Η Εξαρτώμενη Αντίληψη του Εαυτού

Η λέξη Εαυτός από μόνη της είναι στην ουσία της απροσδιόριστη. Προερχόμενη από την προσωπική αντωνυμία της αρχαίας Ελληνικής «εαυτού», σημαίνει περιφραστικά «αυτού του ιδίου». Η αντωνυμία «εαυτού» λοιπόν, χωρίς να αποτελεί η ίδια προσδιορισμό για το υποκείμενο, εκφράζει τη σύνδεση του υποκειμένου με τις ποιότητες και τα χαρακτηριστικά που το «Εγώ», ως κέντρο συνείδησης, αναγνωρίζει ως δικά του και εκδηλώνει.

Σε ελεύθερη απόδοση, θα μπορούσαμε να πούμε ότι «Εαυτός» είναι όλα όσα περιλαμβάνονται στην αντίληψη του «Εγώ Είμαι».

Είτε αναφερόμαστε στον ‘εαυτό’ ως τμήμα και σύμβολο του ευρύτερου ‘Εαυτού’ το οποίο αποτελεί σύνολο των ήδη αναγνωρισμένων τάσεων και ποιοτήτων που συνθέτουν την προσωπικότητα του ατόμου, είτε στον ‘Εαυτό’ ως μία ευρύτερη οντότητα που συμπεριλαμβάνει το σημαίνον ‘εαυτός’, το σημαινόμενο αλλά και εκείνες τις τάσεις και ποιότητες που δεν έχουν ακόμα αναγνωριστεί και εκφραστεί, μιλάμε για ένα κέντρο ζωής και συνείδησης που αντιλαμβάνεται αυτό που είναι μέσω των συνδέσεων που αναπτύσσονται ανάμεσα στα συστατικά του στοιχεία.

Ο μυθικός Θησέας ταξίδεψε μέχρι την Κρήτη για να σκοτώσει τον Μινώταυρο στα βάθη του λαβύρινθου και το κατάφερε με τη βοήθεια του μίτου/ειρμού της Αριάδνης. Κατ’ αναλογία, η διττή υπόσταση του εγώ που κρύβεται στα βάθη της ύπαρξης σχηματίζει τάσεις και ορμές που, αν μείνουν ανεξέλεγκτες, μπορούν να λειτουργήσουν ανισόρροπα εις βάρος άλλων όψεων, κάνοντας το σύνολο του εαυτού να υποφέρει. Στο λαβύρινθο, τον τόπο του διπλού πέλεκυ, μόνο ο ειρμός -και άρα η σημασιοδότηση- μπορεί να οδηγήσει αυτές τις τάσεις και ορμές στον συνειδητό νου ώστε, αναγνωρίζοντάς τες ως δικές του, να τις διαχειριστεί και να τις ενσωματώσει στον εαυτό.

Ωστόσο, η αληθινή ταυτότητα του Εγώ εξακολουθεί να διαφεύγει και γίνεται αντιληπτό μοναχά από όσα βιώνει και εκδηλώνει. Είναι μήπως αυτή η αντωνυμία (‘αντί-ονόματος’) μια άλλη Shemhamphorasch που υποδηλώνει το άρρητο, το μη δυνάμενο να εκφραστεί;

Στη συνέχεια, θα παραθέσουμε μια σειρά προτάσεων, με σκοπό την κατανόηση της Αλήθειας του Εαυτού.

Ο εαυτός, κατά την εσώτερη Αλήθεια που αναφέρεται από κάποιους ως ‘Εγώ Ειμί Παρουσία’, είναι το σύνολο των ιδεών και πεποιθήσεων που έχει ενστερνιστεί ένα άτομο κατά τη διάρκεια της ζωής. Η εμπειρία των σχέσεων που αναπτύσσονται βάσει των παραπάνω πεποιθήσεων αποτυπώνεται στο πνευματικό σώμα, συμπληρώνοντας την εικόνα του Θείου Νου.

Οι εξαρτώμενες αντιλήψεις (εξαρτώμενες διότι προκύπτουν από τη συσχέτιση των προαναφερόμενων πεποιθήσεων, την επεξεργασία τους και την ανατροφοδότηση που παίρνει ο εαυτός από την πραγμάτωσή τους) σχηματίζουν μια γέφυρα συνείδησης που εντυπώνεται βαθιά στο νοητικό σύστημα του υποκειμένου, δημιουργώντας έτσι μία κλίμακα αξιών ανάλογα με την ανταπόκριση που βρίσκουν αυτές οι αντιλήψεις στο ήδη υπάρχον πλαίσιο.

Οι νευρωνικές συνάψεις παίζουν το ρόλο της δικτύωσης της συνειδητότητας. Αυτό είναι ένα δίκτυο που συμμετέχει εξ’ ορισμού τόσο στο τρισδιάστατο φυσικό πεδίο, όσο και στο λεπτοφυές ενεργειακό σώμα και είναι ο χώρος στον οποίο διαμορφώνεται η πληροφορία. Κατά συνέπεια, η αντίληψη του εαυτού διαμορφώνεται βάσει των διεργασιών που λαμβάνουν χώρα στο νευρωνικό δικτύωμα και οι οποίες επηρεάζονται τόσο από τη βιοχημική ισορροπία του οργανισμού όσο και από το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο και τις λοιπές θεμελιώδεις δυνάμεις που επιδρούν στη διαδικασία της μεταβίβασης.

Οι νευροδιαβιβαστές, δηλαδή οι ουσίες που μεταβιβάζουν την πληροφορία ανάμεσα στα νευρικά κύτταρα, είναι οι φορείς της λεγόμενης ‘θυμαπάτης’. Με άλλα λόγια, ενθαρρύνουμε τον αναγνώστη να κοιτάξει καλύτερα στην βιοχημική / ηλεκτροχημική ισορροπία του οργανισμού του για να εντοπίσει την πηγή του άγχους, του συναισθηματικού πόνου και της χαράς, του ύψους και του βάθους των συναισθημάτων του. Γιατί το θυμικό του σώμα αποτελεί καρπό της συνδυασμένης λειτουργίας αρκετών οργάνων / συστημάτων, μεταξύ των οποίων βρίσκονται και ορμονικό και το νευρικό σύστημα.

Η διαδικασία της σκέψης αποτελεί επίσης μια φυσική διαδικασία που λαμβάνει χώρα στα πλαίσια της λειτουργίας του εγκεφάλου. Αυτή η λειτουργία της σκέψης επηρεάζεται άμεσα από τους νευροδιαβιβαστές / φορείς της θυμαπάτης.

(Οι παραπάνω προτάσεις δεν υπονοούν, φυσικά, ότι η λειτουργία της σκέψης καθορίζεται αποκλειστικά από ‘εξωτερικούς’ παράγοντες, απλά ότι οι ‘εσωτερικοί’ παράγοντες εκφράζονται μέσω των ίδιων θεμελιωδών δυνάμεων που διέπουν το φυσικό σώμα.)

Η ενέργεια της Ζωής διοχετεύεται στο φυσικό σώμα μέσω της κυκλοφορίας του αίματος. Τα άτομα και κάποια από τα μόρια που απαρτίζουν τα κύτταρα του φυσικού σώματος δεν θα πάψουν να υπάρχουν μετά τη διάλυσή του, όμως οι κυτταρικές δομές που έχουν δομηθεί έτσι ώστε να αναγνωρίζουν τη σχέση που τις συνδέει και να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, που έχουν δηλαδή δομηθεί βάσει της αναγνώρισης ενός ‘κοινού σχεδίου’, τελικά θα διαλυθούν εις τα εξ ων συνετέθησαν.

Φαίνεται λοιπόν ότι η βάση της ατομικής έκφρασης του ανθρώπου (και όχι μόνο) στη γη, αυτό που κρατά τα στοιχεία της ύλης ενωμένα σε ένα ενιαίο λειτουργικό σύνολο, είναι ο ‘Σκοπός’ –αν και δεν πρόκειται για ένα σκοπό επιβαλλόμενο έξωθεν, αλλά για αυτό που αποτελεί έκφραση της συλλογικής Αλήθειας/Οντότητας (δηλ. του ‘Εαυτού’) και αναγνωρίζεται ως ‘Σκοπός’ από αυτή, είτε συνειδητά για τον μικρό ‘εαυτό’ είτε ασυνείδητα.

Αν εξετάσουμε αυτόν το σκοπό, θα διαπιστώσουμε ότι συνδέεται άμεσα με την έννοια της Θέλησης-για-πραγμάτωση του κοινού σχεδίου στο οποίο συμμετέχει όλο το σύστημα κυττάρων – οργάνων – ιστών που απαρτίζουν το φυσικό, ορατό μέρος μιας οντότητας.

«Αποκύημα της φαντασίας ή αλήθεια;»

Αυτή είναι η ερώτηση στην οποία καταλήγουμε αναπόφευκτα, όταν αναρωτηθούμε αν οι νοητικές διεργασίες, οι εσωτερικές συλλήψεις και οι μυστικιστικές εμπειρίες είναι πραγματικές ή όχι. Τις αντιλαμβανόμαστε ως βίωμα και ως μέρος του Εαυτού μας αλλά δεν μπορούμε να τις αντιστοιχίσουμε άμεσα σε εξωτερικά γεγονότα και, συχνά, ούτε να τις συνδέσουμε με προϋπάρχοντες ειρμούς σκέψης και πρότερα συμπεράσματα –αν και μια ειλικρινής και ενδελεχής εξέταση του παρελθόντος πιθανότατα θα έδειχνε ότι δεν εμφανίζονται εκ του μηδενός.

Η λάβρυς, ο διπλός πέλεκυς, φαίνεται να παίζει σημαντικό ρόλο και σε αυτή την περίπτωση. Η λαμπερή Πασιφάη, κόρη του Ήλιου, θέλησε να γονιμοποιηθεί από τον ταύρο του Ποσειδώνα, θεού των υδάτων. Ντύθηκε με τη μορφή που ο ταύρος αναγνώριζε ως δική του και αποτέλεσμα της συνεύρεσης ήταν η γέννηση του Αστέριου, με κεφάλι ταύρου και σώμα ανθρώπου. Και ο Αστέριος καταβρόχθιζε επτά νέους και επτά νέες κάθε χρόνο (ή κάθε εννέα χρόνια κατά μια άλλη εκδοχή).

Μια σκιά κρυμμένη στον λαβύρινθο, η ενσαρκωμένη όψη του ουρανού και της γης τρέφεται αποκλειστικά με ανθρώπινη σάρκα, σε ίσες ποσότητες θηλυκή και αρσενική. Ο συνειρμός μας οδηγεί στη σκέψη του εαυτού που χωρίζει και ενώνει με μόνο σκοπό να αναλώσει την ύλη για να παρατείνει την ύπαρξή του στο σκοτάδι. Η ύπαρξη αυτή, εικόνα του χαμένου νου που παραπαίει ανάμεσα στο ψέμα και την αλήθεια, επιθυμεί μοναχά να ζει - αλλά σκορπίζει φόβο. Χρειάζεται ο μίτος (το νήμα της σκέψης, ο ειρμός της πολύ αγνής Αριάδνης / Αρι-άγνης, της ελεύθερης από κάθε προκατάληψη) που θα βοηθήσει τον Θησέα να κατακερματίσει τη φοβερή εικόνα και να θέσει ένα τέλος στο πρόβλημα.

Και ο μίτος είναι του Έρωτα.

Γιατί είναι ο αρχέγονος Έρως / Φάνης αυτό που συνδέει τα δύο άκρα, τη Γη με τον Ουρανό, την Ύλη με το Πνεύμα και το σημαίνον με το σημαινόμενο δημιουργώντας τον ειρμό, δίνοντας το νόημα που φωτίζει και διαλύει τη σκιά του φόβου και της αμφι-βολίας. Ο ανδρόγυνος Φάνης / Έρως σχηματίζει το φαίνεσθαι, την εκδήλωση, όταν εκκολάπτεται από το Κοσμικό Αυγό που περιβάλουν οι οφιοειδείς Χρόνος και Ανάγκη, σε αντιπαραβολή με τον χαοτικό Μινώταυρο που κρύβεται στον (επίσης οφιοειδή) λαβύρινθο τρεφόμενος με θηλυκά και αρσενικά, άνευ ειρμού.

Με ανάλογο τρόπο θα έπρεπε, ίσως, να αντιμετωπίσουμε κάθε ‘φαντασίωση’ και ‘όραμα’ που προβάλει από τα βάθη του ασυνείδητου: επιτρέποντας στον Ιερό Έρωτα να δημιουργήσει νέους ειρμούς και να σημασιοδοτήσει τους Μινώταυρους της συνείδησής μας.

Γιατί το ουσιαστικό ερώτημα δεν ήταν ποτέ αν οι συλλήψεις μας είναι αληθινές ή απλά αποκυήματα της φαντασίας αλλά μάλλον το ποια είναι η ισορροπημένη θέση γι’ αυτές στη Σύνθεση του Εαυτού.