Στο Συντελεσμένο Άπαν

Παίρνουμε βαθιές, χαλαρές, αβίαστες αναπνοές. Αφήνουμε την καρδιά μας να ανοίξει.

[Μικρή παύση]

Πάρτε αρκετές χαλαρές, αβίαστες αναπνοές. Ελάτε στο κέντρο της καρδιάς και δώστε την άδειά σας η καρδιά να ανοίξει.

Παρών ο αρχάγγελος Μέτατρον.

……………………

Ξέρω πολύ καλά ότι πρόκειται για άλλη συνάντηση. Δεν είναι ο δικός μου κύκλος αλλά καταλαβαίνετε, ότι είμαι εδώ για να συμβάλω σε όσα λέτε και κάνετε. Ο Κρύων της Μαγνητικής Υπηρεσίας θα έρθει σε λίγο. Όταν εσείς ανοίξετε αρκετά την καρδιά σας και συνδεθείτε μαζί μου, μαζί του, για να τον φέρουμε εδώ.

Η Άννα λέει, με άλλα λόγια, ότι δεν είστε ακόμα συνδεδεμένοι αρκετά, για να επιχειρήσετε το άλμα συνείδησης που επίκειται. Γιατί κάθε φορά που συνδέεστε μαζί μας, με εμένα, τον Κρύων, με άλλες οντότητες από τη δική μας πλευρά του πέπλου, κάνετε ένα άλμα συνείδησης. Μεγεθύνεστε. Βρίσκεστε μπροστά στο άπειρο. Το συγκεκριμένο χάνεται από μπροστά σας και βρίσκεστε στο άπειρο, ατενίζετε το άπειρο, ατενίζετε τις άπειρες εκδοχές-παραλλαγές ύπαρξης, σεναρίων και ούτω καθεξής. Σας αρέσει πολύ να βλέπετε στο άπειρο σύμπαν. Επειδή είναι άπειρο, φαίνεται να μην έχει τέλος. Μοιάζει με τον Θεό. Σας θυμίζει τον Θεό. Σας θυμίζει, επίσης, τις δυνατότητες της ύπαρξής σας.

Αν μπορούσατε να αντιληφθείτε μια άλλη σφαίρα γύρω σας, θα σκάγατε. Θα κάνατε τα αδύνατα δυνατά για να βγείτε από αυτήν και θα αναπτύσσατε ένα σωρό θεωρίες άλλες, για το τι ακριβώς μπορεί να είναι αυτή η σφαίρα που σας περιβάλλει, τι μπορεί να υπάρχει πέρα από αυτή…. Σε κάθε περίπτωση όμως, θα ήταν πάρα πολύ δύσκολο για εσάς να αντιληφθείτε, να έρθετε σε επαφή, με την ιδέα του άπειρου δυναμικού σας, αν ο χώρος σας περικλείονταν από μία συμπαγή σφαίρα, που δεν θα σας άφηνε να δείτε πιο πέρα. Και κανένας δεν σας λέει ότι αυτό δεν συμβαίνει και τώρα. Απλώς μπορεί τα όρια αυτής της σφαίρας να είναι τόσο μακριά, που δεν μπορείτε να τα αντιληφθείτε.

«Καθόλου καλή προοπτική και αυτή», θα σκέφτεστε, «αλλά τουλάχιστον έχουμε χώρο! Είναι άπλετος ο χώρος. Και αφού υπάρχει χώρος, μπορούμε να επεκταθούμε, μπορούμε να αναπτυχθούμε, μπορούμε να πάμε όπου θέλουμε.»

Απίστευτα σενάρια κάνει ο ανθρώπινος νους, όταν βλέπει γύρω του τ’ αστέρια, και χαίρεται. Γιατί χαίρεται; Γιατί υπάρχει πεδίο έκφρασης. Υπάρχει πεδίο αναζήτησης. Δεν είναι υποχρεωμένος να στέκεται κάθε στιγμή, να εστιάζει την προσοχή του κάθε στιγμή στα λίγα, τα καθημερινά, που βέβαια καθόλου λίγα δεν είναι αλλά είναι τόσο… τετριμμένα. Τόσο περιορισμένα και περιοριστικά ταυτόχρονα.

Κι έτσι άρχισαν κάποιοι άλλοι άρχισαν να σας μιλούν για το σύμπαν, όλο το διάστημα που βρίσκεται γύρω σας. Και ο νους, που είναι τόσο χαρούμενος με το άπειρο που τον περιβάλλει, κατάφερε με τα πολλά να βρει λύσεις. Κατάλαβε ο ανθρώπινος νους τι μπορεί να συμβαίνει σε ένα πολύ μακρινό σημείο του σύμπαντος, αποδεικνύοντας έτσι ότι, μπορεί να είναι μικρός και περιορισμένος, μπορεί το σώμα που τον φιλοξενεί να είναι μικρό και περιορισμένο, ο ίδιος όμως είναι ικανός να συλλάβει το άπειρο.

Σας αφήνω λίγο χρόνο, για να δείτε τι συμβαίνει εκεί έξω, τι συμβαίνει σ’ αυτόν τον άπειρο χώρο έξω από εσάς. Για την ακρίβεια, όχι ακριβώς να δείτε τι συμβαίνει αλλά να αντιληφθείτε πώς λειτουργεί ο ανθρώπινος νους σε σχέση με το άπειρο διάστημα, πόσο τροφοδοτείται. Μοιάζει με ένα μικρό παιδί που, όσα περισσότερα ερεθίσματα του δώσεις, τόσο πιο πολύ θα αναπτυχθεί, τόσα πιο πολλά θα μάθει με την περιέργειά του, τόσο πιο έξυπνο θα γίνει. Χτίζει, οικονομεί, διευθύνει, στέλνει αποστολές στα μακρινά μέρη, σε μακρινούς τόπους του διαστήματος -όπου μπορεί να φτάσει κάθε φορά και να γυρίσει πίσω. Χρειάζεται να γυρίσει πίσω αυτό που στέλνει με κάποιο τρόπο. Χρειάζεται να έχει ανατροφοδότηση, για να βγάζει νόημα. Δεν θα του άρεσε να στέλνει διαρκώς χωρίς απάντηση, αν και το προσπάθησε κάποιες φορές. Χρειάζεται απάντηση. Στέλνει και φροντίζει να πάρει, για να μπορεί να βγάλει νόημα. Αναπνέετε χωρίς τεχνητό μηχανισμό πάνω στη γη. Τα μέλη του σώματός σας κινούνται αδιάκοπα, έστω και ανεπαίσθητα. Για έναν άλλον οργανισμό, θα μπορούσατε να ομοιάζετε με πλάσμα, με ένα ζελέ που κινείται αδιάκοπτα, πάλλεται. Κι εσείς, σ’ αυτήν τη μηδαμινή μορφή, αντιλαμβάνεστε όλο το σύμπαν! Προοδεύετε διαρκώς.

Μετά έρχεστε ταπεινωμένοι, στην ησυχία του σπιτιού σας και λέτε «Τίποτα δεν έκανα πάλι, δεν κατάφερα τίποτα. Ο κόσμος δεν άλλαξε. Δεν θ’ αλλάξει ποτέ αυτός ο κόσμος.»….. την ίδια ώρα που προσπαθείτε να αποκαταστήσετε την επαφή, να δημιουργήσετε γέφυρες, με μια οποιαδήποτε εξωπλανητική νοημοσύνη. Είναι πολλές οι γέφυρες που χτίζετε, που οικοδομείτε διαρκώς. Γιατί βέβαια δεν είστε όλοι επιστήμονες, δεν έχετε τη δυνατότητα να το κάνετε ούτε την έφεση. Και οι ικανότητές σας είναι διαφορετικές. Όμως, μοιράζεστε σε έναν βαθμό την αντίληψη εκείνου που συλλαμβάνει τις αλήθειες του σύμπαντος.

Πιστεύω πως άφησα τον νου σας αρκετά να συνδεθεί με το σύμπαν. Σας άφησα να παρατηρήσετε αρκετά πώς παίζει ο νους σας με τις πληροφορίες του χώρου που περιβάλλει τη Γη, του άπειρου χώρου. Και σ’ αυτό το σημείο, θα πρέπει λοιπόν να συμπεράνουμε, ότι χωρίς το χώρο δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη. «Χρειαζόταν Μέτατρον να κάνεις όλη αυτήν την εισαγωγή, για να μας πεις κάτι τόσο τετριμμένο; Μα είναι σαφές. Αν δεν έχουμε χώρο, πώς θα απλωθούμε; Πώς θα αναπτυχθούμε;»

Σημειώστε το εξής, όμως: Ο χώρος υπάρχει γύρω σας και προφανώς το ανθρώπινο είδος ξεδιπλώνεται και απλώνεται, επεκτείνεται, -με ρυθμούς αργούς πιθανώς αλλά το κάνει -αργούς όσον αφορά στο φυσικό σώμα-, ο νους όμως παίζει παιχνίδια, με οτιδήποτε υπάρχει σ’ αυτόν το χώρο, και αναγνωρίζει τις δυναμικές ανάμεσα σε ό,τι υπάρχει στο χώρο… σε ό,τι υπάρχει στο σύμπαν. Αναγνωρίζει τις δυναμικές, επινοεί τρόπους, επινοεί μεθόδους, επινοεί συστήματα για να συλλάβει τον τρόπο, που λειτουργεί το σύμπαν. Ο νους λοιπόν, πιο ελεύθερος να κινηθεί απ’ ό,τι το φυσικό σώμα, βρίσκει την ευκαιρία σ’ αυτόν τον άπειρο χώρο -θεωρητικά τουλάχιστον άπειρο-, να λειτουργήσει σε άλλα επίπεδα και να δημιουργήσει συνθέσεις και να βγάλει νόημα από αυτά που φαίνονται στον ουρανό σαν φωτεινές τελείες. Ο άπειρος χώρος, το άπειρο διάστημα και ο νους μιας χούφτας ανθρώπων στη Γη.

Και επιμένω σ’ αυτό το στοιχείο, σ’ αυτήν την εικόνα, γιατί έτσι μπορείτε καλύτερα να καταλάβετε το μέγεθος της διάνοιας του ανθρώπου, το μέγεθος της διάνοιας που φιλοξενεί ένα «ζελεδάκι» πάνω στην επιφάνεια της Γης. Ζελεδάκια. Τόσο ευαίσθητα και ευάλωτα. Γειώνετε τα πάντα αργά, πολύ αργά. Ο Θείος Νους όμως… Χμμ, συμβαδίζετε ταχύτατα όμως με τις ροές του Θείου Νου, λόγω ακριβώς του νοητικού στοιχείου. Και είναι το φυσικό σας σώμα μια άγκυρα (ζελεδάκι μεν, άγκυρα δε), που σας κρατά σε ένα σημείο του σύμπαντος, σε μια κουκίδα, αόρατη στην πραγματικότητα αν απομακρυνθείς λίγο από αυτήν. Σας κρατά αγκυροβολημένους σε μία κουκίδα, σε έναν κόκκο άμμου, ώστε από κει επάνω να μετράτε, να υπολογίζετε, το σύμπαν. Όχι μόνο όσα συμβαίνουν πάνω σ’ αυτόν τον κόκκο άμμου αλλά και το πώς λειτουργεί το σύμπαν γύρω σας.

Τι εμβέλεια έχετε; Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ο νους σας στην ιστορία του σύμπαντος; «Ωπ! Τι ήταν αυτό πάλι;» Μα ναι, γιατί όπως ήδη γνωρίζετε, το μακριά στο σύμπαν είναι παρελθόν. Πόσο πίσω λοιπόν μπορεί να πάει ο νους σας στην ιστορία του σύμπαντος, καθώς κοιτάζετε τον έναστρο ουρανό; Χμ… απλώνεστε, επεκτείνεστε, ο νους τρέχει, προσπαθεί να βρει νόημα αλλά το νόημα το βρίσκει στα τετελεσμένα, στα πεπραγμένα. Το βρίσκει εκεί που τα πάντα έχουν ήδη δημιουργηθεί. «Μα πώς, αφού επινοούμε, είπες Μέτατρον… επινοούμε μεθόδους, επινοούμε συστήματα. Συνέλαβαν την κβαντομηχανική, την έννοια των κβάντων και πόσα ακόμα συστήματα θα συλλάβουν για να υπολογίσουν πώς λειτουργεί το σύμπαν. Να κατανοήσουν και να μετρήσουν.»

Ναι, για να συλλάβουν, να μετρήσουν, να κατανοήσουν, αυτό που έχει ήδη συμβεί. Τι γίνεται μ’ εκείνο που δεν έχει ακόμα συμβεί. Το ερώτημα είναι, ανακαλύπτετε ή θυμόσαστε; Γιατί στην περίπτωση του σύμπαντος, θυμόσαστε. Είναι ξεκάθαρο ότι θυμόσαστε. Την ώρα που εσείς αλληλεπιδράτε μ’ αυτόν τον μικρό πλανήτη, προσφέρετε τις υπηρεσίες σας στη ζωή στον πλανήτη και δημιουργείτε την πραγματικότητά του -σε μικρά χρονικά πλαίσια αλλά με μακροπρόθεσμα αποτελέσματα-, την ίδια ώρα που συνδημιουργείτε πάνω σ’ αυτόν τον μικρό πλανήτη μικρές μεταβολές, θυμόσαστε πώς λειτουργεί το σύμπαν.

Προφητεία δεν υπάρχει. Υπάρχει αποτέλεσμα μέτρησης. Δεν περιμένατε να το ακούσετε αυτό από τον Μέτατρον βέβαια ή από τον Ηλία τον Προφήτη. Ωστόσο, καλά θα κάνετε να συνειδητοποιήσετε βαθιά αυτό το γεγονός, ότι προφητεία δεν υφίσταται με την έννοια που της αποδίδετε. Το να προείπει κάποιος, να πει εκ των προτέρων οτιδήποτε, είναι αποτέλεσμα συνειδητής ή ασυνείδητης μέτρησης, υπολογισμού -όσον αφορά στο δικό σας πεδίο.

«Μα, υπάρχουν προφήτες που προφήτευσαν», θα πει κάποιος. Εκείνοι οι προφήτες προφήτευσαν και κάποιοι δημιούργησαν στη συνέχεια ανάλογα αποτελέσματα. Κάποιοι τα συνδημιούργησαν. Και το μεγαλύτερο μέρος των επαληθευμένων προφητειών αυτό είναι, σ’ αυτό βασίζεται. «Τι περίεργο», ακούω κάποιον να σκέφτεται, την Άννα για παράδειγμα «τι περίεργο Μέτατρον, να μας λες εσύ ότι δεν υπάρχει προφητεία, ενώ γνωρίζω πολύ καλά ότι ξέρεις τι πρόκειται να συμβεί. Ξέρετε. Ξέρετε πολύ καλά. Απλώς δεν μας το λέτε. Είναι ελάχιστες οι φορές που δέχεστε να μοιραστείτε κάτι μαζί μας. Γιατί λοιπόν λες ότι δεν υπάρχει προφητεία;» Γνωρίζω τι εννοείς καλό μου παιδί.

«Προφητεύω», λέω κάτι που δεν έχει συμβεί ακόμα, κάτι που δεν είναι τετελεσμένο. Όμως τα πάντα έχουν ήδη τελεστεί. Το πρόβλημα είναι ότι δεν ψάχνετε σωστά. Δεν ψάχνετε γι’ αυτά που έχουν ήδη γίνει, ρωτάτε για όσα δεν έχουν γίνει καν.

Μέτατρον.

……………………………

Άννα: Υπάρχει ένα ενεργειακό κενό αυτή τη στιγμή και θα παρακαλούσα να συνδεθούμε καρδιά με καρδιά, για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε. Συνδεόμαστε καρδιά με καρδιά και στο κέντρο του κύκλου που δημιουργούμε καίει η φλόγα της εστίας. Συνδεόμαστε με αυτήν τη φλόγα από την καρδιά μας και καταθέτουμε την ενέργειά μας, καταθέτουμε την ενέργεια που απαιτείται για την πνευματική, εσωτερική εργασία και την επικοινωνία μας με την άλλη πλευρά, σύμφωνα με τον Νόμο της Αβλάβειας. Δεν αφήνουμε τον νου μας να γυρίζει στα καθημερινά. Τιμούμε την παρουσία των Δασκάλων, των οντοτήτων, των πνευμάτων του Φωτός που είναι κοντά μας.

……………………………

Από δω και πέρα μιλάει ο Κρύων.

Μια μακρά εισαγωγή έκανε ο αδελφός Μέτατρον, όση ήταν απαραίτητη, όση απαιτούνταν, για να προκαλέσει συμπόνοια στην καρδιά σας, γι’ αυτήν την ανθρώπινη φυλή που φαίνεται να υποφέρει σταθερά και απαράλλαχτα ανά τους αιώνες και υποφέρετε κι εσείς μαζί της, παιδιά του Φωτός. Μια μακρά εισαγωγή, για να σας αναγκάσει να δείτε τις ευθύνες που φέρετε.

«Κρύων, δεν φέρουμε καμία ευθύνη, ούτε μας οδήγησε στο να δούμε κάποια ευθύνη ο Μέτατρον, με όσα είπε.»

Και όμως… και όμως! Σας οδήγησε εκεί που έπρεπε. Σας οδήγησε να συγκρουστεί ο πεπερασμένος νους, που περιορίζεται στη φορά του χρόνου, να ανοίξει και να κατανοήσει ότι απλώς ατενίζει τα πράγματα που έχουν ήδη συμβεί. Είναι μεγάλο προσόν αυτό. Είναι πολύ σημαντικό να μπορέσει να το διαπιστώσει αυτό ένας άνθρωπος, γιατί έτσι αποσυμπιέζεται από τη μήτρα του Χρόνου. Αυτό που φαίνεται να σας περιορίζει, σας απελευθερώνει. Δεν υπάρχει μέλλον. Είναι όλα Παρόν. Τα πάντα είναι Παρόν.

Το θέμα είναι, εσείς να παρατηρήσετε τον νου σας καθώς λειτουργεί. Όχι να σκέφτεστε με τον νου σας αλλά να τον παρατηρείτε στον τρόπο που λειτουργεί, γιατί για τον ίδιο τον γήινο νου υπάρχει μέλλον. Για σας όμως, τις πνευματικές υπάρξεις που έχουν αγκυροβολήσει σε ένα φυσικό σώμα, ένα «ζελεδάκι», όπως χαριτωμένα το αποκάλεσε ο Μέτατρον… για τις πνευματικές υπάρξεις αυτές δεν υπάρχει μέλλον. Αυτές πρέπει να γνωρίζουν.

«Μα τα πολλαπλά σενάρια, η ελευθερία της βούλησης…. Σε παρακαλούμε, Κρύων, μην το κάνεις αυτό, είναι σαν να καταρρίπτονται τα πάντα!» Μα φυσικά, ναι! Είστε ελεύθεροι να επιλέξετε τι απ’ όλα έχει συμβεί! Βρίσκεστε σε ένα σπήλαιο για παράδειγμα, με συγκεκριμένες στοές. Εσείς αποφασίζετε ποια στοά θα ακολουθήσετε. Όλες, οι τρεις, οι πέντε στοές, ξεκινούν από το ίδιο σημείο και έχουν σκαφτεί στο βράχο. Εσείς επιλέγετε ποια θα ακολουθήσετε. Έχει ήδη συμβεί.

Και το εξάκτινο σύμπαν, για το οποίο έχουμε μιλήσει στο παρελθόν, βασίζεται πάνω σ’ αυτό το στερεότυπο, θα πω τώρα, θα το αποκαλέσω στερεότυπο, του ήδη τετελεσμένου. Και θα μπορέσετε να διεισδύσετε στο εξάκτινο σύμπαν περισσότερο ακόμα, όταν κάνετε αυτή την μετατροπή στον τρόπο σκέψης σας, την ώρα που το προσεγγίζετε. Γιατί φυσικά, κατανοούμε απόλυτα ότι δεν μπορείτε να βγείτε έξω και να πείτε ότι «η αυριανή μέρα έχει συμβεί, άρα δεν έχω να κάνω τις δουλειές που είχα κανονίσει να κάνω, έχουν γίνει ήδη». Ζείτε σε ένα χρόνο γραμμικό. Όταν όμως προσεγγίζετε εσωτερικές διαστάσεις και ιδιαίτερα το εξάκτινο σύμπαν, πραγματικά θα μπορέσετε να εισέλθετε σε αυτό και να κατανοήσετε τι συμβαίνει εκεί, μόνο αντιλαμβανόμενοι ότι τα πάντα έχουν ήδη συμβεί. Είναι μια πάρα πολύ καλή εξάσκηση για τον νου σας αυτή.

Για τον τρόπο σκέψης και για το ηθικό σας ακόμα. Φανταστείτε, δεν έχετε να περιμένετε τίποτα. Τα πάντα έχουν ήδη συμβεί. «Ναι», πετάγεται η Άννα «έχω ήδη πεθάνει, άρα γιατί να ζήσω;». Κοροϊδεύει χαμογελώντας. Δεν είναι έτσι. Γιατί αυτό που κάνεις τώρα είναι να παντρεύεις τον γραμμικό χρόνο με το χρόνο του εξάκτινου σύμπαντος, ας το αποκαλέσουμε έτσι, το χρόνο του σύμπαντος. Παντρεύεις χρονογραμμές. Το πάντρεμα της χρονογραμμής δεν μπορεί να γίνει από το φυσικό σώμα, αν και κάποτε θα έρθει η ώρα που κι αυτό θα επιτευχθεί. Πολύ απομακρυσμένη η στιγμή αυτή. Είναι στο μακρινό… παρελθόν. Τώρα όμως παντρεύεις χρονογραμμές. Αλλάζεις συνειδήσεις. Αυτό που δεν κατανοείτε εύκολα όλοι εσείς οι εργάτες του φωτός, που ασχολείστε χρόνια ολόκληρα με τις νέες ιδέες και τη νέα συνειδητότητα, είναι ότι ενσταλάζετε στη Γη… ενσταλάζετε στη Γη το σύμπαν. Μπορείτε να το φανταστείτε αυτό; Μπορείτε να φανταστείτε ο καθένας και η καθεμιά σας ξεχωριστά ότι είστε ένα… ζελεδάκι, ένας μικρός μηχανισμός, νοήμων, που στάζει στη Γη τη συμπαντική πραγματικότητα; Στάζει την αντίληψη των χρονογραμμών, την αντίληψη των διαστάσεων και την ενσωματώνει και αναπτύσσετε έναν πολιτισμό ο οποίος, όλο και περισσότερο ενσωματώνει αυτές τις σταγόνες συνειδητότητας. Τις ενσωματώνει στην κοινωνία σας. και εφόσον ενσωματωθούν σε επίπεδο κοινής αντίληψης, γίνονται πράξη, γίνονται έργα, που επηρεάζουν την ίδια τη ζωή στον πλανήτη. Ναι, σε πάρα πολύ αργό ρυθμό, όπως αντιλαμβάνεστε. [Σημ.: για να δώσει έμφαση, πρόφερε την τελευταία φράση πολύ αργά]. Αλλά όμως γίνεται. Το κάνετε εσείς!

Η πληροφορία του εξάκτινου σύμπαντος είναι πεπερασμένη, όσο πεπερασμένος είναι ο Λόγος του, με κεφαλαίο λάμδα. Ο Λόγος ενός σύμπαντος προσδιορίζει τον βαθμό, στον οποίο η άνοδος της συνείδησης η εξέλιξη της συνείδησης που το διέπει, βασίζεται σε στερεότυπες χρονογραμμές.

Η Άννα είναι έτοιμη να πει «Αυτό δεν θα το κατανοήσουμε ποτέ, ας πάμε παρακάτω». Θα έρθει η ώρα που θα το κατανοήσετε πάρα πολύ καλά. Είναι πάρα πολύ απλό στην πραγματικότητα.

Εν αρχή ην ο Λόγος. Το θυμόσαστε όλοι. «Μα ποιος Λόγος;»

Όταν ακούτε για Λόγο, σκέφτεστε Χριστό. Όμως ο Λόγος είναι επίσης λόγος, ως ήχος με νόημα. Και είναι επίσης μια μαθηματική διατύπωση. Ο Λόγος δείχνει το βαθμό στον οποίο η νοημοσύνη που διέπει ένα σύμπαν, η συνειδητότητα που διέπει ένα σύμπαν, εξελίσσεται μέσα από κάποιες στερεότυπες χρονογραμμές. Αυτό τώρα είναι κάτι που μένει να αναλυθεί εν καιρώ.

Θα μπορούσαμε να κλείσουμε εδώ και να έχετε πάρει δουλειά για μερικούς αιώνες… αλλά δεν θα σας αφήσω έτσι.

Το εξάκτινο σύμπαν είναι ένας ενεργειακός χώρος, στον οποίο το παρελθόν και το μέλλον συναντώνται, ταυτίζονται. Και αυτό αποτυπώνεται πάρα πολύ καλά στα δύο τρίγωνα που μπαίνουν το ένα μέσα στο άλλο -εξ ου και το εξάκτινο αστέρι. Και αυτό σημαίνει, ότι η συνειδητότητα σε αυτόν τον ενεργειακό χώρο στον οποίο έχετε κληθεί και ακόμα καλείστε να συμμετέχετε βαθύτερα, αντιλαμβάνεται το παρελθόν και το μέλλον ως ένα και το αυτό. Δηλαδή, παρόν. Όταν το παρελθόν και το μέλλον είναι ένα, υπάρχει Παρόν.

Δεν σας είναι πραγματικά εύκολο να αντιληφθείτε την έννοια του παρόντος. Γιατί βέβαια λέτε «παρόν είναι αυτό που ζω τώρα» αλλά αυτό που ζείτε τώρα, το έχετε ήδη βιώσει. Αυτό που αντιλαμβάνονται τα νευρικά σας κύτταρα στον εγκέφαλο, αυτό που αντιλαμβάνεται ο εγκέφαλός σας ως «τώρα», έχει ήδη βιωθεί από τα αισθητήρια όργανά σας. είναι ήδη παρελθόν κατά κάποια απειροελάχιστα κλάσματα του δευτερολέπτου. Ήδη το παρόν έχει γίνει παρελθόν, σε χρόνο μηδέν. Άρα, στη δική σας αντίληψη δεν μπορεί κάποιος να σταθεί πραγματικά στο παρόν. Το παρόν είναι διαρκές, καθώς προχωράτε. Γίνεται παρελθόν, ήδη την ώρα που το έχετε σκεφτεί. Ήδη σκέπτεστε το παρελθόν.

Η λύση του εξάκτινου σύμπαντος, η προοπτική…. η λύση της προοπτικής που δίνει το εξάκτινο σύμπαν, γίνεται κατανοητή, αν καταλάβετε αυτό ακριβώς, ότι σε ένα χώρο που δεν υπάρχει παρελθόν και μέλλον, τα πάντα είναι Παρόν. Δεν σημαίνει ότι δεν υφίστανται. Σημαίνει ότι υφίστανται ταυτόχρονα. «Μα την ξέρουμε αυτήν την ιδέα, μας είναι γνωστή, Κρύων», λέει η Άννα. «Την έχουμε ακούσει και την αποδεχόμαστε. Είναι όλα στο Τώρα».

Ναι, είναι ένα θέμα να επαναλαμβάνετε ότι όλα είναι στο Τώρα. Ένα άλλο θέμα είναι να βιώνετε αυτό το «Τώρα». Να σκέπτεστε με τον τρόπο αυτό και να πράττετε, να ζείτε με τον τρόπο αυτό. Το λιγότερο που θα μπορούσε να συμβεί θα ήταν να σας περάσουν για γραφικούς, να χάσετε τη δουλειά σας, να χάσετε τους αγαπημένους σας, να μην μπορείτε να ζήσετε σ’ αυτήν την κοινωνία φυσικά, που σκέπτεται με άλλον τρόπο, γιατί δεν θα μπορούσατε να συμβαδίσετε. Δεν σας ζητούμε αυτό, φυσικά.

Σας ζητούμε, να κάνετε ανοίγματα σκέψης -νοητικές ασκήσεις πείτε τις- κάθε τόσο, στις οποίες θα θυμόσαστε αυτήν την πραγματικότητα. Δεν έχει νόημα να μάθετε κάτι και να το ξεχάσετε και να το αφήσετε να φύγει και να κλειστείτε και πάλι μέσα στο μπουντρούμι του γραμμικού χρόνου. Αφήστε τον νου σας να ανοίξει. Δείτε όλα όσα προοιωνίζονται να έχουν ήδη συμβεί, ούτως ώστε να κατανοήσετε τι σημαίνει προοιωνίζομαι. Τι σημαίνει οιωνός, πραγματικά; Τι είναι ο οιωνός; Είναι ένδειξη του μέλλοντος ή μια αρχική αντίληψη του παρελθόντος, η πρώτη αντίληψη, η πρώτη μνήμη-ανάμνηση του παρελθόντος;

Η Άννα επιμένει να ρωτά, «Πώς μπορεί να περιμένει κάποιος από τους ανθρώπους να πάνε μπροστά, λέγοντάς τους ότι δεν υπάρχει μέλλον και ότι όλα έχουν ήδη γίνει;» Αυτό είναι κακία. Η επέκταση είναι σφαιρική. Όταν προχωράτε διαρκώς και το μόνο που καταλαβαίνετε τελικά, είναι ότι κυνηγάτε την ουρά σας και να κάνετε τους ίδιους και τους ίδιους και τους ίδιους κύκλους, που αντί κύκλοι κάποτε γίνονται σπείρα και πείθετε τότε τον εαυτό σας ότι προοδεύετε γιατί κινείστε σε άλλη στροφή της σπείρας, δεν έχει νόημα τότε να τρέξετε μπροστά αλλά μάλλον να θυμηθείτε να κοιτάξετε γύρω σας. γιατί μπορεί να σας λέμε ότι παρελθόν και μέλλον είναι ένα, είναι όλα τετελεσμένα, έχουν ήδη συντελεστεί, αυτό όμως που φαίνεται σαν παρελθόν σε εσάς, είναι παρόν για το Πνεύμα επίσης.

Είναι σαν να στρεβλώνει κάποιος τα λόγια μας, αν σκεφτεί, ότι προσπαθούμε να σας μάθουμε να ζείτε στο παρελθόν, να σας πείσουμε ότι δεν υπάρχει μέλλον. Δεν ζητάμε να σας πάμε στο παρελθόν πραγματικά και αυτό είναι ένα λεπτό σημείο που πρέπει οπωσδήποτε να κατανοήσετε. Κανένας δεν θέλει να σας γυρίσει στο παρελθόν σας, στο παρελθόν αυτής της γήινης ζωής, ούτε καν στο παρελθόν της φυλής της ανθρώπινης. Απλώς χρησιμοποιούμε τον όρο παρελθόν, για να σας είναι σαφές ότι πρόκειται για πράγματα που έχουν ήδη συμβεί. Γιατί στο γραμμικό σας χρόνο αντιλαμβάνεστε όλα όσα έχουν συμβεί ως παρελθόν.

Κάνετε αυτήν τη διάκριση: Έχει γίνει-είναι παρελθόν. Δεν έχει γίνει - είναι μέλλον. Στην πραγματικότητα, όλα είναι συντελεσμένα στο Παρόν – το Τώρα. Δηλαδή, από τη δική μας σκοπιά, όσο δεν υπάρχει μέλλον, τόσο δεν υπάρχει και παρελθόν. Είναι όλα συντελεσμένα Τώρα.

Και αποφασίζετε, σε ποιο σημείο μέσα σε όλο αυτό το Τώρα θα σταθείτε και με ποια χρονογραμμή θα αρχίσετε να λειτουργείτε, για να συλλάβετε το σύμπαν, το Άπαν, από κείνο το σημείο. Τι λέτε, πόσες εναλλακτικές ή πιθανότητες υπάρχουν; Άπειρες!

Αν θέλετε λοιπόν να μάθετε τι πρόκειται να συμβεί για οτιδήποτε, πάψτε να προσπαθείτε να προφητεύσετε, να προβλέψετε. Απλώς, θυμηθείτε! Έτσι, καλύτερα θα καταλάβετε ακόμα ότι, η λειτουργία που αναφέρεται ως μνήμη, δεν περιλαμβάνει μόνο αυτό που εσείς θεωρείτε ως παρελθόν αλλά και αυτό που θεωρείτε ως μέλλον.

Αφήστε τον εαυτό σας ελεύθερο να αναπνεύσει. Χρειάζεστε να πάρετε πολλές ανάσες αυτήν την ώρα. Το χρειάζεστε! Θα δείτε γιατί.

Είναι η αναπνοή μια κυκλική διαδικασία. Δεν ξέρεις τι προηγείται, η εισπνοή ή η εκπνοή. Τι προηγείται στο χρόνο;

[Μικρή παύση]

Θα σας συμβουλεύαμε, θα ζητούσαμε, να αφήσετε τον νου σας να ταξιδέψει πάνω σ’ αυτά που είπαμε ο Μέτατρον κι εγώ.

Το εξάκτινο σύμπαν καλά κρατεί. Έχετε αρχίσει ήδη να το αφομοιώνετε. Νιώθετε κάποιους από τους κραδασμούς του. Δεν τους νιώθετε συνειδητά, τους βιώνετε όμως. Αλλάξτε τον τρόπο που βλέπετε τα πράγματα για άλλη μια φορά. Προσπαθήστε να μείνετε στο σύμπαν, στο Άπαν, που είναι ήδη συντελεσμένο. Στο Τώρα. Και καθώς θα βρίσκεστε εκεί -δεν είναι κάτι που μπορείτε να επιτύχετε σε δευτερόλεπτα-, καθώς θα βρίσκεστε εκεί, σ’ αυτήν την αντίληψη, ελάτε σε επαφή με τον Λόγο, με κεφαλαίο λάμδα, αυτού του σύμπαντος. Η χρονογραμμή του δονείται έντονα. Ζητείστε του λοιπόν να σας συνδέσει, στο βαθμό που είναι κατάλληλο, με τον Λόγο του εξάκτινου σύμπαντος και επιτρέψτε στη διαδικασία να συμβεί. Να αρχίσει και να ολοκληρωθεί, όσο καιρό και αν πάρει. Και επιτρέψτε στον εαυτό σας να αρχίσει να αντιλαμβάνεται τη νέα πραγματικότητα, που νοητικά θα βιώνετε. Και αργότερα, πολύ αργότερα, θα μπορέσετε να διατυπώσετε, έστω, και σταδιακά να γειώσετε σε πράξη.

Ο Κρύων της Μαγνητικής Υπηρεσίας και ο Μέτατρον σας ευλογούν.

Και έτσι είναι.

Αμήν.