Εισαγωγή

«Οι Γλώσσες των Θεών» ήταν ο τίτλος ενός σεμιναρίου τεσσάρων μηνιαίων, διήμερων συναντήσεων, που έγιναν κατά την περίοδο Ιουνίου-Σεπτεμβρίου 2016, στο χώρο της α.μ.κ.ε. «Ελευσίνια Μυστήρια» στην Αθήνα, μέσω διαυλισμού. Οι διαυλισμοί των οκτώ ημερών του σεμιναρίου απομαγνητοφωνήθηκαν και βρίσκονται στη διάθεσή σας, στις σελίδες αυτού του βιβλίου.

Όπως γίνεται συχνά στους κύκλους που συντονίζω, η καθοδήγηση για τη διοργάνωση του σεμιναρίου δεν περιείχε λεπτομέρειες για το αντικείμενο στο οποίο αφορούσε. Έτσι, αυτό που περιμέναμε βάσει του τίτλου ήταν ένα σεμινάριο, στο οποίο θα μαθαίναμε κάποιο νέο τρόπο επικοινωνίας με τους Ολύμπιους και τις οντότητες του Φωτός. Με το ξεκίνημα του κύκλου, βρεθήκαμε μπροστά σε μια νέα κοσμογονία, βασισμένη στους ειρμούς της Θείας Σκέψης και μάθαμε να περιγράφουμε τη γήινη εμπειρία με νέους όρους. Τελικά, ξετυλίχτηκε μπροστά μας μια συναρπαστική εισαγωγή στη δημιουργία μιας νέας γλώσσας, κατάλληλης για τις ανάγκες της νέας εποχής. Μιας γλώσσας η οποία, προσαρμοσμένη στη δυναμική που αναπτύσσεται με την είσοδό μας στην μεγάλη εποχή του Υδροχόου και χρησιμοποιώντας ως βάση τη δομή των Πλατωνικών στερών, όχι μόνο θα διευκολύνει τη διατύπωση της πληροφορίας περισσότερων του ενός πεδίων αλλά επίσης θα υποστηρίξει κατάλληλα την περαιτέρω συνειδησιακή / νοητική διεύρυνση, όσων θα τη χρησιμοποιούν και θα σκέφτονται μέσω αυτής.

Η δημιουργία αυτής της νέας γλώσσας δεν στηρίζεται σε μια διαδικασία του κατώτερου νοητικού πεδίου· αντίθετα, κινήθηκε και εξακολουθεί να υποστηρίζεται από ένα σημαντικό ρεύμα ενέργειας, που έλκει από τα ανώτερα πνευματικά πεδία και είναι στη διάθεση όσων το προσεγγίζουν με τον απαραίτητο σεβασμό και την πρόθεση να εργαστούν με συνέπεια στο πνευματικό μονοπάτι της ανέλιξης. Θα ήταν σκόπιμο να αναφερθεί εδώ ότι, σύμφωνα με τις εμπειρίες που μοιράστηκαν μαζί μου κάποιοι αναγνώστες του πρωτόλειου κειμένου, η νοητική διεύρυνση που προοιωνίζεται, αρχίζει να γίνεται αισθητή ήδη κατά την ανάγνωσή του. Δυστυχώς, η περιορισμένη κατανόηση όλων μας (και κυρίως εμού της ιδίας, που είχα την ευθύνη να αντιλαμβάνομαι και μεταφέρω τη διδασκαλία) αλλά και κάποιες αναπόφευκτες αντιστάσεις, δεν διευκόλυναν την περαιτέρω ανάπτυξη του θέματος. Εύχομαι από καρδιάς, εκείνοι που θα αναλάβουν μια ανάλογη εργασία στο μέλλον να είναι ακόμα πιο ανοιχτοί και δεκτικοί, ώστε να μεταφέρουν και να διατυπώσουν με ακόμα μεγαλύτερη πληρότητα τη διδασκαλία.

Κατά τη διάρκεια του σεμιναρίου προέκυψαν, όπως ήταν αναμενόμενο, και απαντήθηκαν πολλές ερωτήσεις. Αν και υπήρχε η σκέψη να δημιουργηθεί ένα παράρτημα για τις ερωταπαντήσεις στο τέλος του βιβλίου, τελικά αποφάσισα να παραμείνουν στη θέση τους, καθώς η απάντηση σε κάποιες από αυτές διευκόλυνε την κατανόηση της διδασκαλίας που έπονταν. Επίσης, σε κάποιες περιπτώσεις διατηρήθηκαν σχόλια και εμπειρίες των μελών, που κρίθηκε ότι αφενός θα διευκολύνουν την κατανόηση του αναγνώστη και θα αφετέρου θα του επιτρέψουν να συνδεθεί καλύτερα με την πραγματικότητα της ομάδας.

Θα πρέπει επίσης να αναφέρω, ότι το αρχικό σεμινάριο ακολουθήθηκε από έναν κύκλο δώδεκα μηνιαίων συναντήσεων, στις οποίες η αρχική ομάδα επιχείρησε τη δημιουργία ενός νέου αλφάβητου βάσει της δοθείσας καθοδήγησης. Για κάθε γράμμα η ομάδα διαλογιζόταν και προκρίνονταν το σχήμα που είχε συλλάβει ταυτόχρονα τρία τουλάχιστον μέλη της. Αν και το βασικό αλφάβητο ολοκληρώθηκε, η καθοδήγηση που δόθηκε ήταν να σταματήσει η εργασία, μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή για τη συνέχισή της. Αυτό δεν περιλαμβάνεται στην παρούσα έκδοση. Οκτώ χρόνια αργότερα, διαβάζοντας εκ νέου το υλικό του σεμιναρίου κατά την προετοιμασία της δημοσίευσής του, αντιλαμβάνομαι ότι η δωδεκάμηνη εργασία που ακολούθησε -και η οποία έγινε ομολογουμένως με πολύ αγάπη και αφοσίωση- ήταν απλώς το πρώτο στάδιο μιας μακράς διαδικασίας, που ωστόσο γείωσε τις ενέργειες που δόθηκαν και δημιούργησε μια καλή νοητική βάση για τη μελλοντική πραγμάτωση του στόχου.

Κλείνοντας, θα ήθελα να επισημάνω ότι το κείμενο δίνεται σε πρωτόλεια μορφή, δηλαδή ακριβώς όπως καταγράφηκε από την απομαγνητοφώνηση της επικοινωνίας. Οι μόνες παρεμβάσεις που έγιναν ήταν α) στη στίξη, που έγινε περισσότερο για να εξυπηρετήσει τον αναγνώστη που δεν ήταν παρών κατά το διαυλισμό, και β) όσον αφορά στην αφαίρεση ορισμένων φράσεων που επαναδιατυπώνονταν άμεσα με τη συμπλήρωση κάποιας λέξης, με σκοπό κυρίως την καλύτερη εμπέδωση εκ μέρους των παρόντων ακροατών. Κατά τ’ άλλα, απέφυγα με κάθε τρόπο να «βελτιώσω» το κείμενο, αφού δεν αποτελεί λογοτεχνικό έργο αλλά λήψη μέσω διαυλισμού.

Στο Ολύμπιο Φως

Άννα Αποστολίδου

Μάρτιος 2024