας πάει να σπάσει.

«Γιατί;».

Και ξαφνικά, αλλάζετε πορεία και πέφτετε σ’ ένα αστέρι, το οποίο σας αλλοιώνει. Αλλοιώνει την συνείδησή σας, αλλοιώνει αυτό που είστε. Σας χρησιμοποιεί για καύσιμη ύλη. Ένα μικρό μέρος σας γίνεται φως.

[Μικρή παύση]

Το υπόλοιπο δεν μπορεί να ξεφύγει.

[Μικρή παύση]

Δεν είστε υποχρεωμένοι να μείνετε μαζί του, το αφήνετε πίσω, αφήνετε ένα μέρος του εαυτού σας πίσω και ταξιδεύετε με το φως.

[Μικρή παύση]

Στο σημείο αυτό σταματάμε και πάμε πιο πέρα, σε μία άλλη σκηνή. Σε μία άλλη διατύπωση της πιθανής ζωής σας ως σωματίδιο.

Για κάποιο λόγο συνδέεστε ενεργειακά με ένα άλλο σωματίδιο.

[Μικρή παύση]

Δεν είναι αυτός ο λόγος της ύπαρξης σας, αλλά να που συμβαίνει. Γνωρίζετε ό,τι γνωρίζει. Κινείστε συμμετρικά πάνω-κάτω, δεξιά-αριστερά. Συνεχίζετε να ταξιδεύετε στο σύμπαν, αλλά η αντίληψή σας τώρα είναι διευρυμένη, γιατί την μοιράζεστε, μοιράζεστε την αντίληψη και του άλλου σωματιδίου.

[Μικρή παύση]

Είστε δύο. Με κοινό νου, κοινή πληροφορία.

Και εκεί που απολαμβάνετε το παιχνίδι με το δεύτερο σωματίδιο, με τον φίλο σας και αγαπημένο σας, αφού είστε τόσο βαθιά συνδεδεμένοι, νά ‘σου εμπλέκονται και άλλα. Μία σωματιδιακή σούπα.

[Μικρή παύση]

Γνωρίζετε όλοι τα πάντα. Δεν υπάρχουν μυστικά. Ό,τι ξέρει ο ένας, το ξέρει και ο άλλος ταυτόχρονα. Και κινείστε συμμετρικά.

[Μικρή παύση]

Μοιάζετε με ένα κοπάδι ψαριών, που κολυμπούν στη θάλασσα όλα μαζί και όλα μαζί αλλάζουν κατεύθυνση, πότε εδώ, πότε εκεί. Μόνο που αυτό συμβαίνει τώρα. Συμβαίνει τώρα, στο μεγάλο απέραντο διάστημα που υπάρχει ανάμεσα στην ύλη.

[Μικρή παύση]

Είστε πολλοί, ένα κοπάδι, μία ψυχή… Συνεργάζεστε χωρίς να κάνετε κάτι ιδιαίτερο. Απλώς υπάρχετε. Είστε μία οικογένεια με τα ίδια χαρακτηριστικά, την ίδια κατεύθυνση. Ένα σώμα, μία ψυχή.

[Μικρή παύση]

Καθώς κινείστε συναντάτε άλλο ένα τέτοιο σμάρι.

[Μικρή παύση]

Η κίνηση διαφέρει. Τα χαρακτηριστικά μοιάζουν αρκετά. Θα μπορούσατε να γίνετε ένα; Αφήνεστε στην ροή της ενέργειας. Οι συνδυασμοί πολλοί, πάρα πολλοί. Ποτέ δεν λειτουργείτε με τον ενιαίο τρόπο που λειτουργούσατε πριν αλλά πλησιάζετε αρκετά σ’ αυτόν. Δυάδες, τριάδες, τετράδες…

[Μικρή παύση]

Μην παρακολουθείτε απ’ έξω αυτά που σας περιγράφω. Είστε τα σωματίδια. Μην το ξεχνάτε αυτό. Τόση ώρα είστε τα σωματίδια. Είναι βασικό.

[Μικρή παύση]

Η μία οικογένεια με την άλλη ενώνονται και από τους συνδυασμούς που παράγουν δημιουργούν ένα ολόκληρο σύμπαν.

[Μικρή παύση]

Ένα σύμπαν στοιχείων.

[Μικρή παύση]

Κοινός νους, κοινή αντίληψη, κοινή κατεύθυνση, αυτόματη. Δεν κινούνται αυτόνομα. Απλώς είναι πάντα μαζί. Κινούνται πάντα μαζί. Μοιάζουν σαν να είναι πολλοί όμοιοι εαυτοί. Είστε ένα σωματίδιο που ξέρει ότι έχει πολλούς εαυτούς. Ακόμα και αν είναι διαιρεμένοι στον χώρο, λειτουργούν ενιαία.

[Μικρή παύση]

Τι αγαπάτε; Ποια απ’ όλες τις σκηνές ταίριαξε περισσότερο στη δική σας καρδιά; Ποια φαντάζει αληθινή;

[Μικρή παύση]

Όλες αληθεύουν στο ένα ή το άλλο επίπεδο. Αλλά η συλλογικότητα φαίνεται στην τελευταία σκηνή… Η συλλογική ύπαρξη.

[Μικρή παύση]

Έχοντας παίξει αυτό το μικρό παιχνίδι μαζί μου, μπορείτε να καταλάβετε γιατί, όταν απευθύνεστε σ’ ένα θεμελιώδες σωμάτιο μιας οικογένειας, η πληροφορία μοιράζεται παντού. Σε οποιονδήποτε, οπουδήποτε και αν απευθυνθείτε, είναι το ίδιο.

Στην γήινη πραγματικότητα τα βλέπετε λίγο διαφορετικά όλα αυτά.

[Μικρή παύση]

Ακόμα και όταν αναλογίζεστε το πνευματικό βασίλειο, προσδίδετε πολύ διαφορετικά χαρακτηριστικά σε κάθε πνευματική οντότητα. Αυτή κάνει αυτό, η άλλη κάνει εκείνο… Δεν είναι κακό. Είναι λάθος. Σε έναν βαθμό είναι λάθος. Σε όποιον και αν απευθυνθείτε, θα κάνει την ίδια και απαράλλαχτη δουλειά που θα έκανε κάποιος άλλος. Η διαφορά βρίσκεται στο δικό σας δυναμικό, όχι στο δικό του. Στην δική σας νόηση, όχι εκεί, στο Πνεύμα.

«Μα πώς συνδέεις τώρα Αλέξανδρε το Πνεύμα με τα υποατομικά σωματίδια;» Είναι ό,τι πιο κοντινό στο πνευματικό βασίλειο. Έτσι δεν είναι; Απ’ όλες τις σύνθετες μορφές που έχετε γύρω σας, αυτά είναι ό,τι πιο κοντινό. Η συλλογικότητα τους είναι ό,τι πιο κοντινό.

Και έτσι ξαφνικά κάποιοι ή κάποιες μπορεί να νιώσουν μοναξιά. Γιατί δεν είναι ιδιαίτερα ελκυστική η εικόνα μιας πνευματικής σούπας, ενεργειακής σούπας, όπου ο τάδε δάσκαλος δεν έχει ακριβώς τα χαρακτηριστικά που του αποδώσατε… και εκείνος ο άγγελος δεν είχε τη μορφή που νομίζατε, δεν είναι τόσο ελκυστικό αυτό για την γήινη σκέψη. Αν αφήσετε όμως τη μορφή και μπείτε στην ουσία, τότε θα δείτε σε όλο αυτό και τη δική σας οικογένεια. Την οικογένεια του ανθρώπου. Τη δική σας συνέχεια. Και δεν θα νιώσετε μόνοι ή μόνες ποτέ ξανά. Ποτέ, σε κανένα επίπεδο.

Γιατί αυτή η αλήθεια θα σας γεμίσει, θα σας πληρώσει, θα σας συμπληρώσει. Αυτό είναι ίσως το σπουδαιότερο μάθημα που μπορεί να το πάρει κάποιος από τα θεμελιώδη σωμάτια.

[Μικρή παύση]

Πριν προχωρήσουμε σε οτιδήποτε άλλο στις επόμενες συναντήσεις μας, έπρεπε να κάνουμε αυτή τη σύνδεση. Και θα σας παρακαλέσω να την κρατήσετε στην καρδιά σας.

Και κάθε φορά που αναζητάτε το πνεύμα, να θυμόσαστε τα λόγια μου.

Ειρήνη.

Αλέξανδρος και οι συν αυτώ.

Θα συνεχίσουμε με ερωταπαντήσεις, αν το χρειάζεστε.

Ερωταπαντήσεις:

Ερώτηση 1^η: Ναι θα ήθελα να κάνω μία ερώτηση. Καθώς ολοκλήρωνε όλο αυτό το λεγόμενο ταξίδι στο οποίο μας έβαλε αυτό έτσι απλά, μου ήρθε μία φράση που λέγεται ότι την ανέφεραν οι Μάγιας. Και λέγανε ότι «εγώ είμαι ένα άλλο εσύ». Σε σχέση με αυτά τα οποία μας ανέφερε ουσιαστικά για την ένωση του πνεύματος, που δεν υπάρχουν αποστασιοποιήσεις από τη μορφή όπως τη γνωρίζουμε επί Γης. Σε αυτή την φράση που αποδόθηκε στους Μάγιας, ουσιαστικά αυτό μας προσέδωσε μ’ όλες αυτές τις εικόνες και με όλο αυτό το ταξίδι της σύνδεσης;

Απάντηση:

Ναι, μπορείς να το πεις έτσι. Μόνο που αφορά ένα άλλο πεδίο.

Ερώτηση 2^η: Θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι. Από μία πλευρά το καταλαβαίνεις, την ενότητα. Από την άλλη δυσκολεύεται κανείς. Δηλαδή ο καθένας έχει μία ταυτότητα. Ο καθένας. Είναι σαν να χάνεται η ταυτότητά μας. Ο καθένας υποθέτω έχει μία ταυτότητα. Ακόμα και οι Δάσκαλοι, ο καθένας έχει το δικό του. Δεν μπορεί να είναι όλοι ίδιοι ακριβώς. Όλοι μαζί αλλά με μια άλλη ταυτότητα.

Απάντηση:

Δεν κατάλαβες καλά την άσκηση. Θα την ξανακάνεις και θα ξαναέρθεις είτε με άλλη ερώτηση, είτε διατυπώνοντας διαφορετικά αυτό που είπες. Ο δάσκαλος είσαι εσύ. Έλκεις από το πνευματικό βασίλειο και παρουσιάζεις στον εαυτό σου όλα όσα χρειάζονται, με την μορφή ενός δασκάλου, της δικής σου επιλογής, που μπορεί να ταιριάξει καλύτερα στην ψυχοσύνθεση σου. Ο Δάσκαλος υπήρξε πραγματικά και η ενέργειά του βρίσκεται πραγματικά στο πνευματικό βασίλειο. Το πώς εσύ μορφοποιείς και αποδέχεσαι την διδασκαλία που είναι κατάλληλη για εσένα, είναι δικό σου θέμα. Αυτά για τον Ρ.

Άννα: Να πω Α., ότι πριν μπει ο Ρ., μου είπε για εσένα «Πού να δει, πού να ήξερε τι έχει πει ο ίδιος». Επειδή ρώτησες γι’ αυτό που είπαν κάποτε οι Μάγιας. Λοιπόν, υπάρχει άλλη ερώτηση;

Ερώτηση 3^η: Ναι… Ευχαριστώ. Θα ήθελα να ρωτήσω. Είναι η ίδια ερώτηση που την σκεφτόμουνα και για αρκετό διάστημα, από τότε που ξεκινήσαμε την αλληλεπίδραση με τον φίλτατο Αλέξανδρο. Θα ήθελα να μας πει αν θέλει, γιατί πιστεύω ότι υπάρχει μία σύνδεση, τι σύνδεση υπάρχει με τη λεγόμενη… τι σύνδεση… ας το πούμε τι κοινό υπάρχει μεταξύ της συχνότητας Σούμαν, όπως την γνωρίζουμε επί Γης, με τα θεμελιώδη σωματίδια. Και αυτή η έντονη συχνότητα που παρουσιάζεται εδώ και δεκαετίες.

Άννα: Η συχνότητα… Πες με δυο λόγια για τη συχνότητα Σούμαν.

Ερωτών: Η συχνότητα Σούμαν ουσιαστικά μετρά τον κραδασμό του κέντρου του πυρήνα της Γαίας και σχετίζεται, απ’ όσο γνωρίζουμε, με την συνειδητότητα. Δηλαδή είναι ουσιαστικά… πρωτοξεκίνησε στα τρία κόμμα εβδομήντα κάτι hertz. Δεν θυμάμαι ακριβώς, τώρα μου διαφεύγει για κάποιο λόγο, και είναι ο υψηλός κραδασμός του ωμ, αρχικά όπως ξεκίνησε. Τα τελευταία χρόνια αυτό έχει αυξηθεί.

Η ερώτηση είναι αν έχει κάποια σχέδια με σχέση με τα θεμελιώδη σωματίδια, ειδικότερα για αυτή τη χρονική σε εισαγωγικά περίοδο, όπου παρουσιάζεται μία έντονη αύξηση της συχνότητας. Με σκαμπανεβάσματα ασφαλώς.

Απάντηση:

Είναι μικρή ακόμα η συχνότητα, έχει τη δυνατότητα για πολύ μεγαλύτερη. Και είναι τα σωματίδια που φέρνουνε αυτή την ενέργεια, την οποία έλκει το σώμα του πλανήτη. Καθώς περνάτε από διελεύσεις ροών σωματιδίων, ο πλανήτης προσροφά και αλλάζει και τη δική του συχνότητα. Αυτό γίνεται κατά συχνά διαστήματα. Συχνά, για την περίοδο της ζωής της Γης, του πλανήτη, που εκτείνεται σε δισεκατομμύρια χρόνια. Τόσο από το κέντρο του γαλαξία όσο και από άλλες περιοχές πολύ συχνά υπάρχουν ροές που επηρεάζουν τον πλανήτη, ο οποίος επηρεάζεται βέβαια και από τις ηλιακές εκπομπές. Παρότι προστατεύεται -είναι προστατευμένος- προσροφά ενέργειες. Όπως και εσείς άλλωστε. Οι ενέργειες κατευθύνονται στον πυρήνα της Γης και από εκεί στους ανθρώπους. Το έργο που επιτελείται συνειδητά, προέρχεται από αυτές τις ενέργειες. Περισσότερα όμως σε κάποια άλλη στιγμή.

Υπάρχει άλλη ερώτηση;

Ερώτηση 4^η: Ναι ήθελα εγώ να ρωτήσω κάτι. Σ’ εκείνη τη φάση που μας ταξίδεψες σε εκείνο το αστέρι και είδα ότι απορροφήθηκε κάποια ενέργεια δική μας και μετά πήραμε από το αστέρι, απ’ ό,τι κατάλαβα, και μετά εμείς πήραμε την ενέργεια του φωτός και συνεχίσαμε το ταξίδι. Καλά κατάλαβα; Αυτό σε ποια… Μήπως μπορείτε να πείτε κάτι παραπάνω σ’ αυτό; Δηλαδή σε ποια φάση γίνεται αυτό μετά ξαναενωθήκαμε όλοι μαζί. Εντάξει μετά με πήγε στις ψυχικές ομάδες. Ότι γινόμαστε όλοι πάλι ψυχική ομάδα. Η ψυχική ομάδα μοιράζεται όλη την εμπειρία όλης της ομάδας, οκ. Αλλά αυτό με το αστέρι δεν κατάλαβα. Δηλαδή ουσιαστικά αλληλοδιαδέχεται η μία φάση την άλλη;

Απάντηση:

Συμβαίνουν όλες μαζί. Συμβαίνουνε όλες μαζί. Αλλά για τη δική σας ευκολία τις διακρίνετε σε φάσεις, σε επίπεδα. Εξυπηρετεί εσάς το να τις διαχωρίζετε σε επίπεδα.

Άννα: Μου δείχνει ότι αυτό που αναπαριστά η εικόνα, είναι ένας μικρός θάνατος. Γιατί… Ναι, γιατί το σωματίδιο πέφτει, αφήνει ένα μέρος του εαυτού του στην σύντηξη.

Ερωτούσα: Αυτό ήθελα, μπράβο, μπράβο.

Άννα: Και ένα άλλο μέρος φεύγει ως φως. Ως φωτόνια.

Ερωτούσα: Άρα να συνεχίσω την ερώτηση. Και το είπε αυτό, ότι δηλαδή είναι σαν ένας θάνατος. Το αισθάνεσαι σαν ένα μικρό θάνατο αυτό το πράγμα.

Άννα: Αυτό είπε, ναι. Έτσι το μετέφερε.

…………………………….