1η Συνάντηση

[H μαγνητοφώνηση άρχισε όταν έκανε την παρουσία του η ενέργεια του Άλιστερ Κρόουλι, λέγοντας ότι θέλει να μιλήσει.]

Άννα:

….περίεργες ενέργειες.

Κ.:

Ναι, τι ανατροπές!

Άννα:

Είναι το τελευταίο που περίμενα να μου συμβεί. Μετά από την Μπλαβάτσκυ, που θεωρούσα ότι ήταν το τελευταίο που περίμενα να συμβεί, ο Άλιστερ Κρόουλι είναι το τελευταίο που περίμενα να συμβεί…

[γέλια]

Κ.:

Ναι, το πηγάδι δεν έχει πάτο..

[γέλια]

Άννα:

Για κάνε μου ερωτήσεις έτσι, να κινηθεί λίγο καλύτερα η ενέργεια…

Κ.:

Να κάνω ερωτήσεις γιατί;

Άννα:

Για τον Κρόουλι. Τι θέλει, τι κάνει….

Κ.:

Μήπως θα μπορούσε να μας πει γιατί είναι εδώ, λίγο πιο συγκεκριμένα; Με ποια ενέργεια συνδέεται, νομίζω να μας πει.

Άννα:

Εσύ με ποια συνδέεσαι; Λέει.

Κ.:

Εγώ;

[γέλια]

Είναι ζωηρός!

Άννα:

Γι’ αυτό μ’ έβαζες Ηλία και τα διάβαζα όλα δυνατά – δυνατά; [Σημ.: αναφέρεται σε ένα μικρό εγχειρίδιο με επικλήσεις των αιθέρων. Το βιβλίο βρέθηκε τυχαία στα χέρια της και παρότι απέφυγε να το διαβάσει, ο Ηλίας επέμενε να το κάνει. Για την ιστορία, διάβασε τα κείμενα μεγαλόφωνα λίγες ώρες πριν από τη συνάντηση για την οποία διαβάζετε, αλλά δεν συνέβη απολύτως τίποτα.]

[γέλια]

Κ.:

Τον επικαλέστηκες…

Άννα:

Εγώ; Εγώ δεν φώναζα αυτόν.

Σου λέει πάλι «Εσύ με ποια ενέργεια συνδέεσαι;»

Κ.:

Με τον Ηλία.

Άννα:

Μου λέει «Άφησέ τη να φύγει και έλα να μιλήσουμε μαζί».

Κ.:

Εμένα;

Άννα:

Περίμενε, περίμενε…

Λέω, Σανάτ Κουμάρα, τι κάνω;…

Λέει «Οι αποχρώσεις του ρόδινου του πράσινου και του γαλάζιου είναι μαζί σου».

Και είδα τον εαυτό μου σε ρόδινο, πράσινο και γαλάζιο.

Κ.:

Εγώ πάντως αισθάνομαι την καρδιά μου πολύ ανοιχτή.

Άννα:

Ναι, όχι, δε φοβάμαι, αλλά είναι κάτι…

Για συνδέσου εσύ.

Κ.:

Αα! μου λέει «Με γνωρίζεις καλά, γνωριζόμαστε απ’ τα παλιά – παλιά χρόνια και δουλέψαμε μαζί αρκετές φορές. Και κάναμε πράγματα…… μμ μάλιστα, για τα οποία δεν αισθάνομαι περήφανη.

«Μη ξεχωρίζεις τον εαυτό σου από μένα, μου λέει, γιατί όλα είναι ένα και γιατί δούλεψες και με τις δύο πλευρές για να έρθεις στο σημείο που είσαι. Γιατί αυτό ήταν αναγκαίο και γιατί το κάνατε όλοι. Επομένως, δε χρειάζεται να κρατάτε αρνητική στάση, γιατί γνωρίζετε πολύ καλά για τι μιλάω. Και δεν υπάρχει καλό και κακό. Και γιατί ισχύει ο νόμος της εναντιοδρομίας. Χρειάζεται να περάσετε από την αρνητικότητα για να φτάσετε στην κατάφαση. Αλλά αυτά τα γνωρίζετε ήδη. Να μας πεις λοιπόν, με ποια ενέργεια συνδέεσαι εσύ.»

Αρχικά με τον Σαιν Ζερμαίν, με τον Σανάτ Κουμάρα……. Με την ενέργεια του Σαιν Ζερμαίν.

Άννα:

Προηγουμένως, πριν αρχίσεις να μιλάς, μου λέει: «Τι νομίζεις; Ότι ξέφυγα από την κόλαση κι ήρθα να σε βρω;»

Κ.:

Είναι ενέργεια του Σαιν Ζερμαίν.

Άννα:

Μετά τον Ναπολέοντα όλα είναι απλά οδοντόκρεμες.

[γέλια]

Κ.:

«Να μας πει η Ελισάβετ.»

Παρντόν;

Να μας πεις Ελισάβετ, τι κάνατε με τον Τζον Ντι.

Άννα:

Σε σένα απευθύνεται.

Κ.:

Σε μένα απευθύνεται;

Σε μένα απευθύνεται.

Θα βάλω τα κλάματα, δε ξέρω γιατί.

Άννα:

Είπαμε ότι ανοίγουν τα ακασικά αρχεία, αλλά έλεος, με το μαλακό!

[γέλια]

Κ.:

«Να μας πει λοιπόν η Ελισάβετ τι έκανε με τον Τζον Ντι».

Παρντόν, δε θυμάμαι.

«Δεν παίζατε λέει πάντα fair game».

Άννα, σε παρακαλώ πιάσε, γιατί είμαι ένα βήμα έξω από το ψυχιατρείο, δεν το γλυτώνω.

[γέλια]

Άννα:

Λέω, θα μας πεις τίποτα;

«Ναι, άμα θέλεις, λέει. Θέλεις να ακούσεις; Εγώ είμαι μαζί σας γιατί είστε εσείς εδώ. Δεν είμαι εγώ εδώ, είστε εσείς εδώ.»

Θέλει να πει ότι μπήκαμε εμείς στην ενέργειά του, δεν ήρθε αυτός στη δική μας –ήρθατε στο σπίτι μου δηλαδή και ρωτάτε τι κάνω εγώ εδώ;

[γέλια]

Ωραία… Έχεις να προτείνεις κάτι; Θα τον φωνάζω Άλι. Δε ξέρω γιατί. Τον Ηλία τον φώναζα Έλι.

Μου λέει… μέχρι τώρα τα πήγα καλά και πολύ ήρεμα, αλλά δε ξέρω τι θα συμβεί μ’ αυτόν. Μου λέει: «Ενδέχεται να κάνουμε μια ομάδα για να μελετήσετε τα βιβλία μου. Θα το κάνεις;» μου λέει.

Λέω ναι, χμμ ναι… αν το θεωρεί ο Ηλίας και ο Σανάτ Κουμάρα κατάλληλο, εντάξει. Αλλά να το πω στον Λ. καλύτερα, λέω, που είναι πιο πολύ επ’ αυτού…

Μου λέει «Πες του και θα δεις τι θα σου πει. Εσύ θα το κάνεις.»

Κ.:

Και μου πέρασε κάτι τέτοιο από το νου αστραπιαία… το κέρατό μου!

Άννα:

Ας μη μιλάμε για κέρατα μπροστά του…

[γέλια]

Είναι να μη σου βγει το όνομα, τέλος πάντων.

Κ.:

Άμα σε γνωρίσουνε στην πιάτσα, μετά στην πέφτουν όλοι…. [γέλια]

Μάθαμε ότι φιλιόμαστε, πλακώσανε κι οι….

Άννα:

Αυτό ακριβώς! Αυτό ακριβώς! Ανοίξαμε και σας περιμένουμε παιδιά…

[γέλια]

Κ.:

Δε το θυμάσαι αυτό που είχε έρθει; «Ανοίξαμε και σας περιμένουμε;»

Όχι αυτόν τον Μάιο, τον περασμένο, όταν είχε πεθάνει ο θείος μου και πέρασα αυτή τη μύηση, ας πούμε, ότι είχα κρατηθεί έξω απ’ αυτό, ήρθες και μου είπες, «είπε ο Ηλίας ‘Ανοίξαμε και σας περιμένουμε’». Και σου λέω, τι είναι αυτό ρε Άννα; Και λες, «Είπε ο Ηλίας: κάποιες δυνατότητες που δεν φαίνονται τώρα, και θα φανούν στο μέλλον».

Άννα:

Φανήκανε….

Κ.:

Χαράς ευαγγέλια…

Άννα:

Ηλία, πού είσαι; Έλα να χαρείς.

Οϊ..

Έκανα ένα σταυρό εγώ τώρα. Είπα ας ρίξουμε ένα σταυρό στη μέση να παίζει…

Αλλά μου λέει ο Ηλίας «Ο Άλιστερ Κρόουλι είμαι εγώ. Να τον δεχτείς όπως εμένα.»

Μάλιστα.

Ε, καλά... Λέει «Περιόρισε τις μετακινήσεις σου αυτό το διάστημα και άρχισε να διαβάζεις». Λες και μετακινούμαι. Μα δε μετακινούμαι….

Κ.:

Για μένα το λέει. Μου το ‘χει ξαναπεί.

Άννα:

Μου λέει «Χρειάζεται να διαβάσεις τα βιβλία μου, για να δεις πόσο κοντά είσαι σ’ αυτά που είπα. Λες τα ίδια πράγματα με άλλο τρόπο, μου λέει, κι εσένα σε δέχονται. Εμένα όχι.»

Έχει παράπονο…

Κ.:

Ναι μωρέ, μη το βλέπεις έτσι.

Άννα:

Ναι, άλλοι καιροί αυτοί.

«Θα σε παρακαλέσω να διαβάσεις τα βιβλία και να κρατήσεις σημειώσεις. Και όποιος έρχεται να του μιλάς για μένα και να του λες την αλήθεια για μένα και για όσα έκανα. Δεν ήμουν αυτός που νομίζετε. Ήμουν τελείως διαφορετικός. Τελείως άλλος. Αυτά που μένουν τελικά, είναι αυτά που εντυπωσιάζουν τον ανθρώπινο νου και χάνεται η συνέχεια. Παραδέξου ότι εσύ με έφερες εδώ, με τις πράξεις σου, με τα κατορθώματά σου. Μ’ έφερες και εγκαταστάθηκα και τώρα θέλω να συμμετέχω κι εγώ στο παιχνίδι. Αδημονείς; Μου λέει. Έτσι είναι.»

Λέω, ό,τι είναι κατάλληλο να γίνει στο όνομα του Πατέρα, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αν δεν είναι κατάλληλο, αν δεν είναι κάτι που υπάρχει στην καρδιά του Πατέρα, να μη συμβεί.

Μου λέει «Το λες αυτό γιατί φοβάσαι.»

Τι μου είπε μετά; «Οι αδυναμίες σου είναι ορατές στο διάστημα. Κάθεσαι και προσκυνάς το σύμπαν, γιατί δεν ξέρεις τι σε περιμένει. Δε χρειάζεται να κάνεις πίσω, λέει. Δώσε το χέρι στον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα κι έλα να χορέψουμε μαζί.»

Μου λέει «Θα δεις, θα σε φέρω πίσω στο πι και φι.»

Πραγματικά, του δίνω το χέρι μου για να δω που θα με βγάλει.

Κ.:

Μου λέει: «Έλση, πες της να μη φοβάται.» Μου φωνάζει «Έλση, Έλση».

[γέλια]

Άννα:

«Ξυπόλητη, μου λέει. Ντύσου κι άφησε τα πόδια σου γυμνά. Ωραία.

Πας ψηλά, θα δεις, εκεί που δεν υπάρχει κανένας άλλος.»

Μου είπε το όνομα «Αβαλοκιτεσβάρα». Μου λέει «Πηγαίνεις εκεί που δεν υπάρχει ούτε Πατέρας, ούτε Υιός. Είσαι μόνο εσύ. Η αποθήκη της συνειδητότητας έχει μέσα πάρα πολλά μαραφέτια. Πιάσε με να χορέψουμε και θα σου δείξω.»

Ωραία, τα «Κύματα του Δουνάβεως» χορεύουμε.

Του λέω, ο Πατέρας είναι και σε σένα, δεν υπάρχει τίποτα πέρα από τον Πατέρα.

Μου λέει «Ωραία. Εντάξει. Άφησέ με τώρα να σε οδηγήσω.»

Πάμε βαθιά, κάτω από μια σκεπή. Μοιάζει με ένα παράπηγμα στην περιοχή του Λονδίνου. Στο City. Υπάρχει μια αποθήκη. Μπαίνω μέσα. Έχει πολλά άχυρα γύρω – γύρω.

Κ.:

Τα βλέπω κι εγώ αυτά.

Άννα:

«Ένα τραπέζι, μια λάμπα με φυτίλι...

Κρατάω ένα πυρσό, λέει. Σταδιακά σκοτεινιάζει όλο και πιο πολύ. Φαίνονται δυο μάτια να με κοιτούν απ’ το βάθος. Είσαι εσύ. Έρχομαι και κάθομαι δίπλα σου. Γειτνιάζουμε, λέει.

Μου λέει, πρόσεξε τώρα τι βλέπεις. Σε σηκώνει ψηλά ο Άλιστερ Κρόουλι και σ’ αφήνει να πέσεις χάμω και να χορέψεις. (Πολύς χορός…). Ξυπνάνε οι κότες και κακαρίζουν.»

Βλέπεις εσύ τίποτε άλλο;

Κ.:

Χάρτες;

Άννα:

«Κοίταξε στο ταβάνι, λέει.

Συρματόπλεγμα. Η αποθήκη έχει ένα δεύτερο όροφο. Ανεβαίνω από μια ξύλινη σκάλα, αυτές τις φορητές.

Εκεί βρίσκονται τα εργαλεία μου, λέει. Καθόμαστε μαζί και κάνουμε μαγικά.

Μου λέει, ήρθες κι έφυγες σα φτερό στον άνεμο. Δεν έμεινες πολύ μαζί μου, κάθισες μόνο για λίγο. Σε περίμενα και δεν ήρθες. Μου λέει, μη φοβηθείς, έρχονται κι άλλα μετά από μένα. Πες στη φίλη σου να συνεχίσει.

Κ.:

«Δεν πρέπει να φοβάστε το σκοτάδι. Εσείς το βαφτίζετε έτσι. Δεν είναι παρά ένα παιχνίδι, για να μπορέσετε να επιστρέψετε σε μένα πιο πλήρεις. Συνειδητοποιείτε όλες μου τις πλευρές μία προς μία και επιστρέφετε συνειδητοί, γνωρίζοντας ότι όλα είμαι εγώ. Μη διαχωρίζετε. Και μην ακούτε αυτά που σας λένε. Αφήστε τα μάτια σας να συνηθίσουν στο σκοτάδι. Εγώ είμαι παντού.

Ο Άλιστερ έρχεται και φεύγει κι ακολουθούν κι άλλοι μετά τον Άλιστερ. Ο καθένας φέρνει κάτι και τ’ αφήνει στην ποδιά σου. Είναι τα δώρα μου. Δεν είναι παρά πτυχές της ύπαρξης. Χρειάζεται να μείνεις κοντά του και να μεταφέρεις αυτά που θα σου πει. Χρειάζεται να τον ακούσεις προσεκτικά, γιατί έχει πολλά να πει, καινούρια πράγματα να φέρει, και μπορεί να σε διδάξει. Αυτό που δεν άφησες τότε να γίνει, γίνεται τώρα. Είναι ο δάσκαλός σου. Ένας απ’ αυτούς. Κι έτσι επιτελείται η μεγάλη συγχώνευση. Φέρνουμε παλιά εργαλεία για να τα βαφτίσουμε στη νέα ενέργεια. γιατί όλα συνδέονται με όλα. Κι αναβαπτίζετε παλιές ενέργειες στις νέες δονήσεις. Το άπειρο τα περιλαμβάνει όλα.»

Βλέπω ένα 8 τώρα.

Άννα:

Μμ, κι εγώ. το σύμβολο του άπειρου.

Κ.:

Για συνέχισε…

Άννα:

Του λέω, ποιο είναι το σύμβολό σου; Πώς να εστιάζομαι σε σένα;

Μου λέει: «Η απαστράπτουσα ασπίδα του Αβαλοκιτεσβάρα»

«Κάνε έλεος και συνέχισε», λέει.

Μια τριγωνική ασπίδα είναι. Είναι περίεργη γιατί έχει… είναι τρίγωνο αλλά με κοιλώματα δεξιά – αριστερά - κάτω, οπότε ουσιαστικά δεν καλύπτει μεγάλη επιφάνεια.

Μου λέει «Συνέχισε, το τρίγωνο των Βερμούδων είναι πολύ κοντά».

Λέω, τι θα κάνουμε λοιπόν;

Λέει «Πες τι θέλεις».

Λέει «Να κάνεις μια ομάδα που θα μιλάτε για μένα και γι’ αυτά που έκανα».

Ρωτάω και πάλι για τον Λ.

«Ο Λ. θα συμμετέχει αν θέλει, αλλά δεν είναι κατάλληλος για να το συνεχίσει αυτό. Να του πεις όμως να σου δώσει όσες πληροφορίες διαθέτει. Δεν διευρύνεται η συνειδητότητα κοιτώντας προς το παρελθόν, αλλά μετατρέποντας τα δεδομένα σε καινούρια ξεκινήματα. Καινούριες αρχές. Καινούριες συμφωνίες, καινούριες μορφές. Ό,τι έχει γίνει ξεχάστε το. Τώρα ξεκινά κάτι καινούριο και είμαστε μαζί. Θα κρατήσει περίπου τρεις μήνες αυτή η ομάδα.

Θα είναι καλό, μου λέει, τρεις μήνες θα είναι καλό. Κάθε Τετάρτη, εννιά με δέκα.

Βάλε μπροστά, λέει, απ’ αυτήν την Τετάρτη κιόλας. Ξεκινάμε.»

Λέω: υπάρχει κάτι που θες να μου πεις για να πειστούν ότι είσαι εσύ; Δεν ξέρω γιατί το ρώτησα αλλά… κάτι αναγνωρίσιμο..

Μου λέει «Η φροντίδα της μητέρας μ’ έφερε κοντά στον πατέρα.»

Και μου λέει, «Ήμουν ερωτευμένος με τη μητέρα μου. Πρόσεξε, να το πεις αυτό. Δεν την άφησα ποτέ να φύγει από κοντά μου.»

Ρωτάω, στο φυσικό πεδίο ή εσωτερικά;

«Εσωτερικά, μου λέει, ίσχυσε κάτι άλλο».

Ok. Λέω, αυτό είναι;

«Ναι, μου λέει, θα το καταλάβεις όταν το δεις.»

Κ.:

Εγώ τι ρόλο παίζω;

Άννα:

Η Έλση;

[γέλια]

Απάντηση:

«Θα μιλήσει, θα διαβάσει, θα γράψει, θα τα μεταφέρει…

Θα τα κάνει όλα, με άλλα λόγια. Θα έρχεται να σε βρίσκει συχνά και να μιλάτε για μένα.»

Και σου λέει «Θα έρχεσαι;»

Κ.:

Εννιά με δέκα; No doubt.

Άννα:

Λέει «Άφησέ τη τώρα να πάει να ξεκουραστεί.»

Μου λέει «Εντάξει, είμαστε μαζί τώρα. Σε ελέγχω.»

Λέω: Χα! Δεν κατάλαβα! Δε δέχομαι ελέγχους. Με ελέγχει ο Πατέρας, με ελέγχει ο Δημιουργός, ο Θεϊκός μου Εαυτός. Τέλος πάντων, «ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ»!

Κ.:

…για να ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα.

[γέλια]

Άννα:

Μου λέει «…Ελέγχω τις δυνατότητές σου».

Οk.

Τελικά, τι είναι αυτό το βιβλίο με τα κλειδιά του Ενώχ, το μικρό;

[Σημ.: βλέπε την προηγούμενη σημείωση]

«Η αλήθεια είναι, μου λέει, ότι τίποτε δεν έγινε μ’ αυτά»

Κ.:

Αααα Ok.

Άννα:

Πήρα μια χρήσιμη απάντηση!

«Για να το δεις χρειάζεται να σηκώσεις το πέπλο της Ίσιδας. Να προφερθούν σε πανσέληνο τρεις φορές το καθένα.»

Κ.:

Ποια;

Άννα:

Τα κλειδιά.

Μου λέει «Συνεννοήσου να το κάνετε αν θέλεις.»

Ok…

Κ.:

Ok, να το κάνουμε!

Άννα:

Να το κάνουμε; Πήγα να πω «Ok, δε σκοτώνομαι κιόλας…»

Κ.:

Ναι, γιατί όχι, να παίξουμε. Άλλωστε, έχουμε στην ενέργεια και τον Ελιέζερ…

Άννα:

Ωωω, τον εξέχασα αυτόν. Jesus!!!

K.:

Μοιάζει και με το Άλιστερ. Έχει καμιά σχέση; Για ρώτα.

Άννα:

«Κουμπί, κουμπί…»

Όπως λέμε «τι παιδί κουμπί κι αυτός»;

«Όχι, μου λέει, δεν έχει σχέση μ’ αυτόν.»

Κ.:

Μάλιστα, ωραίος ο κύριος Κρόουλι!