Αναμνήσεις από την Ατλαντίδα

Ο Χάπι είναι εδώ! Κατεβαίνω, λέει, από τις Πλειάδες, ενσωματώνομαι στη γήινη πραγματικότητα, μεταφέρω βαθιά ενέργεια και πληροφορίες για εσάς, πληροφορίες μίας άλλης εποχής που φυλάσσονταν στα κρυμμένα, στα απόκρυφα μέρη της Αιγύπτου, μέρη που τώρα πια έχουν εξαφανιστεί και μπορεί σε χιλιάδες και εκατομμύρια χρόνια κάτι να φανεί ξανά, απ’ όλα εκείνα που είναι βαθιά χαμένα μέσα στην άμμο, μέσα στη γη.

Σας καλωσορίζω στη δεύτερη συνάντηση του κύκλου μας, την οποία ζήτησα να γίνει για να μιλήσουμε για όλα αυτά τα μυστικά -μυστικά που υπάρχουν κρυμμένα εδώ. Βλέπω ότι η Άννα δείχνει μια όμορφη φωτογραφία μου -φωτογραφία του Νείλου. Τι είναι ο Χάπι; Είναι το νερό του Νείλου; Είναι μια οντότητα από τις Πλειάδες; Τελικά τι είναι. Είναι ο θεός του Νείλου, της πλημύρας του Νείλου; Χιλιάδες χρόνια πριν, μια νέα γενιά ανθρώπων χτυπούσε την πόρτα της Γης. Ήταν ο άνθρωπος που μπορούσε να νοήσει. Πολλές-πολλές χιλιάδες χρόνια πριν. Οι ανθρωπολόγοι περιγράφουν την πορεία της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους, χρησιμοποιώντας ωραίες, περίεργες ονομασίες και αν επιχειρήσετε να διασταυρώσετε τα λεγόμενά τους με την διαισθητική αντίληψη του τι μπορεί να συμβαίνει ή να έχει συμβεί στη Γη, θα πέσετε έξω. Δεν υπάρχει αντιστοιχία ακριβής -ούτε καν κατά προσέγγιση. Κανονικά, σύμφωνα με τα δεδομένα που είναι γνωστά αυτή τη στιγμή, κανονικά δεν θα πρέπει να υπάρχει πολιτισμός την εποχή που ανέφερα. Δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν άνθρωποι με εξελιγμένη σκέψη, τόσο εξελιγμένη μάλιστα, ώστε να δημιουργήσουν έναν τέτοιο πολιτισμό.

Αυτό που συμβαίνει είναι ότι η Γαία κρύβει καλά τα μυστικά της και δεν μπορείτε να βρείτε πράγματα που έχει κρύψει βαθιά μέσα της για πολύ καιρό. Ψάχνετε χαμένους κρίκους, χαμένους συνδέσμους, που θα συνδέσουν τη μία πληροφορία με την άλλη, για να μπορέσετε να πάτε βαθιά στο παρελθόν και σε όλα όσα έγιναν. Οι αρχαίοι πολιτισμοί δεν εξελίχθηκαν όπως εσείς, με το δικό σας τρόπο. και το γεγονός ότι υπήρξαν τεράστιες γεωλογικές ανακατατάξεις από τότε μέχρι σήμερα, κάνει πλέον αδύνατη την ανίχνευσή τους. Βλέπετε λοιπόν τη Γη ανανεωμένη, να μη δίνει δεκάρα για ό,τι συνέβη στο παρελθόν και κάπως έτσι θα φαίνεται η Γη, χιλιάδες και εκατομμύρια χρόνια μετά από εσάς. -αυτές είναι οι πιθανότητες. Γιατί κάθε φορά ο άνθρωπος ξεκινάει από την αρχή. Αυτό φαντάζει λυτρωτικό σε ένα βαθμό, σε άλλο όμως καθόλου.

Έχουμε πολλά παραμύθια, για τα οποία μπορούμε να μιλήσουμε και αυτό της Ατλαντίδας σας επηρέασε σημαντικά. Επαναφέρω στη μνήμη σας εκείνο το μεγάλο κέντρο στην περιοχή της σημερινής Αιγύπτου, όπου φυλάσσονταν η γνώση. Ήταν το πνευματικό, πολιτικό και εμπορικό κέντρο εκείνη την εποχή. Ποια εποχή; Των εκατομμυρίων χρόνων πριν. Πώς μπορείς να προσδιορίσεις μια εποχή, όταν μιλάς για εύρος όχι δέκα εκατομμυρίων ετών αλλά έστω ενός εκατομμυρίου ετών ή ακόμα πεντακοσίων χιλιάδων ετών; Η ταχύτητα των αλλαγών που συμβαίνουν είναι τεράστια. Δεν μπορεί κάποιος να προσδιορίσει.. αν σας έλεγα ας πούμε, όχι περίπου οκτώ εκατομμύρια χρόνια πριν αλλά επτά εκατομμύρια επτακόσιες σαράντα πέντε χιλιάδες τριακόσια εξήντα οκτώ χρόνια και κάτι μέρες, δεν θα σας προσέφερα τίποτα. Θα εξακολουθούσε να είναι το ίδιο ασύλληπτη αυτή η υπόθεση.

Σας ζητώ να βυθιστείτε στα νερά μου. Οραματιστείτε ότι βυθίζεστε στα νερά μου, στα όμορφα, γαλάζια-μπλε νερά που κάποτε σκουραίνουν, γίνονται πιο σκοτεινά, ανάλογα με την ώρα της ημέρας ή με τις περιοχές απ’ όπου περνούν... ο γαλάζιος Νείλος.

Φέρτε μπροστά στα μάτια σας ένα εικοσάεδρο. Η Άννα σας δείχνει ένα εικοσάεδρο. Φέρτε το μπροστά σας εσωτερικά και κοιτάξτε το. Κοιτάξτε το με τα εσωτερικά σας μάτια. Το στοιχείο του νερού. Το στοιχείο του νερού συνδέεται με αυτό το συγκεκριμένο πλατωνικό στερεό. Είστε βυθισμένοι στα νερά μου, μέσα σε ένα εικοσάεδρο.

Αυτό το εικοσάεδρο που σας περιβάλλει τοποθετήστε το μέσα σε έναν ρόμβο. Ένα ρόμβο. Μέσα στο ρόμβο το εικοσάεδρο περιστρέφεται με ταχύτητα. Εσείς μένετε σταθεροί/σταθερές.

Η περιστροφή είναι δεξιόστροφη, αν την κοιτάξετε από πάνω. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείτε ένα ιδιαίτερο πεδίο, μαγνητικό και όχι μόνο. Αφήστε το εικοσάεδρο να συνεχίσει να περιστρέφεται ταχύτατα μέσα στο ρόμβο -εσείς στο κέντρο του στέκεστε σταθεροί- και πάρτε λίγο χρόνο για να νιώσετε το πεδίο που αναπτύσσεται.

[Σύντομη παύση]

Το πεδίο που αναπτύσσεται σας διαπερνά. Το σώμα σας από νερό. «Το ξέρουμε ότι το σώμα μας αποτελείται κατά 70% περίπου από νερό», θα πείτε. Δεν εννοώ αυτό. Σ’ αυτό το πεδίο είναι σαν να γίνεστε ολόκληροι από νερό. Αποκτάτε τις ιδιότητες του νερού. Γίνεστε ένας πυρήνας νερού. Κατά συνέπεια, ομογενοποιείστε με τα νερά του ποταμού -παραμένετε ωστόσο πυρήνας, μια συγκεκριμένη οντότητα. Ρέετε πλέον ως νερό, μαζί μου.

Κι αυτό που θα ζητήσω τώρα είναι διαφορετικό: θα κατευθυνθείτε σε έναν τόπο αριστερά του Νείλου, αριστερά από τη ροή του ποταμού που κατευθύνεται στη θάλασσα, στο ύψος περίπου της Κένα, η οποία είναι η σημερινή πόλη που βρίσκεται κοντά στα Δένδερα, στην ευρύτερη περιοχή όπου βρίσκονται τα Δένδερα και η Άβυδος. Εκεί υπάρχει μια μικρή έξοδος υδάτων, από την οποία θα μπείτε και θα την ακολουθήσετε υπόγεια, μέχρι τις όχθες της μεγάλης θάλασσας, που κάποτε υπήρξε στην έρημο. Φτάνετε εκεί σε μια άλλη εποχή. Καθώς κινείστε προς τα εκεί, όλο το νερό φιλτράρεται από τα πετρώματα, καθαρίζεται.

Φτάνετε λοιπόν στην περιοχή της μεγάλης θάλασσας, χιλιάδες, εκατομμύρια χρόνια πριν. Εκεί δείτε να συμβαίνει αυτό που συνέβη σε μένα, όταν πρωτοέφτασα στη Γη. Παίρνετε μία μορφή, παίρνετε, θα μπορούσατε να πείτε, σάρκα και οστά. Θέλω να παρακολουθήσετε ως Στοιχείο τα όσα συμβαίνουν. Και το ζητώ αυτό, διότι το νερό κρατάει μνήμες. Έχετε πολλές δικές σας μνήμες εκεί αφημένες.

Τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως τα φαντάζεστε, δεν σας έχω δώσει ακριβείς συντεταγμένες αλλά μια μικρή περιοχή· είναι όμως αυτή η είσοδος για τις μνήμες σας. Το εικοσάεδρο μέσα στον ρόμβο συνεχίζει να περιστρέφεται όλη την ώρα, όσο εσείς είστε Νερό, συνεχίζει να περιστρέφεται και με αυτόν τον τρόπο πλησιάζετε στις συγκεκριμένες χωροχρονικές συντεταγμένες, που είναι αυτή τη στιγμή κατάλληλο για εσάς να δείτε. Θα σας δώσω πέντε λεπτά, για να ανασύρετε ορισμένες πληροφορίες. Ας ξεκινήσουμε από τώρα.

[Παύση 5΄]

Πάρτε μια βαθιά αναπνοή και θυμηθείτε τη σύνδεσή σας μαζί μου, θυμηθείτε ότι είστε νερό, μέσα μου.

Τη μνήμη που ανασύρατε θα την κρατήσετε ολόδική σας. δεν χρειάζεται να τη μοιραστείτε σήμερα. Μπορείτε αργότερα αλλά δεν είναι απαραίτητο. Είναι αυτή που θα σας οδηγήσει στη συνέχεια σε άλλες ανακαλύψεις, που έχουνε σχέση με τις χωροχρονικές συντεταγμένες όπου βρεθήκατε.

«Τελικά Χάπι, μας κάλεσες σ’ αυτόν τον κύκλο για να μιλήσουμε για την Ατλαντίδα;» Υπάρχουν κείμενα και γραφές -γιατί μη γελιέστε, υπήρχε γραφή τότε- που ήταν βαθιά κρυμμένες. Λίγα σχετικά πράγματα αλλά υπάρχουν. Η γνώση που υπήρχε εκεί ήταν πολύ διαφορετική από τις γνώσεις της σημερινής εποχής. Είχαν αναπτύξει επιστήμες αλλά όχι με τον τρόπο που εσείς νομίζετε. Δεν ακολούθησαν δηλαδή την ίδια λογική. Ακόμα και τα μαθηματικά τους ήταν δομημένα σε άλλη βάση, στηρίζονταν σε άλλα αξιώματα. Δεν θα έβγαζε νόημα για εσάς αυτό που χρησιμοποιούσαν τότε, ο τρόπος με τον οποίο δούλευαν τότε. Και αυτό κυρίως λόγω του ότι, κάθε ανθρώπινη «φυλή» σε εισαγωγικά, κάθε περίοδος της ανθρώπινης εξέλιξης, οφείλει να είναι αυτοτελής. Υπάρχουν πληροφορίες που μεταφέρονται αλλά η εξέλιξη, για να είναι πραγματική, πρέπει να είναι αυτοτελής. Να ξετυλίγεται στο πλαίσιο στο οποίο ζουν οι άνθρωποι της εποχής, στο οποίο ζει η ανθρωπότητα μια συγκεκριμένη περίοδο. Και μετά φυσικά ξεκινούν όλα από την αρχή, με πολύ λίγα στοιχεία -πολύ λίγα. Έτσι ώστε το νοητικό να χτίζεται εξαρχής. Ο νους να μη κουβαλάει συντρίμμια και παλιά κελύφη αλλά να οικοδομείται εξαρχής. Αλλιώς δεν θα ήταν μία νέα «φυλή» σε εισαγωγικά, μία καινούρια περίοδος με καινούρια εξέλιξη. Έτσι λοιπόν θα συνεχίσω να ονομάζω «φυλή» την περίοδο της ανάπτυξης της ανθρωπότητας, ως σύνολο όμως· δεν μιλώ για ανθρώπινες φυλές αλλά για την φυλή της ανθρωπότητας.

Αναπτύσσονται λοιπόν αυτοτελώς και το φυσικό σώμα προσαρμόζεται σταδιακά στις νέες γήινες καταστάσεις και ο νους οικοδομεί και τελικά οι επιγνώσεις που κερδίζονται, μεταφέρονται στην επόμενη περίοδο ως εντυπώματα στο DNA -αλλά μόνο μέχρι εκεί. Έτσι υπάρχει μια βάση δεδομένων, από την οποία κάθε οντότητα μπορεί να επιλέξει τι θα εκδηλώσει. Δεν είναι όμως προσκολλημένη νοητικά και συναισθηματικά σε αυτά τα δεδομένα, όπως θα συνέβαινε αν επρόκειτο απλώς για μία νέα μέρα της μίας και ίδιας ζωής.

Οι Ατλάντιοι χρησιμοποιούσαν το αίμα σαν ρευστό ζωής, περισσότερο απ’ ό,τι εσείς σήμερα. Χρησιμοποιούσαν πολύ αίμα, το οποίο μάλιστα διέφερε κατά τι από το δικό σας. Γι’ αυτούς το αίμα ήταν ζωτικό ρευστό που μπορούσε να ζωογονήσει. Υπήρξε μία περίοδος που έπιναν αίμα. Το χρησιμοποιούσαν αυτό ως μέθοδο ενδυνάμωσης. Ήταν επεξεργασμένο αίμα. Υπήρχαν βέβαια και οι φυτοφάγοι, που ήταν κυρίως φτωχοί χωρικοί. Με τις ποσότητες αίματος που κυκλοφορούσαν, κατορθώθηκε να αναπτυχθεί έντονη ψυχική ενέργεια, την οποία στη συνέχεια διοχέτευαν με τον κατάλληλο τρόπο σε διάφορες επιδιώξεις τους. Ακούγεται σαν κάποιο τελετουργικό μαύρης μαγείας στ’ αυτιά σας. Τότε ήταν απλώς η επιστήμη τους. Ήταν αυτό που έκαναν, έχοντας διαπιστώσει ότι λειτουργούσε.

Η επικοινωνία τους σε μία περίοδο γινόταν με υφαντά, κάτι που δεν έχετε δει πουθενά αλλού. Δεν σχεδίαζαν δηλαδή με κάτι εξωτερικό πάνω σε μία επιφάνεια αλλά ύφαιναν τα σύμβολα της γραφής τους. «Καθόλου πρακτικό», σκέπτεστε. «Πώς μπορεί ένας τέτοιος πολιτισμός να μην έχει αναπτύξει τη γραφή, τουλάχιστον με μια γραφίδα πάνω σε πηλό, όπως έκαναν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι;» Μα υπήρχε! Υπήρχε αυτός ο τρόπος. Θα σας πω κάτι που θα σας φανεί, αν όχι αστείο, οπωσδήποτε περίεργο. Ύφαιναν και φορούσαν αυτά που ήθελαν να πουν, κάθε μέρα. «Όχι, όχι, δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό», σκέφτεται η Άννα -και όχι μόνο η Άννα. Χχμ, υπήρξε μία τέτοια πρακτική. Ήταν πολύ εύκολο να προχωρήσουν στην ύφανση. Είχαν αναπτύξει μεθόδους με τις οποίες ύφαιναν γρήγορα και βέβαια δεν ύφαινε ο καθένας για τον εαυτό του αλλά είχε την προσωπική του υφάντρα-γραμματέα…. Γραμματέα-υφαντή.

Στη σημερινή εποχή αυτό θα αντιστοιχούσε στο να έχετε κάποιον γραμματέα, για να τυπώνει τρισδιάστατα όσα έχετε να πείτε -μόνο έτσι θα μπορούσατε να το συλλάβετε. Αργότερα ξεπεράστηκε αυτή η μέθοδος, ξεκίνησε και προωθήθηκε η χρήση της βελόνας, μέχρι που αποφάσισαν να τα αφήσουν όλα αυτά πίσω και να χρησιμοποιήσουν ακατέργαστα υλικά που υπήρχαν διαθέσιμα, για να δημιουργήσουν βιβλιοθήκες -βιβλιοθήκες υλικών. Φαίνεται σαν να παίρνω τυχαία σκόρπιες εικόνες και να τις συνδέω μεταξύ τους, για να φτάξω παράδοξες πληροφορίες για εσάς. Νομίζετε ότι είναι αλήθεια ή ψέματα αυτά που λέω; Και όμως! Είναι αλήθεια!

Έχετε σκεφτεί ποτέ, τι σημαίνει να φοράς αυτό που θέλεις να πεις; Στην πραγματικότητα, αυτό κάνετε και σήμερα, μόνο που δεν μεταφέρετε συγκεκριμένα μηνύματα, εκτός από τις περιπτώσεις που έχετε συγκεκριμένες λέξεις τυπωμένες στις μπλούζες σας. σε κάθε περίπτωση, ντύνεστε ανάλογα με αυτό που θέλετε να εκφράσετε, να δείξετε. Και είναι φυσικό, είναι κάτι που φοράτε. Κοσμεί εσάς και δείχνει όλα όσα θα θέλατε να μεταφέρετε σε έναν άνθρωπο, χωρίς να μιλήσετε. Καταλαβαίνετε ότι δεν απέχει πάρα πολύ αυτή η διαδικασία, αυτή η μέθοδος, απ’ ό,τι σας περιγράφω. Απλώς σ’ εκείνη την περίοδο το μήνυμα ήταν σαφές. Ήταν η λεκτική καταγραφή της ημέρας. Τώρα θα ήθελα μόνο να σκεφτείτε τι ενεργειακό αντίκτυπο μπορεί να είχε αυτό πάνω στα άτομα τα ίδια. Οι εκτυπώσεις 3D, το 3D printing, υπήρχε με κάποιο τρόπο και σε κείνη τη μακρινή εποχή. Μόνο που χρησιμοποιούσαν ένα συγκεκριμένο υλικό σαν αφρό -μέχρι είχαν καταφέρει να εξελίξουν αυτή τη συγκεκριμένη, σε εισαγωγικά «τεχνολογία». Το είχαν κατορθώσει αυτό, λίγο πριν την κατακρήμνιση, λίγο πριν την καταστροφή της Ατλαντίδας.

Είναι λίγο δύσκολο και ηθικά όχι απολύτως αποδεκτό, το να σας βάζει κάποιος στα δεδομένα μίας τέτοιας πανάρχαιας, μυθικής για την εποχή σας, περιόδου. Τώρα μόνο ως μύθο μπορείτε να δεχτείτε αυτό που σας λέω και υπάρχει εξήγηση γι’ αυτό. Δεν είναι απολύτως ηθικά αποδεκτό για κάποιους, επειδή μπαίνουν πάρα πολλοί, με αυτόν τον τρόπο, σε μία κατάσταση αυτοϊκανοποίησης της νοητικής τους ανάγκης για περισσότερες πληροφορίες, για νέες διαδρομές σκέψης. Είναι ένα είδος νοητικού αυνανισμού αυτό. Έτσι για να ξεφύγουμε από μία τέτοια περίπτωση, χρειάζεται να συνδέουμε πάντοτε κάθε πληροφορία που παίρνετε με την τρέχουσα πραγματικότητά σας και να της βρίσκουμε μία θέση εκεί μαζί σας, να τη συνδέουμε με το τρέχον οικοδόμημα της ζωής σας. πώς θα μπορούσατε λοιπόν να αξιοποιήσετε με αυτόν τον τρόπο ό,τι σας είπα σήμερα -ό,τι σας είπα σήμερα. Για παράδειγμα, αυτό το θέμα της γραφής. Η Άννα σκέφτεται, το πολύ-πολύ κάποιος μόδιστρος να βγάλει μια καινούρια μόδα· δεν θα ήταν καθόλου περίεργο και καθόλου δύσκολο αν κάτι τέτοιο διαδοθεί. Και ξαφνικά, όλα τα ψέματα και όλες οι αλήθειες του κόσμου θα φαινόταν καταγεγραμμένα, αντί να λέγονται, να σκορπούν στον αέρα. Αυτό θα έπρεπε να σας πει να προσέξετε τι γράφετε επάνω σας, τι αφήνετε να γραφτεί στα πεδία σας.

Η ιστορικότητα αυτού του γεγονότος έχει χαθεί. Είπαμε ότι όλα αυτά συνέβησαν τόσο μα τόσο παλιά… και ξέρετε κάτι; Θα ξανασυμβούν το ίδιο σύντομα. Θα ξανασυμβούν. Και εκείνες οι πανάρχαιες, οι μυθικές -θα χρησιμοποιώ λοιπόν αυτή τη λέξη για να δείχνω σε εκείνη τη μακρινή περίοδο- εκείνες οι πανάρχαιες εποχές θα αρχίσουν να αναδύονται, γιατί το παρελθόν σας έρχεται να σας βρει από το μέλλον.

Δέχομαι το ερώτημα «Οι άνθρωποι δηλαδή, ας παραδεχτούμε ότι έγραφαν στα ρούχα τους αυτά που ήθελαν να πουν. Αυτό σημαίνει ότι δεν μιλούσαν; Δεν είχαν μία γλώσσα προφορικής επικοινωνίας; Και αν έγραφαν αυτό που ήθελαν να πουν, πώς δεν σκέφτηκαν να δημιουργήσουν βιβλία, βιβλιοθήκες;» Ω, υπήρχαν βιβλιοθήκες! Η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας δεν θα χωρούσε τα έγγραφά τους. Και προηγουμένως μίλησα για βιβλιοθήκες υλικών. Αυτό ανοίγει μια τεράστια συζήτηση. Δεν μπορείτε καν να καταλάβετε τι σημαίνει. Επρόκειτο φυσικά για τις γνώσεις των υλικών και τον εμπλουτισμό τους. Τα υλικά, συγκεκριμένα υλικά, εμπλουτίζονταν με γνώση. «Α, μα ναι! Αυτό κάνουμε σήμερα!», θα πείτε. «Παίρνουμε έναν κρύσταλλο και τον ενεργοποιούμε, χρησιμοποιούμε φράσεις συγκεκριμένες, του λέμε τι θέλουμε να πετύχουμε, μας βοηθά… Άρα δεν είναι τόσο περίεργο τελικά αυτό.» Θα έλεγα ότι είναι πιο προοδευμένο, μάλιστα. Γιατί μιλάτε για το φαινόμενο του εκατοστού πιθήκου… καταλαβαίνετε, σε μια άλλη περίπτωση, πώς το ζωικό βασίλειο γίνεται όλο πιο σοφό και εκπαιδεύεται, καθώς αντιπρόσωποί του ζουν με τους ανθρώπους. Υπάρχουν συλλογικότητες όπως των σκύλων, των γάτων, που ζουν με τους ανθρώπους και εξελίσσονται μαζί τους. Υπάρχουν κι εκείνες οι σκέψεις που έχετε περί της συνομιλίας με τα φυτά, τα δέντρα…

«Πώς είναι να εκπαιδεύεις υλικά;» Χμ, «Έχουμε ακούσει», θα πείτε, «για μηχανές που εκπαιδεύονται, για υπολογιστές που εκπαιδεύονται, για υλικά που έχουν μνήμη…» Φανταστείτε ότι αυτή η διαδικασία τότε, σ’ εκείνη την εποχή, ήταν πολύ προχωρημένη και θα έρθει η ώρα, που οι επιστήμονές σας θα ξαναπιάσουν την ίδια ίνα, την ίδια γραμμή. Γιατί γίνεστε κυρίαρχοι σιγά-σιγά και του ορυκτού βασιλείου. Για την ακρίβεια, σιγά-σιγά μαθαίνετε να συνεργάζεστε καλύτερα και με το ορυκτό βασίλειο, το οποίο δεν είναι απλώς το ορυκτό βασίλειο, είναι τα στοιχεία της φύσης, είναι τα φυσικά στοιχεία. Όχι τα στοιχεία όπως το νερό, η φωτιά αλλά μιλάμε για τα στοιχεία: τα μόρια, τα άτομα, τα σωματίδιά τους. Συνεργάζεστε. Και όταν συμβεί αυτό και με τον κατάλληλο τρόπο εκπαιδευτεί ένα υλικό, αυτό δεν απέχει πολύ από τη μεταστοιχείωση. Δεν απέχει πολύ από την τροποποίηση αυτού του υλικού. Πού σας βάζω, σε τι ροές σκέψεις σας βάζω; Δεν είναι απλώς ένα παραμύθι αυτό που σας λέω, όχι. Ακούγεται ως ένας αρχαίος μύθος, πανάρχαιος αλλά στηρίζεται σε πραγματικά δεδομένα, που δυστυχώς ή ευτυχώς είναι γνωστά σε εμένα και σε για πολλούς άλλους. Ως κυρίαρχος της γης της Αιγύπτου και ως αυτός που συνέβαλε καθοριστικά στη δημιουργία του πολιτισμού όχι μόνο της Αιγύπτου αλλά και όλων των προ-Αιγυπτιακών πολιτισμών της ευρύτερης περιοχής, θα πω και της Ατλαντίδας, μπορώ να γνωρίζω περισσότερα.

Ας περάσουμε σε έναν άλλο χώρο αυτής της μυθικής ηπείρου, της μυθικής χώρας, που υπήρξε κάποτε πραγματικά. Ας περάσουμε στον κεντρικό της χώρο που, όπως σας είχα αναφέρει, εντοπίζονταν στην περιοχή της Δήλου. Εκατομμύρια χρόνια μετά λέτε «Έχει εκπληκτική ενέργεια αυτό το μέρος. Φως, Ήλιος, Απόλλωνας, Ζωή.» Αν δεν ήταν μέρος αυτής της μυθικής χώρας η Δήλος, θα διέθετε αυτά τα χαρακτηριστικά; Με μία έννοια ναι, με άλλη όχι. Γιατί, παρότι ως ένα ιδιαίτερο μέρος της Γαίας διαθέτει τη δική του δυναμική, συγκεντρώθηκαν εκεί ενέργειες από τα πέριξ. Επειδή ακριβώς αποτελούσε το κέντρο, διέρχονταν από εκεί δυναμικές γραμμές σε πάμπολες κατευθύνσεις.

Φυσικά η περιοχή σε τίποτα δεν έμοιαζε με αυτό που είναι τώρα -τίποτα. Τώρα υπάρχει ένα μικρό νησάκι μέσα στο γαλάζιο της θάλασσας. Η Δήλος που βλέπετε είναι ό,τι απέμεινε από τον ευρύτερο κύκλο του κέντρου, του κεντρικού τόπου. Αυτός ο χώρος εξυπηρετούσε στις επικοινωνίες και σε αυτό που θα λέγατε «τηλεπικοινωνίες», γιατί υπήρχαν τηλεπικοινωνίες και δεν ήταν απλώς μέθοδοι που στηρίζονταν σε κατασκευές όπως οι φρικτωρίες· υπήρχαν τηλεπικοινωνίες.

Η Σαχάρα έκανε καλά τη δουλειά της και έκρυψε πολλά. Άλλο τόσο καλά τη δουλειά της έκανε η Αιγηίδα, όλος ο χώρος της ανατολικής Μεσογείου. Υπήρχαν άφθονα νερά. Άφθονα. Υπήρχαν διαμορφωμένες λεκάνες που συνέλεγαν νερά ποταμών, λίμνες και χρησιμοποιούνταν τα νερά τους σε κατασκευές.

Οι Μινύες, οι αρχαίοι σας Μινύες, ως μία φυλή προερχόμενη από το χώρο της νότιας Ατλαντίδας, νυν Αιγύπτου, είχαν μεταφέρει κάποιες κατασκευαστικές πληροφορίες, που είχαν διαδοθεί διά μέσου των αιώνων και με τη χρήση αυτών κατάφεραν τελικά να κάνουν πραγματικά μεγάλα έργα. Και η περίοδος του πραγματικά αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού ήρθε μετά από την περίοδο των Μινύων, που είχαν ετοιμάσει το έδαφος κατά πολύ. Αυτό δεν είναι γνωστό τώρα, επίσης. Δεν υπήρξαν μόνο οι Μινύες, υπήρξαν και άλλα φύλα. Ωστόσο, τη μεγαλύτερη δουλειά προετοιμασίας την έκαναν αυτοί -προετοιμασίας και διασποράς γνώσης. Μόνο που αυτή η προετοιμασία και διασπορά πήρε πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, γιατί δεν ήταν βέβαια στην πρωτογενή μορφή που υπήρχε εκατομμύρια χρόνια πριν αλλά βασίζονταν σε σπαράγματα πληροφοριών, διάσπαρτα κομματάκια γνώσεων. Και η Ελληνική γραφή, το Ελληνικό αλφάβητο, πραγματικά δεν προέρχεται από το Φοινικικό ή άλλο αλλά είναι όλα τους παιδιά, απόγονοι, της παλαιάς γλώσσας. Απλώς κάποιοι λαοί κράτησαν κι άλλες μνήμες και κάποιοι όχι. Κι εκείνοι που κράτησαν μνήμες, μπόρεσαν να αναπτύξουν πολιτισμό.

Εν έτει 2021, μια συμβατική ημερομηνία φυσικά, μιλάμε για όσα έγιναν χιλιάδες και εκατομμύρια χρόνια πριν. Ποια θα ήταν η σημερινή ημερομηνία, χρονολογία έστω, αν θέλατε να υπολογίσετε το χρόνο από ένα σημείο εξαιρετικής σημασίας εκείνης της εποχής; Στη νέα σας περίοδο εξέλιξης, χρησιμοποιείτε ως ορόσημα ημερομηνίες, χρονολογίες γέννησης σπουδαίων μορφών, του Χριστού, του Βούδα, του Μωάμεθ… ημερομηνίες γεγονότων, όπως μετακινήσεις και ηρωικές πράξεις σπουδαίων ανθρώπων. Πώς υπολόγιζαν τις χρονολογίες τους εκείνη την εποχή αλήθεια;

Εκείνη την εποχή ο Νείλος έρεε διαφορετικά. Και επειδή υπήρχε άφθονη βλάστηση, ο ρόλος μου δεν ήταν τόσο εξαιρετικός όσο είναι στις πρόσφατες εποχές. Όταν έχεις άφθονη βλάστηση, η ύπαρξη ενός ποταμού είναι ευχάριστη, χρήσιμη αλλά δεν λες ότι σ’ αυτόν οφείλεται ο πολιτισμός που ανέπτυξες, όπως γίνεται τώρα. Και εκείνη την εποχή την έναρξη της χρονολόγησής τους την βάσισαν σε αστρονομικά στοιχεία. Και συγκεκριμένα, στην εμφάνιση ενός λαμπρού αστέρα. Επρόκειτο για την έκρηξη ενός άστρου, ενός σούπερ νόβα, όπως θα λέγατε. Αυτή τη χρονική στιγμή αποφάσισαν να χρησιμοποιούν ως έναρξη της χρονολόγησής τους. Φυσικά σήμερα δεν έχουνε μείνει καθόλου αποδεικτικά στοιχεία. Θα μπορούσε να βρει κάποιος ορισμένα στοιχεία, αν κοίταζε πολύ βαθιά στη γη και αυτό δεν είναι εφικτό. Στοιχεία που θα παρέπεμπαν στην έκρηξη αυτού του αστέρα. Θυμηθείτε τι σας είχα πει, ότι είχαν αναπτυγμένη αστρονομία και ότι από τότε έμεινε η λατρεία της Νουτ. Στην πραγματικότητα, για μία πολύ μεγάλη χρονική περίοδο, ο ουρανός τους έπαιρνε ένα πολύ ιδιαίτερο κοραλλί χρώμα και αυτό είχε να κάνει με τις αλλαγές των στοιχείων στην ατμόσφαιρα… που περιλαμβάνονταν στον αέρα.

Η Νουτ λοιπόν, η ξαπλωμένη θεά του στερεώματος, δείχνει στην πραγματικότητα την έναρξη της αρίθμησης εκείνης της εποχής. Η έκρηξη που συνέβη ήταν ορατή όχι για μία στιγμή μόνο αλλά για ένα ικανό διάστημα και η περίοδος αυτή αποτυπώνεται στον τρόπο με τον οποίο η Νουτ καταπίνει τον φτερωτό ήλιο και φαίνεται μέσα στο σώμα της. Ταξιδεύει μέσα στο σώμα της, μέχρι τη στιγμή που θα εμφανιστεί ως ήλιος την ημέρα. Εκείνη την εποχή χρησιμοποιούσαν τηλεσκόπια αρκετά ισχυρά, τα οποία όμως ήταν επίπεδα. Και χρησιμοποιούσαν ένα σύστημα αρίθμησης που δεν μοιάζει με οτιδήποτε άλλο απ’ όσα έχετε σκεφτεί. Όμως γι’ αυτό και γι’ άλλα πολλά θα μιλήσουμε σε μία επόμενη συνάντηση.

Για την ώρα θα κλείσω την επικοινωνία μας, τη συνάντησή μας, ζητώντας σας να μου κάνετε ερωτήσεις. Μπορείτε να θέσετε ό,τι ερωτήσεις θα θέλατε.

Χάπι

Ερωταπαντήσεις:

Ερώτηση 1^η: Κάνω συσχέτιση με αυτά που είδα στον διαλογισμό, ότι ήμουν σε μια πιρόγα μέσα και μου φανερώθηκε το φαλαινοδέλφινο, προφανώς από τα κόκκαλα που είδαμε στην έρημο αλλά είδα και μια ουρά ψαριού που μου έδειχνε ότι ήταν γοργόνα. Αν υπήρχαν γοργόνες εκείνη την εποχή -και κατά τον Ποσειδώνα- και αν υπήρχαν πυραμίδες γυάλινες. Έβλεπα γυάλινες πυραμίδες, που εξέπεμπαν ένα πράσινο φως.

Άννα: Θα ρωτήσουμε. Θυμάμαι μόνο ότι ο Ποσειδώνας στο Ταίναρο, που είχε πει ότι υπήρξε ένα είδος freak εννέα εκατομμύρια πριν, και έκανε πειράματα κ.λπ. και είχε και βράγχια. Αν το δούμε έτσι, πιθανώς και να υπήρχαν… [γοργόνες].

Να ρωτήσω λοιπόν για όντα τύπου γοργόνας και αν υπήρχαν πυραμίδες γυάλινες, κρυστάλλινες κ.λπ.

[Σύντομη παύση]

Μου λέει «Ναι αλλά δεν ήταν γυαλί, ήταν κάτι άλλο.» Δεν μου λέει τι αλλά… ότι ήταν ένα υλικό που έμοιαζε γυάλινο αλλά δεν ήταν πραγματικά γυάλινο και εξυπηρετούσαν στο σκοπό της συλλογής ενέργειας εκείνη την εποχή.

Για τα γοργονοειδή, ρώτησα αν υπήρξαν ποτέ τέτοια πλάσματα και αν ήταν αποτέλεσμα πειραμάτων, μου είπε όμως το εξής:

«Η γοργόνα είναι ένα ψάρι που τρώγεται. Δεν είναι άνθρωπος με μορφή ψαριού αλλά ψάρι με χαρακτηριστικά που μοιάζουν με του ανθρώπου.»

Τον ρώτησα, αυτό που είδε τι είναι;

«Ένα ψάρι με χαρακτηριστικά που έμοιαζαν ανθρώπινα»

Και μου θύμισε όντα όπως ο πλατύπους, περίεργα όντα που λες δεν είναι δυνατό να υπάρξει. Μετά θυμήθηκα κάποια ψάρια με μια φάτσα που μοιάζει με ανθρώπου. Προφανώς υπήρχε κάποιο τέτοιο είδος ή μετάλλαξη, που έμοιαζε περισσότερο με άνθρωπο.

Ερώτηση 2^η: Επειδή όπως είπε ο Β., είδε ότι είχαμε μια ενσάρκωση μαζί στη Σκωτία την εποχή της Ατλαντίδας, αυτές οι εικόνες είναι της ψυχής της δικιάς μας ή του συλλογικού νοητικού;

Απάντηση:

Ήσασταν εκεί. Υπήρξατε εκεί. Αλλά επειδή έχει μεσολαβήσει μια τεράστια εξελικτική περίοδος, προφανώς δεν είστε αυτό που ήσασταν τότε και έχετε εξελιχθεί σε βαθμό που να μη θυμίζετε σε τίποτα ακόμα και πολλές φυσικές λειτουργίες που είχατε τότε. Υπάρχουν δεδομένα καταχωρημένα βαθιά μέσα σας, που δεν έρχονται στην επιφάνεια, για να μην προκληθεί μια κατάσταση αταβιστική, για να μην οπισθοχωρήσετε, για να μην επιστρέψετε πίσω. Υπάρχουν δικλείδες ασφαλείας. Δεν θέλει κανένας να ενεργοποιηθούν αρχέγονες διαδικασίες, που δεν είναι καθόλου χρήσιμες στην τρέχουσα περίοδο εξέλιξης του ανθρώπου. Αυτό το ανέφερα ξανά. Υπάρχουν λοιπόν δικλείδες ασφαλείας αλλά επέλεξαν να σας εισάγω σ’ αυτή τη μακρινή περίοδο και ανάμνησή σας και αυτός είναι ο λόγος που ανέφερα νωρίτερα ότι δεν είναι για όλους ηθικά αποδεκτό αυτό το πράγμα.

Έτσι, επιχειρώ με κάποιο τρόπο να συνδέσω, όπως προείπα, τις μνήμες εκείνης της εποχής με την τρέχουσα πραγματικότητά σας, ώστε να υπάρξει γείωση και να χρησιμοποιηθούν πραγματικά για κάτι. Μπορείτε να θεωρήσετε ότι μπήκατε σε μια… περίοδο εμβολιασμού -όχι του εμβολιασμού για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού αλλά εμβολιασμού με μνήμες. Αυτό που σας λέω τώρα, ακούγεται πολύ πονηρό στα αυτιά της Άννας. Πώς μπορεί να σας εμβολιάσει μια μνήμη; Σας προστατεύει από μία ανάλογη κατάσταση, μεγαλύτερου εύρους και ισχύος. Αυτό θα ήθελα να το αφήσουμε στην άκρη για την ώρα και να μου περιγράψετε εσείς μετά από καιρό, πώς νιώθετε ότι λειτούργησε η συγκεκριμένη μνήμη -και όχι μόνο αυτή, γιατί θα πάρετε κι άλλες. Θα ανασύρετε μνήμες. Αυτό από μόνο του θα έχει μεγάλο αντίκτυπο κατ’ αρχάς, στον τρόπο με τον οποίο νιώθετε το χρόνο. Στον τρόπο με τον οποίο αξιολογείτε την πραγματικότητα, σε βάθος χρόνου επίσης. Πάρτε χρόνο και θα το βρείτε μπροστά σας.

Ερώτηση 3^η: Εγώ είδα μία σκηνή που ήμουν πάνω σε μία εξέδρα και σαν να ήταν από κάτω κόσμος πολύς και κάτι έκανα με το χέρι μου. Το κούναγα δεξιά αριστερά… δεν κατάλαβα. Σαν να μαστίγωνα τον αέρα, δεν κατάλαβα τι γινότανε. Μπορεί να μας πει τίποτα;

Άννα: Μου λέει: «Η Εύα σου, διάλεξε δύσκολο δρόμο.» Μου δείχνει μια πυραμίδα και λέει: «Ήταν εργοδηγός.» [γέλια]

Δεν ήταν ακριβώς στην αρχαία Αίγυπτο και τις εκεί πυραμίδες. Πάντως ήταν πυραμίδες και κάτι έδειχνες. Σαν να έκανες σινιάλο στους εργάτες για να καταλάβουν.