12ο Μάθημα

Άννα:

Χαίρε Εκάτη, η Εκατηβόλος Παρθένος. Ο Άλιστερ Κρόουλι βρίσκεται μαζί σας στο κέντρο του κύκλου και σας περιβάλλει η ενέργεια της Εκάτης. Κι αν για σας είναι κάτι καινούριο, δεν είναι για την Άννα και την Κατερίνα που μόλις νωρίτερα συνδέθηκαν με την ενέργεια της Εκάτης, η οποία θα σας συντροφεύει εφεξής, κι εφόσον το επιθυμείτε, στην μαγική σας πορεία. Σύμβολό της είναι η Σελήνη.

Η όψη που βρίσκεται μαζί σας είναι αυτή της Μητέρας. Αφήστε μας λοιπόν να κυκλώσουμε την ενέργειά σας περιφρουρώντας την και δημιουργώντας ταυτόχρονα ένα κύκλο μικρότερο μέσα στον κύκλο σας, όπου θα συμπεριλάβουμε τις ενέργειες της Αρτέμιδος, της Ίσιδος, της Παρθένου Μαρίας και της Εκάτης. Είναι ένας πυρήνας, ένας πυρήνας θηλυκής ενέργειας.

Θα σας δείξουμε μερικά πράγματα απόψε. Επιθυμούμε την βαθιά εστίασή σας στην Πηγή. Η Εκάτη έρχεται σαν σύντροφος και βοηθός στον δρόμο σας. Το ίδιο θα έρθουν και άλλες θεότητες εφόσον το θελήσετε. Όταν μιλάμε για θεότητες μιλάμε για μορφές του παρελθόντος που έπαιξαν ένα πολύ σημαντικό ρόλο στη συνειδητότητα της ανθρώπινης κοινωνίας. Από πού προέρχονται αυτές οι μορφές; Ο Ηλίας από πού προήλθε; Πρόκειται για θνητούς που μπόρεσαν να ενσαρκώσουν, να γειώσουν όψεις του Μεγάλου Όντος αφήνοντας το εντύπωμά τους πάνω στο υποσυνείδητο της ανθρωπότητας.

Ξέρετε, όταν καταφέρετε να εφελκύσετε κάποιες ενέργειες από τα εσωτερικά πεδία και τις γεννήσετε στο εξωτερικό φυσικό πεδίο, αυτές θα συνεχίσουν να εργάζονται ακόμα κι αν εσείς έχετε φύγει. Είναι μία διαδικασία παρόμοια με αυτή της γέννησης ενός παιδιού. Τώρα είστε σε θέση να κατανοήσετε πολύ καλά αυτό που εννοούμε. Με τον ίδιο τρόπο η Εκάτα και πολλά θεϊκά ονόματα τα οποία έχετε ακούσει, αποτελούν παιδιά θνητών που μπόρεσαν να μορφοποιήσουν εκείνες τις πλευρές του ασυνείδητου, του συλλογικού ασυνείδητου και να τις φέρουν μπροστά στους ανθρώπους με μία υποτυπώδη έστω μορφή. Αυτό δεν σημαίνει ότι αυτές οι οντότητες δεν υφίστανται. Άλλωστε θα μπορούσε να πει κανείς ότι το ασυνείδητο δεν είναι παρά εκείνη η πλευρά του εαυτού σας που δεν έχετε μπορέσει ακόμα να συλλάβετε και να μορφοποιήσετε.

Θα σας αφήσουμε λοιπόν να επεξεργαστείτε κι εσείς με τη σειρά σας την ενέργεια της Εκάτης και θα σας ζητήσουμε, μέσα σε όλη τη δουλειά που έχετε να κάνετε και που δεν είναι λίγη όπως φαίνεται μέχρι τώρα, να συμπεριλάβετε και την επίκληση τέτοιων θεοτήτων, αυτών των όψεων που είναι σαφώς νοήμονες και μπορούν να προσφέρουν πάρα πολλά στην κατανόηση του κόσμου γύρω σας. Αν κάποια στιγμή καταφέρετε να μελετήσετε όλες αυτές τις μορφές μέσα από μία επικλητική διαδικασία, θα μπορείτε να πείτε ότι έχετε φέρει το ασυνείδητο, το υποσυνείδητό σας σ’ ένα πιάτο μπροστά σας και μπορείτε να το διαχειριστείτε με σοφία. Τα πάντα συνδέονται μεταξύ τους κι έτσι ζητούμε να μην αφήσετε τίποτα να πάει χαμένο. Εσείς οι ίδιοι είστε που ερχόμενοι στη Γη βάλατε γύρω σας αυτά τα μικρά – μεγάλα σημεία αναφοράς. Όπως ο ναυτικός έχει απλωμένο πάνω του τον χάρτη του ουρανού και γνωρίζει την πορεία του σύμφωνα με τ’ αστέρια, έτσι κι εσείς μαθαίνετε να χρησιμοποιείτε αυτές τις οντότητες που παρουσιάζουν σχηματικά τις όψεις του υποσυνείδητού σας για να αντιλαμβάνεστε πως κινείστε μέσα στον ψυχικό σας κόσμο, ουσιαστικά μέσα στον Εαυτό συμπεριλαμβανομένου και του σώματος, του φυσικού σώματος το οποίο είναι κομμάτι της φυσικής σας εκδήλωσης.

Σ’ αυτά που αναφέραμε μόλις τώρα συνοψίζεται όλη η δουλειά που θα γίνει το επόμενο τρίμηνο. Στα μέσα Ιουλίου θα σταματήσετε τις εργασίες και θα ξεκινήσετε και πάλι στα μέσα Αυγούστου. Μέχρι να τελειώσει όμως αυτός ο πρώτος κύκλος χρειάζεται να έχετε δουλέψει όλοι και όλες τόσο με τις θεϊκές μορφές, όπως της Εκάτης, όσο και με τα Σεφιρόθ του Δέντρου της Ζωής όπως σας είχαμε περιγράψει την προηγούμενη φορά, καθώς επίσης και όσο είναι δυνατόν με τους δαίμονες της Γοητείας. Και το τελευταίο θέλουμε να το κάνετε συνειδητά επιτρέποντας στον εαυτό σας να κατανοήσει ποιες ακριβώς πλευρές κάθε δαίμονας αντιπροσωπεύει.

Είναι πολύ σαφής η εργασία που έχετε να κάνετε και είναι πολύ μαγική μ’ όλα ταύτα. Μπορεί ν’ αγγίζει τα όρια της ψυχανάλυσης αλλά είναι μία μαγική εργασία. Γιατί μέσα απ’ αυτήν μαθαίνετε να κινείστε και να εργάζεστε με τις πλευρές του εαυτού σας και σιγά-σιγά κάνοντας αυτή την εργασία θα δείτε ότι θα μπορείτε να κλειδώνετε συγκεκριμένες αντιστοιχίες με τις πλευρές αυτές του Εαυτού, σύμβολα, έννοιες, δημιουργώντας για τον εαυτό σας μία τεράστια βιβλιοθήκη. Σε μία φυσική βιβλιοθήκη ανοίγετε το βιβλίο και διαβάζετε τα γράμματα. Τα γράμματα είναι ταξινομημένα, είναι τοποθετημένα κάτω από τίτλους που βρίσκονται ταξινομημένοι κάτω από μεγαλύτερες κατηγορίες. Μία τέτοια εργασία κάνετε και αν θέλετε να ξέρετε είναι η πιο βασική εργασία που μπορείτε να κάνετε μέσα στη θρησκεία του Ενός.

Ο Βασίλης δεν έχει συμπεριλάβει ακόμα στην ενέργειά του αυτή την μύηση και θα του ζητήσουμε να το κάνει σύντομα αν επιθυμεί να μπει βαθύτερα σ’ αυτό το κομμάτι της δουλειάς. Αφήστε τις προκαταλήψεις στην άκρη, αφήστε την καρδιά σας ν’ ανοίξει. Βλέπουμε καρδιές μαγκωμένες. Αφήστε την καρδιά σας ν’ ανοίξει. Δεν χρειάζεται ν’ ανησυχείτε για τίποτα, εσείς είστε τα πάντα, είστε όλα όσα υπάρχουν ο καθένας και η καθεμιά σας ξεχωριστά. Είσαστε το σύμπαν ολόκληρο και το διαχειρίζεστε. Είσαστε ο θεός, η θεά του σύμπαντός σας και δεν μένει παρά σ’ αυτήν την αναλογία να δείτε την κλίμακα πως ανεβαίνει και εκτείνεται αυτή η αναλογία σε όλη την κλίμακα των δονήσεων και των διαστάσεων.

Ένα σύμπαν είναι ένα συνονθύλευμα ενεργειών οι οποίες συνεργάζονται απόλυτα μεταξύ τους, οι οποίες είναι συνδεδεμένες απόλυτα πάνω σε σημεία ταύτισης. Μ’ αυτήν την έννοια και το δικό σας σύμπαν αποτελείται από ενέργειες που συνταυτίζονται πάνω σε συγκεκριμένα σημεία και συνεργάζονται απόλυτα. Αυτά τα σημεία της συνταύτισης δεν είναι παρά διαδικασίες επικοινωνίας και απόκτησης επίγνωσης. Ξέρουμε ότι σας δυσκολεύουμε λίγο σήμερα με τις έννοιες που χρησιμοποιούμε. Δεν το κάνουμε συχνά θέλετε να πείτε; Θα πάρετε χρόνο για να μελετήσετε όσα λέγονται σήμερα. Κάθε σημείο συνταύτισης λοιπόν είναι μία διαδικασία επικοινωνίας και απόκτησης επίγνωσης. Συνεπώς τα σημεία του όλου και κατ’ επέκταση του Εαυτού σας, τα σημεία αυτά της ταύτισης είναι αυτά στα οποία επικοινωνείτε με τις άλλες σας πλευρές και αποκτάτε την επίγνωσή τους.

Ερχόμενοι στη Γη δέχεστε να δουλέψετε πάνω σ’ αυτήν την κλίμακα αξιών, τιμών. Είναι τιμές ενεργειακές τιμές όλα όσα αναφέρουμε και σας φαίνονται τόσο θεωρητικά δεν είναι παρά μαθηματικές τιμές που μπορούν να ανάγονται επ’ άπειρον σε όλο και μεγαλύτερες κλίμακες. Αυτές οι μαθηματικές τιμές είναι επιγνώσεις και ταυτόχρονα σημεία επικοινωνίας. Δεν είναι εύκολο να δείτε την χρησιμότητα αυτού που λέμε τούτη την ώρα. Όμως διαισθητικά μπορείτε ν’ αντιληφθείτε ότι σας περιγράφουμε τον Εαυτό και σας περιγράφουμε τον τρόπο με τον οποίο τα πάντα βρίσκονται συνδεδεμένα μεταξύ τους. Τον τρόπο με τον οποίο οι όψεις σας έρχονται σε επαφή μεταξύ τους και ταυτίζονται και αντιλαμβάνονται η μία την άλλη και βιώνουν η μία την άλλη.

Όταν λοιπόν εσείς εργάζεστε με δύο αντίθετες όψεις, δύο αντιφατικές όψεις του Εαυτού, ουσιαστικά εργάζεστε σ’ ένα μεγάλο εύρος δονήσεων σε μια μεγάλη κλίμακα δονήσεων. Η δουλειά που κάνετε έχει αντίκτυπο, αντηχεί σε όλη αυτή τη μεγάλη κλίμακα των δονήσεων και κάθε φορά που φέρνετε τον εαυτό σας να εργαστεί πάνω σε αντιφατικές όψεις του επιτυγχάνετε ένα σημείο ενεργειακής ταύτισης και ταυτόχρονα επίγνωσης του δυναμικού για το όλον. Και πάλι δεν εύκολο για κάποιον να αντιληφθεί ότι αυτά τα μικρά τυπικά, που με τόσο σεβασμό φτάσατε να κάνετε μετά από τα γέλια των πρώτων ημερών, αυτά τα μικρά τυπικά έχουν τόσο βαθιά σύνδεση με τον Εαυτό και ουσιαστικά πραγματικά δεν είναι εύκολο να καταλάβετε πως να σηκώνετε το εγχειρίδιο και να χαράζετε γραμμές στον αέρα μπορεί να σχετίζεται με την δημιουργία αυτών των σημείων επικοινωνίας και ταύτισης στον Εαυτό.

Υπάρχει μέσα σ’ αυτό μια πολύ βαθιά φιλοσοφική θεώρηση της ζωής κι όλων όσων υπάρχουν. Και δεν ζητούμε από σας να γίνετε φιλόσοφοι, αλλά αντίθετα ζητούμε να πραγματώσετε, να υλοποιήσετε αυτή την πραγματικότητα που είναι εμφανής στα εσωτερικά πεδία. Για άλλη μια φορά λοιπόν θα τονίσουμε ότι χρησιμοποιώντας τα μαγικά εργαλεία και όπλα, μέσα από συμβολικές κινήσεις και επωδούς εργάζεστε μαγνητικά, επηρεάζετε μαγνητικά και όχι μόνο, τις όψεις του Εαυτού, πάντοτε μέσα απ’ αυτά τα σημεία επικοινωνίας και ταύτισης. Αν παρακολουθείτε όσα λέγονται, μπορείτε ήδη να έχετε στον νου σας ένα περίπλοκο μεν αλλά θαυμαστό μηχανισμό. Και αυτός ο μηχανισμός είναι η τεχνική πλευρά, η μηχανική πλευρά του Εαυτού.

Έχετε ήδη συνειδητοποιήσει μέσα από τη δουλειά σας μέχρι τώρα, άλλοι λίγο, άλλοι περισσότερο, πως αυτή η μαγική εργασία με τα τυπικά διευκολύνει την εξομάλυνση της αύρας σας, την ομαλοποίηση του αυρικού σας πεδίου και την ομογενοποίησή του. Η ηρεμία που μπορεί να νιώσετε, αυτή η ομογενοποίηση που λέμε εμείς, έχει να κάνει ακριβώς με την ενεργοποίηση αυτών των σημείων αναφοράς, των σημείων επικοινωνίας και επίγνωσης ανάμεσα στις όψεις του Εαυτού. Μόνο που σ’ ένα μεγάλο βαθμό αυτό γίνεται ενσυνείδητα ακόμα, δεν έχετε αντιληφθεί δηλαδή τον τρόπο με τον οποίο δουλεύει και δεν είστε όλοι αυτοί που έχετε αποκτήσει αυτή την επίγνωση. Κάποιοι περιμένετε να το δείτε σιγά-σιγά με τον καιρό ακόμα.

Έχετε πολύ χρόνο μπροστά σας, έχετε δύο χρόνια τουλάχιστον μέχρι να περάσετε στον επόμενο βαθμό. Κι όταν μιλάμε για επόμενο βαθμό εννοούμε και πάλι για μια διαδικασία επίγνωσης στην οποία θα βρείτε τον εαυτό σας να αγκαλιάζει πολύ περισσότερες αντιλήψεις, αλήθειες, επιγνώσεις απ’ ό,τι μέχρι σήμερα. Θα βρείτε τον εαυτό σας να έχει συντονιστεί με κάτι πολύ μεγαλύτερο. Δεν πιστεύατε ότι υπάρχει κάτι πολύ μεγαλύτερο για ν’ αγκαλιάσετε, έτσι δεν είναι; Νιώθετε ότι έχετε εξαντλήσει τα όριά σας και τα περιθώριά σας, νιώθετε ότι έχετε φτάσει εκεί που δεν έχει πάει κανένας άλλος, ότι έχετε φτάσει στα άκρα σας. Αυτό θέλετε να πιστεύετε. Ξεκαβαλήστε απ’ το άλογό σας, πατήστε τα πόδια σας στη Γη, συνειδητοποιήστε ότι τώρα ξεκινάτε και αφήστε τη μαγεία να σας δείξει το σύμπαν που δεν είχατε ποτέ φανταστεί. Είστε απόλυτα ασφαλείς σ’ αυτό αν έτσι νομίζετε. Με άλλα λόγια η ασφάλειά σας σ’ αυτή τη διαδικασία είναι απόλυτα θέμα δικής σας συνδημιουργίας. Εσείς επιλέγετε το τι θα σας συμβεί έχοντας τον έλεγχο του Εαυτού. Εσείς επιλέγετε τι θα συνδημιουργήσετε με τον Εαυτό και το σύμπαν και είμαστε σίγουροι ότι θα τα καταφέρετε καταπληκτικά, όπως και μέχρι τώρα άλλωστε.

Θα ζητήσουμε από την Κατερίνα να συνεχίσει.

Κατερίνα:

Φέρνουμε ένα τρίγωνο στη μέση του κύκλου, η κορυφή είναι προς τα πάνω. Χαράξτε δεξιόστροφα ένα τρίγωνο στη μέση του κύκλου και στη συνέχεια άλλο ένα προς τα πάνω σχηματίζοντας έτσι το αστέρι του Δαυίδ. Συντονίστε την ενέργειά σας με το αστέρι του Δαυίδ και σταθείτε στο κέντρο του, δείτε τον εαυτό σας να βρίσκεται μέσα σ’ αυτό το αστέρι. Τοποθετήστε την ενέργειά σας εκεί.

Ξεδιπλώνετε κάποιες όψεις του Εαυτού καθώς στέκεστε μέσα σ’ αυτό το αστέρι. Μπορείτε να δείτε καθαρά ορισμένες από τις όψεις σας που έρχονται να σας συναντήσουν. Προσμετρήστε, μετρήστε τις. Δείτε συνειδητά τι είναι αυτό που βρίσκεται εκεί. Πάρτε το χρόνο σας για να το κάνετε.

Αλλάζει η ενέργειά σας, αλλάζει το ενεργειακό σας δυναμικό κάθε φορά που στέκεστε αντιμέτωποι με μια καινούρια όψη. Αναδιαμορφώνετε την ενέργειά σας τόσο ατομικά όσο και συλλογικά. Κατορθώνετε να γειώσετε μια καινούρια ενέργεια για το συλλογικό κάθε φορά που εσείς συνειδητοποιείτε μία άλλη όψη του Εαυτού σας και τη φέρνετε στην επιφάνεια. Κάθε φορά που κατορθώνετε να κάνετε τη σύνδεση με μία καινούρια όψη του Εαυτού συντελείται ταυτόχρονα το αντίστοιχο στο συλλογικό πεδίο. Είναι ένα είδος μορφοπλασίας. Έτσι αυτό που συμβαίνει σε σας σε ατομικό επίπεδο αντικατοπτρίζεται στο συλλογικό μ’ ένα διαφορετικό τρόπο.

Δεν μπορεί αυτό που συμβαίνει για σας, αυτό που αντιλαμβάνεστε εσείς συνειδητά να αντικαθρεφτίζεται με τον ίδιο τρόπο για το συλλογικό. Ωστόσο, σ’ ένα βάθος χρόνου θα μπορέσετε ν’ αντιληφθείτε τη διαφορά στην κίνηση της συλλογικής ενέργειας. Θα μπορέσετε όταν συνειδητά παρατηρήσετε τις μετατοπίσεις, τις αλλαγές του συλλογικού. Δεν σας λέμε κάτι καινούριο. Δεν σας λέμε κάτι καινούριο όταν αναφερόμαστε στο ότι εργαζόμενοι ατομικά συγχρόνως προκαλείτε μετατοπίσεις και συλλογικά. Δεν είναι κάτι καινούριο και χρησιμοποιείτε ήδη αυτή την ενέργεια πολύ συνειδητά. Η Αναστασία γνωρίζει πολύ καλά πώς να το κάνει αυτό. Έχει ήδη έρθει σε επαφή με καινούριες ενέργειες και τις έχει μεταφέρει, έχει δεχτεί να τις μεταφέρει συλλογικά. Το ίδιο και η Κατερίνα, το ίδιο και άλλοι από σας.

Κοιτάξτε λοιπόν εσωτερικά και ψηλαφίστε αυτές τις καινούριες όψεις που έρχονται να σας συναντήσουν. Κάντε το συνειδητά, κάντε το ο καθένας για τον εαυτό του, ξεχωριστά ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί για το συλλογικό.

Άννα:

Όσον αφορά τα Κλειδιά του Ενώχ λοιπόν ο Άλιστερ Κρόουλι είναι εδώ και επιθυμεί να φέρει κάποια πράγματα ακόμα πάνω στο θέμα.

Θα σας ζητήσω φίλοι μου να δείτε ότι μπαίνω στο κέντρο του κύκλου, εκεί που στέκεστε εσείς μέσα στο εξάκτινο αστέρι. Αφήστε με να έρθω να σταθώ στο εξάκτινο αστέρι σας. Και κατόπιν δώστε μια στο εξάκτινο αστέρι ώστε ν’ αρχίσει να περιστρέφεται δυναμικά με μεγάλη ταχύτητα προς όλες τις κατευθύνσεις την ώρα που εμείς βρισκόμαστε στο κέντρο. Αυτό δημιουργεί μία τρύπα στο χρόνο. Το αστέρι ανοίγει περισσότερο κι εσείς βρίσκεστε σ’ εκείνο το σημείο του χρόνου που επιθυμείτε να βρεθείτε. Ελάτε να κάνουμε μια δοκιμή.

Μ’ αυτόν τον τρόπο μπορείτε να δουλέψετε με στοιχεία του χρόνου. Εγώ παραμένω μαζί σας ως εκείνη η ενέργεια σύνδεσης με το τώρα σας, σαν μία άγκυρα στο τώρα. Δείτε τον εαυτό σας σε διάφορες στιγμές του χρόνου και κατόπιν φροντίστε να καταγράψετε την εμπειρία σας.

[παύση 6΄ περίπου]

(συνέχεια)

Ας ξεκινήσουμε τον διαλογισμό με το Τέζας. (προς τον Βασίλη) Μπορείς να χρησιμοποιήσεις την άσπρη επιφάνεια του χαρτιού σε δεύτερο χρόνο. Δηλαδή να εστιαστείς σ’ αυτό (στο σχήμα του κόκκινου τριγώνου) κι αφού νιώσεις ότι σου εντυπώνεται να κοιτάξεις στο λευκό χαρτί κι εκεί θα δεις το συμπληρωματικό του (χρώμα). Μπορεί να γίνει και καθαρά οραματικά βέβαια όλο αυτό μετά από τις πρώτες φορές.

[παύση 18΄ περίπου]

Όλγα:

Το διδακτορικό γράφετε; (γέλια)

Κατερίνα:

Γι αυτό πήρε χρόνο το διδακτορικό.

Αναστασία:

Ορίστε, τώρα τα ξέχασα!

Βασίλης:

Μπορεί να είναι πλούσια σε αποκαλύψεις.

Αναστασία:

Ορίστε, τα ξέχασα! (γέλια)

Άννα:

Τους διέκοψες τη ροή!

Σοφία:

Παράξενα είναι.

Άννα:

Παράξενα, ναι. Θα τα πούμε τώρα. Ν’ αρχίσουμε από την Κατερίνα.

Κατερίνα:

Αυτό το τελευταίο για τον διαλογισμό ε; Ήτανε περίεργο γιατί μπήκα …

Άννα:

Καλά έχω ξεχάσει τι κάναμε πριν από τον διαλογισμό!

Σοφία:

Το ταξίδι στο χρόνο, το ταξίδι με το άστρο του Δαυίδ.

Βασίλης:

Την τρύπα του χρόνου.

Άννα:

(γελάει) Πες το κι αυτό αν θες.

Κατερίνα:

Να το πω; Ήμουνα με τους σεσημασμένους τύπους. Είδα διάφορους σεσημασμένους.

Σοφία:

Τι είδες; Σεσημασμένους;

Κατερίνα:

Ναι.

Άννα:

Για πες!

Κατερίνα:

Είδα τον Ναπολέοντα κατ’ αρχήν και είδα την ενέργεια πολύ συρρικνωμένη. Και μου εξήγησε ότι η αναζήτηση της δύναμης, της ισχύος, της εξουσίας και η ματαιοδοξία στην πραγματικότητα συρρικνώνουν την ενέργεια …

Βασίλης:

Τα εκτός της ουσίας.

Κατερίνα:

Ότι φαινομενικά απλώνεται η ενέργεια αλλά στην πραγματικότητα εξαρτάται από άλλους για να συντηρείται αυτή η επέκταση και το είδα στο τέλος σαν συρρικνωμένη ενέργεια. Και μου είπε ‘Η ματαιοδοξία δεν ωφέλησε κανέναν, αλλά εσύ αυτό το ξέρεις ήδη, έτσι;’. (γέλια)

Μετά πήγα στην αρχαία Αθήνα κι έβλεπα τον εαυτό μου να περπατάει. Αισθανόμουνα την χλαμύδα, έτσι άκουγα τον θόρυβο.

Άννα:

Αυτό πάλι στο αστέρι;

Κατερίνα:

Πάλι, ναι. Και είδα τον Κρίτωνα, τον μαθητή του Σωκράτη εκεί. Και την ενέργεια του Σωκράτη είδα στο κέντρο και αισθάνθηκα τη σύνδεση που είχε ο Κρίτωνας με τον δάσκαλο, αλλά και σαν να υπήρχε και κάτι άλλο από κάτω και μια δυσφορία συγχρόνως σ’ αυτό. Και τελευταία είδα τον Μπάιρον. Είδα όλες τις διασημότητες! Τον Μπάιρον είδα στο τέλος και ήτανε πολύ πιο καθαρό. Μου δείξανε ότι εσωτερικά υπήρχε πολλή μελαγχολία, ότι ήταν πολύ βεβαρημένη ψυχή. Ήτανε ένα σκοτεινό τοπίο, μου δείξανε ένα δάσος σκοτεινιασμένο, αλλά αυτό που έσωζε τα πράγματα ήταν ότι είχε πολύ δυνατή θέληση. Αυτά ήτανε που είδα βασικά. Ενδιάμεσα παρεμβάλλονταν και διάφορες σκέψεις, μου δείχνανε κι άλλα πράγματα δικά μου.

Τώρα στον Μιχαήλ ήτανε περίεργο, γιατί είδα περίεργα πράγματα. Δεν το είχα ξαναδεί έτσι. Μου δείξανε κάτι … δεν ξέρω αν έχετε δει κάτι κούκλες ξύλινες που έχει το ΙΚΕΑ, τα μοντέλα και μου δείξανε ανθρώπους χωρίς πρόσωπο να κινούνται και δεν μπορούσα να καταλάβω τι ήταν αυτό. Αυτό που μου δώσανε ένα καταλάβω ότι ήταν άνθρωποι προσωποποιημένοι που κινούνται μέσα από αυτοματισμούς. Ύστερα μου δείξανε σπίτια που είναι σαν κλουβιά, έτσι σκοτεινά σαν κλουβιά και μου είπανε για ανθρώπους που περιπλανώνται χωρίς στέγη και χωρίς ελπίδα. Δηλαδή μια μαυρίλα, μια κατάσταση ζοφερή, αρκετά ζοφερή. Και μάλιστα κάπου ενδιάμεσα μου είπανε ότι συγχρόνως μ’ αυτό, δεν ξέρω που κόλαγε, ότι υπάρχει και μία ... δεν ξέρω πώς να το πω, ναι, ότι είναι βλαπτική από την σύγχρονη κουλτούρα η εξύμνηση του ανθρώπινου πάθους. Δηλαδή πάθος και δυστυχία μαζί, απογοήτευση και δυστυχία. Και μετά μου είπανε ότι αλλάζει το εμφύτευμα, ότι χρειάζεται ν’ αλλάξει το εμφύτευμα. Και είδα το σπαθί του Μιχαήλ να μπαίνει πολύ βαθιά στη Γη και ήτανε πύρινο, διάπυρο και αισθάνθηκα το τσάκρα της βάσης ν’ ανοίγει και μέσα σ’ αυτό το διάπυρο πράγμα σχηματίζονταν τρίγωνα και είδα την ενέργεια ν’ ανοίγει, να κινείται. Αυτό ήτανε περίεργο και μετά ήρθε ο Μπάιρον, μ’ έκοψε, το ξέχασα. Η Όλγα φταίει! Αυτά.

Σοφία:

Γι αυτό ήταν ο Ναπολέων 1.40΄! (γέλια)

Κατερίνα:

Δεν ήτανε 1.40΄, 1.50΄ήτανε!

Βασίλης:

Για τη συρρίκνωση της ενέργειας μου ήρθε στο νου ένας χαρακτηρισμός του Μαλρώ για τον Ναπολέοντα. ‘Μεγάλος νους, μικρή ψυχή’. Κι όσο μεγάλωνε η κατακτητική του και εξουσιαστική του διάθεση τόσο πιο πολύ μίκραινε η ψυχή του.

Κατερίνα:

Δεν είχε ξεκινήσει έτσι, σταδιακά έφτασε …

Βασίλης:

Εγώ ξέρω ότι στην αρχή είχε σύμβουλο τον Άγιο Γερμανό και όσο τον άκουγε πήγαινε καλά. Μετά τον απέρριψε και άρχισε η πτώση.

Όλγα:

Έτσι, ν’ ακούμε τι μας λένε. Τι μου είπε ο Μιχαήλ. Πάλι κάναμε την ίδια διαδικασία που κάναμε προχθές, μου είπε να βάλω το σπαθί από κάτω μέχρι επάνω και λέει κάνε αυτό που υποσχέθηκες, καθαρισμό συλλογικό, εδώ και τώρα. Και το έκανα εκεί …

Άννα:

Ω! Λες γι αυτό να έρχονται οι διάφοροι τώρα;

Κατερίνα:

Ε, βέβαια γι αυτό.

Άννα:

Ω! το είχα ξεχάσει. Κι αναρωτιόμουν γιατί, γιατί έχουν έρθει διάφορα τώρα.

Όλγα:

Αφού το υποσχέθηκες κάντο. Το έκανα και πριν φύγω μου δίνει δύο χαρτιά. Δεν ξέρω πως είναι στα Ελληνικά, το εννιά, τον κόκκινο ρόμβο…

Άννα:

Καρό.

Όλγα:

Το εννιά καρό και τον Βαλέ με την καρδιά, το κόκκινο. Ρώτησα τι είναι αυτό και μου λέει έπρεπε να ξέρεις μέχρι τώρα.

Άννα;

Θα τρέξεις στην τράπουλα.

Όλγα:

Δεν το έχω μελετήσει.

Άννα:

Είναι οι δίσκοι. Το καρό είναι οι δίσκοι. Το εννιά δίσκος είναι καλό, είναι οικονομική ευρωστία.

Αναστασία:

Είναι δύναμη.

Άννα:

Ναι είναι δύναμη και υλοποίηση, πρακτική υλοποίηση.

Όλγα:

Ναι, και κάποιες μέρες παίρνω μία κάρτα και μου βγήκε για τους δίσκους. Πρίγκιπας στους δίσκους, κάτι τέτοιο μου βγήκε πριν λίγες μέρες. Να κοιτάξω τι είναι αυτό, δεν ξέρω. Με τον χρόνο, αμέσως στο 2012 μπήκα, τι θα γίνει και τι βλέπω. Βλέπω είμαστε στο άστρο Δαυίδ όλοι μαζί με τον Κρόουλι, αλλά είμαστε πιο πολλοί. Η ίδια εικόνα αλλά … σχεδόν δεν άλλαξε τίποτα, το ίδιο αλλά ήμασταν πιο πολλοί και λέω εντάξει. Ήθελα να πάω πιο μπροστά εκατό χρόνια αλλά με πήγε πίσω στο 1950. Λέω όχι, δεν έχω γεννηθεί, φύγαμε.

Άννα:

Εγώ στο 1812 πήγα. Με πήγε μόνο του.

Όλγα:

Λίγο το ακολουθούσα, λίγο πιο μπροστά να δω το μέλλον. Κάτι που ξεκίνησε δεν μου άρεσε κι εδώ λέω ‘όχι να το αλλάξω εγώ’. Και πράγματι άλλαξε, είδα μια καταπληκτική πολιτεία και αυτό που μου έμεινε ήταν ευτυχισμένοι άνθρωποι. Μου άρεσε αυτή η εικόνα και κατάλαβα …

Άννα:

Πόσες χιλιετίες μετά ήταν αυτό; (γέλια)

Όλγα:

Όχι, μόνο εκατό χρόνια.

Αναστασία:

Τίποτα, εντάξει.

Κατερίνα:

Θα είμαστε εδώ, ναι! (γέλια)

Αναστασία:

Το εννέα είναι και ’θάνατος και αναγέννηση’, τελειώνει κάτι και ξεκινάει και κάτι καινούριο.

Λοιπόν, με το άστρο του Δαυίδ ένιωσα μια πολύ βαριά ενέργεια να με πλακώνει, δεν μπορούσα να αναπνεύσω καλά η καρδιά μου πιεζόταν. Πριν περάσω εκεί μου ήρθαν διάφορα ονόματα που τα έχω ήδη γνωρίσω σαν δικές μου ακτίνες, π.χ. Κλείτος, Αριστογείτονας, όλα μου περάσανε. Κατέληξα όμως στην εποχή του λοιμού στην Αθήνα του Περικλή. Δεν ξέρω αν είναιτυχαίο, που δεν μπορεί να είναι τυχαίο, γιατί σήμερα το πρωί διάβαζα ένα άρθρο για ένα πρόπλασμα που ανακατασκεύασαν από ένα κρανίο που είχε βρεθεί, την μικρή αυτή και είχα καθίσει επί ώρες και το κοίταγα και ένιωσα έτσι περίεργα μέσα μου. Και ίσως μου ήρθε αυτό το πράγμα, μπορεί να είχα ζήσει σ’ αυτή την εποχή, δεν ξέρω. Ένιωσα δύσπνοια, ένιωσα περίεργα, από τους εγκλωβισμένους μέσα στην Αθήνα ήμουνα από την πολιορκία των Σπαρτιατών. Και μετά ζήτησα να ευθυγραμμιστώ, να απορροφήσω αυτή την ενέργεια και να εξισορροπηθεί. Άρχισα να την νιώθω να απλώνεται, νιώθω το σπαθί του Μιχαήλ να με διαπερνάει και μετά άρχισε να ζωντανεύει η ενέργεια, να γίνεται δυναμική και να ζωντανεύει.

Άννα:

Πως σε πέρασε το σπαθί;

Αναστασία:

Από πάνω μέχρι κάτω. Ένιωσα δηλαδή να διασταυρώνεται εδώ (στους ώμους).

Άννα:

Με τι;

Αναστασία:

Την λαβή του. Να διασταυρώνεται σαν σταυρός. Τι έγινε μετά; Κάτι έγινε που δεν το θυμάμαι. Τέλος πάντων. Με το τάττβας τώρα. Τι έγινε εκεί; Τις σημειώσεις …

Άννα:

Είδες τα ξεχνάς.

Αναστασία:

Τα ξεχνάω, ναι. Κάτι περίεργο. Ένιωσα την ενέργεια των Λεμουρίων, η οποία είναι πολύ ελαφριά, πολύ ισορροπημένη, τηλεπαθητική, την οποία έχω ξαναβιώσει σε διαλογισμούς που κάνω. Και αναρωτήθηκα τι σχέση έχει με την ενέργεια της φωτιάς του Μιχαήλ αυτή η ενέργεια. Δηλαδή δεν μου φαινόταν να έχει κάποια συνάφεια. Και μου έρχεται μετά ότι η συγκέντρωση και η εστίαση και η θεραπευτική ενέργεια είναι μία μορφή της Λεμούριας ενέργειας και μία μορφή της δύναμης της φωτιάς. Η εστίαση και η συγκέντρωση. Και αυτή η ικανότητα που έχουμε στην θεραπευτική ενέργεια και όλα αυτά είναι ένα είδος συγκέντρωσης και αυτοσυγκέντρωσης. Τώρα και άλλα που δεν τα θυμάμαι, πάντως η ουσία ήταν αυτή. Και πάλι μετά ένιωσα το σπαθί του Μιχαήλ να με διαπερνάει ξανά, γιατί ζήτησα την ευθυγράμμιση. Ένιωσα και την ενέργεια του Ηλία ταυτόχρονα με τον Μιχαήλ. Αυτά, δεν θυμάμαι τώρα κάτι άλλο.

Κατερίνα:

Όλους μας διαπέρασε το σπαθί, όλους.

Άννα:

Κι εμένα, από κάτω προς τα πάνω.

Αναστασία:

Διαπερνώντας με το σπαθί μου ήρθε το Κέτερ Ετζ Χαγίμ, περνάω στην καρδιά και λέω Σεκινά Ες και μετά κατέβηκα στο Αντονάϊ Χα Αρέτζ. Αυτά.

Όλγα:

Το ίδιο μου είπε, να βάλω την Λεμουριακή στοιβάδα στο τυπικό.

Μάχη:

Είναι το εννέα κλειδί αυτό το Σεκινά Ες.

Όλγα:

Όχι, το Ελ Σαντάι και το Χόχμα Μίχα Χαλελού.

Άννα:

Δεν είναι τα Λεμουριακά αυτά.

Μάχη:

Λεμουριακό είναι στο εννιά.

Αναστασία:

Τρία είναι τα Λεμουριακά.

Όλγα:

Ούτε εγώ δεν τα θυμάμαι, μου είπε τα Λεμουριακά να βάλω.

Μάχη:

Τα θυμάμαι γιατί τα διάβαζα. Λοιπόν εγώ με τον Μιχαήλ για αρχή κάναμε ένα πεντάγραμμο στον αέρα με το ξίφος και μου είπε ότι το ξίφος και η φωτιά είναι ο λόγος και ότι μπορώ έτσι να το χρησιμοποιήσω εγώ. Εγώ εν τω μεταξύ επειδή έχω ένα θέμα, δεν μ’ αρέσει να μιλάω πολύ, του είπα ότι αυτό σε μένα δεν δουλεύει, κάτι άλλο πρέπει να βρεθεί. (γέλια) Ναι, πιάσαμε ψιλή κουβέντα σήμερα. Ναι. Και μετά άρχισε να μου δείχνει εικόνες. Μου έδειξε το ηφαίστειο που έχει εκραγεί στην Ισλανδία. Ότι η φωτιά δεν είναι μόνο η φωτιά σαν φωτιά, είναι η σκόνη της φωτιάς η οποία σταματάει τον πολιτισμό από μια άποψη, σταματάει τα αεροπλάνα.

Βασίλης:

Τη ζωή την ίδια. Σταματάει η φωτοσύνθεση

Μάχη:

Ναι. Λιώνει τους πάγους. Δεν είναι μόνο αυτό που έχω εγώ στο μυαλό μου, ότι .. Μετά μου έδειξε, μπήκαμε μέσα σ’ ένα κάρβουνο και είδα το άτομο πως είναι του κάρβουνου. Δηλαδή κάτι τέτοιο.

Άννα:

Ο οποίος είναι το συστατικό της ζωής ο άνθρακας.

Βασίλης:

Χωρίς άνθρακα δεν υπάρχει ζωή. Δεν υπάρχουν πρωτεϊνες.

Άννα:

Μάλιστα είχατε πολύ ..

Μάχη:

Ναι είχαμε. Και μετά μιλήσαμε, θα το σκεφτώ του είπα.

Κατερίνα:

Δώσατε ραντεβού;

Μάχη:

Ναι. Λοιπόν και το άλλο με το ταξίδι στον χρόνο, επειδή έχω να λύσω σ’ αυτή τη ζωή θέμα, πήγα στις αρχές όταν πρωτογεννήθηκα, γιατί ήθελα να καταλάβω, να βιώσω … εμένα με είχε αφήσει η μητέρα μου 18 ημερών κι έφυγε, και με μεγάλωσε ο πατέρας μου. Ήθελα να νιώσω, τι σκεφτόταν, τι ένιωθε αυτή κάνοντας αυτό. Και ήταν λες και ήμουνα πραγματικά εκεί και έβλεπα, άκουγα βασικά στην αρχή φωνές, τσακωμούς και τέτοια και μετά έρχονται άλλοι συγγενείς δικοί της, τους βλέπω να φεύγουν, μπαίνω μες στην καρδιά της και ένιωσα αυτό που ένιωθε. Δεν ένιωθε στενοχώρια. Ένιωθε γλυκιά ανακούφιση, ένα τέτοιο πράγμα μέσα αυτή η καρδιά. Εκεί πήγα γιατί αυτό είναι που με νοιάζει στο τώρα.

Όλγα:

Η μάνα τι ένιωσε; Δεν κατάλαβα.

Άννα:

Ναι η μάνα.

Όλγα:

Που έφυγε ε;

Άννα:

Εντάξει, θα είχε τους λόγους της.

Βασίλης:

Δεν άντεχε τις ευθύνες των στενών διαπροσωπικών σχέσεων.

Μάχη:

Γιατί πάντα ξέρεις είχα μέσα μου το να ψάξω να την βρω, μήπως το άλλο και ένιωθα την ανάγκη να νιώσω τι έχει νιώσει. Και πήγα εκεί. Αυτά.

Βασίλης:

Εγώ όσον αφορά τον Μιχαήλ, παρόλο που προσπάθησα δύο φορές να εστιαστώ και να γίνει πιο παραγωγική η εικόνα, το μόνο που κατάφερα να σχηματίσω ήταν η εικόνα του ίδιου του Μιχαήλ, ενός πανώριου ξανθού άντρα με χρυσοπλούμιστη στολή και κρατούσε δύο πλάκες. Προσπάθησα να διαλεχτώ μαζί του, ‘Θες να μου πεις κάτι, τι ν’ ακούσω, τι να περιμένω, τι να κάνω’, δεν υπήρξε απόκριση. Το έκανα δύο φορές, μπήκα – βγήκα, μπήκα και στη συνέχεια ξαναβγήκα με το ίδιο περιεχόμενο αιτήματος και αναφοράς, αλλά δεν είχα …. Έχω όμως να πω κάτι. Ότι μπορεί αυτή η εικόνα να μην είναι δική μου επειδή μάλλον την έχω δει στην τηλεόραση, την εικόνα του Μιχαήλ.

Άννα:

Αυτή την έκανες εσύ την εικόνα;

Βασίλης:

Νομίζω ότι μου ήρθε μόνη της. Νομίζω ότι μου ήρθε μόνη της.

Άννα:

Έκανες και με το εξάγραμμο;

Βασίλης:

Όσον αφορά το ταξίδι στην τρύπα του χρόνου η πρώτη μου αυθόρμητη σκέψη ήταν να γυρίσω πίσω όταν ήμουν τριών ετών και ορφάνεψα από τον τωρινό πατέρα. Μετά λέω άστο αυτό, το έχουμε εξαντλήσει αρκετά, πάμε στη σχέση που είχα με τον Κρόουλι ως πατέρα προ 3.000 ετών. Και μου ήρθε η εξής εικόνα. Η πρώτη εικόνα ….

Άννα:

Πατέρα!!

Βασίλης:

Ναι μου έχει πει ότι ο Κρόουλι ήταν πριν από 3.000 χρόνια ο πατέρας μου. Μου είπε καλωσόρισες καλέ μου φίλε, παλιέ μου φίλε. Και λέω πόθεν το παλιέ μου φίλε και σε μια από τις απαντήσεις που μας έδωσε λέει ‘υπήρξα πατέρας σου 3.000 χρόνια π.Χ.’

Σοφία:

Έχει το κρανίο του! Μου το θύμισε.

Άννα:

Φέρνει προς τα εκεί.

Βασίλης:

Λοιπόν, λοιπόν. Η πρώτη εικόνα ήταν ότι ήμουν νήπιο, μάλλον στην Αίγυπτο και ακολουθούσα τον πατέρα μου λαμπρά στολισμένο, ο οποίος τελικά ανέβηκε σ’ ένα άρμα κι εγώ τον κοιτούσα. Αυτό όσον αφορά την κατάσταση αναφορικά με τον Κρόουλι ως πατέρα μου 3.000 χρόνια π.Χ. Μου ήρθε και μια δεύτερη εικόνα η οποία ήτανε πιο αμυδρή, ότι ήμουν ινδιάνος, σε μια φυλή ινδιάνων. Τελείως αμυδρά μόνο, σαν φευγαλέα νοητική εικόνα. Δεν ξέρω για αρχάριος πως τα πάω.

Σοφία:

Μια χαρά. Παράξενα πράγματα, δεν τα περίμενα τουλάχιστον και δεν είμαι σίγουρη ότι ήταν αληθινά, γιατί ήταν λίγο …. Όταν μπήκαμε στο αστέρι στην αρχή βυθίστηκα, δεν είχα ευκολία να πάω. Τέλος πάντων η πρώτη εικόνα που ήρθε .. εγώ δεν έχω ξαναδεί Ακρόπολη ποτέ, Παρθενώνα ποτέ. Ποτέ, δεν αισθανόμουνα ότι έχω και κάποια …., μ’ ένα χιτώνα, μια χλαμύδα, τουρίστρια, δηλαδή δεν έβλεπα τίποτα, τίποτα, απλώς ήμουνα εκεί και ήμουνα λίγο ψυχρή με το περιβάλλον και ρωτάω γιατί είμαι εδώ, τι να δω εδώ που είμαι εγώ τώρα.

Βασίλης:

Ποια χρόνια;

Σοφία:

Αρχαία χρόνια, αρχαία. Ήτανε πάντως το άγαλμα της Αθηνάς μαζί μου, αυτό το είδα και βρέθηκα με το που είπα γιατί είμαι εδώ, βρέθηκα σ’ ένα χωριό απομονωμένο πρέπει να ήταν Θιβέτ, αλλά πολύ βουνό και ...

Βασίλης:

Και κρύο.

Σοφία:

Δεν ένιωσα κρύο, απλώς βρέθηκα εκεί. Κι εκεί μπήκα κάπου και ήταν ένα ον, το οποίο είχε πολύ μακρύ κρανίο πίσω, δεν ήταν γήινο μου φάνηκε, μεγάλα μάτια, δεν με φόβισε, το είχα ξαναδεί μάλλον, μακριά δακτυλάκια και κάτι μου είπε το οποίο δεν το είπε, κάτι είπε.

Βασίλης:

Το μετέδωσε.

Σοφία:

Ναι. δεν ξέρω τι μου είπε αλλά βρέθηκα πάλι στην Ακρόπολη μετά απ’ αυτό. Γι αυτό λέω ήταν πολύ παράξενο. Δηλαδή σαν να μου είπε κάτι και όταν ξαναβρέθηκα στην Ακρόπολη ένιωσα ότι ήξερα τι πρέπει να κάνω, που ήταν: όπως έπαιρναν το φως μέσα από τον Παρθενώνα, πρέπει να ήταν κι άλλοι εκεί, πιάνανε πράγματα πάνω στις ακτίνες και πετάγανε με το κανονικό σώμα. Δεν παίρνω όρκο ότι γινόταν αυτό και δεν το έφτιαξα. Δηλαδή πετάγανε πιάνοντας κάτι πάνω στο φως. Δεν μπορώ να το εξηγήσω καθόλου. Δηλαδή σαν να ήτανε κάποιοι άνθρωποι στον Παρθενώνα και όπως έμπαινε το φως, οι ακτίνες, πιάνανε κάτι πάνω στο φως.

Κατερίνα:

Ροχέβ Μπααραβότ, οι Καβαλάρηδες του Φωτός.

Σοφία:

Και πετάγανε αλλά με το υλικό σώμα, όχι με αιθερικό. Δηλαδή ένιωσα ότι ανέβαινα με το κανονικό σώμα κι εκεί σταμάτησα άναυδη για να πω την αλήθεια μου. Δεν ξέρω, δεν κατάλαβα και πως γινότανε, απλώς αυτό το ον αν κάπως το είπε και είδα.

Άννα:

Θα ξεκαθαρίσει.

Σοφία:

Ναι κι εκείνη την ώρα μου ήρθε κάτι που είχε πει η Ολυμπία την Πέμπτη. Γιατί είπα ποιο είναι το μήνυμα, ωραία το είδα αυτό αλλά δεν καταλαβαίνω. Το Ελ Ευ Θωρώ.

Άννα:

Ελευθερία.

Σοφία:

Ναι. Αυτό ήταν η ελευθερία. Ελ Ευ Θωρώ. Αυτό ήταν το μήνυμα απ’ όλη αυτή την ιστορία.

Απλώς άκουσα για το ηφαίστειο στην Ισλανδία το εξής καταπληκτικό. Την τελευταία φορά που είχε πυροδοτηθεί, στις ειδήσεις το είπανε, ήταν το 1821. το άκουσα εχθές στις ειδήσεις στην ΕΡΤ. Το 1821 και μάλιστα λέει, γιατί ήταν οι ειδήσεις οι πρωινές, ‘Α! στην επανάστασή μας δηλαδή!’. Και λέω δεν είναι δυνατόν!

Άννα:

Είμαστε εντυπωσιασμένοι, εντυπωσιασμένες γιατί μας είπαν ότι η κατάσταση της Ελλάδας σ’ αυτήν την εποχή τώρα συνδέεται με την εποχή της επανάστασης του 1821.

Βασίλης:

Ναι, ναι το θυμάμαι το είπαμε και προχθές.

Ρόμπερτ.:

Πάντως για άτομα που πετάνε προσπαθώ να θυμηθώ που το είχα ακούσει ή που το έχω διαβάσει. Δεν ξέρω αν αναφέρεται σ’ ένα άγιο ή έναν μάστερ, πάντως έχει σχέση με άτομα που πετούσαν με το σώμα. Αν το θυμηθώ θα προσπαθήσω να το βρω αυτό.

Άννα:

Έχω ακούσει για κάποιους γκουρού.

Ρόμπερτ:

Ήταν γουέστερν αυτό που λέω.

Άννα:

Για (την Παναγία) την Χρυσοβαλάντου είχανε βρει το μαντήλι της στο …. και είπανε ότι είχε πετάξει.

Ρόμπερτ:

Ωραίο θα ήταν να πετούσαμε έτσι. Τέλος πάντων. Δεν ξέρω αν ήμουν εγώ στη φόρμα μου ειδικά σήμερα, αλλά εκεί που λέγαμε για τον χρόνο θυμάμαι να λέω ‘δεν θέλω να πάω πουθενά’, που λέει ο λόγος και εντάξει είδα τον Κρόουλι πιο ξεκάθαρα, το φως γύρω-γύρω και γύριζε και μόνο εμείς είμαστε, αυτό το είδα αρκετά καθαρά και ήταν σαν να έλεγα ‘καλά είμαι εδώ που είμαι τώρα’. Αλλά ήταν σαν να πήγα μελλοντικά λίγο, αλλά ήτανε near future, (κοντινό μέλλον) ήτανε κάπως. Είδα απλώς πως θεράπευα κόσμο, κάπως στο ρέϊκι, κάπως με διαφορετικό τρόπο. Είδα τον εαυτό μου κάπως πως έδινα συμβουλές και βοηθούσα κόσμο μ’ αυτή την έννοια, με την θεραπεία κάπως. Τώρα αυτό ήταν ή το σκέφτηκα εγώ έτσι ή μου ήρθε, δεν ξέρω.

Άννα:

Θα το ζήσεις.

Ρόμπερτ:

Ναι. Ήμουν και πιο ήρεμος, ναι μπράβο ήμουν και πιο ήρεμος και μια χαρά πήγαινε η ζωή δηλαδή. Ακόμα και στα οικονομικά δεν είχαμε τόσο πρόβλημα και ήμουνα πιο calm και μπορούσα ν’ ασχοληθώ πιο βαθιά και σ’ αυτά τα πράγματα πιο άνετα δηλαδή. Κάπως τέτοιο.

Για τον Αρχάγγελο Μιχαήλ είχα λίγο δυσκολία. Μπήκα σε μια φωτιά, την ιόχρου και μου είπε ξαναπήγαινε. Μου είπε δύο φορές να πάω.

Άννα:

Γιατί μοβ;

Ρόμπερτ:

Purple.

Σοφία:

Λέει γιατί μοβ.

Ρόμπερτ:

Α! δεν ξέρω. Violet είναι αυτό που θέλεις να πεις εσύ.

Άννα:

Ναι, κι έτσι ακόμα λέω γιατί, μου κάνει εντύπωση γιατί είναι κόκκινη η φωτιά του Μιχαήλ. Δεν είναι το μοβ της 7^ης ακτίνας, είναι φωτιά.

Ρόμπερτ:

Α! κανονική φωτιά.

Άννα:

Δεν πειράζει αφού το είδες έτσι.

Ρόμπερτ:

Τέλος πάντων ήταν σαν κάθαρσης, κάτι τέτοιο. Μου είπε να ξαναμπώ και ύστερα αισθανόμουνα πιο ελαφρύς σαν να ήμουνα transparent (διαφανής) και αισθανόμουν αδιάφορους αγγέλους γύρω μου και διάφορα χρώματα και ήταν σαν να γονάτισα και σαν να μου έκανε … πως κάνουνε στον ιππότη, αλλά με το σπαθί του μου πιάνει εδώ το .. πρώτα και ύστερα τους ώμους και αισθανόμουνα την ενέργεια να κατεβαίνει στην σπονδυλική στήλη και η πλάκα ήτανε ότι το ξανάκανε, twice εδώ, το ξανάκανε, αισθανόμουνα καλύτερα κι έβλεπα σαν λαμπάκια να ανάβανε μέσα και αισθανόμουνα πολύ πιο άνετα και περισσότερο φως κιόλας. Αλλά ήταν σαν ετούτη τη φορά να είμαστε σε κτίριο, όχι ας πούμε σε αέρα, ήταν ετούτη τη φορά σε χώρο. Κάπως τον έβλεπα μεγάλο χώρο, αλλά σε χώρο τέλος πάντων. Αυτά. Α! και μου έδωσε και το σπαθί του. Μου λέει ‘πάρε το σπαθί και να είσαι ψυχικός πολεμιστής’, κάτι τέτοιο.

Άννα:

Εσύ τα χρησιμοποιείς αυτά στην καθημερινότητά σου; Δηλαδή τέτοια πράγματα.

Ρόμπερτ:

Ποιο. Τι εννοείς.

Άννα:

Τις τεχνικές ας πούμε.

Ρόμπερτ:

Α! όχι ειδικά. Αλλά στο σπαθί πάντα έχω ..

Σοφία:

Έχει μανία με τα σπαθιά.

Ρόμπερτ:

Στο παρελθόν, ειδικά για το σπαθί. Νομίζω είναι προηγούμενη ζωή.

Σοφία:

Σπάει βάζα.

Ρόμπερτ:

Δεν το χρησιμοποιώ τώρα, αλλά λέμε!

Σοφία:

Γιατί το έκρυψα.

Άννα:

Εντάξει ξέρουμε για το ιόχρουν φως, έχουμε ένα πρόβλημα στη δουλειά που κάνουμε, αν και ρίχνω φως …

Ρόμπερτ:

Α! ναι, ναι, βάζω … είμαι surrounded by light. Πολλές φορές επάνω στην μηχανή που οδηγώ μπορώ να το κάνω εύκολα τώρα χωρίς πολλή-πολλή σκέψη και να συγκεντρωθώ και στον δρόμο εννοώ. Κι αισθάνομαι φως γύρω μου που με προστατεύει και με οδηγεί δηλαδή. Πολλές φορές οδηγεί και τη μηχανή χωρίς εμένα (γέλια).

Άννα:

Εγώ στο αστέρι κάθισα λίγο εκεί, ωραία είδα αυτό να περιστρέφεται, το βοήθησα λίγο γιατί μ’ αυτά δεν τα πάω καλά τελευταία, λέω τι να κάνω τώρα, που να πάω; Βρέθηκα όμως, μου είπαν στο 1812, να μου λυθεί η απορία. Αυτό που είδα, μου είπαν, δεν είδα, είδα ένα τόπο με σκοτεινά χρώματα, μου είπαν Ισπανία, Ανδαλουσία. Κάτι έκρυβα, κάτι είχα στα χέρια μου να κρύψω. Εκείνη την ώρα θυμήθηκα, δεν ξέρω ποιος μου το είπε ότι με είχε δει εκεί. Με είχε δει στην Ισπανία, Καβαλιστής, αυτό που μου είχαν πει, με είχαν δει σαν Καβαλιστή στην Ισπανία, δεν ξέρω πότε, να κρατάω ένα βιβλίο μυστικό και να το κρύβω απ’ την Ιερά Εξέταση, από κάτι. Βέβαια το 1812 δεν υπήρχε αυτό. Αλλά πάντως το θυμήθηκα, το είχα ξεχάσει τελείως αυτό και το θυμήθηκα εκεί μέσα ότι μου είχαν πει ότι με είδαν εκεί. Είδα αυτό, ωραία, και τι κάνουμε τώρα; Ένιωθα, δεν ξέρω αν ήμουν εγώ, αλλά κάποιος περιέγραφε εκείνη την ώρα ότι μισώ τους Εβραίους, δεν τους χωνεύω, θέλω να εξαφανιστούν. Κι ένιωθα ν’ ανακινούνται τέτοια συναισθήματα, αλλά ούτε είχα την αίσθηση ότι ήτανε δικά μου. Δηλαδή δεν έβγαιναν από την καρδιά μου, όμως από την άλλη τα βίωνα σαν να ήμουν μέσα σ’ αυτόν που τα βίωνε.

Ρόμπερτ:

Η ζωή του Χίτλερ. (γέλια)

Άννα:

Και ήτανε αυτό, δεν κατάλαβα ας πούμε. Α! και μου είπε ο Μιχαήλ, λέω τι να κάνω τώρα. Μου λένε μετουσίωσέ το. Πως; Έφερα την Εκάτη με τον πυρσό. Λέω τώρα που την έχουμε εύκαιρη και ένιωσα καλύτερα, αλλά μου λέει ο Μιχαήλ ‘όχι, πάρε το σπαθί και βάλτο από κάτω προς τα πάνω για να μετουσιώσει την ενέργεια’. Και μόλις το έκανα άλλαξε τελείως, δηλαδή ένιωσα πολύ μεγάλη διαφορά και ένιωσα ενέργεια να κινείται από το αριστερό μέρος του κεφαλιού περισσότερο, σε όλο το σώμα, αλλά πάντα πιο έντονα εδώ. Και στο τέλος με τον Μιχαήλ ήρθε ο Ασμοδαίος. Ευχαριστώ πολύ που μου τον έφερες καρδούλα μου! (προς την Κατερίνα). Ο Ασμοδαίος είναι από τα καλά παιδιά που έχουμε στη Γοητεία.

Κατερίνα:

Κάνουμε κι άλλες παρέες.

Σοφία:

Μόλις είπες Γοητεία καταλάβαμε. (γέλια)

Άννα:

Βασικά μπήκα μέσα, δεν μπορούσα να εστιάσω καλά στον Μιχαήλ, να πιάσω την παρουσία του και λέει ‘ξάπλωσε’. Είδα φωτιά γύρω και λέει ‘ξάπλωσε’, ξαπλώνω. Ξαπλωτή ήταν περίεργη η ενέργεια με τη φωτιά γύρω, τώρα της κόλασης ήταν δεν ξέρω (γέλια). Κάτσε να θυμηθώ τι έγινε γιατί μου φεύγει. Κοίτα να δεις που κοντεύω να το χάσω τελείως. Τέλος πάντων σε γενικές γραμμές πιάσαμε μια κουβέντα με τον Ασμοδαίο. Μου ζητούσαν να τον χρησιμοποιήσω. Α! μου λέει ο Ασμοδαίος ‘Την τελευταία φορά το ξέχασες το Θεϊκό όνομα’. Τελευταία φορά που μιλήσαμε ή κάτι τέτοιο, ξέχασα να αναφέρω το Θεϊκό όνομα που θα έπρεπε κι εκείνη την ώρα μου βγήκε το ‘Κύριε Ιησού Χριστέ Θεού Υιέ Ελέησόν με την αμαρτωλή και ανάξια δούλη σου’. Είναι αυτό που έκανα πάντα παλιά όταν ήθελα να διώξω τέτοιες επιρροές. Μου λέει μπορείς και καλύτερα. Λέω ‘Εγώ Είμαι’. (γέλια). Αυτό ήταν. Και μετά μου έλεγε κάποιος από δίπλα, που δεν ξέρω ποιος ήταν, ‘χρησιμοποίησέ τον και βάλτον να πει σε όλους ότι εσύ τα κάνεις όλα’, ότι μόνο εγώ κάνω πράγματα. Λέω μα αυτό δεν στέκει τώρα, γιατί να τον βάλω να το πει. Θυμάμαι ότι με τον άλλον, ποιον είχαμε κάνει τη δεύτερη φορά, όχι τον Βάελ, ο Βάελ ήταν ο πρώτος. Όχι ο Φουρφούρ, με τον Φουρφούρ ….

Αναστασία:

Τον Φουρφούρ δεν τον είχαμε φέρει.

Άννα:

Άσε μέσα είχαμε ιστορία νωρίτερα. Ναι τέλος πάντων, με τον δεύτερο μου είχαν πει να τον αφήσω να δουλέψει για μένα, αλλά αυτό που έγινε, είχα συλλάβει στον εαυτό μου μια οίηση και το είχα συλλάβει σε λόγια που τα έλεγα ασυναίσθητα κι εκείνη την ώρα έλεγα ‘κοίταξε να δεις είναι αυτός τώρα’. Είναι επειδή τον άφησα να δουλέψει και η δουλειά του ήταν αυτή. Μετά έφυγε αυτό από καμιά δύο μέρες, έφυγε από πάνω μου αλλά τώρα ήμουν επιφυλακτική. Λέω τώρα όχι δεν θα του πω να δουλέψει για μένα. Τι να κάνω, φώναξα την Εκάτη και μου είπε άφησέ τον να φύγει, περιφρόνησέ τον. Λέω δεν μου πάει να τον περιφρονήσω, είναι μια πλευρά του εαυτού μου, είναι αυτός που είναι, είναι ό,τι είναι αλλά όχι να τον περιφρονήσω. Τελικά με τα πολλά μου είπαν όχι περιφρόνησέ τον, δείξε περιφρόνηση. Λέω ωραία σε περιφρονώ (γέλια). Οπότε άλλαξε η ενέργεια και μαλάκωσε, μαλάκωσε η ενέργειά του. Εκεί μου θύμισε λίγο τον ….

Κατερίνα:

Ψιλομαζόχα.

Άννα:

Ναι, μπράβο. Άλλαξε η ενέργειά του και φτάσαμε ‘ωραία δεν θέλω να τον χρησιμοποιήσω, οπότε άντε να πάει στην ευχή του θεού να τελειώνουμε, τι θα κάνουμε, εδώ παρέα θα μείνουμε’. Και μου λέει η Εκάτη άφησέ τον να φύγει, πες να πάει από κει που ήρθε και να γυρίσει όταν είναι έτοιμος να συνεργαστεί. Το είπα αυτό αλλά δεν έφευγε και μου λέει η Εκάτη ... θυμάσαι το σύμβολο; (απευθύνεται στην Κατερίνα). Αυτό, τον στρόφαλο της Εκάτης. Είναι ένα, θα σας το δείξω, είναι ένα περίεργο σχήμα. Έχει στη μέση ένα εξάκτινο αστέρι, ένα κυκλάκι και μετά είναι σαν μαίανδρος αλλά που κάνει τρεις εξοχές, μαίανδρος που κάνει ένα τέτοιο και μετά ένα άλλο τέτοιο, θα σας το δείξω. Μου λέει λοιπόν βάλτου επάνω το σύμβολο. Ποιο σύμβολο; Μετά κατάλαβα ότι εννοούσε αυτό και βλέπω τον στρόφαλο στα χέρια μου και τον βάζω πάνω στον Ασμοδαίο κι έφυγε. Όχι έφυγε, ήταν σαν να έκανε ένα zoom out ή ένα zoom in κάπως κάτω από τον στρόφαλο και έφυγε. Και λέω α! αυτό ήταν το σύμβολό της γι αυτό; Γιατί θεωρείται ότι κάτι διώχνει τους δαίμονες ή θεωρούσαν ότι μπορεί να τους διώχνει ή και να τους φέρει αν δεν είσαι καλό παιδί. Κι αυτό μου έκανε εντύπωση, γιατί εξαφανίστηκε μέσα απ’ τον στρόφαλο. Αυτά τα παράξενα.

Βασίλης:

Μια σκέψη που μου ήρθε όταν έλεγες περιφρόνησέ τον, γιατί σου λέγανε περιφρόνησέ τον και είχες αντίσταση. Απ’ ό,τι ξέρω από την δική μου την εμπειρία η περιφρόνηση είναι απόρριψη από θέση ισχύος, ενώ το μίσος είναι απόρριψη από θέση υποδεέστερη.

Άννα:

Ααα! Είδες τι …

Βασίλης:

Δεν ξέρω αν πιάνουν τόπο εδώ πέρα.

Άννα:

Κατάλαβα. Τελικά δεν ήτανε κάτι κακό αυτό, προφανώς περιφρονώντας εγώ νιώθω ότι είμαι ψηλότερα, αλλά απλά δεν μου άρεσε σαν ….

Βασίλης:

Ναι κι εγώ εκ πρώτης όψεως αισθάνομαι δυσκολία όσο αφορά την έννοια της απόρριψης, πολύ δε περισσότερο όταν τεκμηριώνεται ότι πρέπει να απορρίψω ένα κομμάτι του ίδιου μου του εαυτού. Αλλά φαίνεται ότι μέσα στην τελετουργία περιλαμβάνεται και η απόρριψη από θέση ισχύος. Ενεργοποίηση ειδικών κυττάρων.

Άννα:

Ναι, μπράβο, μπράβο. Προηγουμένως μέσα ξέρετε τι πάθαμε; Συνειδητοποίησα ότι γράφει ακόμα το πρώτο (το μαγνητόφωνο). Είχα πατήσει το επάνω κουμπί από μέσα που είχαμε με την Κατερίνα συνεδρία κι έγραφε. (απευθυνόμενη στην Αναστασία) Αν όμως έχεις την καλοσύνη θα μπορούσες να γράψεις τα κομμάτια που αφορούν την Εκάτη, γιατί δεν ήταν κάτι προσωπικό, γιατί είναι πολύ σημαντικό.

Κάποια στιγμή στο τέλος λέω ωραία, θέλει να ξέρω κάτι ο Κρόουλι; Ξέρεις να ρωτήσουμε η μία την άλλη μέσα από την άλλη. Μου λέει κάποια πράγματα και λέω τώρα εντάξει, αυτά που βρήκε να μου τα πει πριν από λίγες μέρες, κάποια έντονα αυτά τα στοιχεία, αλλά ξαφνικά σε χρόνο ντε τε ένιωσα μια δυσφορία, έναν εκνευρισμό κι ένιωθα ότι ήταν κάποιος μπροστά μου που μ’ έβλεπε έτσι με μια παγωμάρα, παγωμάρα όμως και λέω δεν είναι δυνατόν να είναι ο Κρόουλι αυτός. Δηλαδή νόμιζα ότι ήταν ο Κρόουλι. Και λέω τι έγινε τώρα, συγνώμη, θα αρπαχτούμε τώρα εδώ πέρα;

Βασίλης:

Του έμοιαζε τόσο πολύ;

Άννα:

Δεν έβλεπα. Ένιωθα την παρουσία, ένιωθα το βλέμμα αλλά δεν ήξερα ποιος. Ένιωθα το παγερό βλέμμα το έτσι. Είναι ο τρόπος μου να το συλλαμβάνω. Και της λέω μα νιώθω εκνευρισμό, τι έγινε; Κι αυτή ανησύχησε, μπα δεν θ’ άκουσα εγώ καλά. Λέω παιδί μου δεν είναι αυτό, εσύ μια χαρά. Τέλος πάντων, και της ερχόταν κάτι περίεργο σαν Φύρομ. Μιλάμε κόντευα να εκραγώ, ήταν πολύ περίεργο και ξαφνικό. Τι Φύρομ, μετά λέει Φουρφούρ. Α! χα, χα λέω, Φουρφούρ. Είναι ο κυριούλης εκεί στη Γοητεία. Τι να κάνεις τώρα και φωνάζω πάλι την Εκάτη που είχε έρθει νωρίτερα, γιατί ήταν πολύ γλυκιά η ενέργειά της, πάρα πολύ γλυκιά και λέω τι να κάνω; Τι μου είχε πει να κάνω μετά; Κάτσε να δεις, όχι διώξε τον, μου είπε πες του να πάει κάτω, να κατέβει κάτω στα έγκατα μέχρι να είναι έτοιμος να .. όχι να συνεργαστεί, κάτι τέτοιο πάλι, να πάει κάτω και ν’ ανέβει όταν του πεις εσύ.

Βασίλης:

Να υπηρετήσει;

Άννα:

Να κατέβει και να ξανάρθει όταν τον καλέσω εγώ. Κι αυτό κατευθείαν με χαλάρωσε, δηλαδή έφυγε, πραγματικά έφυγε και έφυγε η ένταση έφυγαν όλα. Ήταν απίστευτο δηλαδή, σε χρόνο μηδέν. Και λέω, κοίταξε να δεις όλα αυτά που .. γιατί εντάξει δεν είναι α! ξαφνικά αρχίσανε οι δαίμονες να μας κυνηγάνε. Αυτό είναι κάτι που το έχω βιώσει κι άλλες στιγμές και όχι χωρίς λόγο. Πάντα υπάρχει μια αφορμή για να ξεσηκωθεί αυτό τώρα. Δεν μπορώ να πω, δεν θα συνέβη αυτό μ’ αυτό που μου ειπώθηκε, δεν είχα λόγο να εκνευριστώ έτσι, οπότε με βοήθησε να καταλάβω τη διαφορά.

Αν λοιπόν μπούμε στη διαδικασία να δουλέψουμε μ’ αυτούς, δηλαδή το ζητάνε πια να δουλέψουμε, ουσιαστικά αυτό διαχειριζόμαστε. Εν τω μεταξύ επειδή μας περιέγραφες αυτό με την Φλοριάννα, λέω να θυμηθώ να της πω να το δουλέψει αυτό. Ξέρεις είναι οι όψεις αυτές, είναι η οργή, είναι η οίηση που είπα την άλλη φορά.

Σοφία:

Πώς να το δουλεύουμε αυτό;

Άννα:

Κοίταξε, τώρα με την Εκάτη, μπορείς να βρεις άλλους τρόπους, απλά τώρα εγώ δεν ξέρω ήρθε και μου έκατσε πάρα πολύ καλά.

Σοφία:

Μπορώ να την επικαλούμαι.

Κατερίνα:

Δεν ρωτάς για το σύμβολο αν πρέπει να βάλουμε αυτό το σύμβολο ή πρέπει να κάνουμε κάτι διαφορετικό;

Άννα:

Ναι θα ρωτήσω. Ουσιαστικά χρειάζεται να μετουσιωθεί. Α! αυτό μου ζητούσαν. Έλεγα στον Ασμοδαίο εκεί, μου είπαν ‘πες του να μετουσιώσει την ενέργειά του ο ίδιος. Όταν αρνήθηκα να τον περιφρονήσω μου είπε ‘τότε πες του να μετουσιώσει μόνος του την ενέργειά του, μπορεί.’ Κι αυτός έκανε τον χαζοχαρούμενο και επέμενα και τέλος πάντων έγινε αυτό με τον στρόφαλο.

Κατερίνα:

Εγώ του είχα βάλει το σπαθί στον λαιμό και του λέω ‘κάτσε καλά και δεν θα με ξαναενοχλήσεις, θα είσαι φρόνιμος και ευγενικός και θα υπηρετείς’.

Άννα:

Βρήκαν τον διάολό τους οι …. Τέλος πάντων είναι πολύ περίεργο αλλά βλέπω ότι έχει πρακτική εφαρμογή.

Σοφία:

Το να επικαλείσαι την Εκάτη και να …

Άννα:

Κοίταξε να δεις αυτούς δεν τους επικαλεστήκαμε καν.

Κατερίνα:

Μόνοι τους έρχονται.

Σοφία:

Όχι δεν λέω γι αυτούς. Όταν η ενέργειά σου δεν είναι ..

Άννα:

Κοίταξε την επόμενη φορά που θα νιώσω κάπως περίεργα θα έχω το νου μου. Και έχοντας τον νου μου πιστεύω ότι θα έρθει. Νομίζω ότι είναι βασικό κατ’ αρχήν, για να έχουμε σημεία αναφοράς, να διαβάσουμε. Γιατί κι εγώ μπορεί να έκανα τη μετάφραση αλλά εντάξει δεν θυμάμαι ονόματα. Έτσι θα μπορεί να έρθει η πληροφορία καλύτερα. Όχι να κάνεις επίκληση- επίκληση, απλά να διαβάσεις μια φορά τα ονόματα. Αυτό σου δημιουργεί σημεία αναφοράς, είναι αρκετό ήδη. Οπότε κατόπιν θα έρθει η πληροφορία, θα σου έρθει. Όπως και ο Ασμοδαίος έχει έρθει, έχει ξανάρθει. Έχει έρθει και στο παρελθόν αρκετές φορές σαν όνομα. Μετά και να έρθουν θα έχεις υπόψη σου ότι αυτό που ακούω σχετίζεται με το τάδε στοιχείο και θα μπορείς να κάνεις την μετουσίωση. Θα δηλώσεις την πρόθεσή σου να καθοδηγηθείς και θα το κάνεις. Όμως ξέρεις αρκεί να μην μπεις στο φόβο ότι είναι κάτι.

Σοφία:

Είναι ένα θέμα αυτό, αλλά όσο περνάει ο καιρός νομίζω ότι γίνεται πιο κατανοητό.

Άννα:

Πόσα χρόνια είπαν; Δύο χρόνια είπαν έχουμε να τα δουλέψουμε αυτά; Μετά λέει θα μπούμε σε άλλο βαθμό.

Σοφία:

Θα μας δουλεύουν αυτοί από πάνω.

Βασίλης:

Όσο αφορά το θέμα της μετουσίωσης, εγώ μέχρι τώρα εφαρμόζω το εξής. ‘Αποδέχομαι, κατανοώ, συγχωρώ, μετανοώ, ευλογώ, φωτίζω και μετουσιώνω κάθε αρνητικότητα σε θετικότητα, μέσα μου και γύρω μου, γύρω μου και μέσα μου’. Δεν ξέρω πως σας φαίνεται;

Άννα:

Μια χαρά. Μια χαρά. Εγώ για να μετουσιώσω ουσιαστικά τα παίρνω στην καρδιά μου. Δηλαδή λέω ‘Δηλώνω την πρόθεσή μου να συν-χωρέσω αυτή την ενέργεια, τον άνθρωπο, το … να συν-χωρέσω στην καρδιά μου αυτή την ενέργεια’, αλλά με την έννοια του να κάνω χώρο για να το βάλω μέσα, όχι συγχωρώ κάτι κατώτερο ή χειρότερο, αυτό μας είχαν δείξει παλαιότερα ‘με την προϋπόθεση να ισορροπήσει, ώστε μπαίνοντας στην καρδιά να έρθει ισορροπημένο’.

Βασίλης:

Το κατανοώ ίσον συγχωρώ; Μπορούμε να το ενσωματώσουμε εδώ;

Άννα:

Κοίταξε, έχει να κάνει με αυτό που εσύ αντιλαμβάνεσαι σ’ αυτά τα λόγια. Μπορεί εσύ να το έχεις διευρύνει τόσο. Εγώ τώρα αν ακούω συγχώρεση όπως έχει στην έννοια της εκκλησίας, στη λογική της εκκλησίας ..

Βασίλης:

Όχι, εγώ το λέω με την έννοια την ετυμολογική, την γραμματική. Δηλαδή συν-χωρώ, χωρώ μαζί.

Άννα:

Α! μπράβο. Κι εγώ μ’ αυτό το λέω.

Βασίλης:

Άρα ειρηνεύω, γαληνεύω.

Άννα:

Κι εγώ αυτό λέω. Κοίτα να δεις! Αυτό από πότε το κάνεις;

Βασίλης:

Δέκα χρόνια και.

Άννα:

Εμένα μου το έφερε ο Ηλίας αυτό, μου το είπε να το κάνω. Μας το είπε δηλαδή πριν ενάμιση-δύο χρόνια, έχει που έφερε αυτή την έννοια της συν-χώρεσης.

Βασίλης:

Το έλεγα και στο ιατρείο αυτό, στους πελάτες, όταν προσπαθούσα να τους πείσω ότι η εκδικητικότητα δεν έχει νόημα και ότι είναι ένα πρόβλημα το οποίο βλάπτει κατ’ αρχήν τους ίδιους.

Άννα:

Και η συν-χώρεση με την έννοια που έχει επικρατήσει στην εκκλησία πάλι δεν έχει νόημα. Δηλαδή για μένα είναι σαν να έχει ‘σε συγχωρώ αλλά εγώ είμαι καλύτερος, εσύ χειρότερος’.

Βασίλης;

Η εκκλησία έχει αποξηράνει και αφυδατώσει λαμπρές έννοιες. Άλλες τις έχει στρεβλώσει και άλλες τις έχει αγνοήσει. Άρα με την συμβατική εκκλησία άκρη δεν υπάρχει. Και σας θυμίζω αυτό που είχα μάθει από προηγούμενες επαφές που είχα με την από κει μεριά. Ο χριστιανισμός για μας είναι ένα πείραμα το οποίο έχει λήξει.

Σοφία:

Αυτό το λέει και ο Κρύων. Είναι τελειωμένες θρησκείες πια. Το τυπικό τους.

Βασίλης:

Του έχουν βγάλει τελείως τα μάτια του χριστιανισμού και έφτασε σε σημείο μη παρέκει.

Κατερίνα:

Εχθές ήρθε ο Μέτατρον, σχετικά με τη μετουσίωση, επειδή ζήτησα να μετουσιώσω κάποιες ενέργειες, ήρθε ο Μέτατρον και μου έδειξε μία μεγάλη χοάνη, ένα χωνί. Και του είπα ότι οι δυσκολίες κλπ να φύγουν και είδα να φεύγουν από πάνω μου καφετιά πράγματα, τέτοια διάφορα τα οποία τα πετάγανε μέσα στη χοάνη. Και έγινε μια περιστροφή, νομίζω ήρθε και ο Σαιν Ζερμαίν με την ιόχρου ενέργεια και εκεί έγινε ένας καθαρισμός.

Βασίλης:

Καθάρισε. Είναι κατ’ εξοχήν καθαριστική η ιόχρους φλόγα.

Κατερίνα:

Σήμερα ήταν κατ’ εξοχήν … αλλά είδα αυτή τη χοάνη, ήταν ένα τεράστιο χωνί.

Άννα:

Ο ψυχίατρος ο (Βασίλης). Δεν σας έχω συστήσει.

Ρόμπερτ:

Α! ναι;

Σοφία:

Μας χρειαζότανε! (γέλια) Είσαστε ακριβώς αυτό που έπρεπε το καινούριο μέλος. Έλειπε η ειδικότης! (γέλια) Οι μανδύες έτοιμοι, έλειπε η ειδικότητα.

Άννα:

Όλγα θα κάνεις το Ruby για να κλείσουμε;

[Κλείνουμε την συνάντηση με την εκτέλεση του Ruby Star από την Όλγα]