Η Φυσαλίδα

Πάρτε βαθιές, χαλαρές αναπνοές. Νιώστε τον χώρο που σας περιβάλλει -τον προσωπικό σας χώρο- και στη συνέχεια αφήστε να ανοίξουν τα πάντα γύρω, να φύγουν τα όρια, οι τοίχοι και να έρθει η ενέργεια του Κρύων της Μαγνητικής Υπηρεσίας. Από παντού ξεχύνεται στο χώρο μας η ενέργεια του Κρύων της Μαγνητικής Υπηρεσίας.

…………………

Σας ορίζω και με ορίζετε. Στο βαθμό που με ορίζετε σας ορίζω. Ποιος έχει μεγαλύτερη ισχύ; Αυτός που κάνει τον ορισμό ή το οριζόμενο; Είναι σαν να σας ρωτάω αν είναι πιο ισχυρό το μέσα από το έξω. Σαν να σας ρωτάω ποια πλευρά του καθρέφτη, ποια πλευρά του πέπλου είναι πιο ισχυρή. Αφήστε τα πάντα, αφήστε κάθε προσδιορισμό και ελάτε να κάνουμε μια νέα αρχή. Όσο πιο νέα αρχή θα μπορούσατε να κάνετε ποτέ, κάτω από τις παρούσες συνθήκες. Σας ωθούμε σε μία νέα γη, που σε τίποτα δεν θα μοιάζει με αυτήν εδώ.

Για να ορίσετε όμως τη νέα γη, πρέπει πρώτα και να τη γνωρίσετε, πρέπει πρώτα να οριστείτε εσείς οι ίδιοι εκ νέου. Πολλές φορές το έξω αλλάζει δραστικά και σας εξαναγκάζει επίσης σε εσωτερικές αλλαγές. Στην προκειμένη περίπτωση, φαίνεται να συμβαίνει κάτι ανάλογο. Φαίνεται η εξωτερική κατάσταση να είναι δύσκολη, στριμμένη και να σας ωθεί με αρκετή ασάφεια είναι αλήθεια, σε αλλαγές που πρέπει να κάνετε. Και περιμένουμε από εσάς να κατανοήσετε ότι, κάνοντας αυτές τις αλλαγές, αλλάζετε επίσης έξω από εσάς τη γη. Αλλάζει η αντίληψή σας για τη γη, η στάση σας και κατά συνέπεια, η σχέση σας με τη Γη. Με τη Γη όχι απλώς ως πλανήτη, γιατί μιλώντας για μια νέα Γη, αναφέρομαι κυρίως σε μία γη που προσδιορίζει τους κόσμους που αναπτύσσονται επάνω της. Κάθε πολιτεία σας, κάθε ανθρώπινη πολιτεία, σε ένα βαθμό μεγάλο προσδιορίζεται από την ίδια τη Γη, από τον πλανήτη στον οποίο αυτή βρίσκεται. Από τις ιδιαιτερότητες της μορφολογίας του, της ενέργειάς του κ.τ.λ.

Η Γη σας ορίζει και εσείς την ορίζετε. Αυτό φαίνεται να μην οδηγεί πουθενά. Φαίνεται να δείχνει σε μια διαρκή ανατροφοδότηση, όπου το ένα αγκαλιασμένο με το άλλο συνυπάρχουν, η ανθρωπότητα και η γη, ο πλανήτης, συνυπάρχουν και το ένα ωθεί το άλλο σε αλλαγές. Η Γη, ένας πλανήτης μεγάλος, σε σχέση με πολύ μικρότερους, ένας ζωντανός πλανήτης, με τη δική του, ιδιαίτερη νόηση, αποδέχεται και αγκαλιάζει την ανθρωπότητα. Και ο δικός της τρόπος ορίζει την ανθρωπότητα. Γιατί, αν οι άνθρωποι δεν βρισκόταν στη γη, δεν θα είχαν τη συγκεκριμένη μορφή που έχουν. Η μορφή σας θα ήταν τελείως διαφορετική. Άρα, φανταστείτε σε πόσο μεγάλο βαθμό σας προσδιορίζει η ύπαρξή σας σ’ αυτόν τον πλανήτη.

Αφήστε την καρδιά σας να ανοίξει. Σήμερα θέλω να έχουμε τα βιβλία ανοιχτά. Όχι κλειστά βιβλία σήμερα. Ανοιχτά, ορθάνοιχτα. Όσο δεν πάει άλλο ανοιχτά. Ανοίξτε την καρδιά σας, ανοίξτε το βιβλίο της καρδιάς σας και επιτρέψτε σε μένα και τη συνοδεία μου να σας αγκαλιάσουμε, να κινηθούμε ανάμεσά σας στον μεγάλο κύκλο που σχηματίζετε και τελικά να βρεθούμε τόσο κοντά σας…. τόσο κοντά σας, ώστε να τραβήξουμε το πέπλο μπροστά από τα μάτια σας και να σας επιτρέψουμε για άλλη μια φορά να δείτε στην άλλη πλευρά.

Αφήστε τον εαυτό σας ελεύθερο, χωρίς προσδιορισμούς, να κοιτάξει στην άλλη πλευρά του πέπλου, μόνο για δύο λεπτά, όχι περισσότερο -δεν κάνει περισσότερο. Για δύο λεπτά κοιτάξτε πέρα από το πέπλο.

[Μικρή παύση]

Και κοιτάζοντας, περάστε τα χέρια μέσα, προς την άλλη πλευρά και κρατήστε τα δικά μου. Νιώθετε ήδη την ενέργεια στα χέρια σας. φέρτε τα χέρια και πάλι κοντά στο σώμα σας, μαζί με τα δικά μου χέρια, τη δική μου ενέργεια. Φέρτε τα στην καρδιά.

[Μικρή παύση]

Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε, αν δεν πετάξετε από πάνω σας όλα τα φορτία που κουβαλάτε. Ρίξτε απ’ τους ώμους σας όλα τα βάρη. Βγάλτε απ’ το κεφάλι σας το βαρύ κράνος των γήινων σκέψεων. Ενδώστε στο Πνεύμα. Αφήστε την καρδιά ανοιχτή, τα χέρια μας ενωμένα, την ενέργειά μου στην καρδιά σας να πάλλεται μαζί της και να απλώνεται σε όλο σας το σώμα, καθώς είστε σε σχηματισμό κύκλου, τώρα πια γύρω από ένα νοητό κέντρο. Εκεί, στο κέντρο του νοητού σας κύκλου, κατεβαίνει ο Ενώχ.

Και σ’ αυτό το σημείο παύω να μιλώ εγώ, αν και παραμένω στο χώρο και δίνω το λόγο στον ίδιο τον Ενώχ, ο οποίος βρίσκεται εδώ για να σας πει κάποια πράγματα με τη δική του ενέργεια, τον δικό του, μοναδικό τρόπο.

Ενώχ:

Σας μιλώ εγώ, ο Ενώχ. Ο πυρήνας δεν βρίσκεται εκεί που κοιτάτε, αλλού είναι. Βρίσκεται εκεί που είμαι εγώ. Και αυτό φαίνεται να είναι έξω από σας. ο πυρήνας είναι γύρω σας, σας περιβάλλει. Κι ό,τι θεωρείτε εξωτερικό, βρίσκεται μέσα σ’ αυτόν τον πυρήνα.

Αφήστε το νου σας να ακολουθήσει αυτόν το συλλογισμό. Ο πυρήνας σε περιβάλλει και όλο το σύμπαν, όλος ο κόσμος, βρίσκεται μέσα στον πυρήνα. Το έξω είναι μέσα λοιπόν.

Σε τι θα μπορούσε να εξυπηρετήσει μία τέτοια διάταξη μερικούς ανθρώπους, που ένα Σαββατιάτικο απόγευμα αποφάσισαν να ακούσουν μια ανώτερη επικοινωνία; Εγώ είμαι έξω από εσάς αλλά είμαι ο πυρήνας σας. Είμαι ενέργεια του πυρήνα. Σκόπιμα θολώνω τα νερά για λίγο. Σκόπιμα, θέλω να σας αφήσω να αιωρείστε, μη ξέροντας πού να πατήσετε ακριβώς. Μέσα; Έξω; «Πού είμαι; Εγώ…εεγώ πού είμαι; Εγώ πού είμαι;» θα αναρωτιέστε. «Είμαι εκεί; Είμαι κι εδώ; Και το έξω είναι μέσα;» Μπείτε λίγο σ’ αυτόν το συλλογισμό. Αφήστε το έξω και το μέσα να αλλάξουν έννοιες, να αλλάξουν θέση. Είναι καμώματα του νου; Πώς θα φαινόταν, πώς θα σας έκανε να νιώθετε αν σας έλεγα ότι, εσείς, η ουσία σας, βρίσκεται παντού γύρω σας, παντού, παντού. Κι εσείς δεν έχετε τίποτα μέσα. Πώς θα νιώθατε αν σας έλεγα, ότι αυτή η μορφή δεν είναι παρά ένα ολόγραμμα, δεν είναι παρά μία σκέψη, μία σκέψη, μέσα στον πυρήνα; Μία σκέψη του ίδιου του πυρήνα, για τον εαυτό της; Πόσο βαθιά πήγατε τώρα; Μόνο να μπορούσατε να ξέρατε!

Τα πάντα γύρω -τα πάντα- είναι ουσία. Κι αυτή η μορφή, βρίσκεται εκεί ως αποτέλεσμα μιας σκέψης, μιας σύλληψης της ουσίας, μιας ιδέας της. Είναι μια σκεπτομορφή, που στερείται ωστόσο ουσίας, για τον απλό λόγο ότι είναι σύλληψη της ουσίας και όχι η ίδια η ουσία. Θέλω να πάρετε δυο λεπτά να μείνετε σ’ αυτήν ακριβώς την ιδέα.

Ο πυρήνας επεξεργάζεται σκέψεις, ιδέες. Είναι ένας επεξεργαστής που, κατά τη διάρκεια της επεξεργασίας, παράγει εικόνες. Κι αυτές οι εικόνες, όταν ταυτοποιηθούν μέσα από μία ορισμένη διάσταση ή συνδυασμό διαστάσεων, φαίνεται να αποκτούν έναν πολύ ιδιαίτερο χαρακτήρα, χωρίς στην πραγματικότητα να είναι οτιδήποτε περισσότερο από απεικονίσεις που δημιουργούνται κατά τη διαδικασία της διαβίβασης μιας πληροφορίας ανάμεσα στις συνάψεις αυτού του επεξεργαστή. Αναγκαστικά χρησιμοποίησα όρους γνωστούς σε εσάς, γιατί αληθινά δεν μπορεί να εξηγηθεί καλύτερα η αναλογία.

Πάρτε χρόνο. Δεν βιάζεται κανένας. Κανένας μας απόψε. Είστε σε ένα ασφαλές σημείο, ο καθένας, η καθεμία από εσάς. Δεν βιάζεστε.

[Μικρή παύση]

Άλλωστε, γιατί να βιαστείτε; Υπάρχει κάποιος λόγος; Δεν είστε παρά μια φυσαλίδα κενού, κενή ουσίας. Δεν είστε παρά ένα διάγραμμα σ’ έναν νοητό πίνακα, που αποκτάτε περισσότερες διαστάσεις, και ανάλογα με αυτές γεμίζετε από πληροφορία και ύλη.

Ένα σημείο που ξεπηδά και γίνεται γραμμή, γίνεται επιφάνεια και κάποια στιγμή αρχίζει να αντιλαμβάνεται, να απλώνεται και σε άλλες διαστάσεις. Και όλη αυτήν την ώρα, όλο αυτό το διάστημα, ορίζεται από την ουσία που το συλλαμβάνει.

Μπορεί να νιώσει κάποιος πάρα πολύ ασφαλής σ’ αυτήν τη νέα διάταξη. Να νιώσει πολύ ασφαλής στον πυρήνα μέσα. Επικρατεί σιωπή, ησυχία, ηρεμία. Είναι εκείνο το σημείο στο οποίο, όταν αποδεχτείς ότι είσαι κενός, αποδέχεσαι επίσης, ότι δεν έχεις προσωπικά θέλω, προσωπικές επιθυμίες. Είσαι στο σημείο όπου αναγνωρίζεις την κενότητα του κόσμου της μορφής, ενώ ταυτόχρονα, βρίσκεσαι στη μορφή. Αντιλαμβανόμενος τις εξωτερικές… ιδεοληψίες, θα το πω, του πυρήνα ως δικές σου, στην πραγματικότητα, εξυπηρετείς αυτό ακριβώς. Γίνεσαι το «άλλο», γίνεσαι ο καθρέφτης του νου, που βοηθά τον επεξεργαστή να προάγει τη δική του λειτουργία. Το «άλλο» και το εγώ. Σε πόσα επίπεδα και με πόσους τρόπους θα μπορούσατε ακόμα να συλλάβετε αυτή τη σχέση; Το «άλλο», είναι κενό. Δεν υπάρχει. Είναι μέσα στον πυρήνα. Το δημιουργεί ο πυρήνας, καθώς επεξεργάζεται το δυναμικό του. Και καθώς αποτελεί κι αυτό το ίδιο κενό άλλο μέρος της νοητικής ουσίας, αποκτά επίγνωση, στο βαθμό που μπορεί να το κάνει, της λειτουργίας του πυρήνα. Στην πραγματικότητα όμως δεν είναι τίποτα. Η ύπαρξή του είναι αφιερωμένη στη λειτουργία του πυρήνα και όταν ολοκληρωθεί αυτό το κομμάτι της επεξεργασίας, ο πυρήνας θα προχωρήσει σε άλλες συλλήψεις. Και το διάγραμμα θα έχει εξαφανιστεί.

Και όλο αυτό το διάστημα, το ίδιο το διάγραμμα, που μοιράζεται ένα μικρό-μικρό, απειροελάχιστο μέρος της όλης νοητικής ουσίας και ικανότητας, έχει τη δική του αντίληψη και αναγνωρίζει ό,τι υπάρχει έξω από αυτό ως «άλλο». Γιατί, όπως είπαμε, μοιράζεται την ίδια ουσία. Αυτό που λέτε «όπως επάνω έτσι και κάτω και τανάπαλιν», εδώ είναι «όπως μέσα έτσι κι έξω και τανάπαλιν».

Άρα, είστε το «άλλο» και είστε μέσα στον πυρήνα, συνεπώς όλα όσα αντιλαμβάνεστε είναι μέρος αυτού του επεξεργαστή. Γιατί να σας το κάνω αυτό ένα όμορφο Σαββατιάτικο, χειμερινό απόγευμα; Γιατί δεν άφησα τον Κρύων να συμμετάσχει και να σας μεταφέρει σε άλλα σύμπαντα, όπως κάνει και να σας συνδέσει για άλλη μια φορά με το εξάκτινο σύμπαν, για να δουλέψετε με τις εκεί διαστάσεις;

Θυμηθείτε ότι ο πυρήνας, η βάση, το κύριο χαρακτηριστικό του εξάκτινου σύμπαντος, είναι η πληροφορία! Έχοντας αυτό στον νου σας, μπορείτε ακόμα καλύτερα να καταλάβετε τη δική μου εισήγηση, που δεν είναι τελικά τόσο άσχετη με το βασικό σας θέμα. Θυμηθείτε πόσο δουλέψατε με το εξάγραμμο, θυμηθείτε τα εξάγωνα κελιά της κηρήθρας, θυμηθείτε πώς αυτά απλώθηκαν στο σώμα σας. αυτό το οποίο σήμερα σας δίνω, συνδέεται άμεσα με ό,τι έχει προηγηθεί. Είπαμε ότι, αναπόφευκτα, θα αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο βλέπετε τα πράγματα, με τον οποίο βλέπετε τη νέα Γη. Για την ακρίβεια, ο τρόπος που βλέπετε τη Γη, είναι που θα γεννήσει τη νέα Γη. Είναι η σύλληψη.

Θέλω να σας αφήσω περισσότερη ώρα στον πυρήνα, στην επίγνωση του πυρήνα που σας περιβάλλει και του γεγονότος ότι εσείς δεν είστε παρά μια φυσαλίδα κενού. Φυσαλίδα κενού, όχι γιατί μπορεί να υπάρξει κενό πραγματικά αλλά γιατί, στο επίπεδο στο οποίο λειτουργεί αυτή και το οποίο τώρα σας παρουσιάζω, δεν έχει υπάρξει χαρακτηρισμός της μορφής. Η μορφή υπάρχει ως σύλληψη, προκύπτει από την επεξεργασία του δυναμικού αλλά δεν έχει υπάρξει η αναγνώριση του άλλου, κατά συνέπεια ο προσδιορισμός του με μια συγκεκριμένη ταυτότητα. Η ταυτότητα, όπως μπορείτε να την αντιληφθείτε, έρχεται πολύ μετά, όταν δηλαδή αυτή η αρχική φυσαλίδα κενού με τη στοιχειώδη νόηση που περιέχει, αρχίζει να αντιλαμβάνεται τον εαυτό της μέσα στις πολλαπλές διαστάσεις.

«Μα τότε δεν πάμε πουθενά», θα πείτε. «Είμαστε πάνω σ’ αυτή τη γη, υπάρχει αυτό το σύμπαν γύρω μας που… (τελικά υπάρχει;) το βλέπουμε επειδή είμαστε στον πυρήνα και επειδή υπάρχουν κάποιοι συσχετισμοί στη σύλληψη του Θείου Νου, άρα ποιος ο λόγος να προσπαθήσουμε να ταξιδέψουμε από τον έναν πλανήτη στον άλλο, ποιος ο λόγος να πάμε οπουδήποτε; Δεν υπάρχει πουθενά να πάμε. Δεν υπάρχουν σχέσεις με τα μακρινά αστέρια, δεν προερχόμαστε από πουθενά... Είμαστε απλώς φυσαλίδες κενού….»

Όσο αποκαρδιωτική και αν φαίνεται μια τέτοια απάντηση για τον γήινο νου, είναι λυτρωτική. Και είναι αυτή η απλή σύλληψη, που μπορεί να σας κρατήσει σταθερά στο κέντρο, σε άμεση σχέση με τον Θείο Νου, που σας συνέλαβε, σε μια σχέση ιερή καθ’ όλα, μια σχέση αγαπητική… Για ποιο λόγο θα συλλάμβανε ο Θείος Νους κάτι που δεν επιθυμούσε, κάτι που θα ήταν εχθρικό προς το πεδίο του; Δεν υπάρχει αυτή η αντίληψη στο συγκεκριμένο πεδίο. Έτσι λοιπόν, είναι μάλλον λυτρωτική αυτή η πληροφορία και είναι αυτή ακριβώς η πληροφορία που σας τοποθετεί στο κέντρο του εξάκτινου σύμπαντος. Το οποίο για την ώρα σας διαφεύγει ακόμα και δεν μπορείτε ακόμα να δείτε τις ακτίνες, να δείτε τον εξαγωνικό σχηματισμό γύρω σας. δεν χρειάζεται. Θα προκύψουν αυτά στην πορεία, αφού καταφέρετε να κρατήσετε σταθερά τη σύλληψη, την αντίληψη, που σας περιέγραψα και στην οποία σας έβαλα, αφού κατορθώσετε να παραμείνετε μέχρι την επόμενη συνάντηση σ’ αυτήν τη δόνηση.

Υπάρχει μεγάλη βαρύτητα σ’ αυτό το κέντρο και αξίζει να διερευνήσετε τις δυνατότητες που σας δίνει ο συγκεκριμένος τρόπος θέασης των πραγμάτων. Αλήθεια, είναι κι αυτή μία σύλληψη ανάλογη με εκείνη που συλλαμβάνει η μήτρα, με εκείνη που συμβαίνει στη μήτρα της μητέρας. Και υπάρχουν πολλές αντιστοιχίες ανάμεσα στις δύο διαδικασίες αλλά δεν είναι του παρόντος να τις δούμε. Θα μπορούσατε να υποθέσετε ότι αυτός ο πυρήνας είναι το ζυγωτό κύτταρο. Αλλά τότε ο νους σας θα έκανε πολλές-πολλές ακόμα συνεπαγωγές. Δεν χρειάζεται. Η μορφή, η φυσαλίδα που συλλαμβάνει ο επεξεργαστής κατά τη λειτουργία του, είναι δομημένη βάσει των όσων ισχύουν στο εξάκτινο σύμπαν. Είναι, θα μπορούσατε να πείτε, ένα συμπέρασμα.

Πώς θα νιώθατε στη σκέψη ότι είστε ένα συμπέρασμα του Θείου Νου, ο καθένας και η καθεμία ξεχωριστά; Θα σκεφτόταν κάποιος…. Θα απαντούσε ότι «Ναι, κάτι τέτοιο θα σήμαινε, ότι ο Θείος Νους φτάνει περισσότερο συχνά απ’ όσο θα έπρεπε σε αντικρουόμενα συμπεράσματα». Και όμως, όχι… Και όμως, όχι.

Κάθε μορφή αποτελεί ένα συμπέρασμα της λειτουργίας του Θείου Νου, της Θείας Σκέψης. Και βάσει του συμβολισμού της κάθε μορφή φέρει ένα συγκεκριμένο νόημα. Και έχετε κάθε λόγο τώρα να υποθέσετε ότι, το συμπέρασμα είναι καταρχάς κοινό, όσον αφορά στην ανθρώπινη μορφή. Ότι υπάρχει μία κοινή συμπερασματική γραμμή, όσον αφορά στην ανθρώπινη μορφή και όσες της μοιάζουν.

Έρχεται η ώρα, που τα πάντα συνδέονται μεταξύ τους. Όσα δίνονται μέσω ενός κύκλου και μέσω ενός άλλου, αρχίζουν να συνδέονται και να κουμπώνουν μεταξύ τους. Και σήμερα είναι μία τέτοια στιγμή. Γιατί εκ των πραγμάτων, θα πρέπει να συνδέσουμε όσα λέμε σήμερα, με την έννοια του Πληρώματος του ανθρώπινου DNA. Το Πλήρωμα, εκείνη η μεγάλη οντότητα που υφίσταται σε πολλές διαστάσεις μέσω του χώρου και του χρόνου, είναι διαδιαστασιακή… πολυδιαστασιακή και αφορά το δέντρο του DNA, όπως ξεκίνησε από το πρώτο του ριζίδιο, την πρώτη του σύνθεση, μέχρι το σημείο που θα φτάσει στο απώτερο μέλλον.

Είστε μία οντότητα, είστε ελάχιστα μέρη μιας μεγάλης οντότητας, πολυδιάστατης, για την οποία δεν έχετε ακόμα πλήρη επίγνωση. Δεν γνωρίζετε αυτό που υπήρξε τούτη η οντότητα στις απαρχές της ούτε αυτό που πρόκειται να υπάρξει. Εικάζετε. Πιθανολογείτε.

Ποια είναι η σύνδεση; Η σύνδεση βρίσκεται στο εξάκτινο σύμπαν, η σύνδεση βρίσκεται στη βασική του λειτουργία, η σύνδεση βρίσκεται στη φυσαλίδα, αυτήν την αρχετυπική φυσαλίδα κενού, που αποτελεί μια δημιουργία που συμβαίνει κατά τη λειτουργία του επεξεργαστή και την επεξεργασία του δυναμικού του -όλων όσων είναι. Αυτή η φυσαλίδα -που είπαμε ότι σ’ αυτό το σημείο δεν έχει χαρακτηριστικά, δεν της έχει αποδοθεί κάποιος προσδιορισμός, μια ετικέτα και ότι αυτό συμβαίνει αργότερα-, αυτή η φυσαλίδα που δείχνει τον άνθρωπο και που του μοιάζει, συνδέεται άμεσα με το Πλήρωμα, την οντότητα για την οποία έχουν μιλήσει άλλοι, εδώ και κάποιο καιρό.

Υπάρχουν πάρα πολλά να συνειδητοποιηθούν. Υπάρχουν πολλά να κουμπώσουν. Βρίσκεστε στις απαρχές ενός νέου, ολότελα νέου τρόπου αντίληψης της ανθρώπινης ύπαρξης. Και μπορεί αυτήν τη στιγμή να μην καταλαβαίνετε ποιο είναι το όφελος και σε τι ακριβώς μπορεί να σας βοηθήσει αυτός ο διαφορετικός τρόπος αντίληψης. Αρκεί όμως να σκεφτείτε ότι η συγκεκριμένη αλλαγή θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη, σε ευρύτερη αντίληψη, προφανώς, της ανθρώπινης ύπαρξης και βέβαια, στην ανάδυση ακόμα μεγαλύτερου δυναμικού. Γιατί η πληροφορία βασιλεύει στο εξάκτινο σύμπαν. Η πληροφορία είναι ο βασιλεύς.

Στους μήνες και τα χρόνια που έρχονται, αυτά που λέμε τώρα θα εξειδικευτούν πολύ περισσότερο. Και όσοι περισσότεροι και όσο πιο γρήγορα αντιληφθούν τη μεγάλη εικόνα, τόσο γρηγορότερα και καλύτερα και ευκολότερα θα έρθει το Γίνωμα. Είναι ένας άλλος όρος για τον οποίο δεν θα μιλήσουμε σήμερα. Αυτά που είπαμε είναι ήδη αρκετά για να σας απασχολήσουν για ένα ικανό διάστημα. Δεν με ενδιαφέρει τόσο να αναλάβετε δράση γύρω από αυτά,…. να τα μεταφέρετε. Δεν είναι αυτό που με ενδιαφέρει τώρα. Δεν με ενδιαφέρει καν να καθίσετε και να συλλογιστείτε και να βγάλετε συμπεράσματα βάσει όσων ακούσατε. Με ενδιαφέρει να μείνετε σε αυτήν τη δόνηση, να μείνετε σε αυτήν την επίγνωση, τουλάχιστον μέχρι την επόμενη συνάντηση.

Η δική σας γέννηση δεν ήρθε ακόμα. Όταν φτάσει η ώρα, θα το καταλάβετε.

Αργεί λίγο, όχι πολύ.

Στο σημείο αυτό, Εγώ ο Ενώχ αποσύρω την ενέργειά μου από τον κύκλο σας.

Αποσύρομαι στα ύψη και τα βάθη της συνείδησής σας και σας αφήνω στα χέρια του Κρύων της Μαγνητικής Υπηρεσίας.

Κρύων:

Είστε μεγαλύτεροι απ’ ό,τι φαντάζεστε και περισσότεροι και μικρότεροι. Αλλά αν αφήσετε κάθε σύγκριση στην άκρη… κενό.

Κρύων