1η Ημέρα

Μέρος Πρώτο — «Αισθαντικό σώμα»

[Προηγήθηκε ανάγνωση Ορφικών Ύμνων]

Θα σας ζητήσουμε, όπως κάνουμε συχνά, να μπείτε σε κατάσταση διαλογισμού παίρνοντας μερικές βαθιές, χαλαρές αβίαστες αναπνοές και να εστιαστείτε στην καρδιά.

Είμαι εδώ.

Δίας.

Και ο λόγος που είμαι εδώ, είναι να καθοδηγήσω εσάς, την ομάδα, σ' ένα ταξίδι σε άγνωστα νερά. Ξεχάστε όλα όσα γνωρίζατε, αδειάστε εντελώς το νου σας και παραδοθείτε στο ρεύμα της ενέργειας που έρχεται και γεμίζει το χώρο, γεμίζει τον ευρύτερο χώρο, τον κύκλο σας και σας σηκώνει απαλά… Σας σηκώνει για να σας μεταφέρει στο χώρο του μαθήματος.

Αφήστε τον εαυτό σας να χαλαρώσει και να θυμάται διαρκώς, ότι είναι εδώ για να δεχτεί… να πάρει και για να μάθει. Και δεν θα μάθει από μία εξωτερική πηγή, όπως έχετε ήδη καταλάβει αλλά θα μάθει από την δική του εσωτερική διαδικασία.

Ο χώρος είναι ήδη γεμάτος πνεύματα. Θεϊκά πνεύματα. Πνεύματα Φωτός, Ζωής, Ειρήνης και Υγείας. Διαπερνάται από οντότητες, που κινούνται διαρκώς γύρω σας, ανάμεσά σας, εναποθέτοντας στον καθένα και στην κάθε μια σας σταγόνες θεϊκής δροσιάς. Νοτίζουν την ατμόσφαιρα και αφήνουν τις σταγόνες να κυλούν απαλά. Σταγόνες Θείας Σοφίας, που πέφτουν στην καρδιά και την γεμίζουν φως. Έτσι, έχει δημιουργηθεί ένας χώρος εστιακός. Ένας εστιακός χώρος φωτός, που κατευθύνεται/εκτείνεται επάνω, ψηλά μέχρι τον ήλιο και προς τα κάτω στην γη -στον πυρήνα της Γης. Γύρω από αυτήν τη μεγάλη κολώνα, τον μεγάλο φωτεινό πυλώνα, εκπέμπονται ακτίνες οριζόντια αλλά δεν θέλουμε να δώσετε τώρα έμφαση σε αυτές. Υπάρχουν αλλά αφήστε τις απλώς να βρίσκονται εκεί.

Μπαίνετε σ' ένα διαφορετικό συλλογισμό, ένα νέο ειρμό σκέψης, ένα νέο τρόπο να βλέπετε τα πράγματα και αυτός ο τρόπος περνά μέσα από το εστιακό πεδίο. Η διαύγεια του νου εντείνεται. Καθαρίζει ο νους σας και επεκτείνεται. Μπορείτε νοερά ν' αγκαλιάσετε ολόκληρο το σύμπαν, το εστιακό σημείο όμως είναι ένα σημείο πυρός στο κέντρο του ευρύτερου κύκλου σας. Του κύκλου που αποτελείται από όλους και όλες εσάς που συμμετέχετε.

Υπάρχει μία φλόγα στο κέντρο του κύκλου. Πραγματοποιήστε καταρχάς τη σύνδεση μαζί της. Καταλαβαίνετε ότι δεν αναγνώστηκε τυχαία ο ύμνος προς την Εστία στην αρχή της συνάντησης. Είναι ένας βωμός Θείου Πυρός, Θείας Συνειδητότητας και γύρω από αυτόν θα κινηθούμε σήμερα όλοι και όλες. Και όλη η εργασία θα κινηθεί γύρω από αυτόν. Γύρω από τον κύκλο σας υπάρχει επίσης ένας πύρινος κύκλος. Ένας κύκλος που αποτελείται από φλόγες, δυνατές φλόγες, ισχυρές, πελώριες, πολύ μεγαλύτερες από εσάς. Το πυρ σας περιβάλλει και σας αποκόπτει από οτιδήποτε άλλο, πέρα από την εργασία που γίνεται εδώ τώρα. Είναι ένα φράγμα πυρός που προστατεύει εσάς από τις σκέψεις εκείνες, που θα μπορούσαν να διασπάσουν την προσοχή σας και την ενέργεια σας. Έτσι λοιπόν πήρατε ήδη αυτήν την στιγμή μία γεύση της ενέργειας της Εστίας.

Σας μιλά πάντοτε ο Δίας. Εγώ είμαι που θα συντονίζω την εργασία και οι Ολύμπιοι θα έρχονται ο καθένας με την σειρά του, για να εκτελούν την επιμέρους εργασία που θα προκύπτει. Μένετε εστιασμένοι/εστιασμένες στον χώρο, στην φλόγα της Εστίας και την πύρινη λαίλαπα που μαίνεται γύρω σας. Είναι ένα ασφαλές σημείο, στο οποίο βρίσκεστε εσείς με τον εαυτό σας. Κανένας συνειρμός από εδώ δεν μπορεί να οδηγήσει τον νου σας σε κατώτερα πεδία. Αυτός είναι ο λόγος του πύρινου κύκλου γύρω σας. Συνεπώς οι ειρμοί που θα αναπτυχθούν, δεν θα αγγίξουν ανάλογους ειρμούς στα κατώτερα πεδία. Θα έλεγε κάποιος, ότι δεν είναι βέβαιο ότι αυτό είναι καλό. Δεν είναι βέβαιο αν είναι καλό ή κακό. Γιατί, αν δεν υπάρξει η σύνδεση του ειρμού, πώς θα γίνει το έργο, πώς θα μεταδοθεί η ιδέα και το φως; Εδώ έχουμε το ίδιο «πρόβλημα», σε εισαγωγικά «πρόβλημα», της ανάπτυξης και εστίασης στην Θεότητα.

Πολλά έχουν ειπωθεί για την κατοικία των Ολύμπιων, για τα Ολύμπια πεδία, τα Ηλίσια πεδία, τα πεδία του Φωτός, πολλά έχουν ειπωθεί για άλλους ανάλογους χώρους, σε άλλες κουλτούρες και αυτοί οι χώροι ανήκουν στους Αθάνατους. Πρέπει κάποιος να εξαγνισθεί βαθιά για να μπορέσει να εισέλθει στους χώρους αυτούς. Ποια είναι η βάση του εξαγνισμού; Χρειάζεται να καθαρθεί περνώντας δια πυρός και σιδήρου μέσα από το γήινο πεδίο. Βιώνοντας καρμικές καταστάσεις, έτσι ώστε να διαλυθούν όλα τα εντυπώματα, που τον συνδέουν με ιδέες που δεν αντιστοιχούν στην θεία πραγματικότητα του, που δεν αντιστοιχούν στο ουσιαστικό Είναι του. Κάτι ανάλογο κάνουμε εδώ σήμερα, με μία συντόμευση. Θεωρούμε ότι είναι δυνατόν να συμβεί και να σας κρατήσουμε σε αυτό το πεδίο, ώστε να διδαχθείτε εδώ, κόβοντας το νήμα των ειρμών που συνδέουν την λειτουργία της σκέψης σας με τα κατώτερα πεδία, τα πεδία δηλαδή στα οποία υπερισχύουν αυτά που δεν είστε πραγματικά. Γι’ αυτό θα θέλαμε -και εγώ προσωπικά ακόμη περισσότερο-, να μείνετε εστιασμένοι/εστιασμένες στο κέντρο, κρατώντας διαρκώς την επίγνωση του πυρός γύρω σας. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο για σας, δεν υπάρχει κανένας άλλος για σας εδώ σήμερα. Αν νομίζετε ότι δεν μπορείτε να τηρήσετε αυτόν τον όρο, θα ήταν καλό να απέχετε. Να μείνετε να παρακολουθήσετε, χωρίς να αφήνετε την ενέργεια σας να εμπλακεί περισσότερο. Μείνετε απλοί ακροατές και ζητήστε στην θέση σας να έρθει μία οντότητα του φωτός, από αυτές που έχουν κατακλείσει τον χώρο, για να κρατήσει την ενέργεια καθαρή. Δεν θα ωφεληθείτε το ίδιο φυσικά με αυτούς που συμμετέχουν πραγματικά, ωστόσο θα έχετε μία αρχική επαφή με το θέμα. Αν και αύριο δεν καταφέρετε να μείνετε στον κύκλο, δεν μπορέσετε να επιτρέψετε πραγματικά στον πύρινο κύκλο ν' αναπτυχθεί γύρω σας, θα ήταν καλό να μην συνεχίσετε. Μένουν έξω από τον κύκλο δηλαδή, μόνο αυτοί που δεν θέλουν πραγματικά να είναι εντός. Όλοι έχουν την ίδια ευκαιρία.

Η εστίαση στο κέντρο υποδηλώνει την εστίαση στην Πηγή. Η θύρα ανοίγει και αρχίζουν να εισέρχονται πληροφορίες, που θα μεταφερθούν σε σας κατά την διάρκεια της ημέρας. Καταλαβαίνετε τώρα, γιατί δεν μπορούσαν να ειπωθούν περισσότερα νωρίτερα. Είναι απαραίτητη πρώτα η σύνδεση με την Εστία! Κάνω ένα βήμα μπροστά και στέκομαι πάνω από την φλόγα που καίει εκεί. Και είμαι ο πρώτος εγώ που θα ανοίξω την εργασία. Έχετε κατακλυστεί από μηνύματα και πληροφορίες, που σας δίνουν μία συγκεκριμένη σημειολογία, σας δίνουν συγκεκριμένους συμβολισμούς για κάθε θεότητα. Αυτά τα σύμβολα είναι ενεργά, όταν πρόκειται για την ανθρώπινη φύση. Τι συμβαίνει όμως στις περιπτώσεις που μιλάμε για άλλες οντότητες; Για παράδειγμα, ο αετός είναι ένα δικό μου σύμβολο για τους Αγγέλους, για τους άλλους Ολύμπιους, για τους Δασκάλους, για τις υπόλοιπες οντότητες των εσωτερικών πεδίων; Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γι' αυτό; Όχι. «Εδώ δεν καταφέραμε να λύσουμε τα δικά μας θέματα θα λύσουμε και των υπολοίπων;» Και όμως ο αετός είναι ένα σύμβολο, που συμβολίζει εμένα σε όλα τα πεδία. Αυτό συμβαίνει γιατί είμαι εγώ, ο Δίας.

Μία οντότητα συμβολίζεται από μία εικόνα, στο πεδίο που βρίσκεται και στα πεδία κάτω από αυτό. Εάν δεν έχει αναπτυχθεί σε ανώτερα πεδία, ο συμβολισμός της οντότητας εκεί είναι διαφορετικός. Σ' εκείνα τα πεδία συμβολίζεται από την νόηση… την εικόνα που δίνει η νόηση, που συλλογίζεται την οντότητα. Μιλάμε για τον καθαρό νου. Με άλλα λόγια, για να το εξηγήσω καλύτερα, ένας άνθρωπος που βρίσκεται στο φυσικό πεδίο, χρησιμοποιεί για παράδειγμα ένα σύμβολο για τον εαυτό του. Λέει: «Αυτό το σύμβολο είναι δικό μου». Η πληροφορία είναι χρήσιμη για όσους βρίσκονται στο ίδιο πεδίο με αυτόν και σ' εκείνους που βρίσκονται στα κατώτερα πεδία. Αν ο ίδιος δεν έχει καταφέρει να αναπτυχθεί αρκετά, ώστε να λειτουργήσει με τη νόηση υψηλότερων πεδίων, ο συμβολισμός του δεν χρησιμοποιείται εκεί. Αλλά και πάλι, για παράδειγμα, αν είμαι εγώ που νοώ αυτόν τον άνθρωπο, που τον σκέπτομαι, θα ισχύσει ο συμβολισμός που έχω εγώ στον νου μου γι' αυτόν. Η αντιστοιχία δηλαδή που δίνω εγώ. Κάτι ανάλογο ισχύει σε όλα τα πεδία. Οι οντότητες μέσου βεληνεκούς ορίζουν τις οντότητες κατώτερου βεληνεκούς και ορίζονται από τις οντότητες ανώτερου βεληνεκούς / μεγαλύτερου βεληνεκούς. Η μόνη περίπτωση να συμβολιστεί μία οντότητα πλήρως σε όλα τα πεδία, είναι να μπορέσει να επεκταθεί σε όλα τα πεδία, να μπορέσει να νοήσει από όλα τα πεδία.

Γιατί ξεκινάω με αυτόν τον τρόπο; Ξεκινάω έτσι, για να σας δώσω να καταλάβετε την σχετικότητα του συμβολισμού. Πιστεύετε, ότι το γεγονός πως συμβολίζομαι από τον αετό, προέρχεται από την σκέψη κάποιου ανθρώπου. Είναι έτσι; Είναι ένας άνθρωπος που ορίζει τον συμβολισμό μου; Προφανώς όχι αλλά είμαι εγώ που επιλέγω τον σύμβολο αυτό για μένα. Νοώ και η νόηση μου εντυπώνει τον συμβολισμό σε όλους όσους βρίσκονται στα κατώτερα πεδία. Άρα, μετά από όλα αυτά, τι θα μπορούσε να πει κάποιος για τις γλώσσες των Θεών ή τη γλώσσα των Θεών; Καταρχάς γιατί μιλάμε για γλώσσες και όχι για γλώσσα; Γιατί οι συμβολισμοί είναι πολλοί, οι τρόποι είναι πολλοί και αποτελούν συνάρτηση του ποιος νοεί την οντότητα / τη θεότητα, και ποιους η θεότητα νοεί. Είναι συνάρτηση δηλαδή των όσων νοούνται πάνω από την οντότητα και όσων νοούνται κάτω από αυτήν. Και αφού κατάφερα να σας μπερδέψω κάπως, μπορούμε να προχωρήσουμε.

Οι συμβολισμοί των πεδίων μπορούν να γίνουν με πάρα πολλούς τρόπους. Μιλάτε για διαστάσεις, για σφαίρες, για βασίλεια ύπαρξης. Μιλάτε για επιγνώσεις, για αντίληψη εσωτερική, μιλάτε για τις μονές του ουρανού που είναι πολλές. Για δονήσεις… Και αυτές οι λέξεις είναι απλώς λέξεις. Δεν μπορούν καν να συλλάβουν και ν' αγκαλιάσουν και να εκφράσουν, όλα όσα εσείς μπορείτε να νοείτε σχετικά ακούγοντας αυτές τις λέξεις. «Τελικά», θα ρωτήσει κάποιος «τα εσωτερικά πεδία είναι όσα και οι άνθρωποι, είναι όσα μπορούν να συλλάβουν οι άνθρωποι; Λιγότερα; Περισσότερα;» Η πολυπλοκότητα είναι ίδιον των ανθρώπων όχι του ουρανού. Οι άνθρωποι συλλαμβάνουν πολλές δονήσεις, πολλά πεδία, γιατί λειτουργούν στο επίπεδο της εξατομίκευσης. Βιώνουν την πολλαπλότητα. Όσο βαθύτερα ανεβαίνει η συνείδησή τους τόσο λιγότερα πεδία αρχίζουν να μετρούν. Όσο ψηλότερα πνευματικά ανεβαίνει κάποιος, δηλαδή όσο αντιλαμβάνεται την Ενότητα των Πάντων, τόσο λιγότερες διαστάσεις και πεδία μετράει. Δεν σημαίνει ότι δεν τα βιώνει, απλώς δεν τα λαμβάνει υπόψη στην αρίθμησή του. Τα αντιμετωπίζει ως ενιαία. Και πάλι λοιπόν έχουμε μια διαφοροποίηση. Γιατί άλλη αντίληψη έχουν για τα πεδία οι άνθρωποι -και μπορούν να έχουνε ανάλογα με την εξέλιξη τους- και άλλη οι θεοί. Οι άνθρωποι πασχίζουν να φθάσουν σ' αυτήν την αντίληψη της ενότητας μέσα από την εικόνα / την έννοια του Θεού αλλά και αυτήν ακόμα την κατακερματίζουν, την ώρα που σκέφτονται ότι ο δικός τους ο Θεός είναι καλύτερος από κάποιον άλλο. Και εκεί γλιστρούν και χάνουν τον δρόμο γιατί, «δεν υπάρχει θεός έτερος πλην εμού». Αυτή είναι μία δήλωση που κάνει κάθε οντότητα που καταλήγει στην θέωση. Που αντιλαμβάνεται πραγματικά την θειότητα της.

«Τι συμβαίνει λοιπόν Δία; Ακόμα και αν πούμε ότι τα κατανοήσαμε αυτά σε βάθος, τι συμβαίνει με όλες αυτές τις θεότητες; Γιατί, μας έχει ειπωθεί ότι χρειάζεται να βλέπουμε τους θεούς σαν δασκάλους αλλά τι σημαίνει αυτή η πολλαπλότητα; Έχουμε ψυχαναλυθεί αρκετά στις συναντήσεις μας, για να καταλάβουμε ότι είναι όψεις του εαυτού μας αλλά και πάλι κάτι δεν κολλάει. Είναι κάτι που συλλαμβάνουμε νοητικά και δεν το βιώνουμε. Πες μας λοιπόν τι μπορεί να εννοείς;» Η πολλαπλότητα της μορφής, η μεγάλη ποικιλία της μορφής, δημιουργεί ισάριθμους κρυστάλλους, στις πλευρές των οποίων καθρεφτίζεται το Ένα. Ο λόγος της αντίληψης πολλών Θεοτήτων είναι η πολλαπλότητα της εκδήλωσης της μορφής, οι πολλαπλές εκδηλώσεις της μορφής. Δεν μπορεί να λειτουργήσει διαφορετικά. Η Ύλη αυτή καθαυτή είναι ενιαία. Η ύλη, στην ουσία της, δεν είναι αυτό που βλέπετε γύρω εσείς. Αυτό που βλέπετε εσείς, είναι οι εικόνες που μπορούν να αντιληφθούν τα μάτια σας, την ώρα που κοιτάζετε σ’ ένα συγκεκριμένο μήκος κύματος. Αυτό που βλέπετε δεν είναι η Ύλη -είναι η δική σας αντίληψη για την Ύλη.

Η Ύλη είναι ενιαία και αρχίζει η μορφοποίησή της -ναι, θα το πω-, τη στιγμή που κάποιος την κοιτά. Τη στιγμή που κάποιος αποφασίζει να κοιτάξει σε αυτήν. Κάτι σας θυμίζουν τα λόγια μου. Φυσικά! Η Ύλη ανταποκρίνεται στην θέαση του Πνεύματος. Αυτός που κοιτά δεν είστε εσείς, οι άνθρωποι, οι ενσαρκωμένες οντότητες. Αυτός που κοιτά είναι ο πνευματικός σας Εαυτός, είναι ο Νους. Έτσι λοιπόν, η Ύλη μορφοποιείται ανάλογα με το βλέμμα που θα ρίξετε εσείς. Εκεί βρίσκεται και το μυστικό κάθε τροποποίησης της πραγματικότητας. Δεν είναι η ενσαρκωμένη οντότητα που τροποποιεί. Και αν έχει δημιουργηθεί η εντύπωση ότι κάποιοι άνθρωποι καταφέρνουν να αλλάξουν το περιβάλλον και τον τρόπο ζωής τους αλλάζοντας τις σκέψεις τους, είναι γιατί, αλλάζοντας τις σκέψεις τους, τον τρόπο σκέψης, έρχονται πιο κοντά στον τρόπο σκέψης του πνευματικού τους Εαυτού - θα μπορούσατε να πείτε της ψυχής, αν και δεν είναι ακριβές. Η αλλαγή που συμβαίνει με τον τρόπο αυτό είναι φυσικά κβαντική αλλά δεν την επηρεάζει το δικό σας βλέμμα, το ανθρώπινο μάτι. Θα ήταν σωστό, να υποθέσετε ότι την επηρεάζει το μάτι ανάμεσα στα φρύδια.

Είναι απαραίτητο να βάλω αυτό το πλαίσιο, προκειμένου να κατανοήσετε όλα τα υπόλοιπα. Παραμένετε εστιασμένοι/εστιασμένες στο κέντρο, στην δική μου μορφή, που μιλά πάνω από τη φλόγα της Εστίας και κρατάτε την επίγνωση του πύρινου κλοιού γύρω σας. Έτσι, τώρα μάθατε για τα πεδία στα οποία ισχύει ένας συμβολισμός και τους λόγους που συμβαίνει αυτό και μάθατε επίσης ότι η Ύλη, παρ' όλη την πολλαπλότητα την μορφής, είναι ενιαία και η πολλαπλότητα της μορφής προκαλείται από το βλέμμα του Θείου Οφθαλμού. Ορίστε λοιπόν ένα ακόμα σύμβολο -τεράστιο σύμβολο. Αυτό του οφθαλμού.

Ένα άλλο ερώτημα που μπορεί να προκύψει από αυτήν τη διαδικασία και τη συζήτηση που κάνουμε… Είναι συζήτηση! Μπορεί να νομίζετε ότι μιλάω μόνο εγώ αλλά είναι μία διαλογική συζήτηση πραγματικά. Ένα άλλο ερώτημα που προκύπτει είναι ότι, όπως σας είπα, ένα σύμβολο μπορεί να ισχύει από το επίπεδο / το πεδίο της οντότητας, στο οποίο είναι εστιασμένη η οντότητα και κάτω από αυτό. Παρ' όλα αυτά, τα σύμβολα για τα οποία σας μιλώ, έχουν όλα αντιστοιχίες στην γη, όλα αντιστοιχούν σε κάτι στο γήινο πεδίο. Ο αετός υπάρχει ως αετός και ο οφθαλμός προφανώς υπάρχει ως οφθαλμός. Δεν σας είναι γνωστό κανένα σύμβολο που δεν αποτελεί μορφή στο γήινο πεδίο, στο φυσικό πεδίο. «Άρα», θα σκεφθείτε, «τι μπορούμε να υποθέσουμε από αυτό; Να υποθέσουμε ότι το Πνεύμα, απ' όποιο επίπεδο και αν νοεί, νοεί μόνο τα του φυσικού πεδίου; Ή είναι ότι εμείς βρισκόμαστε εδώ και μας γίνεται κάποια χάρη και το Πνεύμα, θέλοντας να επικοινωνήσει μαζί μας, χρησιμοποίει μόνο τέτοια σύμβολα;» Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορείτε να διανοηθείτε μία μορφή, που δεν υπάρχει στο φυσικό πεδίο. Μπορεί να πάρετε επιμέρους στοιχεία και να πλάσετε κάτι καινούργιο αλλά τα βασικά σχήματα, οι βασικές γραμμές, τα βασικά στοιχεία, υπάρχουν σε αφθονία στο φυσικό πεδίο. Όχι, δεν σας κάνει χάρη το Πνεύμα χρησιμοποιώντας γήινα σύμβολα. Το Πνεύμα δεν μπορεί να κάνει χάρες. Είναι αυτό που Είναι. Το Πνεύμα δεν θα πει «Σκέφτομαι την Άννα», για παράδειγμα, «ή την Κ. ή τη Μ. αλλά πώς θα την σκεφθώ καλύτερα, έτσι ώστε να καταλάβει ότι την σκέφτομαι, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα σύμβολό της; Πώς να την διανοηθώ;» Το Πνεύμα δεν μπορεί να μπει σε μία τέτοια διαδικασία. Δεν θα ήταν Πνεύμα, δεν θα ήταν Καθαρός Νους.

Άρα εδώ το ερώτημα που τέθηκε, μας οδηγεί σ' ένα άλλο. «Τι είναι ο Καθαρός Νους; Πώς νοεί ο Καθαρός Νους; Είναι όπως λέμε η Ενότητα των Πάντων; Είναι μία “σούπα”; Δεν υπάρχει καμία μορφή στον Καθαρό Νου; Αν δεν υπάρχει μορφή, πώς νοεί;» Δεν μπορείς να σκεφθείς, χωρίς να χρησιμοποιήσεις μορφές. Και αυτό είναι αλήθεια, έχετε δίκιο αν το σκεφθείτε. Δεν μπορείς να σκεφθείς, χωρίς να χρησιμοποιήσεις μορφές. Οπωσδήποτε η διαδικασία της σκέψης συνδέεται με την μορφοποίηση. Άρα για τι είδους Καθαρό Νου μιλάμε; Είναι ο νους που δεν σκέφτεται; Τότε θα ήταν ο ανεκδήλωτος νους, άρα δεν θα γνωρίζαμε ότι υπάρχει και ότι μπορεί να σκεφθεί.

Ξέρω ότι σας πάω σε πολύ βαθιά νερά, έχω κάθε επίγνωση αυτού αλλά ο σχηματισμός που κάναμε σήμερα, εκ των πραγμάτων αποκλείει κάθε κατώτερο πεδίο. Άρα, προορίζεται η μέρα αυτή και η αυριανή και οι επόμενες συναντήσεις… προορίζονται να κινηθούν σε αυτό το πεδίο: στο ανώτερο νοητικό πεδίο. Παρόλα αυτά, η εργασία που κάνουμε κάθε διήμερο θα εστιάζεται σ' ένα συγκεκριμένο επίπεδο. Η θέαση θα ξεκινά πάντα από αυτόν το χώρο. Και μόνο το γεγονός ότι μπαίνετε σ' ένα νέο τρόπο θέασης των πραγμάτων -γιατί έτσι γίνεται- είναι αρκετό για να σας εξοικειώσει με αυτά που λέμε «Γλώσσες των Θεών». Γιατί αν δεν είναι αυτή η γλώσσα των Θεών, τότε τι είναι; Για να μπορέσετε να συλλάβετε την έννοια συμβόλων και μάλιστα τις πολλαπλές τους έννοιες, θα πρέπει πρώτα εσείς να μπορείτε να εστιάζεστε σ' ένα πεδίο, από το οποίο θα έχετε καθαρή θέαση των συμβόλων. Για να έχετε καθαρή θέαση των συμβόλων, πρέπει να πάτε στο υψηλότερο δυνατό σημείο. Στο σημείο απ’ όπου έχετε την ευρύτερη θέα.

Έτσι λοιπόν φθάσαμε στο ερώτημα, τι είναι ο Καθαρός Νους και πώς σκέφτεται και πώς εμπλέκεται τελικά με την μορφή; Και, για να το κάνουμε πιο ξεκάθαρο -ακόμα πιο ξεκάθαρο-, θα έλεγε κάποιος: «Τελικά μπορεί να υπάρχει νους που δεν σκέφτεται; Πείτε μου σας παρακαλώ! Αν ένας νους δεν σκέφτεται, δεν εκπληρώνει την ιδιότητα του, δεν εκπληρώνει τον εαυτό του, αυτοακυρώνεται. Υπάρχει ένα τέτοιο πράγμα; Μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει νους που δεν σκέφτεται;» Εμείς μπορούμε να τον βιώσουμε μόνο ως Νου που νοεί και νοώντας αγγίζει την ουσία της ύλης και την μορφοποιεί. Με άλλα λόγια η Ύλη είναι ο τρόπος που σκέφτεται ο Νους. Είναι το μέσον που σκέφτεται ο Νους, ο Θείος Νους και απορώ πραγματικά, πώς δεν έχει γίνει αυτό ακόμα ευρέως αντιληπτό. Μόνος του ο Νους, αυτοακυρώνεται, δεν μπορεί να υπάρξει Πνεύμα χωρίς Ύλη, χωρίς την ουσία της ύλης γιατί, όπως σας εξήγησα, η ύλη στην ουσία της είναι ενιαία. [Σημ.: ως Ύλη αναφέρεται η λεπτοφυής ουσία της χονδροειδούς ύλης] Η Ύλη είναι ο τρόπος σκέψης… Αποτυπώνει τον τρόπο σκέψης του Νου και ο Νους επιβεβαιώνει την ύπαρξή του στην Ύλη -αλλιώς δεν μπορεί να σκεφθεί. Αφ’ εαυτού της η διαδικασία της νόησης είναι διαδικασία μορφοποίησης. Τελεία και παύλα.

Δεν μπορεί λοιπόν να λέει κάποιος ότι «Εγώ σκέφτομαι έξω από την ύλη». Απλά βαυκαλίζεται. «Σκέφτομαι έναν κόσμο μακριά από την ύλη». Εκεί ο Θεός γελάει. Εκεί ο ίδιος ο νους εκπλήσσεται, γιατί δεν μπορεί να δια-νοηθεί τον εαυτό του παρά μόνο μέσο της ύλης, αλλιώς δεν υπάρχει ο ίδιος. «Εντάξει,» θα ρωτήσει κάποιος άλλος, «μήπως όμως υπάρχουν τρόποι νόησης, που δεν αντιστοιχούν σ' αυτές τις γήινες μορφές;» Εδώ πια αρχίζουμε να βλέπουμε τα πράγματα σε μία άλλη διάσταση. Αρχίζετε ν' αναρωτιέστε, πόσους τρόπους σκέψης διαθέτει ο Μεγάλος Νους. Και φυσικά διαθέτει πολλούς αλλά είναι τρόποι νόησης. Και με αυτό πηγαίνουμε στην δήλωση ότι κάθε διάσταση, κάθε πεδίο και διάσταση, είναι τρόπος της Θείας νόησης. Σε όλη αυτή την συζήτηση ίσως έχετε αντιληφθεί, ότι όλα αυτά για τα οποία μιλάμε, τα θεωρούμε απολύτως Θεία. Δεν τίθεται ερώτημα της Θειότητας για οποιοδήποτε πράγμα/στοιχείο απ' όσα αναφέραμε, γιατί βέβαια μιλάμε για τρόπους σκέψης/νόησης του Θείου Νου και για την ίδια την ύπαρξη του Θείου Νου.

Έχει ειπωθεί ότι ο Θείος νους, ότι ο Θεός, γνωρίζει τον εαυτό Του… η δημιουργία του σύμπαντος, η εκδήλωση, είναι ένας τρόπος για να γνωρίσει ο Θεός τον εαυτό Του, αυτό που Είναι. Λάθος - ίσως να μην είναι απολύτως λάθος αλλά είναι λάθος. Γνωρίζει! Όμως είναι η λειτουργία του αυτή που διεξάγεται μέσα από την ύλη, μέσα από την εκδήλωση. Η εκδήλωση είναι μία λειτουργία του Θείου Νου. Δεν δημιουργείται η εκδήλωση για να μάθει ο Θείος Νους ποιος είναι αλλά γιατί νοεί τον εαυτό Του. Έχει επίγνωση εκείνη την ώρα του εαυτού του και η επίγνωση αυτή υπάρχει σε πολλά πεδία, δηλαδή με πολλούς τρόπους. Κάθε τρόπος και μία διάσταση. Ο Θείος νους Είναι αυτό που Είναι. Νοεί απλώς. Όλα τα υπόλοιπα αναφέρονται σε σχέσεις ανάμεσα στα νοούμενα του Θείου Νου. Αυτός είναι εκεί και νοεί. Έχει επίγνωση αυτού που Είναι. Όλο το σύμπαν και τα πολλαπλά σύμπαντα είναι εκφράσεις, είναι οι τρόποι νόησης και όσο υπάρχουν, θα υπάρχουν αντιστοιχίες ανάμεσα στην ύλη και τον νου, ανάμεσα στο νοούμενο και σε αυτό που του αντιστοιχεί, στο σύμβολο. Βλέποντας την ύλη δηλαδή, βλέπουμε τους τρόπους νόησης του Θείου Νου.

Το αποτέλεσμα της νόησης του Θείου Νου στο συγκεκριμένο πεδίο -και με αυτή την έννοια, κάθε τι αποτελεί σύμβολο μιας Θείας Σκέψης ή, για την ακρίβεια, Ε ι κ ο ν ο σ τ ο ι χ ε ί ο τ η ς Θ ε ί α ς Σ κ έ ψ η ς . Γιατί τα λέω Εικονοστοιχεία; Ο Θείος Νους δεν πλάθει εικόνες, απλώς λειτουργεί και η ύλη μορφοποιείται. Κάθε ελάχιστη μορφή είναι ένα Εικονοστοιχείο, που αντιστοιχεί σ’ ένα Θείο Ειρμό. Όχι ένα στοιχείο όμως… ένα Εικονοστοιχείο, όπως το αναφέρω, είναι ένα μικρό κομματάκι στον κόσμο της πολλαπλότητας, μιας μεγάλης ακολουθίας, μιας μεγάλης εικόνας, που αποδίδει/αντιστοιχεί σε μία Θεία Σκέψη. Χονδρικά, για να γίνει πιο κατανοητό, θα μπορούσαμε να πούμε, ότι ένα μικρό φυλλαράκι, τόσο δα, του ταπεινού χαμομηλιού, είναι ένα εικονοστοιχείο της Θείας σκέψης -και μιας Θείας σκέψης σε ένα πεδίο, στο φυσικό πεδίο. Μία άλλη αναλογία θα ήταν αυτή των εικονοστοιχείων, των πίξελ, στην οθόνη του υπολογιστή σας. Για δείτε! Δείτε την οθόνη που είναι ομοιόμορφη παντού. Είναι ενιαία αλλά, ανάλογα με αυτό που υπάρχει στον ηλεκτρονικό εγκέφαλο, απεικονίζονται στοιχεία, απεικονίζεται μία πραγματικότητα.

Καταλαβαίνετε ότι υπάρχει μία πολύ βαθιά και αληθινή αναλογία εδώ.

Ας επιστρέψουμε και πάλι στο γεγονός -και να το επαναλάβω-, ότι κάθε ελάχιστη εικόνα του φυσικού πεδίου, της ύλης όπως την αντιλαμβάνεστε στο φυσικό πεδίο, αντιστοιχεί σ’ έναν τρόπο, σε μία ευρύτερη σκέψη του Θείου Νου. Είναι μέρος αυτής. Όλη η εικόνα είναι για παράδειγμα η γήινη πραγματικότητα, όπως έχει αυτή την στιγμή. Καλή ή κακή, εδώ δεν υπάρχει τέτοιο θέμα. Εάν μπείτε στην διαδικασία να κρίνετε το αν η εικόνα είναι καλή ή κακή, έχετε βγει εκτός του πύρινου κλοιού. Εστιαστείτε και πάλι στο κέντρο, στην Εστία και διατηρείστε την επίγνωση του πύρινου κλοιού. Μείνετε σταθεροί σε μένα. Καταλαβαίνετε, μετά από όσα ειπώθηκαν, πως οτιδήποτε υπάρχει, αποτελεί μέρος μίας εικόνας που αντιστοιχεί σε Θεία Σκέψη και ήδη μελετώντας το εικονοστοιχείο, μπορείτε να αντιληφθείτε τη Θεία Σκέψη. Μπορείτε να την αντιληφθείτε, μόνο στον βαθμό που αφορά στο πεδίο στο οποίο βρίσκεστε. Για να την αντιληφθείτε και σε άλλες διαστάσεις θα πρέπει πρώτα εσείς να συνδεθείτε με αυτές. Να διευρύνετε αρκετά την αντίληψή σας, ώστε να αγκαλιάσετε άλλες πραγματικότητες/δυνατότητες και στην συνέχεια να κοιτάξετε την πραγματικότητα και από εκείνα τα πεδία.

«Το γεγονός ότι έχουμε ένα φυσικό σώμα, μας περιορίζει; Σε αυτό είμαστε υποχρεωμένοι να βλέπουμε μόνο την γήινη πραγματικότητα; Αυτά που αντιλαμβάνονται τα μάτια μας, που βλέπουν συγκεκριμένο τρόπο μορφοποιήσης στο φυσικό πεδίο;» Και ναι και όχι. Σας περιορίζουν, μέχρι το σημείο που η δική σας νόηση έχει αναπτυχθεί αρκετά, ώστε να αρχίσει να συλλαμβάνει τις άλλες δυνατότητες. Τότε παύουν να σας περιορίζουν το ίδιο καθοριστικά. Τα μάτια σας θα συνεχίσουν να αντιλαμβάνονται ένα συγκεκριμένο μήκος κύματος στο οπτικό φάσμα αλλά, εξελικτικά, θ' αρχίσουν να συλλαμβάνουν περισσότερα -σε βάθος χρόνου. Και σίγουρα εσείς καθώς αναπτύσσεστε, μπορείτε να συνδεθείτε επαρκώς με τον Θείο Νου, ώστε να αντιληφθείτε την ευρύτερη εικόνα. Όχι εκατό τοις εκατό φυσικά αλλά σ' ένα βαθμό τόσο ικανοποιητικό, ώστε να σας οδηγήσει στην απελευθέρωση από την πλανεμένη ιδέα, που είχαν δημιουργήσει για σας οι φυσικές σας αισθήσεις.

Εικονοστοιχεία Μνήμης.

«Δία, ήρθαμε εδώ σήμερα για να μας μιλήσεις για τους υπολογιστές;»

Ε ι κ ο ν ο σ τ ο ι χ ε ί α μ ν ή μ η ς . Έχοντας μιλήσει για την σύνδεση της Θείας Νόησης με την εικόνα, καταλαβαίνετε ίσως, τι εννοώ με τον όρο μνήμη. Στην περίπτωση αυτή, η έννοια της μνήμης αγκαλιάζει επίσης την έννοια της νόησης. Απλώς δίνει προτεραιότητα στην χρονική έκφραση γιατί, ως μνήμη, σημαίνει ότι ανακαλεί κάτι περασμένο. Αυτό, γιατί υποτίθεται ότι ο νους νοεί και η νόηση είναι που τροποποιεί την ουσία της ύλης. Άρα εκεί μπαίνει μία αντίληψη του χρόνου, της γραμμικής ακολουθίας, στην οποία προηγείται η νόηση και έπεται η μορφοποίηση. Άρα αυτό που μορφοποιείται αποδίδει ένα Εικονοστοιχείο μνήμης. Δεν είναι τόσο ουσιαστική όμως η διαφορά, γιατί σε «πραγματικό χρόνο» -και πάλι σε εισαγωγικά-, ο νους νοεί μέσα από την ύλη.

Πριν κάνουμε διάλλειμα θα αναφερθώ σε μία ακόμη έννοια. Στην έννοια της Εικονομετρίας. Εικονομετρία, με έψιλον-γιώτα, όχι με όμικρον-γιώτα. Εδώ, το εικονόμετρο που θα χρησιμοποιήσουμε, δεν αναφέρεται απλώς στον υπολογισμό των αποστάσεων διαφόρων σημείων μεταξύ τους, βάσει δύο κύριων σημείων αλλά η αναφορά γίνεται στη χρήση των συμβόλων, για να γίνει αντιληπτή η σχέση ανάμεσα σε άλλα εικονοστοιχεία, που εκδηλώνουν την Θεία σκέψη.

Η εργασία με τον συμβολισμό, με τρόπο ώστε να γίνει αντιληπτή η σχέση ανάμεσα σε άλλα σύμβολα ή στα σύμβολα και την ιδέα που εκφράζουν στην Θεία σκέψη, θα λέγεται εφεξής Συμβολική Εικονομετρία.

Έχοντας ολοκληρώσει την βασική εισαγωγή νομίζω ότι ήρθε η ώρα, να σας αφήσω να πάρετε χρόνο για ένα διάλλειμα.

Σε κάθε περίπτωση βρίσκεστε μέσα στον πύρινο κλοιό. Θα επανέλθουμε σε λίγο.

[Ακολούθησε διάλειμμα και μοίρασμα εμπειριών]

Μέρος Δεύτερο — «Ερωταπαντήσεις»

Ερωταπαντήσεις:

Ερώτηση 1: Τι γίνεται με τους κύκλους; Ένας κύκλος γύρω, ένας άλλος γύρω από τη φωτιά και τον Δία στη μέση, η Ρ. είδε γύρω της έναν κύκλο και οι φλόγες αυτού του κύκλου ήταν η πνευματική της οικογένεια και είδε κάτι ανάλογο και γύρω από άλλους. Τι συμβαίνει;

Απάντηση:

Σας αρπάζουμε… σας αρπάζουμε και φεύγουμε, Ρ.. Αρπάζουμε όποιον βρούμε μπροστά μας! Είναι η πρώτη φορά που συνδέεστε με αυτό τον τρόπο μαζί μας και είστε πάρα πολύ κοντά μας με αυτό τον τρόπο και με την πρώτη ευκαιρία που κάποιος /κάποια είναι ανοιχτός/ανοιχτή, τον παίρνουμε και φεύγουμε και πάμε στο δικό μας πεδίο, το πεδίο της Οικογένειας. Σε αυτό το πεδίο είμαστε εμείς. Είναι φυσικό λοιπόν το ότι είχες αυτήν την αντίληψη και είναι κάτι που συνέβη σε άλλους δέκα από τον κύκλο. Μην σας απασχολεί ιδιαίτερα, δε θέλουμε να απασχολήσουμε τις σκέψεις σας, γιατί οι ενέργειες που κινούνται και οι ιδέες που μεταφέρονται χρειάζονται την εστίαση σας. Όμως ναι, όταν μπαίνετε σε αυτόν τον κύκλο, μπαίνετε στον κύκλο της οικογένειας. Οι κύκλοι που σχηματίστηκαν μέσα από τον πύρινο κλοιό είναι πολλοί. Τους περισσότερους δεν τους αντιλαμβάνεστε και δεν χρειάζεται αλλά μην παραξενεύεστε, όταν αντιληφθείτε κάποιον.

Ερώτηση 2: Τα πεδία προφανώς αντιπροσωπεύονται από τους Ολύμπιους. Τι σχέση έχει η προσωπικότητα των Ολύμπιων με τη μορφοποίηση στο πεδίο τους, τι καθρεφτίζει;

Απάντηση:

Εστιαστείτε και πάλι στη φλόγα, στο κέντρο, σε μένα στο κέντρο και κρατήστε την επίγνωση του πύρινου κλοιού γύρω σας. Μπείτε και πάλι σε τάξη. Ο πύρινος κύκλος συμβολίζει το κατατεθέν του Πεύματος. Αυτό που καταθέτει το Πνεύμα. Οι δικοί σας κύκλοι ανάμεσα και των οντοτήτων που παρακολουθείτε, είναι επιμέρους δραστηριότητες, που συντείνουν όλες στην επίτευξη του στόχου της ημερίδας αυτής, της συνάντησης. Η Σ. ρωτάει με άλλα λόγια το εξής: «Θέλουμε να μας πείτε, αν οι Θεοί αντιπροσωπεύουν τη συνείδηση μας σε άλλα πεδία, καθώς έχετε πει ότι είναι κομμάτια της συνείδησης μας σε άλλα πεδία. Καθώς έχετε πει ότι είναι κομμάτια της συνείδησής μας, εκπροσωπούν όψεις του εαυτού μας». Βάζω λόγια στο στόμα της αλλά αυτό είναι το ουσιαστικό ερώτημα… η διατύπωση του ουσιαστικού ερωτήματος. «Και αυτές οι όψεις του εαυτού μας που λειτουργούν σε άλλα πεδία, σε άλλους τρόπους σκέψης του Θείου όντος, του Θείου Νου πώς συνδέονται με μας και πώς θα επικοινωνούμε μαζί τους;» Είναι πανεύκολο να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα, γιατί απαντώντας απλά «Ναι», συνοψίζει όλα όσα θα κάνετε εδώ. Κατά συνέπεια είναι ένα ερώτημα που θα απαντηθεί και θα απαντιέται μέχρι το τέλος των συναντήσεων, μέχρι και την τελευταία συνάντηση εκ των οχτώ. Θα πω λίγα περισσότερα για αυτό στη συνέχεια, μετά τις ερωταπαντήσεις, πριν προχωρήσουμε στο δεύτερο μέρος της εργασίας.

Ερώτηση 3: Τι γίνεται στο βαθύ διαλογισμό, που σταματάνε οι σκέψεις;

Απάντηση:

Οι σκέψεις δεν σταματούν πραγματικά. Είσαι. Από τη στιγμή που Είσαι, εσύ νοείς τον εαυτό σου. Οι σκέψεις σταματούν στο γήινο πεδίο, όσον αφορά τη δραστηριότητα της οντότητας στο γήινο πεδίο, όχι όσον αφορά την ίδια της την υπόσταση. Εδώ το ερώτημα θα ήταν: γιατί δεν σταματά πραγματικά να σκέφτεται η οντότητα, αφού θεωρητικά τη σκέφτεται ο Θείος Νους, όχι η ίδια τον εαυτό της; Θα μπορούσαμε να γελάσουμε, γιατί είναι μέρος του Θείου Νου. Δεν σιωπά, δεν παύει να νοεί η ουσία σου, αυτό που πραγματικά είσαι. Και αυτό απαντά πλήρως την ερώτηση.

Ερώτηση 4: Πώς είναι δυνατόν όλοι να βλέπουμε το ίδιο πράγμα με την ίδια εικόνα; Πού οφείλεται αυτό; Είμαστε στο ίδιο πεδίο, αλλάζει η οπτική μας και γίνεται ενιαία;

Απάντηση:

Η Θεία Σκέψη προσδιορίζει το νοούμενο. Καθετί άλλο προσδιορίζεται από αυτό. Το νοούμενο προσδιορίζει, δημιουργεί αν θέλετε, αποτυπώνει, το αντικείμενο. Εφόσον οι οντότητες ενός συγκεκριμένου πεδίου βρίσκονται συντονισμένες στη δόνηση του πεδίου, αντιλαμβάνονται εκεί την αποτύπωση της Θείας Σκέψης στις επιμέρους μορφές του, στις επιμέρους μορφές του πεδίου. Το τραπέζι είναι μέρος της Θείας Σκέψης; Μια πάπια είναι μέρος της Θείας Σκέψης; Ναι, όπως και εσείς. Το γεγονός ότι ένας άνθρωπος κατασκεύασε το τραπέζι, τι σχέση έχει με τα υπόλοιπα; Ο άνθρωπος συνέλαβε στο νου του την ιδέα και διαμόρφωσε ανάλογα την ύλη, στο πλαίσιο του πεδίου στο οποίο εργάζεται και με τις δυνατότητες που του δίνει. Δεν το έκανε καθαρά νοητικά, όπως γίνεται στο κεντρικό αν θέλετε… στο πεδίο του καθαρού νου αλλά το έκανε με τα μέσα που του παρέχει το πεδίο.

Εδώ ερχόμαστε στο ερώτημα: αυτά που συλλαμβάνει ο άνθρωπος, προέρχονται από τον Θείο Νου; Τελικά είναι ένας μικρός δημιουργός; Δεν υπάρχει περίπτωση να μην συμφωνήσω στο ότι ο άνθρωπος είναι ένας μικρός δημιουργός αλλά ο ίδιος αποτελεί ένα εικονοστοιχείο του φυσικού πεδίου. Η γενική απάντηση είναι ότι, ναι, συντονίζεστε και αντιλαμβάνεστε τη Θεία Σκέψη με κοινούς τρόπους. Υπάρχει μία κοινή βάση. Δηλαδή λειτουργείτε, ο νους σας κατά κύριο λόγο, λειτουργεί βάσει των όρων της φυσικής εκδήλωσης. Εάν βρισκόσασταν σε ένα άλλο πεδίο, θα μπορούσατε να αντιληφθείτε τις μορφοπλασίες εκείνου του πεδίου και πάλι όλοι μαζί. Δεν θα ήθελα τώρα να μπούμε και να εξηγήσουμε το γιατί, ενώ υποτίθεται ότι όλοι και όλες σε μια εργασία μπαίνετε σε ένα πεδίο, βλέπετε ξεχωριστά πράγματα, βλέπετε διαφορετικά. Είναι ένα θέμα στο οποίο δε θα ήθελα να μπω τώρα, γιατί έχουμε να μιλήσουμε για άλλα… αλλά θα εξηγηθεί συν τω χρόνω, κατάλληλα.

Ερώτηση 5: Αν έχει νόημα να αποδομήσουμε τη συμφωνημένη πραγματικότητα και να βλέπουμε κάτι άλλο παράλληλα με τη συμφωνημένη πραγματικότητα ή δεν έχει κάτι να μου προσφέρει αυτό. Δηλαδή έχουμε συμφωνήσει όλοι και βλέπουμε το μαξιλάρι κόκκινο. Έχει νόημα να κάτσουμε να αποδομήσουμε το συμφωνημένο κόκκινο ή μπορούμε τη δουλειά που έχουμε να την κάνουμε μέσα από τη συμφωνημένη πραγματικότητα;

Απάντηση:

Δεν μπορεί να συμβεί αυτό. Δεν μπορείς να πάψεις να βλέπεις το μαξιλάρι κόκκινο. Για να το κάνεις θα πει ότι θα προσπαθήσεις να επέμβεις στην ίδια τη δομή της ύλης, στο συγκεκριμένο πεδίο. Είναι κάτι που μπορείς να κάνεις ηθελημένα για την ώρα, χρησιμοποιώντας τα μέσα που θα σου έδινε η επιστήμη. Η αποδόμηση είναι μία λειτουργία του θανάτου. Δεν έχει τόσο μεγάλο νόημα να μιλάτε για την αποδόμηση αυτή, όσο θα είχε το να μιλάτε για διεύρυνση. Θα είχε νόημα να προσπαθήσετε / να επιδιώξετε, να στέκεστε σε όλο και υψηλότερα πεδία, ώστε να διευρύνεστε και να αντιλαμβάνεστε και τις άλλες πραγματικότητες, στο βαθμό που είναι εφικτό. Ο όρος της αποδόμησης που χρησιμοποιήθηκε, στην πραγματικότητα αναφέρεται στη διαδικασία του θανάτου. Εάν χρησιμοποιούνταν ο όρος «τροποποίηση του αντιληπτικού μηχανισμού» θα ήταν ίσως πιο δόκιμος αλλά και πάλι η απάντηση θα ήταν η ίδια. Έχει νόημα να επεκταθείτε. Το να αποσύρετε την εστίαση σας από ένα πεδίο, γιατί αυτό κατά βάση υποδήλωνε η λέξη αποδόμηση, το να αποσύρετε την εστίαση σας από ένα πεδίο, να βγείτε για να βιώσετε ένα άλλο, θα συνεπάγονταν μια βασική αλλαγή στον τρόπο νόησης· στον τρόπο που νοεί ο Θείος Νους και στο μέρος που αφορά τη δική σας εξατομίκευση. Μέσα από την εργασία που θα κάνουμε, θα μάθετε τρόπους να συνδιαλέγεστε με τα άλλα πεδία, δηλαδή θα σας δοθούν τρόποι για να διευρύνετε, όπως είπαμε, την αντίληψη σας κι αυτό νομίζω ότι είναι αρκετό προς το παρόν.

Ερώτηση 6: Έχει γίνει πολύ λόγος από πολλούς από εμάς, απ’ όλον τον κόσμο δηλαδή, ότι κυριαρχεί στην ανθρωπότητα αυτό που μπορεί να υλοποιηθεί και δεν είναι πάντα το καλύτερο. Εμείς εδώ έχουμε έρθει και βλέπω ότι κάποια πράγματα… οι άνθρωποι που ασχολούνται με τον εσωτερισμό, που θέλουν κάτι καλύτερο για την ανθρωπότητα…

Απάντηση:

Μπορείς την ώρα που διατυπώνεις το ερώτημά σου, να κρατάς την επίγνωση του κλοιού της φωτιάς γύρω;

Συνέχεια ερώτησης 6: Ναι. Προσπαθούμε λοιπόν εμείς, κάποιες ομάδες οι οποίες ασχολούνται με θέματα εσωτερισμού, να κάνουμε κάποια πράγματα και βλέπω ότι δεν καταφέρνουμε να ενωθούμε γιατί, νοιώθω, ότι δεν μπορούμε να μορφοποιήσουμε….

Απάντηση:

Άφησε αυτήν την ερώτηση. Δεν είναι της παρούσης. Και θα παρακαλούσα, επιτέλους, να εστιαστείς, στο πεδίο στο οποίο εργαζόμαστε. Αν καταφέρεις να εστιαστείς επαρκώς, θα λάβεις μεγάλη ικανοποίηση, γιατί αυτό θα διευρύνει τόσο τους ορίζοντές σου, ώστε να βρεις απαντήσεις όχι μόνο σε αυτό το ερώτημα αλλά και σε πολλά άλλα. Όμως, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΜΠΕΡΔΕΥΕΤΕ ΤΑ ΠΕΔΙΑ! [Σημ.: υψώθηκε ο τόνος της φωνής] ΜΗΝ ΜΠΕΡΔΕΥΕΤΕ ΤΑ ΠΕΔΙΑ! Τελεία.

Ερώτηση: Σχετικά με το άδειασμα της σκέψης : αν υπάρχει λόγος να κάνουμε το άδειασμα αυτό.

Απάντηση:

Κατάφερε πρώτα να συγκεντρώσεις την προσοχή σου, την ενέργεια σου εδώ. Εστιάσου στο πυρ, που καίει στο κέντρο του κύκλου. Συνειδητοποίησε τον κύκλο των πύρινων γλωσσών, που βρίσκεται γύρω σας και σας περικλείει. Δεν θα μπορέσετε να πάτε βαθύτερα, αν δεν κρατήσετε αυτήν τη βασική προϋπόθεση. Θα απαντηθούν όλα τα ερωτήματα που τέθηκαν και θα τεθούν, ενθέτω χρόνω.

Συνεχίζεται η επικοινωνία:

Κύριο μέλημα μου είναι να διατηρήσετε το επίπεδο της εργασίας. Το απαραίτητο επίπεδο εστίασης. Θυμηθείτε ότι δεν βρίσκεστε στη γη. Όση ώρα εργαζόμαστε και συζητούμε εσωτερικά, γιατί είναι μια συζήτηση που γίνεται εσωτερικά, σας έχουμε τραβήξει σε ένα πολύ βαθύτερο πεδίο. Πάρτε μερικές βαθιές, αβίαστες αναπνοές… και αφήστε το βλέμμα σας στο πυρ που καίει στο κέντρο του κύκλου. Πάνω βρίσκομαι εγώ, ο Ζευς. Ο γήινος νους προσπαθεί να σας κρατήσει χαμηλά. Αντιλαμβάνεται -δεν μπορεί να μην αντιληφθεί- το γεγονός της απόσυρσης σας σε ανώτερα πεδία και προσπαθεί να σας κρατήσει χαμηλά. Διαβεβαιώστε τον ότι δεν φεύγετε. Διαβεβαιώστε τον ότι θα επιστρέψετε σε αυτόν με πολλά δώρα, με πολύ τροφή για σκέψη… και ζητήστε του να κάνει υπομονή. Είναι λάθος αυτό που λένε μερικοί, ότι μπορείς να επικοινωνείς με τον Θεό με κάθε τρόπο, από κάθε σημείο -όχι εντελώς λάθος αλλά πολλές φορές εκλαμβάνεται λανθασμένα. Γιατί, ναι μεν μπορείς να επικοινωνείς με τον Θεό, όπου και αν βρίσκεσαι και με κάθε τρόπο αλλά υπάρχει διαφοροποίηση στην Θεία δόνηση με την οποία επικοινωνείς. Πώς σας φαίνεται αυτό; Κατά συνέπεια είναι απαραίτητο να συντονίζεστε με την κατάλληλη δόνηση, για να έχετε την επιθυμητή επικοινωνία, την επικοινωνία με το συγκεκριμένο πεδίο στο οποίο απευθύνεστε. Άρα για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε να μιλούμε από αυτό το πεδίο, χρειάζεται να μείνετε συντονισμένοι σε αυτό. Ειδάλλως, θα συνεχίσουμε μεν να μιλάμε, οι πληροφορίες θα έρχονται αλλά με άλλα λόγια και άλλους τρόπους και άλλα θα κατανοείτε εσείς. Η ροή θα συνεχίσει να υπάρχει. Εσείς θα λαμβάνετε, ανάλογα με το πεδίο στο οποίο στέκεστε.

Έτσι λοιπόν, μπαίνοντας στο δεύτερο μέρος της εργασίας μας για σήμερα, ξεκινούμε με την επισήμανση, ότι πρέπει να είσαστε εστιασμένοι στο πεδίο από το οποίο θέλετε να λάβετε πληροφορίες ή με το οποίο θέλετε να επικοινωνήσετε. Για να το κάνετε αυτό, δεν μπορείτε να γυρίσετε ένα κουμπί, όπως κάνατε στο ραδιόφωνο αλλά χρειάζεται εσείς να αδειάσετε, να μαζέψετε την ενέργεια σας από άλλες κατευθύνσεις και να εστιαστείτε εκεί. Δεν θα είναι λιγότερο καλό αυτό που θα πάρετε αν δεν το κάνετε αλλά θα προέρχεται από ένα άλλο πεδίο και ίσως δεν σας εξυπηρετήσει σωστά και δεν σας οδηγήσει στο ίδιο αποτέλεσμα. Η ερώτηση που τέθηκε νωρίτερα από τη Σ. αφορούσε το πώς οι Ολύμπιοι αντιστοιχούν στα διάφορα πεδία του Θείου Νου και ήδη θα αρχίσουμε να απαντούμε με την εργασία που θα ακολουθήσει.

Μπορείτε να θεωρήσετε τον Θείο Νου σαν κάτι που Είναι. Όχι σαν κάτι καλό ή κακό αλλά σαν κάτι που απλώς Είναι. Γνωρίζετε αυτό που είναι, από όλα όσα βλέπετε γύρω σας, με τις δυνατότητες που σας δίνει ο φυσικός μηχανισμός σας. Αντιλαμβάνεστε ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα, μέσα από τις δυνατότητες που σας δίνει ο ψυχικός μηχανισμός σας.

Ξεκινήσαμε, λέγοντας ότι ο νους νοεί μέσα από την ύλη, άρα υπάρχει σαφής και άρρηκτη αντιστοιχία ανάμεσα στο νου και το νοούμενο, στον νου και σε αυτό που σκέφτεται και σε αυτό στο οποίο αποκρυσταλλώνεται η σκέψη του. Έτσι λοιπόν είδαμε, πως όλα όσα υπάρχουν είναι μια μεγάλη εικόνα, που αποτελείται από μικρά εικονοστοιχεία και αυτή η εικόνα δημιουργείται από τη ρυτίδωση της Θείας Ουσίας, της ουσίας της ύλης, καθώς σκέφτεται ο Νους. Κάθε εικονοστοιχείο αποτελεί αντιστοιχία ενός μικρού τμήματος της νοητικής λειτουργίας του σύμπαντος -με την έννοια του Θείου Νου. Δηλαδή με τα λόγια αυτά επαναφέρω την προσοχή σας στο θέμα της σύνδεσης νου και ύλης. Την επαναφέρω για τους εξής λόγους: Ο ψυχικός μηχανισμός σας είναι επαρκής για να εξερευνήσετε τα εσωτερικά πεδία. Ωστόσο τείνετε, πότε ορθά και πότε λανθασμένα, να θεωρείτε ότι τα εικονοστοιχεία που αντιλαμβάνεστε στο δικό σας πεδίο, είναι οπωσδήποτε τα ίδια με αυτά που υπάρχουν στα άλλα πεδία. Γιατί λέω πότε ορθά και πότε λανθασμένα;

Ορθά αντιλαμβάνεστε ότι μοιάζουν με αυτά των άλλων πεδίων, αφού η ουσία της ύλης είναι μία και ο νους είναι ένας και ξέρετε ότι, όπως πάνω, έτσι και κάτω. Άρα, γιατί θα πρέπει ένα τραπέζι ή ένα σχήμα τέλος πάντων στο φυσικό πεδίο, να συμβολίζει κάτι διαφορετικό, από αυτό που θα συμβόλιζε σε ένα άλλο πεδίο, σε μια άλλη διάσταση; Υπάρχει αναλογία.

Λανθασμένα το σκέφτεστε αυτό, όταν οδηγείστε σε αυτό το συμπέρασμα, από την αδυναμία σας να κατανοήσετε, το πόσο περιορισμένες είναι οι προσλήψεις των αισθήσεων σας, το πόσο περιοριστικά λειτουργεί το σύστημα των αισθητηρίων οργάνων σας. Όταν δηλαδή θεωρείτε, πως αυτό που υπάρχει εδώ, οπωσδήποτε υπάρχει και κάπου αλλού. Ότι αυτή είναι μια ενιαία πραγματικότητα.

Το μεγαλύτερο μέρος της σύγχυσης ίσως, προέρχεται από το γεγονός, ότι έχετε μάθει πως καθετί αποτελείται από περισσότερα σώματα. Λέγεται ότι υπάρχει το φυσικό / το παχυλό φυσικό, το αιθερικό, το αστρικό, το νοητικό και ούτω καθεξής. «Άρα, αν ένα αντικείμενο μπροστά μου έχει όλα αυτά τα σώματα και αυτά τα σώματα τα έχω και εγώ, θα πρέπει, στο αντίστοιχο πεδίο, τα σώματα μας να συναντώνται.» Όχι. Η λειτουργία της Θείας Σκέψης είναι πιο περίπλοκη από όσο μπορείτε να κατανοήσετε -αν και σας είπα εξαρχής ότι η πολυπλοκότητα είναι θέμα της μορφής, όχι του νου, είναι θέμα της εκδήλωσης της ύλης. Η πολυπλοκότητα έγκειται στο γεγονός των συνδέσεων, που δημιουργούνται στην ύλη, στην ουσία της ύλης, την ώρα που εκφράζει τη σκέψη σε πολλαπλά πεδία.

Δεν είστε αρκετά εστιασμένοι και δυσκολεύεστε να παρακολουθήσετε όσα λέγονται. Ας συνεχίσουμε την προσπάθεια. Πάρτε μερικές βαθιές, αβίαστες αναπνοές και ελάτε στο τώρα, εδώ, σε εμένα. Ας ξεκινήσουμε αναφερόμενοι στο αισθαντικό σώμα. Δεν θα χρησιμοποιήσουμε λοιπόν τους όρους των πεδίων, όπως τα έχετε μάθει. Αυτό το διήμερο θα δουλέψουμε με το αισθαντικό σώμα. Το σώμα που αισθάνεται.

Το φυσικό σώμα διαθέτει έναν αισθητηριακό μηχανισμό, ο οποίος προσλαμβάνει ερεθίσματα από το περιβάλλον. Είναι αυτό που αισθάνεται. Δεν θα ήθελα να προσπαθήσετε να κάνετε συνδέσεις και θα προτιμούσα να μην είστε εστιασμένοι στο γράψιμο αυτή την ώρα, αλλά περισσότερο στην παρακολούθηση και συμμετοχή στο ταξίδι που κάνουμε. [Σημ.: κάποιοι κρατούσαν σημειώσεις] Είστε εσείς που φέρνετε ενέργεια σε αυτό το ταξίδι. Μιλάμε λοιπόν για το αισθαντικό σώμα -ένας όρος που θα χρησιμοποιηθεί αρκετά. Είναι αυτό το σώμα που βλέπει γύρω του και αντιλαμβάνεται όλα όσα υπάρχουν και διαδραματίζονται στο φυσικό πεδίο. Τα αποτελέσματα των προσλήψεων, οι προσλήψεις που έχει, στη συνέχεια ερμηνεύονται μέσα από διάφορα φίλτρα. Τώρα μένουμε στο καθαρά αισθαντικό σώμα, που είναι το φυσικό σώμα. Δεν μας ενδιαφέρει η νόηση, ο ανθρώπινος νους που ερμηνεύει. Εστιαζόμαστε στο αισθαντικό σώμα, σαν ένα μηχανισμό. Και το κάνουμε αυτό, για να καταλάβετε πώς λειτουργεί η συμβολική εικονομετρία. Χρησιμοποίησα και χρησιμοποιώ τον όρο εικονομετρία, γιατί είναι ο πιο σαφής και γατί ακόμα και οι οσμές ή οι ήχοι τελικά σας παραπέμπουν σε μία εικόνα. Η εικόνα στην οποία αναφέρομαι, είναι πολύπλευρη και αποτελείται / δημιουργείται σαν ένα ολόγραμμα, από φως που προβάλλεται από όλα τα αισθητήρια όργανα σας. Έτσι, διευκρινίζοντας κατάλληλα όσα ειπώθηκαν σε συνέχεια ενός προηγούμενου ερωτήματος, λέω, ότι στην εικόνα συμπεριλαμβάνεται ένα πακέτο προσλήψεων από όλα τα αισθητήρια όργανα σας. Εξακολουθούμε να μιλάμε για εικονοστοιχείο, γιατί εξακολουθούμε να αναφερόμαστε στην ύλη. Υπάρχει, όπως ειπώθηκε, άμεση σχέση ανάμεσα στα εικονοστοιχεία -τα σύνολα των εικονοστοιχείων- και τη Θεία Σκέψη.

Τα εικονοστοιχεία είναι άπειρα αλλά ομοιάζουν μεταξύ τους κατά ομάδες. Δηλαδή, από τη συνολική εικόνα που έχει δημιουργηθεί, μπορείτε να διακρίνετε ομάδες όμοιων αντικειμένων. Αυτά τα όμοια αντικείμενα, όταν απλώνονται σε όλη την εικόνα, παίρνουν μια ιδιαίτερη θέση και συνδέουν άλλα εικονοστοιχεία μεταξύ τους, όπως θα γινόταν σε μια φράση που θα ξεστομίζατε. Όπως θα έκαναν τα γράμματα, αν έμπαιναν σε σειρά, την ώρα που μιλάτε μία γλώσσα. Οι εικόνες λοιπόν ομαδοποιούνται, όπως θα ομαδοποιούνταν τα γράμματα μιας γλώσσας. Και όπως υπάρχει ένα άλφα αλλά διαβάζεται με περισσότερους από έναν τρόπους, συνθέτει… κάνει νέες συνθέσεις με άλλα γράμματα και αποδίδει άλλα νοήματα, ανάλογα λειτουργούν αυτά τα εικονοστοιχεία, τα οποία είναι εντυπώματα της σκέψης του Θείου Νου στην Ύλη. Ήδη λοιπόν τώρα συνδέσαμε την έννοια των εικονοστοιχείων και των γραμμάτων μίας γλώσσας με τον Θείο Νου.

Δεν θέλω ακόμα να εστιαστούμε σε μία γλώσσα. Θα παραμείνουμε στα εικονοστοιχεία, γιατί μπορούν να σας δώσουν ένα εύρος αντίληψης πολύ μεγαλύτερο, από αυτό που θα σας μετέφερα χρησιμοποιώντας γλωσσικούς όρους. Ομαδοποιούνται λοιπόν οι εικόνες και μπορείτε να πείτε, ότι… αν μαζέψετε τις όποιες εικόνες των μικρών, τοσοδούλικων φύλλων των δέντρων, θα μπορέσετε στο τέλος να πείτε, ότι όλα αυτά εκπροσωπούνται από ένα μικρό φύλλο δέντρου, ένα φυλλαράκι. Και αυτό το φυλλαράκι θα το χρησιμοποιείτε πάντα, για να αποδίδετε και να διαβάζετε ένα στοιχείο της Θείας Σκέψης. Φανταστείτε, μέσα στην πολυμορφία του σύμπαντος πόσα τέτοια παραδείγματα υπάρχουν! Αν όλα τα μικρούλικα, τοσοδούλικα φυλλαράκια των δέντρων και των φυτών μπορούν να αποτελέσουν ένα σύμβολο, τι θα γίνει με όλα τα υπόλοιπα πράγματα που υπάρχουν στο κόσμο!

Αφού λοιπόν έχουμε ομαδοποιήσει τις εικόνες, έχουμε ομαδοποιήσει τα εικονοστοιχεία, κάθε σύνολο εικονοστοιχείων εκφράζεται από ένα μέλος της ομάδας, που έχει τα περισσότερα κοινά χαρακτηριστικά με τα υπόλοιπα. Κάποια φυλλαράκια μοιάζουν λιγότερο με τα υπόλοιπα, κάποια περισσότερο. Εκείνο το εικονοστοιχείο, το φυλλαράκι, που μοιάζει περισσότερο με όλα, γίνεται το σύμβολο του. Και τότε, βλέποντας αυτό το εικονοστοιχείο μέσα σε μία μεγάλη σύνθεση, ξέρετε ότι υπάρχει ένα μέρος της Θείας Σκέψης, που σας είναι οικείο, σας είναι γνωστό. Δεν είστε βέβαιοι για το τι σκέφτεται ο Θείος Νους εκεί ψηλά. Όμως βλέπετε ένα σύμβολο. Βλέπετε ένα γράμμα -θα μπορούσα να πω, ότι βλέπετε έναν αριθμό αλλά δεν θέλω να σας μπερδέψω τόσο πολύ ακόμα. Βλέπετε ένα γράμμα.

Εδώ λοιπόν θα ήθελα να προσθέσω, ότι ο Θείος Νους είναι μια τεράστια σημαία που κυματίζει. Μοιάζει με μια τεράστια σημαία που κυματίζει διαρκώς. Ας παίξουμε λίγο! Αφήστε το νου σας ελεύθερο, να παρατηρήσει τη σημαία που κυματίζει. Είναι ο αέρας ή η σημαία; Ο Νους… η σημαία, ας τη δούμε έτσι, για να έχει μια πιο απτή μορφή… είναι μια επιφάνεια. Μια σημαία που κινείται διαρκώς, κυματίζει και με τον κυματισμό της εκπέμπει κύματα. Δονεί την ύλη που την περιβάλλει, η οποία δονούμενη μπορεί να αγγίξει διαφορετικά επίπεδα με διαφορετική ένταση και να επιφέρει διαφορετικές μορφοποιήσεις σε αυτά. Με αυτήν την εικόνα θέλω να σας δείξω, ότι αυτός είναι ο λόγος που δεν μπορείτε να θεωρείτε, ότι είναι ίδιο ένα σύμβολο που χρησιμοποιείτε εδώ με το σύμβολο που χρησιμοποιείται για το ίδιο νοούμενο σε ένα άλλο πεδίο. Είναι άλλη η ένταση της δόνησης που επηρεάζει τη μορφή σε κάθε πεδίο. Όμως το αποτέλεσμα αποτελεί ένα σύμβολο σε κάθε πεδίο. Λειτουργεί σαν ένα εικονοστοιχείο, ξεχωριστό για το κάθε πεδίο.

Πάρτε μερικές βαθιές, χαλαρές αναπνοές… Είχα τη βεβαιότητα… Ήμουν βέβαιος ότι θα σας άρεσαν, αυτά που θα ειπωθούν σε αυτό τον κύκλο αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να καταφέρω να σας τα κάνω πλήρως αντιληπτά, αν δεν έχετε σαφή παραδείγματα. Εξακολουθούμε να εργαζόμαστε στα ανώτερα νοητικά πεδία, αν και ο βαθμός εστίασης έχει ήδη πέσει αρκετά. Είναι αναπόφευκτο να μην μπορείτε να κρατήσετε την εστίαση σας σταθερή σε άνοιγμα τόσων ωρών. Κάντε ό,τι καλύτερο μπορείτε -και επίσης υπομονή. [Γέλια]

Εδώ θα σταματήσω, γιατί χρειάζομαι να ακούσω τις απόψεις σας, χρειάζομαι να ακούσω τις σκέψεις σας, πάνω σε αυτά που ειπώθηκαν.

[Ακολούθησε μοίρασμα σκέψεων & εμπειριών]

Ερώτηση: Υπάρχει κάποια αναλογία ανάμεσα σε αυτά που ειπώθηκαν, με το blueprint από το πέμπτο επίπεδο;

Απάντηση:

Εστιαστείτε στη φλόγα στο κέντρο του κύκλου παίρνοντας βαθιές, χαλαρές, αβίαστες αναπνοές. Νοιώστε τον πύρινο κλοιό γύρω σας με τις πανύψηλες φλόγες που εξακολουθούν να μαίνονται γύρω σας.

Εγώ Είμαι το blueprint. Δες το έτσι. Όταν αναφέρεστε στην κυανοτυπία, το blueprint, μπορείτε να το τοποθετήσετε σε διάφορα πεδία, ανάλογα με το πεδίο στο οποίο αναφέρεστε, ανάλογα με το ποιο πεδίο θεωρείτε ως εκδήλωση. Αν, σύμφωνα με τη διάταξη των σωμάτων ως παχυλό φυσικό, αιθερικό, κ.τ.λ., αναφέρεστε στο φυσικό σώμα, το blueprint είναι στο αιθερικό. Τώρα μιλάμε με άλλους όρους. Αναφερόμαστε στο αισθαντικό σώμα, στο πλαίσιο όμως στο οποίο αναφέρθηκα νωρίτερα, όπου ο νους νοεί και το κάνει μέσα από την ύλη, διαμορφώνει την ύλη. Στην περίπτωση αυτή, το blueprint είναι η ίδια η διαδικασία της σκέψης, η ίδια η Θεία Σκέψη. Είσαι πολύ κοντά στην έννοια του blueprint αλλά κράτησε αυτήν την απορία στην άκρη, γιατί όταν ολοκληρωθεί ο κύκλος, θα έχεις να πεις πολλά πια επ’ αυτού.

Συνέχεια επικοινωνίας:

Η σημαία μας απέδωσε καρπούς, κινήθηκαν λίγο τα πράγματα. Ήμασταν στο αισθαντικό σώμα και στο γεγονός ότι υπάρχουν ομάδες εικονοστοιχείων. Μπορούμε να δημιουργήσουμε ομάδες εικονοστοιχείων, να βρούμε αυτό που έχει τις περισσότερες ομοιότητες με τα υπόλοιπα της ομάδας και να το αναγορεύσουμε ως σύμβολο. Αυτό συμβαίνει στο πεδίο της ύλης και τώρα αναφερόμαστε στο φυσικό πεδίο. Είπαμε ακόμα ότι κάθε συμβολικό εικονοστοιχείο, κάθε εικονοστοιχείο-σύμβολο είναι ανάλογο ενός γράμματος μιας γλώσσας.

Αν προσπαθήσετε να συγκρίνετε τον πλούτο των εικονοστοιχείων με τον πλούτο των γραμμάτων μιας γλώσσας, φυσικά θα αντιληφθείτε την τεράστια διαφορά που υπάρχει και το πόσο περιορισμένη είναι μία γλώσσα.

Και παρόλα αυτά, τα σύμβολα της γλώσσας, τα εικονοστοιχεία, εξυπηρετούν άριστα το σκοπό τους. Τα γράμματα μιας γλώσσας είναι εικονοστοιχεία -συμβολικά εικονοστοιχεία- του νου που τη χρησιμοποιεί. Δηλαδή, όπως στο φυσικό πεδίο έχουμε τα συμβολικά εικονοστοιχεία, που δίνουν μια ιδέα για το αντίστοιχο μέρος της Θείας Σκέψης, του Θείου Νου, έτσι τα γράμματα της γλώσσας λειτουργούν σαν συμβολικά εικονοστοιχεία και δίνουν μια ιδέα, για εκείνον που τα νοεί -που χρησιμοποιεί τη γλώσσα, με άλλα λόγια. Εδώ βέβαια, έχουμε τον εξής περιορισμό: όταν μιλώ εγώ για εικονοστοιχεία στη γήινη πραγματικότητα, αναφέρομαι σε δισεκατομμύρια, τρισεκατομμύρια και ακόμα περισσότερα στοιχεία της ύλης… εικονίδια της ύλης. Πάρα πολλές μορφές. Και αυτά τα εικονοστοιχεία μπορεί να αναλυθούν σε μικρότερα, ανάλογα με το επίπεδο στο οποίο τα βλέπετε. Η γλώσσα όμως έχει ένα περιορισμό -η ανθρώπινη γλώσσα. Προφέρεται με τον λόγο. Άρα κάθε εικονοστοιχείο της γλώσσας -της ανθρώπινης γλώσσας- αναλογικά θα πρέπει να χωρέσει άπειρα εικονοστοιχεία της εκδήλωσης, για να τα εκφράσει. Η αντιστοιχία είναι αυτή. Αν έχω 7 χιλιάδες εικονοστοιχεία και 7 γράμματα, κάθε γράμμα θα πρέπει αν εκφράσει μια αναλογία εικονοστοιχείων. Το μόνο που κατάφερα αυτή την στιγμή, είναι να σας μεταφέρω τον περιορισμό· το πόσο περιορισμένη είναι η ανθρώπινη γλώσσα.

Το ερώτημα που τίθεται είναι: «Οι ανθρώπινες γλώσσες είναι περιορισμένες όσο περιορισμένος είναι και ο ανθρώπινος νους; Γιατί υπάρχει αυτός ο περιορισμός; Γιατί εμείς μπορούμε να μιλήσουμε μόνο με το λόγο και ο Θεός μιλάει με όλα όσα υπάρχουν;» Σε όσα λέτε, θα μπορούσαν μα προστεθούν όσα κάνετε. Θα μπορούσαν να προστεθούν οι τέχνες σας. Οι κινήσεις του σώματος σας. Όλα όσα κάνετε. Και αυτά δεν τα έχετε κωδικοποιήσει ακόμα. Αυτό σημαίνει, ότι ο ανθρώπινος νους ναι μεν έχει φτάσει σε ένα εξαιρετικά υψηλό σημείο, ώστε να συνθέτει γλώσσες που αποδίδουν εξαιρετικές έννοιες -όχι μόνο με γράμματα, αλλά και με το συνδυασμό των γραμμάτων σε διαφορετικές συνθέσεις- αλλά υπάρχει ένα μεγάλο δυναμικό που δεν έχει πραγματώσει ο άνθρωπος: το να κωδικοποιήσει σε γλώσσα όλα τα υπόλοιπα, όλα όσα συνθέτουν τη δική του, ανθρώπινη λειτουργία. Όταν κατορθώσετε να κωδικοποιήσετε τα στοιχεία της ανθρώπινης λειτουργίας, όλα όσα κάνετε και όλα όσα κάνει το σώμα σας στη δική του λειτουργία, τότε θα έχετε μια πλήρη εικόνα, θα έχετε μια πλήρη γλώσσα, που θα εκφράζει την ανθρωπότητα -την Ανθρωπότητα ως μια γενική ιδέα, σαν ένα σύνολο οντοτήτων που εκπληρώνουν ένα σκοπό. Θα εκφράζει το συλλογικό της Ανθρωπότητας.

Καταλαβαίνετε τώρα πόσο μεγάλη σημασία έχουν οι Τέχνες. Οι Τέχνες σας βοηθούν να αναπτύξετε μία γλώσσα. Αυτό δεν έχει συνειδητοποιηθεί επαρκώς. Θεωρείτε, ότι οι Τέχνες είναι ένας τρόπος έκφρασης που σας κάνει να νοιώθετε όμορφα, να μοιράζεστε αυτά που νοιώθετε με τους άλλους, φέρνουν την ομορφιά στη ζωή σας -αν και υπάρχουν παραδείγματα, που φέρνουν πολλά άλλα εκτός από την ομορφιά στη ζωή σας- αλλά δεν έχει συλληφθεί η έννοια της Τέχνης ως γλώσσα και συγκεκριμένα ως μέρος της γλώσσας της ανθρωπότητας. Πιστεύετε ότι αν κατέβαινε ένας θεός στη γη, όχι όπως ξέρετε ότι κατεβαίνουν ενσαρκούμενοι αλλά αν συνέβαινε να έρθει σε σας μέσα από το δικό του πεδίο με έναν ιδιαίτερο τρόπο, θα μπορούσε να καταλάβει τι θα λέγατε, αν άκουγε μόνο το στόμα σας να μιλά; Ούτε εσείς οι ίδιοι δεν μπορείτε να καταλάβετε αυτά που λέει κάποιος, ακούγοντας μόνο το στόμα να μιλά, μόνο τα φωνήεντα και τα σύμβολα της λέξης. Παρακολουθείτε τη χροιά, τη στάση του σώματος, τις εκφράσεις του προσώπου, τις κινήσεις, παρακολουθείτε τα χρώματα, βλέπετε τα χρώματα που έχει φορέσει, νοιώθετε τα χρώματα που εκπέμπει. Και όλα αυτά για τον ίδιο παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ασαφή και ασυνείδητα, είναι όμως μέρος της γλώσσας του. Αντιστοιχούν σε εικονοστοιχεία που διαφεύγουν. Οι γλώσσες των Θεών από την άλλη, είναι πλήρεις, ακριβώς επειδή συμπεριλαμβάνουν όλα αυτά. Όλη την έκφραση του όντος. Δεν υπόκεινται στον περιορισμό του λάρυγγα, όπως εσείς. Όχι γιατί δεν έχουν ένα λάρυγγα -ή όχι μόνο για αυτό- αλλά γιατί αποδίδουν τις δονήσεις, που χρησιμοποιούν ως νόες, με πολλούς τρόπους, όχι μόνο με τον ήχο.

Σε αυτό το σημείο μπορούμε να περάσουμε στο επόμενο στάδιο, όπου θα αναφερθούμε στις επιμέρους θεότητες. Αφού λοιπόν έχετε κατανοήσει σε ένα βαθμό την έννοια της εικονομετρίας, των εικονοστοιχείων, του γλωσσικού εύρους, το ότι ο νους νοεί μέσα από την ύλη, μπορούμε να δούμε τι ρόλο παίζουν οι θεοί, επιτέλους.

Θεός είναι αυτός που μιλάει μια γλώσσα, που δεν καταλαβαίνουν οι άλλοι. Δεν μπορείτε παρά να παραδεχθείτε ότι κ α ι α υ τ ό είναι Θεός. Μιλάει μια γλώσσα, εκφράζεται σε μια γλώσσα, την οποία οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν. Καταλαβαίνουν μερικά κομμάτια της και αυτά που καταλαβαίνουν, θεωρούν ότι δεν τα καταλαβαίνουν σωστά, έχουν αμφιβολίες ότι τα συνέλαβαν σωστά. Αυτό είναι Θεός κατ’ εμέ. Και όταν τελικά υποστηρίζω και εγώ, όπως τόσοι άλλοι, ότι είστε θεοί στη γη, εννοώ ότι είστε θεοί, που τώρα μαθαίνουν να μιλούν τη γλώσσα της γης και προσπαθούν να κατανοήσουν τη θειότητα, τη θειότητα τους, προσπαθώντας ουσιαστικά να κατανοήσουν τον τρόπο έκφρασης τους. Τον τρόπο με τον οποίο εκφράζεται ο Θείος Νους, που τους δημιουργεί και να αποκτήσουν ολοκληρωμένη εικόνα αυτής της έκφρασης. Και αλήθεια σας λέω, μπορεί να βρίσκετε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τη θειότητα σας αλλά θα την έχετε εκφράσει πλήρως ως ανθρωπότητα, όταν καταφέρετε να μιλήσετε ως θεοί. Θα μιλήσετε, όπως μιλούν οι θεοί, όταν συνθέσετε τη Μία γλώσσα της Ανθρωπότητας. Ένα πολύ χειροπιαστό αποτέλεσμα ζητείται λοιπόν. Για την ώρα εκπαιδεύεστε σε αυτό, προσπαθώντας να κατανοήσετε τον εαυτό σας. Στο δρόμο της αυτογνωσίας που βρίσκεστε, αυτό κάνετε: κατανοείτε τον εαυτό σας, κατανοείτε το τι σημαίνουν όλα αυτά που νιώθετε, πώς μεταφράζονται, πώς συνδέονται με τη γενική εικόνα. Μαζεύετε τα κομμάτια του εαυτού σας -που είναι πάντα Θεϊκός-, μαζεύετε εικονοστοιχεία, για να πλάσετε τελικά ως Ανθρωπότητα τη γλώσσα.

Ο καθένας και η καθεμιά για τον εαυτό σας αντιλαμβάνεστε πάρα πολλά και τα χρησιμοποιείτε, χρησιμοποιείτε τρόπους έκφρασης αλλά δεν έχετε δει το σύνολο. Και σε αυτή την πραγματικότητα έχετε την απαίτηση από το Δία, να σας μιλήσει για τις Γλώσσες των Θεών… Τι μπορώ να πω! Παρόλα αυτά, μπορούμε να ξεκινήσουμε μια συζήτηση και να δώσουμε μερικά στοιχεία ακόμα.

Επικρατεί μια σεμνότητα σήμερα. [Σημ. αστειευόμενος επειδή, όπως ζητήθηκε, οι συμμετέχοντες είχαν φορέσει στο κεφάλι ένα λευκό μαντήλι] [γέλια]

Σε αυτήν την ερημιά, μέσα στον κλοιό του πυρός, ο Δίας, κατεβαίνω από το βάθρο, κάνω ένα βήμα δεξιά, στέκομαι και αφήνω να ανέβει η Αθηνά. Όπως ειπώθηκε, θα γίνει η εργασία με όλους τους θεούς, που απλώς θα μοιραστούν στα δύο στο συγκεκριμένο πεδίο. Θυμίζω ότι εργαζόμαστε αυτό το Σαββατοκύριακο στο αισθαντικό σώμα. Δώστε λίγο χρόνο στον εαυτό σας να συνδεθεί με την Αθηνά, που έχει λάβει θέση επάνω στο βωμό της Εστίας.

………………………

Ο Θείος Νους και εγώ είμαστε Ένα. Προσδιορίζομαι από τον Θείο Νου και τον εκφράζω. Είμαι η ροή των δακρύων του. Είμαι η ροή του φωτός. Είμαι η ροή των εικόνων. Ρέω παντοιοτρόπως. Επάνω και κάτω. Είμαι η απεικόνιση των εικονοστοιχείων, που στο σύνολο τους καταδεικνύουν τη Θεία Σοφία. Δεν θα βρείτε εύκολα τις δικές μου συνδέσεις σε όλο αυτό που σας περιγράφτηκε. Είμαι εδώ για να σας βοηθήσω σε αυτό. Ο Θείος Νους εκφράστηκε και η έκφρασή του απέδωσε καρπούς και τώρα μπορούμε να πιάσουμε τον ειρμό, να τον επεκτείνουμε και να τον εξειδικεύσουμε και να τον φέρουμε πιο κοντά στα ανθρώπινα. Αυτό θα πάρει χρόνο. Δεν γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Χρειάζεται να υπάρξουν βήματα κατανόησης, καθώς κατεβαίνουμε από τα ύψιστα νοητικά πεδία στο αισθαντικό σώμα. Χρειάζεται να βρούμε τα σκαλοπάτια. Κάθε σκαλοπάτι μία κατανόηση / μία επίγνωση. Κατανοούμε και κατεβαίνουμε άλλο ένα σκαλοπάτι στα γήινα… και άλλο ένα. Δώστε μου χρόνο για να ετοιμάσω τον νου σας για αυτό που έρχεται.

Τα εικονοστοιχεία για τα οποία σας μίλησε ο Ζευς -ο Πατέρας Ζευς- εκφράζουν ενέργειες; Όλη την ώρα που μιλούσε ο Ζευς αναφερόταν στο Θείο Νου και τη σχέση του με την Ύλη. Δεν αναφέρθηκε σε τίποτα άλλο ενδιάμεσο. Για αυτόν, η σχέση είναι μοναδική και άρρηκτη. Είναι η σχέση του Πατέρα με τη Μητέρα. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο ενδιάμεσο. Πολύ απλά θεωρεί, ότι νοεί μέσα από την Ύλη. Ερχόμαστε εμείς να εξειδικεύσουμε όσα ειπώθηκαν και να κατευθύνουμε την κεντρική ενέργεια σε πεδία. Σε δώδεκα πεδία, σε κάθε επίπεδο. Εκφράζω την Ενότητα της Φύσεως και του Πνεύματος, ως Θεϊκή Σοφία. Δεν μπορεί να υπάρξει έννοια της σοφίας, αν δεν συνειδητοποιείται αυτή η ενότητα. Είναι κάτι που δεν αντιλαμβάνονται πολλοί, ότι δηλαδή εγώ εκφράζω αυτήν την ενότητα αλλά έτσι είναι. Κάποιοι βρίσκουν ιδιαίτερα ενδιαφέρον, το γεγονός ότι καλείται τώρα η Αθηνά να συνεχίσει τη διδασκαλία, η οποία ήδη ταυτίζεται με το Θείο Νου. Είμαι ο Θείος Νους σε συνάρτηση με το αποτέλεσμά του. Ερχόμαστε λοιπόν στο πεδίο, που αναφέρεται στη σύνδεση ανάμεσα στη λειτουργία της Θείας Σκέψης και του αποτελέσματος που έχει στην ύλη. Αδημονείτε αλλά όλα θα έρθουν την κατάλληλη στιγμή. Χρειάζομαι ακόμα χρόνο. Δώστε μου λίγα λεπτά ακόμα.

Θα γίνει και πάλι η σύνδεση με το αισθαντικό πεδίο, αυτή την φορά μέσα από τη δική μου οπτική. Όσοι/όσες από εσάς αντιληφθήκατε νωρίτερα ένα πλέγμα, μπορείτε να είστε βέβαιοι, ότι αυτό το πλέγμα αφορούσε το δικό μου πεδίο. Είναι το πέπλο της Αθηνάς και είναι η διάχυση της δόνησης του Θείου Νου, την ώρα που νοεί στην ουσία της ύλης. Αυτό είναι το πέπλο. Τώρα δηλαδή εισερχόμαστε στα αποτελέσματα της κίνησης του Θείου Νου που, όπως ειπώθηκε από κάποιους άλλους, ως Πνεύμα Θεού εφέρετο άνωθεν των υδάτων -ένας απλός συνειρμός, για να σας δείξει ότι η αλήθεια κυκλοφορεί με πολλούς τρόπους.

Πώς θα σας οδηγήσω από την αρχική ταλάντωση της ουσίας της ύλης μέχρι το αισθαντικό σώμα, μου λέτε; Δεν είναι αρκετά αυτά που λέγονται, δεν είναι αρκετός ο χρόνος αλλά η εστίαση σας έχει βελτιωθεί κάπως. Μπορούμε να προχωρήσουμε.

Η Ύλη εκφράζει τον εαυτό της ελεύθερα. Αυτοπεριορίζεται. Δεν την περιορίζει κανένας άλλος. Αυτή η δήλωση φαίνεται να έρχεται σε αντίθεση με ό,τι ειπώθηκε αρχικά, ότι ο νους νοεί και ότι νοεί μέσα από την ύλη και μορφοποιεί την ύλη. Αν θεωρήσετε λοιπόν ότι ο νους μορφοποιεί την ύλη, το φυσικό συμπέρασμα θα ήταν ότι την περιορίζει. Και όμως, η ύλη μορφοποιείται ελεύθερα, χωρίς περιορισμούς. Ναι, καταλαβαίνω ότι αυτό μπορεί να εγείρει σημαντικές αντιρρήσεις/αντιδράσεις. Η ύλη δε εγκλωβίζεται, είναι ελεύθερη. «Μα τότε», θα ρωτήσετε, «πώς μορφοποιείται από τον νου, από τη Θεία Σκέψη;» Μορφοποιείται, γιατί είναι ένα με τη Θεία Σκέψη. Το πιο φυσικό για έναν άνθρωπο είναι να σκεφτεί, ότι αν έχει δύο πράγματα, απαραίτητα το ένα θα περιορίζει το άλλο. Απαραίτητα θα προκύπτει πρόβλημα εξουσίας. Αυτό είναι πολύ φυσικό για τον άνθρωπο, γιατί είναι η πραγματικότητα που βιώνει αλλά δεν ισχύει στο πεδίο του Καθαρού Νου και της Καθαρής Ύλης, της ουσίας της ύλης, όπως δεν θα ίσχυε ανάμεσα σε δύο ερωτευμένους ανθρώπους, που συνδέονται με βαθιά αγάπη, με βαθύ έρωτα και υπάρχουν εκεί, για να ικανοποιεί ο ένας τα αιτήματα του άλλου. Βαθιά ισορροπία. Αν δεν υπήρχε ο Έρως, δε θα υπήρχε ισορροπία. Είναι αυτός που «καταφέρνει», σε εισαγωγικά, να κρατήσει σε απόλυτη αρμονία και σύμπνοια αυτά τα δύο, την Ύλη -την ουσία της ύλης- και το Πνεύμα. Κατά συνέπεια, αυτό που στο φυσικό πεδίο φαίνεται αδύνατο, είναι απολύτως δυνατό και είναι αυτό που ισχύει στο πεδίο του Καθαρού Νου. Είναι δύο σε ένα. Με αυτήν την έννοια, δεν έχω πολλά να πω. Το πλέγμα είναι η δόνηση της Θείας Σκέψης, που διέπει την ουσία της ύλης. Από εκεί και πέρα μπαίνουμε στο πεδίο της πολυμορφίας, που σταδιακά αυξάνεται.

Ειπώθηκε νωρίτερα, το παράδειγμα της σημαίας και το πώς επιδρά σε διαδοχικά πεδία στέλνοντας ώσεις, που εκτείνονται στην ύλη και φτάνουν στα πεδία με διαφορετική ένταση. Αυτό δημιούργησε ερωτηματικά. Γιατί με διαφορετική ένταση; Γιατί ήδη από την πρώτη επαφή αρχίζει να ρυτιδώνεται η επιφάνεια, αν θέλετε να τη δείτε έτσι, της ύλης, δημιουργώντας μορφές. Και οι πρώτες μορφές με τους κυματισμούς τους σκεδάζουν την ενέργεια, την κατευθύνουν σε άλλες κατευθύνσεις. Αυτό που ξεκινά να μπαίνει κάθετα, αρχίζει να γλιστρά. Ανακατευθύνεται και φτάνει στα επόμενα πεδία, μοιάζοντας κάτι τελείως διαφορετικό, από αυτό που ξεκίνησε να είναι. Όλο αυτό είναι το παιχνίδισμα της ύλης και η ομορφιά της ύλης. Η νοητική της μεγαλοπρέπεια. Είναι απολύτως δεκτική η ουσία της ύλης αλλά καθώς μορφοποιείται, ανακατευθύνει την εισερχόμενη ενέργεια και πλέον πλάθει μορφές που είναι αποτέλεσμα της δικής της παρέμβασης. Στο πρώτο επίπεδο επίδρασης, μορφοποιείται άμεσα. Από εκεί και πέρα διαμορφώνεται, ανάλογα με τη δική της παρέμβαση, με την έννοια ότι η ενέργεια ανακατευθύνεται σύμφωνα με τη δική της δομή. Αυτό είναι πάρα πολύ βασικό για να μπορέσετε, αν θέλετε, να κατανοήσετε τη δημιουργία των βασικών μορφών, των βασικών σχημάτων και στη συνέχεια των πιο περίπλοκων σχημάτων, που καταλήγουν σαν εικονοστοιχεία της γήινης πραγματικότητας. Οι μορφές και οι σκέψεις είναι ένα και το αυτό. Οι σκέψεις, όσο καθαρές και αν είναι, δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς το μορφοποιούμενο υλικό. Η ύλη πάλι, η μορφή, δεν μπορεί να μορφοποιηθεί, χωρίς τη σκέψη.

Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να εισάγω μία νέα έννοια, την έννοια της ηχούς. Θα μπορούσε να σας βοηθήσει, να κατανοήσετε καλύτερα τη ροή της ενέργειας μέσα στην ύλη, της κίνησης του νου. Έχετε ακούσει την ηχώ της φωνής σας μέσα στα βουνά; Πώς θα ήταν, αν ακούγατε την ηχώ των σκέψεων σας; Η πραγματικότητα του φυσικού πεδίου σας είναι η ηχώ των σκέψεων σας και συγκεκριμένα των σκέψεων εκείνων που γίνονται σε ένα τόσο βαθύ πεδίο, ώστε να διαμορφώνουν την εξωτερική πραγματικότητα. Αυτό σημαίνει ότι η επίδραση στην πραγματικότητα δεν γίνεται με ένα καθαρά κβαντικό τρόπο αλλά με έναν τρόπο επίσης μηχανικό και αυτός είναι ο λόγος, που πάντα θα ισχύουν και οι δύο θεωρίες -και πολλές ακόμα. Και γίνεται αυτό, επειδή σε αναλογία του μεγάλου Νου, ο Πνευματικός σας Εαυτός νοεί και επηρεάζει τα μορφογενετικά πεδία της ύλης, που αντιστοιχούν στο δικό σας επίπεδο και αυτά με τη σειρά τους ανακατευθύνουν την ενέργεια και δημιουργούν άλλες μορφές της πραγματικότητας.

Θα πρέπει κάπως τώρα να το μαζέψω όλο αυτό, για να επιστρέψουμε πίσω, στη διαδικασία των ανώτερων νοητικών πεδίων, για να μπορέσουμε να καταλήξουμε στο αισθαντικό σώμα. Η νόηση κυριαρχεί κάθε στιγμή, όχι ως γήινος νους αλλά ως αποτέλεσμα· στην πραγματικότητα, ως εικονοστοιχεία του φυσικού πεδίου. Αν θέλετε μια απόδειξη της κυριότητας του νου, θα τη βρείτε στην ύλη -και είναι μία πλήρης απόδειξη. Καθώς λοιπόν η ενέργεια του Θείου Νου ρέει μέσα από το πλέγμα, οι ενέργειες της ύλης που μορφοποιείται, οι μορφές της ύλης που δημιουργούνται, την ανακατευθύνουν. Αλλάζει η έντασή της συνεχώς και δημιουργεί με άλλους τρόπους άλλες μορφές, όσο περισσότερο απομακρύνεται από το πεδίο της πρωταρχικής σύλληψης. Ήδη από τη στιγμή που μιλάμε για ύλη, τίθεται το θέμα των διαστάσεων. Ο νους διέπει όλες τις διαστάσεις, αυτές όμως διαμορφώνονται μέσα στην Ύλη, στην ουσία της ύλης. Κάθε διάσταση, μία πραγματικότητα. Όταν ερχόμαστε να εξετάσουμε αυτά τα θέματα στο πεδίο της ύλης, στη γήινο πεδίο, χρειάζεται να είμαστε προσεκτικοί, γιατί εμπλέκονται επίσης πάρα πολλά επίπεδα νοημοσύνης και χρειάζεται να τα διακρίνουμε, όταν μιλάμε για την ανθρωπότητα ή όταν μιλάμε και για το ζωικό βασίλειο ή όταν μιλάμε για το φυτικό βασίλειο ή για το ορυκτό βασίλειο.

Η νόηση κυριαρχεί. Αφήστε για λίγο το νου σας ελεύθερο μη προσπαθώντας καθόλου να καταλάβετε αυτά που λέω. Αφήστε επίσης το σώμα σας ήσυχο. Χαλαρώστε. Πείτε για άλλη μια φορά στο νου σας, ότι δεν είστε μακριά από αυτόν και ευλογείστε τον -στο γήινο νου σας. Τέτοια θα πρέπει να είναι η ησυχία κατά τη διάρκεια της επικοινωνίας μας.

Νοησιαρχία. Αυτή η λέξη δεν ισοδυναμεί με την καταδυνάστευση ούτε είναι ακριβώς αντίθετη προς την ιδέα της ενότητας Νου και Ύλης. Αν ο νους είναι το πεδίο στο οποίο γίνεται μία νοητική εργασία, μία διαδικασία σύνδεσης και αντίληψης, τότε η ύλη είναι ο εγκέφαλος, στον οποίο πραγματοποιείται αυτή η διαδικασία. Πώς θα σας φαινόταν, για σήμερα, για λίγη ώρα, να σκεφτείτε την ύλη, όλο το υλικό πεδίο, σαν ένα εγκέφαλο που σε κάθε του κομμάτι διενεργεί μία άλλη συνειδητοποίηση, πραγματοποιεί μία άλλη εργασία, που τελικά συνθέτει το σύνολο της αντίληψης;

Πάμε στα εικονοστοιχεία λοιπόν - ένα αρκετά χειροπιαστό παράδειγμα, που θα σας βοηθήσει να μείνετε καλύτερα συντονισμένοι μαζί μου. Η Ύλη προέρχεται από φως / είναι φως. Είναι φως και οι μυριάδες των εικονοστοιχείων προκύπτουν απλώς από το αποτέλεσμα του παιχνιδίσματος του φωτός της Ύλης με τις κινήσεις της νοητικής ενέργειας μέσα της. Θα μπορούσατε να σκεφτείτε δηλαδή, ότι η Ύλη μοιάζει με ένα φιλμ. Τα εικονοστοιχεία, το επίπεδο των εικονοστοιχείων για την ακρίβεια, μοιάζει με ένα φιλμ, που αποτυπώνει το παιχνίδι της ουσίας της ύλης, που είναι φως, με την κίνηση του νου. Να μια χαρούμενη εικόνα μέσα σε όλα αυτά!

Κάθε εικονοστοιχείο προβλέπεται. Κατά συνέπεια και ο συμβολισμός, τα συμβολικά στοιχεία, εκείνα δηλαδή που αποτελούν σύμβολα μιας ομάδας όμοιων εικονοστοιχείων, προβλέπονται. Τι θα πει αυτό; Προβλέπονται, με την έννοια ότι έρχονται σαν αποτέλεσμα της ροής, της κίνησης του Θείου Νου μέσα στην ύλη, μέσα από το πλέγμα που αναφέρθηκε και αυτή η κίνηση έχει μία συγκεκριμένη ροή. Οι ενέργειες ανακατευθύνονται, δημιουργούν σχήματα, εικόνες, μία εξαιρετική πολυμορφία. Αλλά αυτή η πολυμορφία είναι προβλέψιμη. Είναι προβλέψιμη για το Νου που νοεί, γιατί προέρχεται από τα μοτίβα της νόησης. Κατά συνέπεια, είναι απόλυτα προβλέψιμη για το Θείο Νου η δημιουργία του κάθε εικονοστοιχείου. Δεν είναι προβλέψιμη πάντα, για εκείνες τις μορφές που βρίσκονται ανάμεσα στα εικονοστοιχεία και το Θείο Νου, γιατί εξαρτάται από τη θέση τους και την οπτική που έχουν. Όμως είναι πάντα προβλέψιμη για τον ίδιο το Θείο Νου που νοεί, καθώς πρόκειται για μοτίβα της σκέψης του. «Τραγικό! Τουλάχιστον τραγικό!», ακούμε να λέει η Σ., [γέλια] όταν ακούσει την επικοινωνία ξανά. [γέλια] «Γιατί, αυτό σημαίνει ότι γνωρίζει τι συμβαίνει εδώ. Και παρόλα αυτά κρατάει αυτό το μοτίβο;» Ποιος μας σώζει! [γέλια] Φυσικά αστειεύομαι, καλή μου, συνονόματη, Σ. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να μπορέσετε να χωρέσετε στο νου σας όσα λέγονται σήμερα. Αυτό το αναγνωρίζουμε. Όμως κάπως πρέπει να ειπωθούν και κάποιοι πρέπει να τα ακούσουν. [γέλια]

Αυτά που σας δίνονται είναι πολλά και όπως πάντα θα εξαρτηθεί από εσάς το πώς θα καταφέρετε να τα εντάξετε στην πραγματικότητα σας. Για αυτό κρατήσαμε ένα τελευταίο διήμερο αφομοίωσης και εμπέδωσης. Δεν θα είχε νόημα να προχωρήσουμε στην εξέλιξη μίας περίπλοκης γλώσσας και να πούμε ότι, να, αυτή είναι μία από τις γλώσσες των Θεών, μάθετε να την μιλάτε. Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε, είναι να σας ωθήσουμε να κατανοήσετε τι σημαίνει γλώσσα και δεν μπορούσαμε παρά να ξεκινήσουμε από τα ανώτερα νοητικά πεδία και το ύψιστο νοητικό πεδίο και να προχωρήσουμε σιγά σιγά προς τα κάτω.

Θα πάρω λίγο χρόνο ακόμα και θα σας αφήσω για διάλειμμα. Χρειάζεται όμως να ολοκληρώσουμε πρώτα αυτό το κομμάτι. Θέλω να σας δείξω την ικανότητα της Θείας Σοφίας να συνδιαλέγεται με τα πάντα. Στην πραγματικότητα δηλαδή, να σας πω λίγα λόγια για το πέπλο της Αθηνάς - το πολυδιάστατο πέπλο της Αθηνάς. Η ενέργεια της Θείας Σκέψης κινείται μέσα από αυτό το πέπλο, μέσα από τις γραμμές του πέπλου και διέπει τα πάντα, διέπει όλη την ύλη. Η πολυμορφία, όπως την αντιλαμβάνεστε, δεν υπάρχει πραγματικά. Φυσικά, αν αποφασίσετε να χτυπήσετε το κεφάλι σας στον τοίχο, δε θα αποφύγετε τα αποτελέσματα της κρούσης. Κατά συνέπεια, θα πείτε «ο τοίχος υπάρχει». [γέλια] Η πολυμορφία όμως, όλες αυτές οι άπειρες μορφές, που σχηματίζονται γύρω σας στο φυσικό πεδίο, είναι κυρίως αποτέλεσμα του Ενδιάμεσου Νου. Ο Ενδιάμεσος Νους είναι ο ιθύνων νους της Ανθρωπότητας, στο επίπεδο που αυτή έχει κατορθώσει να πλησιάσει τη λειτουργία του Θείου Νου. Στην προκειμένη περίπτωση, όταν σας μιλώ για το «νου της Ανθρωπότητας», δεν αναφέρομαι στο μέσο όρο του νου των ανθρώπων που είναι ενσαρκωμένοι αλλά αναφέρομαι στον νου της ανθρώπινης φυλής, στο συλλογικό νου της ανθρωπότητας. Γνωρίζω ότι έχουμε αφήσει ένα κενό αλλά, παρακολουθώντας τις αντιδράσεις σας, κατανοώ ότι δεν είναι δυνατόν να το καλύψουμε αυτή τη στιγμή και απλώς συντομεύω το χρόνο, για να μπορέσετε να ξεκουραστείτε.

Ο Ενδιάμεσος Νους αναφέρεται στα υψηλότερα νοητικά πεδία, που κατάφεραν να φτάσουν εκπρόσωποι της ανθρωπότητας διαμέσου του χρόνου. Είναι ενδιάμεσος, αλλά όχι μέσος. Δεν είναι ο μέσος νους της ανθρωπότητας, είναι Ενδιάμεσος Νους, που μεσολαβεί ανάμεσα στη μέση νόηση της ανθρωπότητας και στη μεγάλη ποικιλομορφία που υπάρχει και στη Θεία Νόηση. Αυτό είναι μία πραγματικότητα για το φυσικό πεδίο. Μπορεί να αναφέρομαι τώρα στον νου και μάλιστα ανθρώπων που δεν είναι ενσαρκωμένοι αυτή τη στιγμή, παρόλα αυτά αναφερόμαστε ακόμα στο φυσικό πεδίο και τη μεγάλη ποικιλομορφία του. Αυτός ο «μέσος νους» [Σημ.: σε εισαγωγικά, επειδή αναφέρεται στον Ενδιάμεσο Νου] έχει σαν στόχο του να συλλαμβάνει τις δονήσεις του Θείου Νου, να τις αναλύει, να τις ξεδιαλέγει και σαν ένας ενδιάμεσος σταθμός να ενισχύει το σήμα, ευθυγραμμίζοντας και πάλι την κίνηση και κατευθύνοντας την στο στόχο που είχε αρχικά ο νους. Αυτό από μόνο του δεν αφορά τόσο τη γλώσσα, για την οποία σας μίλησε ο Δίας και πρέπει να αναπτυχθεί αλλά η κατανόηση αυτού του στοιχείου θα σας βοηθήσει να εκπληρώσετε το στόχο. Με άλλα λόγια, η κατανόηση αυτού θα σας δείξει, ότι η μεγάλη πολυμορφία και βιοποικιλότητα που βιώνετε στη Γη, είναι αποτέλεσμα της ανακατεύθυνσης της Θείας Σκέψης μέσω του Ενδιάμεσου Νου και τελικά η επανάκτηση στο φυσικό πεδίο, των αρχικών ιδεών με φυσική μορφή. Αυτή η δήλωση είναι εξαιρετικά περίπλοκη και είναι η τελευταία που σας κάνω.

Μπορείτε να προχωρήσετε σε διάλειμμα.

[Ακολούθησε διάλειμμα]

Μέρος Τρίτο — «Ο Ενδιάμεσος Νους»

Άννα: Παίρνουμε μερικές βαθιές αβίαστες, χαλαρές αναπνοές. Αναπνέουμε βαθιά ρυθμικά, ομοιόμορφα. Εστιάστε την προσοχή σας στην άκρη της μύτης. Αναπνέουμε αργά, ρυθμικά. Ελάτε στο κέντρο σας. Εστιαζόμαστε και πάλι στο Πυρ, στον κέντρο του κύκλου.

…………………….

Λουστείτε με καθαρό λευκό Φως, όλες και όλοι. Καθαρό λευκό φως, που αρχίζει να γίνεται πράσινο… φωτεινό πράσινο. Μοιάζει με το χρώμα των καινούργιων φύλλων που βγαίνουν την Άνοιξη. Λουστείτε με αυτό το Φως. Λευκό-πράσινο.

Καθώς χύνεται πάνω σας από ψηλά, όσο πλησιάζει στα πόδια γίνεται λευκό-πορτοκαλί. Ξεκινά από την κορυφή, από ψηλά, λευκό-πράσινο και γίνεται λευκό-πορτοκαλί κάτω. Κατεβαίνει το λευκό πράσινο στον κορμό του σώματος και πάνω γίνεται λευκό-μπλε, γαλάζιο.

Στο κέντρο του κύκλου βρίσκομαι εγώ, η Αθηνά. Κάτω από εμένα πολλοί. Βρίσκομαι στο κέντρο ψηλά, πάνω από τη φλόγα της Εστίας. Για άλλη μια φορά, αφήστε τον εαυτό σας να νιώσει γύρω τον πύρινο κλοιό. Οι φλόγες είναι μπλε. Αλλάζει αμέσως η ενέργεια.

Θα προχωρήσουμε σύντομα στις ερωταπαντήσεις. Συνοπτικά. Ας τεθούν οι ερωτήσεις.

Ερώτηση 1η: Για το πέπλο της Αθηνάς, αν αυτές οι χορδές είμαστε εμείς.

Απάντηση:

Σ., η χορδή είσαι εσύ αλλά αυτές που βλέπεις είμαι εγώ. Αυτές οι χορδές που βλέπεις είμαι εγώ και εσύ είσαι μία από αυτές τις χορδές, που είμαι εγώ. Προχωράμε!

Ερώτηση 2η : Αν θέλει να πει κάτι παραπάνω για την ηχώ των σκέψεων.

Απάντηση:

Αυτό θα εξηγηθεί αργότερα, σε συνάρτηση με τη λειτουργία του Ενδιάμεσου Νου.

Ερώτηση 3η: Ο Ενδιάμεσος Νους… είναι η βασική μας εργασία πάνω στη Γη αυτή, να συνδεθούμε με τον Ενδιάμεσο Nου σαν μεσαίο σημείο, μεταξύ του ανώτερου και του κατώτερου;

Απάντηση:

Αναφορικά με τον Ενδιάμεσο Nου και την ηχώ, θα μιλήσουμε αργότερα. Ερώτηση 4η: Η Ελληνική γλώσσα έχει κάποια σύνδεση με τη γλώσσα των θεών, κάποια βάση; Κοινές ρίζες;

Απάντηση:

Η Ελληνική γλώσσα καλά κρατεί… Γνωρίζεις την αλήθεια. Γνωρίζεις, ότι όλες οι γλώσσες χρειάζεται τελικά να γίνουν μία.

Ερώτηση 5η: Τι είναι νόηση;

Απάντηση:

Στο πλαίσιο όλων αυτών που λέμε σήμερα, είναι η διαδικασία αναγνώρισης σχέσεων / συσχετισμών / συνδέσεων.

Συνέχεια επικοινωνίας:

Προχωράμε! Μείνετε εστιασμένοι στο εδώ, στο τώρα, στο κέντρο, σε μένα πάνω από την φλόγα της Εστίας και τις μπλε φλόγες που καίνε γύρω σας.

Εστιακό σημείο σύνδεσης είναι ο Εαυτός -αυτό που μάθατε να αποκαλείτε Εαυτό με κεφαλαίο έψιλον. Αυτός είναι ο επονομαζόμενος Ενδιάμεσος Νους. Στην έννοια του Εαυτού περιλαμβάνονται όλα όσα είναι. Αλλά αυτός ο Εαυτός διαθέτει μία νόηση, που μπορεί να αντιληφθεί όλα όσα είναι. Αυτός είναι ο Ενδιάμεσος Νους. Θα μπορούσατε να επεκτείνετε το νόημα όρου, την έννοια του όρου και να πείτε ότι αγκαλιάζει και την ύλη και τον νου. Τώρα χρησιμοποιώ αυτόν όρο για να υποδείξω, να σας δώσω να κατανοήσετε, την έννοια του Ενδιάμεσου Νου. Γιατί αυτός ο Ενδιάμεσος Νους δεν είναι αποκομμένος κάπου εκεί ψηλά, ανάμεσα σε εσάς, τους ανθρώπους και τον Θείο Νου αλλά είναι ένα μέρος του Θείου Νου, που αναπαράγει την λειτουργία του, καταφέρνοντας να συνθέσει τα πάντα και πάλι.

Ο Θείος Νους καθώς νοεί, επιδρά στην Ύλη -στην ουσία της ύλης-, η ενέργειά του διαχέεται μέσω του πλέγματος, ανακατευθύνονται οι ενέργειες ανάλογα με την ποιότητα της ύλης, τις βαθμίδες τις και δημιουργούν μορφές / εικονοστοιχεία. Δημιουργούν το ενδιάμεσο, το αισθαντικό σώμα, τελικά.

Ωστόσο από τον πυρήνα της ανθρωπότητας, ανέρχεται μία δόνηση και σχηματίζει τον Ενδιάμεσο Νου, που αντιλαμβάνεται όλα όσα Είναι. Όσο ο Ενδιάμεσος Νους διευρύνεται και αντιλαμβάνεται ακόμα περισσότερα από όσα Είναι, τόσο του δίνεται η δυνατότητα, αποκτά την δυνατότητα, να επαναλαμβάνει τα Θεία Μοτίβα, τα μοτίβα της Θείας Σκέψης. Για την ακρίβεια, επαναλαμβάνει ευρύτερα μοτίβα της Θείας Σκέψης, από αυτά που επαναλάμβανε όσο βρισκότανε σε χαμηλότερα πεδία. Σε αυτό το επίπεδο του Ενδιάμεσου Νου, ο άνθρωπος μπορεί να πει ότι γίνεται συνειδητός δημιουργός.

Καταλαβαίνετε, ότι η έννοια του συνειδητού δημιουργού μπορεί να περιλαμβάνει μέσα της μια μεγάλη γκάμα, ένα μεγάλο φάσμα, ποιοτήτων του ανθρώπινου νου. Ένα μεγάλο φάσμα δονήσεων της ανθρώπινης συνείδησης. Γιατί δημιουργός είναι αυτός που παίρνει το σφυρί και το καρφί και φτιάχνει ένα καφάσι, δημιουργός είναι και ο επιστήμονας που αναδημιουργεί το DNA και, σε κάθε περίπτωση, δημιουργός είναι η γυναίκα που γεννά ένα παιδί και ο άνδρας της. Γι’ αυτό χρειάζεται να θυμόμαστε, ότι η λέξη «δημιουργός» στη Γη, περιλαμβάνει ένα μεγάλο φάσμα εκδηλώσεων και συνειδήσεων. Παρόλα αυτά, έχοντας φτάσει η Ανθρωπότητα σαν συλλογικό να δομήσει αυτόν τον Ενδιάμεσο Νου, που ονομάζεται Εαυτός και λειτουργεί σε συλλογικό επίπεδο, αναπαράγει τελειότερα μοτίβα του Θείου Νου. Παρένθεση: οι Αναληφθέντες Δάσκαλοι, οι πραγματικοί Αναληφθέντες Δάσκαλοι, κάνουν αυτό.

Από την στιγμή που εισέρχεστε σε αυτόν τον πυρήνα νόησης του Ενδιάμεσου Νου, αποκτάτε -ή, για την ακρίβεια, επανακτάτε-, δικαιώματα που είχατε πριν εισέλθετε στο φυσικό πεδίο. Λέω επανακτάτε δικαιώματα, με την έννοια ότι η αυξημένη αναγνώριση από μέρους σας των μοτίβων της Θείας Σκέψης, σας δίνει το κλειδί για τα δικαιώματα αυτά, για τις δυνατότητες που αναφέρονται ως δικαιώματα. Δηλαδή, η αντίληψη σας για όλο και τελειότερα μοτίβα της Θείας σκέψης είναι το κλειδί. Δεν υπάρχει άλλο κλειδί από αυτό. Όταν εσείς συλλαμβάνετε ένα μοτίβο της Θείας Σκέψης, αυτό γίνεται κλειδί για να μπορέσετε να κατευθύνετε τις ενέργειές του. Θα δείτε τώρα πώς συνδέεται αυτό με τα εικονοστοιχεία και την συμβολική εικονομετρία. Αντιλαμβανόμενοι τα μοτίβα της Θείας Σκέψης χρησιμοποιείτε την ενέργεια που βρίσκεται σε κυκλοφορία, για να αναπαράγετε αυτά τα μοτίβα. Αυτά με την σειρά τους καταλήγουν μέσα από την κυκλοφορία, από την κίνηση του νου, να μορφοποιούν την ύλη, διαμορφώνοντας / πλάθοντας εικονοστοιχεία, που αντιστοιχούν στην δική σας σύλληψη των μοτίβων αυτών. Έτσι έχουμε την δημιουργία εικονοστοιχείων που δεν αναφέρονται σε μορφές δημιουργημένες από την φύση αλλά σε μορφές δημιουργημένες από τον άνθρωπο.

Οι μορφές οι δημιουργημένες από τον άνθρωπο είναι πάρα πολλές, συνοψίζονται όμως στις απλούστερες δυνατές απεικονίσεις τους, που μπορεί να είναι εξισώσεις, ιερογλυφικά ή βασικά σύμβολα. Έτσι εδώ μπορείτε να αντιληφθείτε… αν εντρυφήσετε περισσότερο σε όσα ελέχθησαν, μπορείτε να αντιληφθείτε, πώς τελικά δημιουργούνται τα σύμβολα που δεν εκπροσωπούν συγκεκριμένα αντικείμενα του εξωτερικού πεδίου, υπαρκτά αντικείμενα του εξωτερικού πεδίου, που προέκυψαν από τις διεργασίες της φύσης αλλά άλλα αντικείμενα, που προέκυψαν από τις διεργασίες του ανθρώπινου νου. Ένα τέτοιο σύμβολο για παράδειγμα είναι το Άνκχ. Υπάρχουν διάφορες ερμηνείες ως προς την προέλευσή του και όμως αυτό το σύμβολο προέρχεται από την αναδιάταξη της νοητικής ενέργειας που έγινε στον Ενδιάμεσο Νου, με σκοπό να αποδώσει καλύτερα ένα τελειότερο μοτίβο της Θείας Σκέψης, που έγινε αντιληπτό εκεί. Με την συνήθη γήινη ορολογία που επικρατεί αυτόν τον καιρό, θα λέγατε, ότι ο τάδε Δάσκαλος… ότι ο τάδε Αναληφθείς Δάσκαλος, έφερε αυτό το σύμβολο. Σας περιγράφω τον μηχανισμό. Το αν ο τάδε Δάσκαλος ήταν όντως ο τάδε Δάσκαλος και έφερε όντως αυτό, είναι ένα άλλο θέμα. Μιλούμε τώρα για τον Ενδιάμεσο Νου του συλλογικού της Ανθρωπότητας.

Η γλώσσα προσιδιάζει σε αυτήν την λειτουργία, ταυτίζεται με αυτό το παράδειγμα. Για να δούμε πώς. Πριν προχωρήσω, πρέπει να σημειώσω το εξής: ο όρος νοητική λειτουργία χρησιμοποιείται και εξυπηρετεί το γήινο πεδίο. Αυτό που εσείς λέτε νοητική λειτουργία, στα εσωτερικά πεδία ονομάζεται λειτουργία Φωτός. Το Φως μεταφέρει πληροφορία και κινείται. Αποδίδει στην εντέλεια την έννοια της κίνησης του Θείου Νου. Η γραφή και η ανάγνωση, είναι ένα από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνει ένας άνθρωπος στο φυσικό πεδίο, στις περισσότερες περιπτώσεις. Και όμως, είναι μια πρωτόγονη λειτουργία, μπροστά σε αυτό που θα είναι σε μερικές χιλιάδες χρόνια, που η γραφή και η ανάγνωση δεν θα αναφέρονται στη γραφή μερικών λέξεων ενός αναγνωστικού αλλά στην καταγραφή στοιχείων όλων των τρόπων έκφρασης του Ενδιάμεσου Νου στο φυσικό πεδίο. Εδώ έβαλα στο παιχνίδι της δημιουργίας και τον Ενδιάμεσο Νου -στο παιχνίδι της δημιουργίας της μίας ενιαίας γλώσσας, που όταν διαμορφωθεί θα είναι μία γλώσσα Θεών.

Η αναγνώριση της αντακχάρανα, όπως ετέθη το ερώτημα νωρίτερα [Σημ. αναφέρεται σε ένα ερώτημα που δεν καταγράφτηκε], δεν αφορά την δική μας εργασία. Μπορεί να είναι αποτέλεσμα της εργασίας αλλά δεν είναι σκοπός. Σκοπός μου σήμερα, σε αυτήν την ενέργεια, δεν είναι να σας συνδέσω με τον γήινο νου. Είναι να σας κρατήσω αποσυνδεδεμένους από αυτόν, σε έναν ασφαλή βαθμό. Η σύνδεση θα έρθει αργότερα, όταν επιτύχουμε να σταθεροποιήσουμε την ενέργειά σας και την εστίασή σας στα υψηλότερα πεδία.

Με άλλα λόγια, τι είπα νωρίτερα. Με αυτά που είπα εννοούσα, ότι κατερχόμενο το Φως/συνείδηση στο πεδίο της ύλης δημιουργεί κόμβους, που αποτυπώνουν το Θείο θέλημα και τη Θεία σκέψη. Η Θεία Σκέψη είναι που αποτυπώνεται και το Θείο Θέλημα είναι αυτό που γίνεται αντιληπτό, όταν κάποιος παρατηρεί το αποτέλεσμα της Θείας Σκέψης. Εισάγω άλλον έναν ρόλο, αυτόν του Θείου Θελήματος. Ο Θείος Νους νοεί, επιδρά στην ύλη, μεταφέρει την κίνησή του μέσα από τις γραμμές του πλέγματος στην ύλη, την μορφοποιεί. Οι γραμμές της νόησης της συνείδησης του Φωτός, κατεβαίνουν, απλώνονται σε όλη την ύλη και δημιουργούν μορφές. Ο Θείος Νους έχοντας επιδράσει στην ύλη, δημιουργεί ένα αποτέλεσμα, που γίνεται αντιληπτό σαν Θείο θέλημα.

Δηλαδή, αυτό που γίνεται αντιληπτό από εσάς σαν Θείο Θέλημα, είναι απλώς το αποτέλεσμα της δράσης του Θείου Νου στην Ύλη. Είναι αυτό που εσείς κατανοείτε ως Θείο θέλημα και όχι η ίδια η Θεία Σκέψη. Για να γίνει κατανοητή η Θεία Σκέψη, χρειάζεται να διευρυνθείτε αρκετά, ώστε να την δείτε στο δικό της πεδίο. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε όμως σε σας με άλλους όρους, γιατί δεν έχει φτάσει η Ανθρωπότητα, να δημιουργήσει ένα σταθμό σε ακόμη υψηλότερα πεδία.

Ο Ενδιάμεσος Νους που βρίσκεται εκεί που βρίσκεται, είναι αρκετός για να ανακατευθυνθεί η ενέργεια και να καταλήξει στην δημιουργία συμβόλων, νέων εικονοστοιχείων, που μεταφέρουν μεγαλύτερο ποσό, μεγαλύτερο… όγκο αντίληψης, ευρύτερη αντίληψη της Θείας Σκέψης, από ό,τι μπορούσε να γίνει ορατό ως Θείο Θέλημα στα υπάρχοντα εικονοστοιχεία. Με απλά λόγια, για εσάς καθημερινά, ένα ιερό σύμβολο, όπως το ανκχ, μεταφέρει σε σας αντίληψη, συνειδητότητα, ενέργεια του Θείου Νου, που δεν θα μπορούσατε να λάβετε, μέσα από άλλα εικονοστοιχεία, που είχαν προηγηθεί μέσω της φυσικής λειτουργίας. Όταν δηλαδή συλληφθεί μία έννοια, ένα σύμβολο και δοθεί, φέρνει μαζί του συνδέσεις, που δεν μπορούσαν να πραγματοποιηθούν από τα υπάρχοντα εικονοστοιχεία, παρόλη την πολυμορφία που υπάρχει.

«Όλα τα σύμβολα είναι ιερά; Όλα μεταφέρουν μεγαλύτερη συνειδητότητα και υψηλότερη δόνηση; Δηλαδή το Ανκχ είναι καλύτερο από ένα άλλο φυσικό σύμβολο;» Στην φύση δεν υπάρχει σπαθί, υπάρχουν έντομα που χρησιμοποιούν τα πόδια τους σαν σπαθιά, υπάρχουν αρθρόποδα, υπάρχουν ζωντανά πλάσματα αλλά δεν υπάρχει ένα φυσικό σπαθί. Αυτό πώς δημιουργήθηκε; Δημιουργήθηκε από την ανάγκη του πολέμου, για να καλύψει τις πολεμικές ανάγκες ή γιατί σαν σύμβολο δόθηκε και στην συνέχεια χρησιμοποιήθηκε ως τέτοιο; Οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν σπαθιά προ αμνημονεύτων χρόνων. Δεν έμοιαζαν ακριβώς έτσι συνήθως αλλά χιλιάδες χρόνια πριν χρησιμοποιούσαν σπαθιά. Ήταν σύμβολα τότε τα σπαθιά ή απλά εργαλεία; Πότε άρχισε το σπαθί να γίνεται σύμβολο; Να μερικά καυτά ερωτήματα. Το σπαθί έγινε σύμβολο την ώρα που δόθηκε, την ώρα που κάποιος το συνέλαβε. Το γεγονός ότι εκείνος δεν το είχε αντιληφθεί, δεν παίζει κανέναν απολύτως ρόλο. Συνέλαβε την μορφή του σπαθιού και έφτιαξε ένα σπαθί για να πολεμά. Δεν θα έφτανε όμως εκεί αν αυτό δεν θα είχε μορφοποιηθεί στον νου του και δεν θα μορφοποιούνταν στο νου του, αν δεν είχε γίνει η ανακατεύθυνση της ενέργειας της κίνησης, μέσα από τον τότε Ενδιάμεσο Νου της Ανθρωπότητας. Βλέπετε, ότι έχετε μπει σε ένα νέο πεδίο ύπαρξης, κυριολεκτικά.

Ας έλθουμε πάλι πίσω στην έννοια της εικονομετρίας. Γιατί εδώ πια, θα πείτε: «Έχουμε πήξει στα εικονοστοιχεία και στα σύμβολα. Πάρα πολλές εικόνες και εμείς τις κοιτάμε με δέος και δεν ξέρουμε τι να κάνουμε με αυτές». Από τη στιγμή που δημιουργείται ένα συμβολικό εικονοστοιχείο, λειτουργεί σαν μία σταθερά του νου, μέσω της οποίας μπορούν να γνωστούν, να γίνουν αντιληπτές, οι σχέσεις ανάμεσα στην ομάδα των εικονοστοιχείων που εκπροσωπεί και σε άλλες ομάδες. Αν έχετε, με πολύ απλά λόγια, μία ομάδα από δέντρα τα οποία έχουν σχηματίσει ένα συμβολικό εικονοστοιχείο, την εικόνα ενός δέντρου που μοιάζει με όλα τα υπόλοιπα και έχετε μία ομάδα από μικρά φυλλαράκια, που έχουν συμβολοποιηθεί σε ένα φυλλαράκι, που μοιάζει περισσότερο με όλα τα υπόλοιπα, αυτά τα δύο μπορούν να σας βοηθήσουν να κατανοήσετε τις σχέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσα, όχι μόνο στο φυλλαράκι και στο δέντρο αλλά και σε άλλα εικονοστοιχεία που τα περιβάλλουν. Ένα συμβολικό εικονοστοιχείο δεν είναι αρκετό, πρέπει να είναι από δύο και πάνω. Δηλαδή, μέσω της συμβολοποίησης απευθύνεστε στην ανώτερη διάνοια σας και εκείνη σας βοηθά να βρείτε τις συνδέσεις, που υπάρχουν ανάμεσα σε όλα όσα βλέπετε γύρω σας, σε όλα όσα αντιλαμβάνεστε γύρω σας. Είχε τεθεί το ερώτημα, «Τι είναι νόηση;» και είπαμε ότι είναι η διαδικασία της αναγνώρισης των σχέσεων. Και πάλι, η νόηση λειτουργεί -όχι λειτουργεί απλώς αλλά εκπληρώνεται. Δεν μπορείτε να αμφισβητήσετε πως, όταν εξετάζουμε δύο σημεία και τις σχέσεις μεταξύ τους και μεταξύ αυτών και άλλων σημείων, εκτελείται μία νοητική λειτουργία. Το επίπεδο με το οποίο εκτελείται, σχετίζεται με το επίπεδο το οποίο εξετάζει το εικονοστοιχείο. Εξακολουθεί να είναι μία λειτουργία του Θείου Νου. Αυτή είναι μία γλώσσα των Θεών!

«Δηλαδή», ρωτάει κάποια, «η γλώσσα των Θεών είναι η νοητική λειτουργία;» Όχι ακριβώς. Για να το εξηγήσουμε καλύτερα, η διαδικασία με την οποία αναγνωρίζετε τις σχέσεις ανάμεσα στα συμβολικά εικονοστοιχεία, είναι νοητική. Είναι μια διαδικασία νόησης. Η κωδικοποίηση είναι μία γλώσσα των Θεών. Η κωδικοποίηση τους δηλαδή, η σειρά με την οποία συνδέονται και η δημιουργία μοτίβων, είναι γλώσσα των Θεών. Θα μπορούσαν εδώ κάποιες/κάποιοι από εσάς, να συλλάβουν την έννοια του θεού, του δημιουργού θεού ενός κατώτερου επιπέδου, από τον αρχικό Νου… αλλά το αφήνω ως υπαινιγμό για επόμενες μελέτες σας και αναζητήσεις. Ο τρόπος με τον οποίο κωδικοποιείται η ανάγνωση των σχέσεων, είναι μία γλώσσα των Θεών. Μην ξεχνάτε ότι και η δική σας γλώσσα, η ανθρώπινη γλώσσα, η ελληνική για παράδειγμα, κωδικοποιεί τις σχέσεις μεταξύ των στοιχείων της. Το τάδε φωνήεν τονίζεται με έναν συγκεκριμένο τρόπο, ανάλογα με την θέση του στην λέξη, τα γράμματα μπαίνουν σε άλλη σειρά για να διαμορφώσουν λέξεις, για να μην πιάσουμε την περίπτωση, που μία φράση μπορεί να χρησιμοποιηθεί κυριολεκτικά και μεταφορικά. Υπάρχει κωδικοποίηση. Η κωδικοποίηση που αναφέρεται στα εικονοστοιχεία και στην αναγνώριση των σχέσεων μεταξύ τους είναι μία γλώσσα των Θεών.

Από την αρχή είπαμε ότι θα εστιαστούμε στο αισθαντικό σώμα, μα μέχρι τώρα δεν είπαμε και πολλά για αυτό. Παρόλα αυτά αναφερόμαστε διαρκώς στα εικονοστοιχεία, τα οποία υποδηλώνουν το σύνολο των αισθήσεών σας, γίνονται αντιληπτά από τις αισθήσεις σας. Για παράδειγμα, το φυλλαράκι του δέντρου, το δέντρο, ένα τραγούδι, ένα πουλί που κελαηδά, ένα άνθος που ευωδιάζει, ένα απαλό αεράκι, αόρατο μεν, που σας χαϊδεύει τα μαλλιά δε και το καταλαβαίνετε έτσι, αφορούν όλα το αισθαντικό σώμα. Μέχρι στιγμής, σε αυτήν την πρώτη συνάντηση σας δείξαμε πως όλα όσα υπάρχουν γύρω σας, αποτελούν Θείο θέλημα, όπως γίνονται αντιληπτά από εσάς ή Θείες Σκέψεις, όπως γίνονται αντιληπτά από εμάς και το πως η αναγνώριση των σχέσεων ανάμεσα τους, με την βοήθεια των συμβόλων που δημιουργούνται από αυτά και η κωδικοποίηση των σχέσεων, είναι μία γλώσσα των Θεών. Αυτά τα λίγα είπαμε σήμερα και θα συνεχίσουμε για λίγη ώρα ακόμα. Ήρθε η ώρα για μένα να αποσυρθώ από το κέντρο του κύκλου και να αφήσω τον Δία να πάρει και πάλι θέση εκεί.

Πάρτε μερικές βαθιές χαλαρές αναπνοές και σας αφήνω στα χέρια του Δία, του Διός του Υψίστου.

……………..

Στο σημείο αυτό σας καλωσορίζω με την σειρά μου, στην Θεία Γλώσσα του αισθαντικού σώματος, του φυσικού πεδίου. Θα εργαστούμε ως εξής στην συνέχεια: Θα σημειώσετε ό,τι ερωτήσεις σας δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της σημερινής ημέρας και θα τις αφήσετε εδώ, σε ένα φύλλο χαρτί. Οι ερωτήσεις θα απαντηθούν. Όχι οπωσδήποτε αύριο αλλά μέχρι την επόμενη συνάντηση θα έχουν απαντηθεί. Η Άννα αναρωτιέται, αν θα έρθει κάποιος άλλος Θεός κοντά σας για να μιλήσει. Είμαι εγώ. Θα μείνω εγώ. Και οι υπόλοιπες εργασίες θα γίνουν αύριο. Η σημερινή μέρα ήταν πολύ κρίσιμη, γιατί έπρεπε να σας μεταφερθούν έννοιες δύσκολες, καινούργιες για εσάς -αλλά καινούργιες γιατί τις βλέπετε μέσα από ένα άλλο πρίσμα. Όταν επανέλθετε σε αυτές, όταν τις σκεφτείτε, θα δείτε ότι πρόκειται για πράγματα που έχετε στον νου σας και συζητάτε πολύ συχνά αλλά τώρα σας δίνονται ειπωμένα με έναν άλλο τρόπο, με άλλους όρους και αυτό συμβαίνει γιατί σας δίνονται από άλλο πεδίο. Και είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα, του πόσο μπορεί να διαφέρει η θέαση μιας πραγματικότητας, από το ένα πεδίο στο άλλο.

Μέσα σε όλα όσα ειπώθηκαν, αναγνωρίστηκε από μέρους σας με την βοήθεια της Αθηνάς, ότι το φυσικό σώμα είναι ένας παράγοντας συνειδητότητας. Η αναγνώριση έγινε όχι με αυτά τα λόγια αλλά εκεί οδηγεί. Γιατί το φυσικό σας σώμα φέρει αισθητήρια όργανα, που αντιλαμβάνονται το περιβάλλον με έναν συγκεκριμένο τρόπο και τον εαυτό, το φυσικό σώμα. Μία ελάχιστη τροποποίηση της λειτουργίας αυτών των οργάνων, θα άλλαζε πλήρως την αντίληψη σας για το Σύμπαν και όμως δεν γίνεται. Είστε «εγκλωβισμένοι», σε εισαγωγικά πάντα, σε αυτό το αισθαντικό σώμα. Νομίζετε ότι προορισμός σας είναι το ξεπεράσετε. Αναζητάτε σώμα φωτός, κρυσταλλικό σώμα, κάθε άλλο σώμα εκτός από το αισθαντικό σώμα. Και όμως, το πρώτο πράγμα που κάναμε σήμερα, ήταν να σας δείξουμε, ότι αυτό είναι το Θείο Θέλημα. Δεν το είπαμε με αυτά τα λόγια αλλά όλα όσα είπαμε συγκλίνουν εκεί. Ότι αυτό το σώμα, όπως και ότι κάθε τι άλλο γύρω σας, είναι το Θείο Θέλημα -για σας. Γιατί εσείς το αντιλαμβάνεστε σαν Θείο Θέλημα, γιατί δεν μπορείτε να αντιληφθείτε την ροή του Θείου Νου. Είναι ιερό!

Και η επόμενη ερώτηση βέβαια είναι, «Εντάξει, εντάξει, είναι ιερό! Φτάνει πια! Εμείς τι πρέπει να κάνουμε με αυτό;» Να μάθετε να αγαπάτε, θα ήταν μια πολύ καλή απάντηση αλλά δεν είναι αυτή που θα σας δώσω αμέσως μετά. Χρησιμοποιήστε το σώμα σας, για να βιώσετε το περιβάλλον, το σύμπαν, με τον τρόπο αυτό και να αναγνωρίσετε τις υπάρχουσες σχέσεις, δημιουργώντας και μαθαίνοντας την γλώσσα των Θεών. Είστε εδώ για να μάθετε να αναγνωρίζετε τις σχέσεις ανάμεσα στα συμβολικά εικονοστοιχεία και όλα τα υπόλοιπα συμβολικά εικονοστοιχεία που υπάρχουν γύρω σας. Δηλαδή με ακόμα πιο απλά λόγια, είστε εδώ για να εκπληρώσετε την λειτουργία του Θείου Νου. «Για τίποτε άλλο;» Χαριτωμένη η προσπάθεια αλλά αυτό περιλαμβάνει όλα τα άλλα, γιατί εσείς είστε μέρος ταυτόχρονα του νου και της ύλης. Είναι πάρα πολλά τα άλλα που συμπεριλαμβάνονται σε αυτήν την δήλωση, πάρα πολλά. Για να εστιαστούμε στο θέμα της γλώσσας των Θεών, θα πούμε ότι αυτή θα αναπτυχθεί πλήρως από την ανθρωπότητα σε χιλιάδες χρόνια, σαν αποτέλεσμα της αύξησης της αντίληψής της, της ενδυνάμωσης της νοητικής της λειτουργίας, της δυνατότητάς της να ανακαλύπτει τις σχέσεις και τις συνδέσεις -γιατί άλλωστε, σας έχει ειπωθεί και έχει ειπωθεί πολλές φορές και από πολλούς στο παρελθόν, ότι η γλώσσα αντιστοιχεί στη σκέψη. Η γλώσσα ενός λαού εκφράζει, το επίπεδο της νόησής του. Καταλαβαίνετε λοιπόν τώρα, για ποιον λόγο μιλάμε για τις γλώσσες των Θεών και ξεκινήσαμε από την απλούστερη για εσάς γλώσσα, του αισθαντικού σώματος, του αισθαντικού πεδίου.

Τι καλείται να κάνει ένας πτωχός πλην τίμιος εργάτης του Πνεύματος, για να βοηθήσει στην δημιουργία αυτής της γλώσσας; Όσο εσείς διευρύνεστε, τόσο θα ολοκληρώνεται η γλώσσα. Όσο διευρύνεται η αντίληψη σας, αντίστοιχα θα ολοκληρώνεται η γλώσσα και, όσο κατανοείτε τις συνδέσεις που υπάρχουν, η κωδικοποίηση θα γίνεται όλο και πιο κατάλληλη, για να εκφράσει την Θειότητά σας.

Τώρα μιλάτε μία γλώσσα. Τότε θα μιλάτε την γλώσσα του Θεού.

Και έτσι είναι.

Πάρτε δύο λεπτά πριν από οτιδήποτε άλλο, για να καταγράψετε σε ένα φύλλο χαρτί που θα αφήσετε εδώ, ερωτήματα που δημιουργήθηκαν σήμερα και γράψτε το όνομά σας επάνω.

[Σύντομη διακοπή, για να δοθούν οι ερωτήσεις]

Άννα: Ερχόμαστε και πάλι στο κέντρο μας. Τιμάμε τον Δία που βρίσκεται εδώ, τον ευχαριστούμε!

Συνέχεια επικοινωνίας:

Το αισθαντικό σώμα βρίσκεται ανάμεσα σε δύο πολύ σημαντικά πεδία/επίπεδα. Το πεδίο της εκπλήρωσης είναι το ένα και το άλλο είναι το πεδίο της αναδιάταξης. Η συνολική μορφή αυτών των πεδίων θα γίνει αντιληπτή αργότερα. Η δική μας εστίαση είναι πάντα στη γλώσσα. Μιλώντας για τη γλώσσα των Θεών στο αισθαντικό πεδίο, αναφερόμαστε στην κωδικοποίηση των σχέσεων των συμβολικών εικονοστοιχείων με τέτοιον τρόπο, που να περιλαμβάνει την κωδικοποίηση των εικονοστοιχείων που αφορούν όλες τις αισθήσεις και τη δημιουργία ενός ειρμού, μιας φράσης, η οποία τελικά όταν αναγνωστεί, θα μεταφέρει την ουσία της εμπειρίας της οντότητας, σε αυτήν την ενσάρκωση.

Αυτή η φράση έχει ήδη ειπωθεί!

Θέλω να τραβήξω την προσοχή σας σε έναν όρο που χρησιμοποίησα, στην αρχή της σημερινής συνάντησης, μιλώντας για εικονοστοιχεία μνήμης. Πρόκειται για μία φράση, που έχει ήδη εκφωνηθεί. Από ποιον; Από τον Ενδιάμεσο Νου του καθενός σας και της καθεμιάς σας ξεχωριστά. Έρχεστε για να συνθέσετε και πάλι την φράση αυτή, μέσα από τα εικονοστοιχεία μνήμης. Η φράση δεν έχει εκφωνηθεί από κάποιο στόμα με έναν ήχο, αν και αποτελεί μία φράση κλειδί, μια σπερματική σκέψη.

Στην πραγματικότητα είναι ένα ολόγραμμα, μία εμπειρία που έχει ήδη συλληφθεί στον Θείο Νου.

Ξέχωρα από οτιδήποτε άλλο μπορεί να πιστεύετε μέχρι σήμερα και σύμφωνα με αυτά που ειπώθηκαν νωρίτερα από μένα, ο Νους νοεί μέσω της Ύλης. Η νόηση διαμορφώνει την νοητική του δράση, διαμορφώνει την Ύλη. Η φράση εκφωνείται διαμορφώνοντας την Ύλη. Τι είναι πρώτο, τι είναι δεύτερο; Μπορούμε να τα ξεχωρίσουμε; Αν μπορούμε να μιλάμε για εικονοστοιχεία μνήμης και για μία γήινη εμπειρία που έχει πραγματωθεί ήδη στον Θείο Νου. Εξαρτάται πάντοτε από τον χρόνο, από τις χρονικές συντεταγμένες που την βλέπετε. Το χρονικό πλαίσιο το οποίο μπορεί να ποικίλει από πεδίο σε πεδίο. Κάποιοι θα θεωρήσουν αυτή την δήλωση σαν μία επιβεβαίωση ότι, ναι, υπάρχει πεπρωμένο και… «Αφού το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον, δεν έχουμε και πολλά να κάνουμε. Αν είναι να βρούμε μία λέξη, ένα γράμμα της γλώσσας, θα το βρούμε». Κάθε άλλο! Αντίθετα από ό,τι τείνετε να πιστεύετε, ο Θείος Νους ρέει διαρκώς, τροποποιεί διαρκώς και συνδημιουργείτε μαζί του -στην πραγματικότητα συνδημιουργεί, κατά κύριο λόγο, ο Ενδιάμεσος Νους- αυτό που αποτυπώνεται στα εικονοστοιχεία.

Το μυστικό βρίσκεται στο να δουλέψετε αρκετά βαθιά, για να αναγνωρίσετε τις συνδέσεις. Ήδη το γεγονός ότι σήμερα εμφανίζεται αυτή η διδασκαλία, σημαίνει ότι μπαίνετε σε ένα νέο τρόπο νόησης. Γιατί βέβαια δεν θα δινόταν, αν δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή. Ήδη σας ανοίγεται ο δρόμος της νέας γλώσσας, της γλώσσας των Θεών, στο αισθαντικό σώμα. Αναφέρεται στο σώμα των αισθήσεων και τις αισθήσεις. Κατά συνέπεια, αναφέρεται πολύ συγκεκριμένα και πρακτικά στο φυσικό γήινο πεδίο. Τελεία και παύλα. Άλλωστε και η γλώσσα που μιλάτε, στο φυσικό πεδίο εκδηλώνεται και διαβάζεται και γράφεται. Άλλο το τι νοείτε εσείς από την σύνθεση της γλώσσας, από την σύνθεση των λέξεων και των φράσεων. Γι’ αυτό ξεκινήσαμε από το αισθαντικό, το λεγόμενο.

Στο τέλος της ημέρας προσευχηθείτε, να ανοιχτεί η κατανόησή σας ακόμα περισσότερο, ώστε να χωρέσει και όλα όσα θα ακολουθήσουν στην συνέχεια. Έχετε την ευλογία μου!

Ζευς