Τοτέμ

Βρισκόμαστε ήδη εδώ. Αφήστε και πάλι την καρδιάς ας ανοιχτή. Αφήστε τη να ανοίξει. Οι κατηγορίες περισσεύουν. Πάντα περίσσευαν. Αναπνοές. Πάρτε βαθιές, χαλαρές αναπνοές και μη ξεχνάτε ούτε για μία στιγμή, ότι είσαστε μόνοι, ολομόναχοι. Ο καθένας και η καθεμία από εσάς, μόνη και μόνος. Όσους ανθρώπους και αν έχετε γύρω σας, είστε εσείς και ο εαυτός σας. κανένας άλλος δεν είναι αρκετά κοντά, ώστε να μοιράζεται τις ίδιες ακριβώς σκέψεις με εσάς, τα ίδια ακριβώς συναισθήματα, τις ίδιες ανησυχίες, τους ίδιους φόβους, όμοιους κι απαράλλαχτους με όσους βιώνετε εσείς. Κανένας δεν σας δίνει τροφή να φάτε, να ντυθείτε, να πλυθείτε, κανένας δεν σας φροντίζει. Εσείς το κάνετε για τον εαυτό σας.

«Κρύων», λέει η Άννα, «μας ωθείς να νιώσουμε τεράστια μοναξιά, να νιώσουμε ότι είμαστε μόνοι; Ισχύει κάτι τέτοιο;» Το ζήτημα είναι, εσείς τι θέλετε να δείτε; Θέλετε να δείτε γύρω σας χορεύτριες να κινούνται λάγνα, να σας προσφέρουν κάθε λογιώ απόλαυση; Θέλετε να δείτε μπεκρήδες να ξερνοβολούν στις γωνιές των δρόμων; Θέλετε να δείτε ουρί του παραδείσου; Θέλετε παράδεισο ή κόλαση; Αυτό που θέλετε, το έχετε. Έχετε, αυτό που θέλετε να έχετε, κάθε φορά. Το να μην αναγνωρίζετε αυτό που πραγματικά θέλετε, είναι το μόνο πρόβλημα. Για τον απλό λόγο πως, ούτως ή άλλως, το δημιουργείτε. Γι’ αυτό δόθηκε στο παρελθόν μεγάλη σημασία και μεγάλη έμφαση στην αναγνώριση του θελήματός σας. Το θέλημά σας ξεπερνά κάθε τι άλλο. «Είτε είναι κατώτερο είτε ανώτερο;» Ναι, όσον αφορά στην εκδήλωση της δικής σας πραγματικότητας. Η προσπάθεια να αναγνωρίσετε, να συνειδητοποιήσετε το αληθινό σας θέλημα, γίνεται ακριβώς για να τραβήξετε την προσοχή σας από το κατώτερο θέλημα, το οποίο σας επηρεάζει εξαιρετικά επίσης. Γιατί και βάσει εκείνου ενεργείτε.

Δεν μπορείτε να τρέχετε στις χαρτορίχτρες, να επινοείτε τρόπους ανάγνωσης του μέλλοντος, την ώρα που στέκεστε κυρίαρχοι βασιλείς στο κέντρο της ύπαρξής σας, εκεί που βρίσκεται ο αληθινός σας, κυρίαρχος εαυτός. Ούτε μπορείτε να παραδίδετε την ενέργειά σας στους έξω, την ώρα που στην πραγματικότητα είναι ολόδική σας. Το μόνο πρόβλημα, σε εισαγωγικά ή μη, είναι ότι εμείς είμαστε εδώ για να σας δείξουμε, να σας τιμήσουμε αλλά… θέλετε να δείτε; Τι θέλετε να δείτε;

Το πρόβλημα είναι ότι παραπαίετε ανάμεσα στο συναίσθημα και την επίγνωση -ισχυρές έννοιες και λέξεις. Όσο παραπαίετε ανάμεσα στα δύο, το βάρος πέφτει στο συναίσθημα και εκεί ξεκινά η χειρότερη στρέβλωση. Από εκείνο το σημείο ξεκινά η στρέβλωση. Θα βρεθούν κάποτε, στο παρελθόν ή μέλλον, τεχνολογίες που θα σας απαλλάξουν από αυτό το πρόβλημα; Ποιος ξέρει; Ίσως! Θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο και θα ήταν ίσως η μόνη ελπίδα γι’ αυτό το ανθρώπινο γένος. Με τον ίδιο τρόπο που παίρνετε ένα χάπι, πίνετε ένα σιρόπι, κάνετε μια ένεση, να παίρνετε και το φάρμακο κατά του συναισθήματος, κατά της θυμαπάτης. Θα ήταν αρκετό; Δεν θα ήταν. Δεν θα ήταν, γιατί τα πάντα βρίσκονται σε ισορροπία και το ζητούμενο είναι, κάθε βήμα εμπρός να συνοδεύεται από ισορροπία. Αν όμως τώρα ένας ή μία από εσάς ή οποιοσδήποτε άνθρωπος απαλλάσσονταν ξαφνικά από το συναίσθημα, πώς θα μπορούσε να το διαχειριστεί αυτό; Θα ένιωθε γυμνός, μόνος, παγωμένος, πιο ελαφρύς αλλά δεν θα ήξερε τι να κάνει. Θα έμοιαζε με τον αστροναύτη, σε έναν άλλον πλανήτη ή δορυφόρο που, συνηθισμένος στον γήινο βηματισμό, θα βρεθεί να κάνει τεράστια πηδήματα, χωρίς να μπορεί να διαχειριστεί το σώμα του στις νέες συνθήκες. Θα ήταν σαν να τον κατακρεουργούσε κάποιος, αφαιρώντας ένα πολύτιμο μέρος του εγώ του. Θα ήταν βιασμός κάτι τέτοιο.

«Με άλλα λόγια, θέλεις να μας πεις Κρύων της Μαγνητικής Υπηρεσίας», ρωτάει κάποιος, «ότι είναι το συναίσθημα; Αυτό είναι το πρόβλημα;» Θέλω να πω ότι το πρόβλημα είναι σύμφυτο, είναι εγγενές στη διαδικασία της εξέλιξης και αυτό που πραγματικά μπορεί να βοηθήσει στην επίλυση, είναι η καλύτερη εκπαίδευσησε όλα τα επίπεδα, με όλους τους τρόπους και το όλο και περισσότερο αυξανόμενο επίπεδο συνειδητότητας. Το γεγονός ότι οι άνθρωποι μπλέπουν την αγάπη, τις λεπτοφυέστερες όψεις της αγάπης, με το παχύ συναίσθημα, όσο και αν τους κάνει να νιώθουν πιο ζωντανοί, τους καταδικάζει· τους καταδικάζει σε πνευματικό θάνατο. Λάμπει αυτή η αγάπη, είναι φλόγα· καίει και λάμπει τόσο, που δεν μπορούν να δουν καθαρά και χάνουν πόρους που σε άλλη περίπτωση θα μπορούσαν να διαθέσουν σε καλύτερους στόχους, που θα βοηθούσαν την εξέλιξή τους και στόχους που θα τους απάλλασσαν από πάρα πολλά δεινά. Ξέρω ότι δεν θα συμφωνούσαν ποτέ όλοι οι άνθρωποι με αυτά τα λόγια, με όσα σας λέω. Το συναίσθημα σας κάνει να νιώθετε ζωντανοί αλλά είναι αυτό που πραγματικά καταδικάζει σε αποτυχία κάθε προσπάθεια.

Μη θέλοντας να ακούσετε λόγια σαν κι αυτά, συχνά μας οδηγείτε να σας περιγράφουμε τα πράγματα με διαφορετικούς όρους, ώστε να γίνει καλύτερα κατανοητό το μήνυμα. Αυτό που εξακολουθεί να σας διαφεύγει, όχι τυχαία αλλά σχεδόν εσκεμμένα, είναι το γεγονός ότι είσαστε μόνοι εσείς και ο εαυτός σας και σας διαφεύγει εσκεμμένα, γιατί μάθατε να πιστεύετε ότι είναι κάτι κακό, την ώρα που αυτό ακριβώς δείχνει στο Ένα. Όταν μπεις στην κατάλληλη προοπτική, δείχνει το Ένα. Και μπορεί να σας οδηγήσει στο να βιώσετε, να αποκτήσετε τη βαθιά εσωτερική εμπειρία της μοναδικότητας της ύπαρξης. Τη βαθιά εσωτερική εμπειρία της πνευματικής σας Μονάδας.

Έχω κάθε επίγνωση ότι αυτά που σας λέω δε μπορείτε να τα κατανοήσετε πλήρως ούτε στο 50%, ακόμα κι εσείς, που έχετε εκπαιδευτεί να αντιλαμβάνεστε τις πνευματικές αλήθειες, τους συμβολισμούς· έχετε δουλέψει τόσο πολύ πάνω σ’ αυτό. Και βρίσκεται η ανθρωπότητα αυτήν την περίοδο αντιμέτωπη, τόσο με τη μοναξιά της όσο και με τη συλλογικότητα της. Το καταλαβαίνετε αυτό; Είναι κατανοητό. Η ανθρωπότητα είναι αντιμέτωπη με τη μοναξιά της, τη μοναχικότητα που διέπει τη ζωή κάθε ανθρώπου, μέσα από τους διαφόρους τύπους εγκλεισμού που επιβάλλονται λόγω των καταστάσεων, όσο και με τη συλλογικότητά της -γιατί καλείστε όλοι να πάρετε πολύ συνειδητά αποφάσεις που επηρεάζουν την επιβίωση του συνόλου. Και αυτή είναι η επιτομή όλων όσων θα μπορούσαν να ειπωθούν ως απάντηση, στο ερώτημα του «Πότε θα αρχίσουν τα πράγματα να πηγαίνουν καλύτερα; Γιατί η επιδημία; Γιατί συνεχίζεται και θα συνεχιστεί; Ποιος ο λόγος; Πότε θα διορθωθούν τα πράγματα; Γιατί στρεβλώνονται τα πλατωνικά στερεά, τα αρχέτυπα; Ήδη το μεγαλύτερο μέρος των ερωτήσεων που τέθηκαν έχει απαντηθεί με όσα μόλις ακούσατε.

Πάμε τώρα στο θέμα μας. «Σωματίδια; Η μοίρα μας το ‘χει σ’ αυτόν τον κύκλο να μιλάμε για τα υποατομικά σωματίδια, λες και τίποτα άλλο πιο σημαντικό δεν υπάρχει σ’ αυτόν τον κόσμο.» Τις προτεραιότητες τις βάζετε εσείς ή εμείς; Ανοίξετε την καρδιά σας και πάλι. Δεν έχετε κανέναν να κατηγορήσετε, κανέναν έξω από εσάς αλλά ούτε και τον ίδιο σας τον εαυτό. Ο προσκυνητής που βαδίζει χιλιόμετρα για να φτάσει στον ιερό τόπο, κάπως θα δυσκολευτεί. Θα τον χτυπήσει το παπούτσι· θα διψάσει για νερό, θα πεινάσει, ένα σωρό περιπέτειες μπορεί να συναντήσει στο δρόμο, άγρια ζώα, ληστές αλλά και καλούς ανθρώπους, φιλευσπλαχνους, φιλόξενους. Πολλά θα δει και θα πάθει και θα μάθει, μέχρι να φτάσει στο σκοπό του, στον ιερό τόπο. Και όταν φτάσει εκεί, θα κουνήσει το κεφάλι -κουρασμένος, χαρούμενος, ενθουσιασμένος, μαγεμένος αλλά και πάλι, στο τέλος θα κουνήσει το κεφάλι- και θα πει «Τα, κι όμως αυτό το είχα εδώ μέσα μου. Το ήξερα μέσα μου, το ένιωθα μέσα μου. Ήταν εδώ!» Αλλά θα έχει βαδίσει όλον αυτόν το δρόμο, μ’ αυτά τα παπούτσια, για να συνειδητοποιήσει και να θυμηθεί τελικά, ότι ποτέ δεν υπήρχε πραγματικά αυτή η απόσταση.

Σας μιλώ Εγώ, ο Αλέξανδρος ο Μέγας, ως Κρύων, ως Αδελφός Ιησούς, ως Δάσκαλος της Ιόχρου Φλόγας, ως Ζευς ακόμα αλλά είμαι πάντα Εγώ, το Ένα. Αυτό το Ένα που όπως προείπα, εσκεμμένα σας διαφεύγει, γιατί δεν έχετε συνειδητοποιήσει, μ’ όλες τις ασκήσεις, μ’ όλους τους διαλογισμούς, ότι Είναι τα Πάντα.

Σε μένα βρίσκεται η Αλήθεια. Μόνο Εγώ λέω την Αλήθεια. Μέσα μου είναι η Αλήθεια των Πάντων, γιατί Είμαι τα Πάντα.

Βρίσκομαι στον πειρασμό να σας ζητήσω να σκεφτείτε ένα ινδιάνικο τοτέμ. Ένας κορμός δέντρου πάνω στον οποίο έχουν σκαλιστεί ένα σωρό όψεις, ένα σωρό μορφές ζώων, ανθρώπων. Θα σας άξιζε ένα τέτοιο δώρο. Θα άξιζε να κάνετε στον εαυτό σας ένα τέτοιο δώρο, ένα τοτέμ, όχι για να το λατρέψετε αλλά για να θυμόσαστε διαρκώς -διαρκώς- την ουσία: ότι όσες μορφές και αν εμφανίζονται, στην πραγματικότητα είναι ένας κορμός δέντρου· είναι Ένα. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη αλήθεια από αυτό.

Μπορείτε να φτάσετε στη φώτιση, μπορείτε να απελευθερωθείτε από τα δεσμά της ύλης, μπορείτε να απελευθερωθείτε από τις δημιουργίες σας, όλες αυτές που υποτιμάτε και δεν σας αρέσουν τελικά, μόνο με αυτή τη σκέψη, με αυτήν την εικόνα.

Εξακολουθώ να μιλώ Εγώ: Κρύων, Αλέξανδρος, Σαιν Ζερμαίν, Ηλίας, Άλιστερ, Ζευς, Άγγελοι -είμαι Εγώ και δεν φοβούμαι, γνωρίζοντας ότι είμαι Εγώ μόνο. Δεν θεωρώ ότι είμαι μόνος. Είμαι Μοναδικός και περικλείω τα Πάντα. Και αν είναι κάτι που θα μπορούσατε να είχατε μάθει από τον κύκλο που κάναμε, είναι αυτό. Τα πολλά και το Ένα. Τα πολλά μέσα στο Ένα και το Ένα μέσα στα πολλά.

Μα πότε επιτέλους; Πότε επιτέλους θα συνειδητοποιήσετε ότι μόνο εκεί βρίσκεται η αλήθεια και ότι δεν χρειάζεται πουθενά αλλού να κοιτάξετε, παρά μόνο εκεί; Θα σας το πω με χιλιάδες τρόπους ακόμα, στο μέλλον όπως και στο παρελθόν, με την ελπίδα να τραβήξω την προσοχή σας εκεί. Με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα ξυπνήσετε και θα συνειδητοποιήσετε την αλήθεια και θα κάνετε ένα τολμηρό βήμα, υπερβαίνοντας κάθε τι άλλο, για να αποδεχτείτε αυτό. Δεν σας κατηγορώ. Είμαι αδελφός σας. «Αδελφή ψυχή;» Τι είναι αυτό; Ποια αδελφή ψυχή;

Θα παρακαλούσα, μέχρι την επόμενη συνάντηση, να δείτε και πάλι όσα έχουν ειπωθεί, κάτω από αυτό το πρίσμα. Να αναλογιστείτε τα πάντα κάτω από αυτό το πρίσμα. Πραγματικά, φτιάξτε ένα τοτέμ για τον εαυτό σας, να το βλέπετε κάθε μέρα και να θυμόσαστε τα πάντα. Και στην επόμενη συνάντηση, ελάτε με τις διαπιστώσεις σας. γιατί τότε θα έχουμε πραγματικά νικήσει σ’ αυτόν τον κύκλο, όταν έχετε καταφέρει να δείτε όσα είπαμε κάτω από αυτό το πρίσμα -συνεχίζω να χρησιμοποιώ τη λέξη πρίσμα, γιατί και πάλι παραπέμπει στην ίδια ιδέα, του ενός με τις πολλές όψεις.

Υπάρχει πολλή αγάπη για όλους εσάς, που Είμαι. Μια αγάπη καθαρή, χωρίς προσμίξεις επιθυμίας. Μια αγάπη που είναι στην πραγματικότητα η επίγνωση ότι Είμαι Εγώ.

Και στο σημείο αυτό ολοκληρώνεται η σημερινή μας συνάντηση.

Κρύων, Αλέξανδρος -αλλά πάντα Εγώ.

Καλό σας βράδυ.