Το Ταξίδι μου

Ακουμπήστε καλά την πλάτη πίσω. Πάρτε μερικές βαθιές ανάσες και χαλαρώστε. Είσαστε λίγοι σήμερα… έτσι νομίζετε. Έτσι νομίζετε καλοί μου. Ο Άλιστερ Κρόουλι και ο Κρύων της Μαγνητικής Υπηρεσίας είναι κοντά σας. Επίσης ο Σανάτ Κουμάρα και ο Σαιν Ζερμαίν. Είμαστε πάρα πολλοί εδώ στην πραγματικότητα και είναι για μας μια γιορτινή μέρα αλλά θα δουλέψουμε μαζί σας έτσι ήσυχα-ήσυχα, στα πλαίσια της ομάδας της ανακάλυψης της εσωτερικής ταυτότητας. Χαμηλώνοντας τους τόνους ερχόμαστε να δουλέψουμε μαζί. Η δική μας γιορτή γίνεται στη δική σας καρδιά. Κάθε φορά που γιορτάζουν οι άγγελοι το χαίρεται η καρδιά των ανθρώπων. Πάρτε μερικές βαθιές ανάσες λοιπόν κι ελάτε να κάνουμε ένα ταξίδι μαζί στη δική μας πλευρά του πέπλου. Ενδέχεται να συναντήσετε Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες σ΄ αυτό το ταξίδι. Έτσι δεν έλεγε ο ποιητής; Κι όμως είναι ένα ταξίδι σπουδαίο, ένα ταξίδι βαθύ. Η διάρκειά του είναι απίστευτα μεγάλη άπαξ και πατήσετε το πόδι σας στο καράβι για να ξεκινήσετε. Ζούμε για να σας υποδεχόμαστε. Ζούμε για να σας υποδεχόμαστε και είμαστε μαζί σας κάθε στιγμή, κάθε στιγμή που εσείς ξεκινάτε το ταξίδι. Κάθε στιγμή που πατάτε το πόδι πάνω στο πλοίο και σαλπάρετε για το ταξίδι, εμείς σας υποδεχόμαστε στην άλλη πλευρά του πέπλου. Κάποιοι από μας στέκονται στην αποβάθρα και σας χαιρετούν. Σας λένε «Θα ιδωθούμε όταν επιστρέψεις πάλι στη δική μας πλευρά». Και κάποιοι άλλοι ανεβαίνουν μαζί σας στο καράβι για να σας συνοδεύσουν και κάποιοι άλλοι βρίσκονται ήδη εκεί για να σας υποδεχτούν. Εμείς είμαστε αυτοί που σας υποδεχόμαστε στην άλλη πλευρά του πέπλου. Και ανεβαίνοντας στο καράβι σας ενδέχεται βέβαια να περάσετε από πολλές φουρτούνες μεσοπέλαγα. Κάνετε κύκλους, περνάτε μέσα από Συμπληγάδες πέτρες, αντιμετωπίζετε τα θηρία της αβύσσου του κάτω κόσμου -και του πάνω-αλλά η Ιθάκη είναι μπροστά στα μάτια σας διαρκώς. Και το ταξίδι σας συνεχίζει χωρίς να σας σταματά τίποτα. Κάνετε μερικές στάσεις στο δρόμο, ξεκουράζεστε, πίνετε δροσερό νερό, απολαμβάνετε τις χαρές της ξηράς και συνεχίζετε. Τι θα έλεγε ο Οδυσσέας αλήθεια, αν ένιωθε ότι μπορούσε να ξεφύγει, να αποφύγει όλο του το ταξίδι για την Ιθάκη! Τι λέτε, θα το επέλεγε; Θα επέλεγε ο Οδυσσέας να βρεθεί στην Ιθάκη άμεσα, χωρίς να κάνει όλο αυτό το ταξίδι; Ξέρετε πως όχι. Εσείς είστε η Ιθάκη και εσείς είστε το ταξίδι και ο λόγος που το ξεκινάτε, είναι απλά για τη χαρά του ταξιδιού, όχι για να φτάσετε σ΄ έναν προορισμό άλφα ή βήτα.

Αυτό είναι που περιγράφαμε στους φίλους μας εχθές και σήμερα το φέρνουμε μ’ ένα άλλο τρόπο, να το δείτε κι εσείς που είστε εδώ σήμερα και μερικές φορές μπαίνετε στον πειρασμό να σταματήσετε αυτό το ταξίδι. Ξέρουμε τι λέμε! Δεν είναι λίγες οι φορές στη ζωή ενός ανθρώπου που σκέφτεται πώς θα ήταν να σταματήσει το ταξίδι του. Λες και υπάρχει τίποτα πιο όμορφο απ’ το ταξίδι σας! Αφήστε τα χέρια σας να πέσουν στο πλάι. Δ η λ ώ σ τ ε τ η ν π ρ ό θ ε σ ή σ α ς ν ’ α φ ή σ ε τ ε τ α π ά ν τ α ν α π έ σ ο υ ν α π ’ τ α χ έ ρ ι α σ α ς . Πάρτε μερικές ανάσες και εστιαστείτε στο κέντρο της καρδιάς. Και δυο-τρεις αναπνοές ακόμα και εστιαστείτε στην ψυχή. «Στην καρδιά μπορώ να εστιαστώ Κρύων, στη ψυχή όμως, πώς;» Εστιαστείτε στο κέντρο του λαιμού και της καρδιάς ταυτόχρονα και μετά τραβήξτε άλλη μια γραμμή στο όγδοο τσάκρα που είναι αρκετά εκατοστά, γύρω στα εξήντα εκατοστά πάνω από το κέντρο της κεφαλής, πάνω από το έβδομο κέντρο. Έχει δημιουργηθεί ένα μικρό τρίγωνο. Χάσκει σαν μία ανοιχτή πόρτα για σας. Περάστε μέσα. Περάστε και προσπαθήστε ν’ αντιληφθείτε που βγαίνετε.

[Παύση] Θα ζητήσουμε από την Μ. να μιλήσει, να μας πει αυτό που έχει να πει. Τι είναι αυτό που βγαίνει από την καρδιά σου τώρα;

Μ.: Αυτό που έγινε, ήταν σαν να άνοιξε η πόρτα και βρέθηκα στο σύμπαν. Αλλά το σύμπαν ήτανε μαύρο κι αυτό που ένιωσα ήταν μια άβυσσος τεράστια. Αυτό. Συνέχεια επικοινωνίας: Συνεχίζουμε…. Και όμως η Μ. θα συνεχίσει. Υπάρχει κάτι ακόμα να ειπωθεί.

Μ.: Δεν ξέρω τι. Δεν αισθάνομαι κάτι για να πω.

Άννα: Υπάρχει ένα «δεν μπορώ άλλο».

Μ.: Ναι, υπάρχει ένα «δεν μπορώ άλλο», όντως. Ευχαριστώ. Συνέχεια επικοινωνίας: Ο λόγος που ζητήσαμε από την Μ. να το εκφράσει αυτό, είναι για να συνειδητοποιήσει, πόσο προσέχουμε αυτά που σκέφτεται. Το ίδιο συμβαίνει με όλους σας / με όλες σας. Είμαστε διαρκώς κοντά σας και προσέχουμε τα πάντα, αντιλαμβανόμαστε τα πάντα. Τα αντιλαμβανόμαστε, σαν να ήταν δικές μας σκέψεις, δικές μας θλίψεις ή χαρές. Αυτό που ζείτε το μοιραζόμαστε κι εμείς. Μοιράζεστε τα πάντα μαζί μας στη δική μας πλευρά κι ας νιώθετε μερικές φορές ότι κανείς δεν σας καταλαβαίνει.

Θέλουμε να φέρουμε μία άλλη διάσταση των πραγμάτων τώρα. Αυτή τη διάσταση που λέει, ότι « Ο Π α τ έ ρ α ς ε ί ν α ι ε δ ώ , ε ί ν α ι μ έ σ α μ ο υ , α υ τ ό ν ε κ φ ρ ά ζ ω σ τ η γ η . Δ ε ν υ π ά ρ χ ε ι κ α ν έ ν α ά λ λ ο μ έ ρ ο ς ν α π ά ω . Η Ε σ τ ί α δ ε ν ε ί ν α ι κ ά π ο υ μ α κ ρ ι ά , α λ λ ά ε ί ν α ι ε δ ώ π ο υ β ρ ί σ κ ο μ α ι ε γ ώ . Η Ε σ τ ί α ε ί μ α ι ε γ ώ . »

Αυτό από μόνο του είναι μία μεγάλη συνειδητοποίηση για τον άνθρωπο, συγκλονιστική συνειδητοποίηση. Αν το καλοσκεφτείτε, μπορεί να σας βγάλει απ’ τα νερά σας. Πώς είναι να ζει κάποιος με την επίγνωση ότι δεν υπάρχει τίποτε άλλο πέρα απ’ αυτό που βλέπει; Αυτό λέμε, με μια μικρή διαφορά. Ότι σ’ αυτό που βλέπετε μόνο, συμπεριλαμβάνεται κι ένας τεράστιος κόσμος, πολυδιαστασιακός. Είστε εσείς. Μπορείτε να συλλάβετε ότι είστε μόνο εσείς και όλα αυτά που υπάρχουν γύρω σας και ότι είσαστε κύριοι αυτού του παιχνιδιού; Είναι μία σκέψη που κάποιους θα τους ανησυχούσε. Θα ανησυχούσαν, γιατί θα ένιωθαν ότι δεν έχουν τη δύναμη να ελέγξουν το δικό τους παιχνίδι, γιατί θα ένιωθαν την ανάγκη να αφεθούν σε κάτι μεγαλύτερο, κάτι ευρύτερο: «Έναν θεό, έναν Πατέρα, ένα Χριστό… μια Παναγία βρε αδερφέ. Κάπου να ακουμπήσω.» Εμείς σας λέμε, ότι είσαστε εσείς τα πάντα. Δεν σας το λέμε για να κλονίσουμε την πίστη σας, δεν σας το λέμε για να τρομάξετε, σας το λέμε για να συνειδητοποιήσετε πόσο μεγάλοι και σπουδαίοι είστε. Για να συνειδητοποιήσετε ότι κρατάτε τον κόσμο στα χέρια σας και δεν μπορείτε να το αναγνωρίσετε αυτό ακόμα.

Σας είναι πιο εύκολο συχνά να πιστεύετε, ότι στο Πνεύμα τα πάντα είναι Ένα, από το να πιστέψετε ότι και στον εξωτερικό σας κόσμο τα πάντα είναι Ένα. Φυσικά αυτό συμβαίνει, γιατί η πλάνη των τριών διαστάσεων σας μπερδεύει αφάνταστα, σας δημιουργεί την αίσθηση της απομόνωσης και της χωριστικότητας. «Ναι, στο Πνεύμα είναι τα πάντα ένα, μοιάζει με μια σούπα. Εμείς όμως εδώ είμαστε σε τριβή γιατί εκδηλωνόμαστε διαφορετικά.» Πώς θα σας φαινόταν, ν’ αρχίζατε να σκέφτεστε λίγο πιο πέρα απ’ αυτό. Πάντοτε υπάρχει το «πιο πέρα» για να συλλάβετε και να σκεφτείτε. Κι αυτό το πιο πέρα είναι ότι «Εγώ και όλα όσα υπάρχουν είμαστε Ένα, τόσο στην άλλη πλευρά του πέπλου όσο και σ’ αυτή». Ακούγεται επώδυνο, έτσι δεν είναι; Μόνο ένας ίσως θα μπορούσε να το κάνει. Μόνο ο Ιησούς Χριστός, κανένας άλλος. Κι όμως μπορείτε, αγαπητοί γήινοι άγγελοι. Κι όμως είστε εδώ, για να το κάνετε αυτό. Να περπατήσετε στη γη με την επίγνωση ότι είσαστε ένα με τα πάντα. Όχι μόνο στη δική μας πλευρά του πέπλου, αλλά και στη δική σας. Η Εστία δεν βρίσκεται σ’ ένα μακρινό μέρος στον ουρανό, βρίσκεται εδώ, στην καρδιά. Στην καρδιά είναι η Οικογένεια, στην καρδιά στεκόμαστε όλοι και σας μιλάμε. Μ’ αυτόν τον παράδοξο για την γήινη λογική τρόπο είμαστε Ένα αλλά δεν είμαστε μακριά στον ουρανό. Μακριά στον ουρανό μπορείτε να δείτε τα κομμάτια σας, που αφήσατε στην άκρη, γιατί δεν μπορούσατε να τα διαχειριστείτε. Να σας πούμε κάτι; Μπορείτε να θυμηθείτε λίγο το Big Bang, τη μεγάλη έκρηξη; Δεν σας λέμε ότι αυτός ήταν ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε το σύμπαν, αν και σ’ ένα βαθμό αληθεύει. Η ενοποιημένη θεωρία θα δείξει περισσότερα πράγματα αλλά θέλουμε να κρατήσετε το Big Bang σαν εικόνα για λίγο και να δείτε αυτό το απόλυτο Ένα, το απόλυτο σημείο, που ξαφνικά διαστέλλεται και εκρήγνυται.

Το απόλυτο Ένα εκρήγνυται και σκορπίζει παντού. Δημιουργούνται γαλαξίες, νεφελώματα… αστέρια, ηλιακά συστήματα μέσα σ’ αυτά. Ένα αχανές σύμπαν που όμως δημιουργήθηκε από το Ένα. Αυτό το Ένα είσαστε εσείς. Κι όταν στέκεστε πάνω στη Γη, πάνω σ’ αυτόν τον μικρό πλανήτη, πάνω σ΄ αυτή τη μικρή γαλάζια σφαίρα, με τις συνθήκες που ωρίμασαν εδώ για να σας υποδεχτούν, δεν μπορείτε να κρατήσετε όλη σας την ενέργεια. Έρχεστε προσπαθώντας σταδιακά να ενσωματώσετε λίγο ακόμα, λίγο ακόμα, λίγο παραπάνω. Και κάθεστε εδώ και κοιτάτε τ΄ αστέρια. Και κάποιοι αρχαίοι σοφοί απέδωσαν ιδιότητες σ’ αυτά τ΄ αστέρια, ονομάτισαν καθένα απ’ αυτά, σχεδίασαν στον ουρανό σχήματα, αρχετυπικές μορφές. Κι εσείς κοιτάτε τ’ αστέρια. Κάθε φορά που εστιάζετε τη συνειδητότητά σας στο γήινο πεδίο, δηλαδή ενσαρκώνεστε στο γήινο πεδίο, κοιτάτε τ΄ αστέρια από κει και λέτε «Τι υπάρχει στο σύμπαν, τι είναι όλα αυτά! Υπάρχει ζωή, δεν μπορεί να μην υπάρχει ζωή εκεί, αλλά που είναι!» Στέλνετε μηνύματα στο εαυτό σας, στέλνετε μηνύματα στα μακρινά αστέρια, περιμένοντας απάντηση. Αυτή είναι η αναλογία ξέρετε. Όταν η ανθρωπότητα φτάσει στο σημείο να συνειδητοποιήσει ότι είναι Ένα με τα πάντα και μπορέσει να συλλέξει όλα τα κομμάτια της, θα έχει κλείσει ο κύκλος της εκδήλωσης. Γιατί όλα αυτά τα άπειρα αστέρια, οι γαλαξίες, όλα αυτά θα γίνουν και πάλι ένα. Καλώς ή κακώς, αυτό δεν προβλέπεται να γίνει σύντομα, είναι όμως μία προοπτική στο βάθος του χρόνου σας και είναι η ανθρωπότητα σαν σύνολο που εργάζεται προς αυτή την οπτική. «Τι σημαίνει αυτό Κρύων της Μαγνητικής Υπηρεσίας, εξήγησέ μου σε παρακαλώ. Ωραία, εμείς χρειάζεται να συλλέξουμε όλα μας τα κομμάτια. Και τα βασίλεια που είναι κάτω από την ανθρωπότητα; Δεν θα εξελιχθούν κι αυτά; Πού σταματάει η εξέλιξη; Ποιο είναι το κριτήριο ότι έχει επιτευχθεί ο στόχος;» Ο στόχος είναι η αναγνώριση των πάντων και η επικοινωνία με τα πάντα, με τον ίδιο τρόπο που αντιλαμβάνεστε τον εαυτό σας και είναι ακόμα κάτι μακρινό για την ανθρωπότητα, γι’ αυτό λέμε ότι δεν προβλέπεται να γίνει σύντομα. Υπάρχουν μεμονωμένες περιπτώσεις που έχουν επιτύχει αυτή τη διεύρυνση αλλά συλλογικά θα πάρει πολύ ακόμα.

Όλα τα εργαλεία του νου σας χρησιμεύουν, χρησιμοποιούνται, προς αυτή την κατεύθυνση: να αναγνωρίσετε όλα όσα υπάρχουν διάσπαρτα γύρω σας σαν κομμάτια του εαυτού σας. Όσο πιο πολύ διευρύνεστε, τόσο περισσότερα απ’ αυτά αγκαλιάζετε και τόσο περισσότερα απ’ αυτά εκφράζετε. Είσαστε εξαιρετικά πληθωρικά όντα. Κάθε μακρινό αστέρι έχει μία ιδιότητα και όλα αυτά είναι δικά σας. Κάθε άνθρωπος στη ζωή σας είναι μία φωτογραφία σας, μία δική σας φωτογραφία σε διαφορετικές στιγμές συνειδητότητας, σε διαφορετικές στιγμές του ταξιδιού πάνω στο μονοπάτι. Κάποιες φωτογραφίες σας αρέσουν ιδιαίτερα, κάποιες θέλετε να τις σχίσετε, γιατί εκεί ο εαυτός σας δεν σας φαίνεται τόσο όμορφος, κάποιες λέτε «Μα ούτε εγώ δεν μπορώ να με αναγνωρίσω εδώ». Είναι περίεργη η σχέση σας με τη φωτογραφία, έτσι δεν είναι; Δεν αγαπάτε τον εαυτό σας όταν βλέπετε τη φωτογραφία σας. Δεν τον αγαπάτε, εκτός κι αν μοιάζετε μ’ ένα μοντέλο, εκτός κι αν η μορφή σας είναι εξαιρετικού κάλλους, με τους κανόνες που παραδέχεται η ανθρωπότητα. Όλοι σας / όλες σας τείνετε να απορρίψετε την εικόνα σας. Εμείς είμαστε εδώ, για να σας πούμε για άλλη μια φορά, ότι την αγαπάμε πολύ αυτή την εικόνα. Τη λατρεύουμε. Είναι δική μας και την τιμούμε βαθύτατα. Δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτήν, γιατί η δική σας εικόνα είναι η δική μας. Γιατί εμείς είμαστε εκείνη η πλευρά σας, εκείνο το κομμάτι της συνειδητότητάς σας, που βρίσκεται στην αποδώ πλευρά του πέπλου και βιώνει την ενότητα που σχεδόν εσείς απεμπολήσατε, για να ξεκινήσετε το ταξίδι σας. Ξεχάσατε την ενότητα αυτή. Εμείς τη θυμόμαστε ακόμα. Για μας είσαστε ένα με τον Ωρίωνα, την Ανδρομέδα, την Κασσιόπη, τον Τοξότη, τον Αιγόκερω, τον Μπεντελγκέζ, τον Σείριο, τον Αλντεμπαράν, τον Ήλιο, τους πλανήτες. Είσαστε ένα μ’ εκείνους τους μακρινούς γαλαξίες, που τώρα μόλις κάποια τηλεσκόπιά σας αρχίζουν να αντιλαμβάνονται. Και είσαστε ένα με πολλά ακόμα, πολλά αστέρια και γαλαξίες που είναι ακόμα πιο μακρινά. Εσείς είστε το φως. Γιατί το λέμε αυτό; Θα δείτε. Το φως είναι που ταξιδεύει από τον πιο απόμακρο γαλαξία και έρχεται στα μάτια σας μέσα από το κάτοπτρο, μέσα από το τηλεσκόπιό σας, για να το αντιληφθείτε. Το φως είναι που ταξιδεύει και έρχεται σε σας. Αυτό το φως είστε εσείς. Εμείς είμαστε η επίγνωση. Έτσι υπάρχει η πληροφορία που ταξιδεύει και η επίγνωση της πληροφορίας. Εσείς παίζετε το ρόλο του φωτός της πληροφορίας που ταξιδεύει. Για να πάει πού; Για να γίνει αντιληπτή και να μετατραπεί σε επίγνωση. Όταν το ρεύμα όλων αυτών των φωτεινών ακτίνων που φτάνουν στη γη ενοποιηθεί και γίνει αντιληπτό σαν ένα, όταν μπορέσετε να συνειδητοποιήσετε ότι ο ουρανός είναι ένας και να δείτε τον ουράνιο θόλο σαν μία ενότητα, τότε το αποτέλεσμα θα είναι η αυξημένη επίγνωση σε όλα τα επίπεδα, η πλήρης ενθύμηση, το πλήρες ξεδίπλωμα του δυναμικού σας. Μιλάμε για πολύ μακρινά πράγματα τώρα. Γενεές δεκατέσσερις και βάλε μετά από σας. Πολύ λίγη σημασία έχει ξέρετε, αν ενσαρκωθείτε στην Αφροδίτη ή στη Γη ή κάπου στον Ωρίωνα. Έτσι κι αλλιώς είσαστε παντού, έτσι κι αλλιώς η συνειδητότητά σας βρίσκεται σε κάθε ένα απ’ όλα αυτά τα δισεκατομμύρια και τρισεκατομμύρια, τα απειράριθμα άστρα, στους απειράριθμους γαλαξίες του ουρανού. Σε κάθε κόκκο σκόνης βρίσκεται η συνειδητότητά σας, μπορείτε να το αντιληφθείτε αυτό; Μπορείτε να νιώσετε τι εννοούμε όταν λέμε Ενότητα και εύρος αντίληψης; Και κάθεστε και αδημονείτε πάρα πολύ για τα γήινα και αφήνετε τον εαυτό σας να υποφέρει από τις μικρές ασήμαντες ή μεγαλύτερες αντιπαραθέσεις. Για κάποιο λόγο, όλα αυτά λαμβάνουν μια πολύ μεγάλη σημασία για σας, φαίνονται σπουδαία. Νιώθετε το βάρος τους ασήκωτο στην πλάτη σας, μόνο και μόνο γιατί έχετε αφήσει πίσω την ενότητα και ταξιδεύετε το μεγάλο ταξίδι. Αλλά τόσο το ταξίδι όσο και η Ιθάκη, ο προορισμός σας, όσο και το σημείο εκκίνησης, είστε εσείς. Αφήστε τώρα το τρίγωνο που δημιουργήθηκε ανάμεσα στο λαιμό, την καρδιά και το όγδοο τσάκρα, αφήστε το να ενώσει τις κορυφές του με όλα τα υπόλοιπα τσάκρα του σώματός σας και κάντε μια βουτιά προς τα μέσα, έτσι όπως γυρίζετε ανάποδα μια κάλτσα. Είμαστε εδώ και σας παίρνουμε από το χέρι. «Βλέπεις τον γαλαξία, βλέπεις το νεφέλωμα;» σου λέμε. «Η Αφροδίτη πάει κι έρχεται στον ουρανό. Κοίταξε ποιος είσαι, κοίταξε ποια είσαι. Εσύ είσαι όλα αυτά, κανένας άλλος, μόνο εσύ.»

Βυθίζεστε όλο και πιο βαθιά. Αντανακλάτε όλο και λιγότερο φως. Φτάνετε σ’ εκείνο το σημείο της ύπαρξης, που ο Εαυτός δεν είναι παρά μία σκοτεινή κουκίδα, ανεκδήλωτη. Μία σκοτεινή κουκίδα μέσα στο αχανές διάστημα, μέσα στην αχανή άβυσσο. Είναι όλα εδώ. Εδώ πληρώνονται. Δεν το λέμε για να σας τρομάξουμε… Εδώ έρχεται η πλήρωση.

Δεν μπορείτε να αντέξετε πολύ την παραμονή σ’ αυτό το σημείο. Η κουκίδα ανοίγει, διευρύνεται, γίνεται ένα μικρό αστέρι και εκρήγνυται σχηματίζοντας τον έναστρο ουρανό. Εσείς είστε όλα αυτά. Μπορείτε τώρα να σκεφτείτε το εξής: «Πώς γίνεται και βιώνω τη Γη; Γιατί δεν βιώνω τον Δία;» Μα γιατί η προσοχή σας είναι στραμμένη εδώ. Εάν μείνετε σ’ αυτή την επίγνωση της ενότητας και της ταύτισης με το σύμπαν, μπορείτε να αποφασίσετε που θα επενδύσετε περισσότερο το δυναμικό σας κάθε φορά, ποιο απ’ όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που έχουν διασπαρθεί ολόγυρα θέλετε να δουλέψετε και να βιώσετε. Μπορείτε να πείτε «Εγώ είμαι η Αφροδίτη», «Εγώ είμαι ο Δίας», «Εγώ είμαι ο Κρόνος» και να πλησιάσετε στη δόνηση αυτών των πλανητών. Μπορείτε να ταυτιστείτε με τον Μπεντελγκέζ. Με ολόκληρο τον αστερισμό του Ωρίωνα αν θέλετε. Εσείς είστε αυτά έτσι κι αλλιώς. Απλά αυτή τη στιγμή σας λείπει ο μηχανισμός εκείνος της συνειδητότητας, που θα σας επέτρεπε να βιώσετε ταυτόχρονα δύο ή περισσότερες ενσαρκώσεις, σε δύο ή περισσότερα πλανητικά συστήματα. Μπορείτε να το κάνετε, έχετε την δυνατότητα να το κάνετε. Θα σας πάρει πολύ καιρό ακόμα αλλά είναι κάτι εφικτό για τον άνθρωπο και τον ανθρώπινο νου. Βλέπετε, τώρα δεν μιλάμε στο πεδίο της προσωπικότητας, σας τραβήξαμε για να δείτε τα πράγματα από το επίπεδο της ψυχής και η ψυχή βρίσκεται παντού. Η ψυχή βιώνει πολλές ενσαρκώσεις ταυτόχρονα. Σας δώσαμε να καταλάβετε πως περίπου λειτουργούν τα πράγματα σ’ αυτό το πεδίο. Επειδή όμως η προσωπικότητα υποφέρει κι επειδή την αγαπάμε εξίσου με καθετί άλλο, σας ζητούμε να βγείτε απ’ το τρίγωνο και να ξεδιπλώσετε το σώμα σας βάζοντας τα τσάκρα και πάλι στη σειρά.

Μία κάθετη γραμμή κατεβαίνει από ψηλά, περνά απ’ το κεφάλι, διατρέχει τη σπονδυλική στήλη και όλα τα τσάκρα και γειώνεται βαθιά στο χώμα. Πάρτε μερικές ανάσες. Αποταυτιστείτε από την συμπαντική σας όψη και φέρτε μπροστά σας έναν καθρέφτη. Οραματιστείτε τον εσωτερικό σας καθρέφτη, κοιτάξτε μέσα τα μούτρα σας… ναι… και πείτε στον εαυτό σας πόσο πολύ τον αγαπάτε. «Σ’ αγαπώ πολύ» πείτε του, «Το αξίζεις, γιατί είσαι όλα αυτά συγχρόνως». Και έτσι είναι.

Αμήν.

[Ακολούθησε συζήτηση και μοίρασμα εμπειριών]

Άννα: Αλλάζει η ενέργεια. Στη μέση του κύκλου βρίσκεται ο Άλιστερ Κρόουλι. ………………. Αφήστε με να περιδιαβώ τον χώρο. Στο κέντρο του κύκλου σας στέκομαι σαν ένας …. σαν ένας γαλάζιος άνεμος. Είναι πιο δύσκολο αυτό. Πώς να δείτε ένα γαλάζιο άνεμο! Έλα ντε! Αφήστε με να σας τυλίξω κάθε μια ξεχωριστά, καθέναν ξεχωριστά.

Στο κέντρο της καρδιάς ακουμπώ ένα ασημένιο πέταλο, ανοιχτό προς τα επάνω. Αφήστε αυτό το πέταλο να γεμίσει με νερό. Σας ζητώ πάλι περίεργα πράγματα! Φανταστείτε ότι βλέπετε ένα αγγείο, ένα δοχείο στη διατομή του. Αυτό το πέταλο γεμάτο νερό είμαι εγώ. Τώρα χρησιμοποιήστε αυτή την ενέργεια όπως θέλετε για να δείτε ό,τι θέλετε.

Πάρτε, κρατήστε στα χέρια σας μια κατάσταση, όποια κατάσταση σας απασχολεί και ρίξτε τη μέσα στο πέταλο με το νερό.

[Παύση] Κοιτάξτε μέσα και δείτε την απάντηση.

[Παύση] Μπορείτε να το επαναλαμβάνετε όποτε θέλετε. Προφέρετε το όνομά μου, φέρτε το πέταλο γεμάτο νερό και ρίξτε μέσα την κατάσταση, το ερώτημα που σας απασχολεί. Τώρα αν θέλετε μπορείτε να μοιραστείτε τα ερωτήματα και τις απαντήσεις, αν δεν θέλετε μπορείτε να τα κρατήσετε για σας και μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον υπόλοιπο χρόνο για ερωτήσεις και συζήτηση.

Ο Άλιστερ Κρόουλι είναι εδώ και σας εύχεται ένα καλό βράδυ. Και έτσι είναι.

Αμήν.