Η Πιο Όμορφη Ιστορία

Έρχεστε να ταπεινώσετε το σώμα σας και να εξάρετε την ψυχή σας. Έξαρση, ψυχική έξαρση. Τι σας λέει αυτό; Ο Σανάτ Κουμάρα με τον Άλιστερ Κρόουλι, τον Ηλία και τον Κρύων της Μαγνητικής Υπηρεσίας είμαστε εδώ. Αφήστε το σώμα σας να φθαρεί. Τι σας νοιάζει, που είναι το πρόβλημα; Γιατί δένεστε τόσο πολύ μ’ αυτό; Την απάντηση την ξέρουμε ήδη, δεν περιμένουμε να μας παραθέσετε μια σειρά επιχειρημάτων για τον λόγο που φροντίζετε το σώμα σας. Πολύ καλά κάνετε. Πάρτε όμως λίγο χρόνο για τον εαυτό σας, για να καταλάβετε ότι δεν είστε αυτό. Ότι αυτό είναι μόνο ένας φορέας, είναι ένας χιτώνας που με πολλή προσοχή υφάνατε για τον εαυτό σας και κατόπιν τον φορέσατε στην πλάτη και αρχίσατε να παίρνετε μία υλική μορφή. Και καθώς έρχονται τα χρόνια της ωριμότητας της γήινης και ο γήινος φορέας αναπτύσσεται, ωριμάζει και κάποια στιγμή, όπως ένα ώριμο φρούτο, πέφτει στη γη και αφήνει τον σπόρο, το DNA, στη γη. Είναι μία φυσική διαδικασία όπως όλες οι άλλες και είναι μία χαρούμενη διαδικασία.

Πάρτε λίγο χρόνο για να συνειδητοποιήσετε, πως αυτή η χορδή του φωτός που είστε πραγματικά, αρχίζει να υφαίνει αυτόν τον χιτώνα ακόμα όσο βρίσκεστε στην κοιλιά της μητέρας σας. Δεν είναι μόνο μία φυσική διαδικασία που τυχαίνει να συμβαίνει, μία φυσική και αναμενόμενη ένωση δύο κυττάρων, ενός ωαρίου και ενός σπερματοζωαρίου, που δίνουν τελικά ένα νέο άνθρωπο αλλά είναι η ίδια η πνοή της ζωής, η ακτίνα του ηλιακού ανέμου όπως είχαμε πει, που εισέρχεται και αρχίζει να ζωοποιεί τη συνάντηση των κυττάρων. Μια διαδικασία πολύ εύκολη για το Πνεύμα, λίγο επώδυνη για σας. Και το Πνεύμα μπαίνει και βγαίνει, μέχρι ο φορέας του να οριστικοποιηθεί, να πάρει μια συγκεκριμένη μορφή. Τους τελευταίους μήνες η σύνδεση είναι πιο δυνατή και το Πνεύμα βρίσκεται μόνιμα συνδεδεμένο με τον φορέα του. Στον ένατο μήνα, καθ’ όλα έτοιμο το Πνεύμα έχει εγκατασταθεί μέσα σ’ αυτή τη φυσική μορφή διατηρώντας ακόμα βέβαια την πολυδιαστασιακή του αίσθηση και όραση και αντίληψη. Από την άλλη πλευρά εμείς σας καλωσορίζουμε στον καθρέφτη. Γιατί όταν το Πνεύμα εισχωρήσει σ’ ένα γήινο φορέα, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο, από το να το καλωσορίσουμε στον καθρέφτη, γιατί αυτός ο γήινος φορέας είναι ένας καθρέφτης. Βλέπει τον εαυτό του στον καθρέφτη της ύλης, βλέπει πάνω στην οθόνη της ύλης όλα όσα ήθελε να υλοποιήσει. Και σ’ αυτή την οθόνη, που μοιάζει πάρα πολύ με την οθόνη του κινηματογράφου, αρχίζει να ξετυλίγεται η ιστορία. Τίποτε περισσότερο δεν είναι για μας η ζωή που περνάτε, παρά μία ιστορία πάνω σε μία κινηματογραφική οθόνη, που στην προκειμένη περίπτωση είναι τετραδιάστατη. Είναι ο καθρέφτης. Κάθε τι που συλλαμβάνει το Πνεύμα ενσωματώνεται στο σενάριο πάνω στην οθόνη και το ζητούμενο κάθε φορά είναι, ο παρατηρητής να μπορέσει να επικοινωνήσει αρκετά καλά και ξεκάθαρα με τον πρωταγωνιστή στην οθόνη, ώστε να υπάρχει μία διαρκής αλληλεπίδραση, συνειδητή εξίσου και για τους δύο. Εσείς πάνω στην οθόνη, ο γήινος εαυτός δηλαδή, δρέπει τους καρπούς της γήινης ζωής, δρέπει τις απολαύσεις… και τις πίκρες και τις στεναχώριες -κι αυτές απολαύσεις είναι για το Πνεύμα. Δρέπει τους καρπούς της γήινης ζωής λοιπόν. Αλλά αυτός που γράφει το σενάριο πραγματικά είναι ο Ανώτερος Εαυτός. Κι έρχεται κάποια στιγμή που το σενάριο αρχίζει να αλλάζει, γιατί ήρθε η κατάλληλη στιγμή να αλλάξει, ήρθε η κατάλληλη στιγμή ν’ αρχίσει το έργο που παίζεται να χωράει και άλλες διαστάσεις. Και τώρα πια ο πρωταγωνιστής ν’ αρχίσει να συλλαμβάνει και άλλες διαστάσεις. Αποτέλεσμα αυτού είναι ότι και ο ίδιος ο παρατηρητής, ο Ανώτερος Εαυτός, βλέπει στην οθόνη του ένα πολυδιαστασιακό παιχνίδι. Αυτός το έβλεπε πάντοτε αλλά το γεγονός ότι και ο πρωταγωνιστής αρχίζει τώρα να καταλαβαίνει τις διαστάσεις γύρω του και ν’ αποκτά μεγαλύτερη συνειδητότητα, κάνει το παιχνίδι πολύ πιο ενδιαφέρον και κάνει τους δεσμούς ανάμεσα στον παρατηρητή και τον παρατηρούμενο πρωταγωνιστή πολύ πιο στενούς. Οι δεσμοί γίνονται στενοί και για τους δύο.

Ακριβώς όπως εσείς άλλη αίσθηση έχετε παρατηρώντας μία ταινία στην δισδιάστατη οθόνη με τον κλασικό τρόπο και άλλη φορώντας γυαλιά που προσδίδουν μία τρίτη διάσταση. Βιώνετε περισσότερο αυτό που βλέπετε. Όμως υπάρχει και μία βασική αλλαγή στον ίδιο τον μηχανισμό της αποτύπωσης, της απεικόνισης. Δεν θα ήταν δίκαιο να πούμε ότι αυτή η αλλαγή επηρεάζει μόνο τον πρωταγωνιστή στην οθόνη. Επηρεάζει εξίσου και τον παρατηρητή, ο οποίος τώρα πια δυσκολεύεται λιγότερο να επικοινωνήσει με τον πρωταγωνιστή. Και μέσα από τα μάτια του πρωταγωνιστή βλέπει πολύ καλύτερα τις αντανακλάσεις του γήινου πεδίου. Είναι και για τους δύο μια μεγάλη ανακάλυψη. Στην προκειμένη περίπτωση ο Ανώτερος Εαυτός σας εκπλήσσεται και αναζωογονείται απ’ αυτή την αλλαγή όπως κι εσείς, χαίρεται μ’ αυτήν και την απολαμβάνει, γιατί μπορεί να μπει περισσότερο στο πετσί του ρόλου που παίζει. Τον καλύπτει περισσότερο, βρε αδερφέ, αυτός ο νέος τρόπος. Αυτά από τεχνικής πλευράς. «Και τι κάνω με τον πρωταγωνιστή;» Αυτός αρχίζει να νιώθει περισσότερες διαστάσεις γύρω του και αυτή η επίγνωση αναγνωρίζεται και αντιστοιχεί στον Ανώτερο Εαυτό, ο ίδιος όμως εξακολουθεί να βρίσκεται περιορισμένος σ’ αυτό το σενάριο και του έχουν πει ότι έχει ελεύθερη βούληση, του έχουν πει ότι είναι συνδημιουργός με το Πνεύμα. Και επειδή είναι και λίγο εύπιστος και επειδή δεν μπορεί να ζήσει χωρίς ελπίδα, προσπαθεί να επιβεβαιώσει το γεγονός ότι είναι συνδημιουργός με το Πνεύμα, γιατί μόνο αυτό μπορεί να του δώσει ζωή. Γιατί στο σημείο που βρίσκεται, δεν μπορεί να γυρίσει πίσω και να παραμείνει έρμαιο ενός σκληρού πεπρωμένου και δεν έχει πουθενά αλλού να πάει και το μόνο που μπορεί να κάνει, είναι να πιστέψει, να εμπιστευθεί, ότι ναι, είναι συνδημιουργός. Και τότε ένας νέος αγώνας ξεκινά, γιατί ο πρωταγωνιστής παύει να έχει πια τον νου του στραμμένο μόνο στο γήινο σενάριο -μόνο στο σενάριο που παίζεται πάνω στην οθόνη- και άλλο ένα κομμάτι του μυαλού του είναι στραμμένο στον παρατηρητή.

Το παρατηρούμενο παρατηρεί τον παρατηρητή του. Πόσο περίπλοκα γίνανε όλα αυτά ξαφνικά! Προσπαθεί, δεν έχει επίγνωση της αίθουσας του κινηματογράφου, δεν έχει επίγνωση αυτού που κάθεται και παρατηρεί. Όμως ξέρει, ότι κάπου κάποιος τον παρατηρεί και αυτό είναι αρκετό. Και θέλει επίσης να αποδείξει ότι είναι συνδημιουργός. Και του έχουν πει ότι έχει και ελεύθερη βούληση! Αυτό που το βάζεις! Κι έτσι ο πρωταγωνιστής μας, ένας Λώρενς Ολιβιέ, ένας καταπληκτικός πρωταγωνιστής, γοητευτικός, -πάντα έτσι είστε στα μάτια του Εαυτού σας, του Ανώτερου Εαυτού- εκπληκτικής ομορφιάς, δεν μπορεί να σας δει αλλιώς, γιατί αγαπάει τον εαυτό του. Δεν μπορεί να σας δει αλλιώς, σας τιμά και σας αγαπά, γιατί είστε μία προέκταση, μία προβολή του εαυτού του στη γη, μοναδική γι’ αυτόν. Μοναδική! Πάρτε λίγο χρόνο για να νιώσετε αυτή την αγάπη και τη στοργή με την οποία ο Πατέρας παρακολουθεί το παιδί του, τη δική του προβολή, στη γη. Και ο πρωταγωνιστής μας στην οθόνη εξακολουθεί να πρέπει να παίξει τον ρόλο του. Είναι ένας ρόλος που δεν σταματά μέχρι το τέλος της ταινίας. Το σενάριο το γνωρίζει αλλά παίζοντάς το δεν το θυμάται. Μπαίνει στην ενέργεια και πιστεύει ότι είναι ο ρόλος του, πιστεύει ότι ο ίδιος ζει αυτόν τον ρόλο, συνεπώς δεν γνωρίζει αυτά που έρχονται και δεν γνωρίζει όλο το story της ταινίας. Και όπως είπαμε έχει αρχίσει να έχει μία αυξημένη αντίληψη και γνωρίζει πολύ καλά, ότι κάποιος τον παρακολουθεί. Αρχίζει λοιπόν μέσα απ’ αυτόν τον ρόλο να προσπαθεί να καταλάβει αυτόν τον τρίτο παράγοντα. «Ποιο είναι αυτό μάτι που με κοιτά; Το νιώθω αλλά δεν το βλέπω γύρω μου.» Μερικές φορές έρχεται ένας από μηχανής θεός και αλλάζει τη ροή του σεναρίου. Πού βρίσκεται αυτός; Καθώς ανοίγει η αντίληψή του και διευρύνεται, αρχίζει να νιώθει περισσότερο την ενέργεια του παρατηρητή. Όμως δεν μπορεί να δει στη σάλα του κινηματογράφου. Το μόνο που τον βοηθά να επικοινωνήσει με τον παρατηρητή είναι μία ακτίνα φωτός. Αυτή η ακτίνα φωτός που ο παρατηρητής εκπέμπει πάνω στην κινηματογραφική οθόνη, σαν μια μηχανή προβολής. Είναι η μόνη οδός μέσα απ’ την οποία μπορεί να αγγίξει τον παρατηρητή του. Προσπαθεί πάρα πολύ. Κάθεται μπροστά σε θυσιαστήρια και κάνει απίστευτες σπονδές. Θρησκεύεται, προσεύχεται. Δεν έχει φτάσει ακόμα στην επίγνωση της φωτεινής χορδής που τους ενώνει. Διαβάζει μάντραμ, λέει ευχές, χορεύει γύρω από πύρινες εστίες, κάνει ό,τι όλη η ανθρωπότητα, προκειμένου να επικοινωνήσει με τον θεό. Γιατί αυτή η χορδή είναι η μόνη που τον συνδέει μ’ αυτή τη θεϊκή ουσία. Γύρω του, μέσα στο σενάριο, έρχονται πολλοί υπαινιγμοί. Βλέπει πολλούς ανθρώπους του θεού να του μιλούν. Κάποιους τους ερωτεύεται. Δένεται τόσο πολύ μαζί τους, γιατί νιώθει ότι αυτοί του φέρνουν το μήνυμα του θεού. Και ωστόσο κανείς δεν μπορεί να τον οδηγήσει στον θεό, γιατί μέσα από τον ίδιο περνά η φωτεινή χορδή. Μέσα από όλη τη διεύρυνση λοιπόν αρχίζει να πλησιάζει περισσότερο τη δόνηση του φωτός. Καταλαβαίνει ότι η μέρα και η νύχτα που βιώνει πάνω στην οθόνη δεν είναι παρά μία πλασματική κατάσταση. «Αυτή είναι η μάγια», λέει τότε, «που με τόση σοφία δίδαξαν στην Ανατολή». Ωστόσο και πάλι δεν μπορεί να προχωρήσει περισσότερο και προσπαθεί. Ζει, παντρεύεται, κάνει παιδιά, εργάζεται καθημερινά, κάνει φίλους, περνάει όμορφα μαζί τους στην οθόνη και μέσα από όλη την ενεργειακή αλλαγή έρχεται σιγά-σιγά σε μια δόνηση πολύ πιο κοντά στο φως. Τότε αντιλαμβάνεται μία φλόγα που καίει στην καρδιά, τότε βλέπει τον πρώτο σπινθήρα και αυτό τον συνταράσσει. «Αυτός είναι ο θεός, ο θεός είναι μέσα μου, εγώ είμαι ο θεός». Και αρχίζει άλλος ένας κύκλος σπονδών, αρχίζει ένας κύκλος φενγκ σούι, προσευχών, διαλογισμών, προκειμένου να δημιουργήσει το πιο κατάλληλο περιβάλλον για τον θεό, γι’ αυτό το φως στην καρδιά.

«Αυτό είναι», λέει. Και έτσι είναι, μόνο που και πάλι βλέπει μόνο ένα μικρό σημείο από όλη αυτή την θεόρατη πολυδιαστασιακή πραγματικότητα που τον περιβάλλει.

Η αλήθεια είναι, ότι ο πρωταγωνιστής στην οθόνη δεν θα μπορέσει ποτέ να ξεπεράσει αυτό το στάδιο, δεν θα μπορέσει ποτέ να δει όλα όσα υπάρχουν στις άλλες διαστάσεις αλλά με τις δυνατότητες που του έχει δώσει το σενάριό του πλάθει πάρα πολλά με τον νου του και μέσα από την καρδιά προσεγγίζει, όλα αυτά που θα ήθελε να γνωρίζει.

Τι συμβαίνει λοιπόν; Αυτό ήταν όλο; Ο πρωταγωνιστής μας δεν έχει καμία ελπίδα; Θα πρέπει να περιμένει να τελειώσει το έργο και να χαθεί αυτή η πλασματική μορφή, χωρίς ποτέ να γνωρίσει τον παρατηρητή του, τον δημιουργό του; Θα γινόταν έτσι ακριβώς, αν δεν αποτελούσε ο ίδιος μία προβολή του παρατηρητή!

Η ελπίδα έρχεται από ψηλά. Περιμένετε! Γιατί στο κρίσιμο σημείο, βλέποντας ο παρατηρητής ότι το έργο εξελίσσεται θαυμάσια, βλέποντας ότι ο πρωταγωνιστής του, η προβολή του, έχει φτάσει στο μέγιστο των δυνατοτήτων της -ο πρωταγωνιστής του έχει αναπτύξει όλα όσα θα μπορούσε να αναπτύξει-αποφασίζει να προβάλλει περισσότερα. Και δεν το κάνει επειδή ο παρατηρούμενος στην οθόνη το ζητά, δεν το κάνει επειδή ο παρατηρούμενος στην οθόνη νιώθει άσχημα, νιώθει αποκομμένος από το όλον αλλά το κάνει γιατί μπορεί να το κάνει. Το κάνει, γιατί οι συνθήκες είναι κατάλληλες, γιατί έχει δημιουργηθεί η κατάλληλη υποδομή μέσα από την διαφοροποίηση των blueprints που προβάλλονται στην οθόνη. Έχουν διαφοροποιηθεί τα πρότυπα που προβάλλονται στην οθόνη, έχουν πάρει μία πολυδιάστατη υφή και καταλαβαίνει ότι εκεί μπορεί να ριζώσει την ενέργειά του ακόμα περισσότερο. Κι έτσι η προβολή αρχίζει να διαφοροποιείται. Και ξαφνικά ο πρωταγωνιστής μας μένει εκστατικός, νιώθοντας μια τεράστια ποσότητα ενέργειας να τον έχει διαπεράσει. «Τι είναι αυτό, τι είναι αυτό;» σκέφτεται, «Τι συνέβη; Το προκάλεσα εγώ, το έκανα με το μυαλό μου; Τι συνέβη;» Δεν μπορεί να δει πιο πέρα. Κι ωστόσο είναι εκείνη η στιγμή που ο παρατηρητής και το παρατηρούμενο έρχονται τόσο κοντά, που ο ένας αρχίζει να μπορεί να βλέπει με τα μάτια του άλλου πιο καθαρά. Ο παρατηρητής μπαίνει περισσότερο μέσα στο έργο, το βιώνει περισσότερο. Και τότε κάποιοι λένε «ο Ανώτερος Εαυτός του εκδηλώνεται στη γη» γι’ αυτόν τον ηθοποιό. Κι αυτός περιμένει περισσότερα.

 Ο.Κ., του λέει, Ήρθες. Τώρα τι θα κάνουμε, δεν πρέπει να αλλάξει το έργο, δεν πρέπει να αλλάξει το σενάριο;  Περίμενε, του λέει αυτός, περίμενε. Δεν πήρα όλα όσα ήθελα να πάρω, δεν έχω ζήσει όλα όσα ήθελα να ζήσω μαζί σου. Γιατί δεν τιμάς αυτό που ζεις; Εγώ αυτό θέλω. Αγαπώ αυτό που ζεις, είναι πολύτιμο για μένα αλλιώς δεν θα το δημιουργούσα ποτέ. Απόλαυσέ το κι εσύ μαζί μου, δες την ομορφιά του. Ίσως να μην μπορείς να το δεις από τη δική μου μεριά ακριβώς αλλά πάρε λίγο χρόνο να δεις τριγύρω σου όλη αυτή την ομορφιά, δες τη συνολική εικόνα, δες την αρμονία, δες τη χάρη της σκηνοθεσίας, τα χρώματα. Διασκέδασέ το κι εσύ μαζί μου! Τον αγαπάω τον ρόλο σου, είμαι εγώ αυτός ο ρόλος. Είναι κομμάτι μου, δείχνει ένα δικό μου κομμάτι. Γιατί δεν το καταλαβαίνεις και βιάζεσαι; Πού θες να πας ακριβώς; Η ταινία θα τελειώσει και μετά θα κάνουμε κάτι άλλο μαζί. Μετά θα παίξεις ένα νέο ρόλο. Γιατί δεν απολαμβάνεις αυτόν όσο διαρκεί, στο έπακρον; Παίξε μαζί του, δημιούργησε πάνω σ’ αυτό, αυτοσχεδίασε. Έχεις πολλά περιθώρια αυτοσχεδιασμού σ’ αυτό το σενάριο. Πάρε το χρόνο να σταθείς δίπλα στ’ αδέλφια σου και να τους πεις «Ας παίξουμε λίγο, ας απολαύσουμε τον ρόλο μας». Και τότε ο πρωταγωνιστής αρχίζει να καταλαβαίνει περισσότερο αυτό που του συμβαίνει. Με μια ματιά στον καθρέφτη αρχίζει να κατανοεί… κατανοεί ότι δεν είναι αυτός -ποτέ δεν ήταν αυτός! Και το φως που ένιωθε στην καρδιά, δεν ήταν ένας αυθύπαρκτος θεός, μεμονωμένος απέναντι σε όλους τους άλλους αλλά ήταν μόνο η απόληξη αυτής της φωτεινής γραμμής της προβολής και αυτή η ίδια η ακτίνα δεν είναι παρά η ακτίνα του θεού που τον ζωοποιεί και τον προβάλλει πάνω στην οθόνη. Τότε θυμάται ποιος τον γέννησε πραγματικά. Καταλαβαίνει πόσο σημαντικό είναι όλο αυτό το σενάριο που ζει. Καταλαβαίνει ότι ο δημιουργός του σεναρίου απλά έβαλε όλα τα υπόλοιπα τριγύρω του, όλα τα σκηνικά… τους κομπάρσους, τους συμπρωταγωνιστές, τους έβαλε γύρω του απλά για να διαμορφώσει τον χώρο του παιχνιδιού. Στην ουσία ήταν πάντοτε αυτός και ο δημιουργός του.  Εγώ που δημιουργώ εσένα, δημιουργώ και όλους τους άλλους, του λέει. Μην ψάχνεις να με βρεις σ’ αυτούς, έλα σε μένα, ακολούθησε τη δική σου χορδή. Έτσι έρχεται το Happy End. Το Happy End αρχίζει να σχηματίζεται στο σενάριο, απ’ τη στιγμή που ο πρωταγωνιστής μας παύει να νιώθει απομονωμένος απ’ όλα τα άλλα, ριγμένος μέσα σ’ ένα σενάριο ασυνάρτητο πολλές φορές αλλά αρχίζει να απολαμβάνει το σενάριο που παίζει μαζί με τον δημιουργό του. Μπαίνει στο πνεύμα του μεγάλου καλλιτέχνη, μπαίνει στο πνεύμα του δημιουργού του και παρακολουθεί μαζί του τα πάντα. Και γνωρίζει ότι είναι ένα παιχνίδι και ποτέ μα ποτέ ξανά δεν νιώθει μόνος, γιατί έχει θυμηθεί κι έχει γνωρίσει το φως που τον επανενώνει με τον δημιουργό του. Βάλτε λοιπόν τις σαγιονάρες σας, βάλτε το μαγιό σας, πάρτε το ψάθινο καπέλο και πάμε μια βόλτα στην παραλία… ν’ απολαύσετε όσα περισσότερα μπορείτε απ’ αυτό το σενάριο. Να το απολαύσετε μέχρι την τελευταία του στιγμή, μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, γνωρίζοντας ότι δεν είστε μόνο μία σκιά πάνω στην οθόνη αλλά είστε η αγαπημένη προβολή, ο αγαπημένος ρόλος του δημιουργού. Και έτσι είναι.

Πάρτε λίγο χρόνο για να μιλήσετε και θα συνεχίσουμε. [Μεσολαβεί συζήτηση] Θα δώσουμε στην καθεμιά σας από ένα λουλούδι. Ένα γεράνι στα μαλλιά στην Ό., λιλά. Στην Ε. ένα μεγάλο μεταξωτό τριαντάφυλλο, με μεταξένια φύλλα, ροζ, στο δεξί αυτί. Και στην Α. μία μοβ τουλίπα. Κρατήστε την ενέργεια των λουλουδιών που σας δώσαμε. Καθένα απ’ αυτά είναι μοναδικό. Μπορεί να λέτε ότι κάποια λουλούδια δεν μυρίζουν, ωστόσο έχουν το δικό τους άρωμα κι έχουν τη δική τους δόνηση. Το γεράνι στα μαλλιά, το λιλά γεράνι είναι για νοητική αντοχή. Θα σε βοηθήσει να αντέξεις κάποιες ισχυρές νοητικές δονήσεις που θα έρθουν. Το ροζ τριαντάφυλλο στο δεξί αυτί είναι για την εξισορρόπηση του μαγνητικού πεδίου του εγκεφάλου. Το ροζ είναι το χρώμα της αγάπης κι έτσι προστίθεται μία τέτοια δόνηση στην εγκεφαλική διαδικασία. Η μοβ τουλίπα τι να είναι άραγε; Σαιν Ζερμαίν. Κράτα τη σφικτά και μην την αφήσεις να φύγει ποτέ. Είναι η βαθιά αίσθηση της ελευθερίας. Κι εδώ θα σας αφήσουμε για σήμερα. Θα σας αφήσουμε να ξεκουραστείτε και να απολαύσετε, σας ζητούμε να απολαύσετε το υπόλοιπο απόγευμά σας με κάθε τρόπο. Κάντε ένα δώρο στον εαυτό σας και απολαύστε το απόγευμά σας με τον πιο όμορφο τρόπο που μπορείτε να σκεφτείτε. Σας περιμένουμε την άλλη φορά για περισσότερα. Και έτσι είναι.