15η Συνάντηση

Πάρτε μερικές βαθιές ανάσες λοιπόν… και χαλαρώστε, αρκετά, ώστε να υποδεχτείτε το Πνεύμα. Είστε μια μεγάλη παρέα, ξέρετε, τόσο μεγάλη, που δεν τη χωρά ο ουρανός ολόκληρος. Ο Σαιν Ζερμαίν, ο Κουτχούμι, ο Σανάτ Κουμάρα, ο Μορύα και άλλοι πολλοί βρίσκονται γύρω σας. Στο κέντρο του κύκλου ο Ηλίας με τον Άλιστερ Κρόουλι, κάθονται και σας κοιτούν και λεν: «Κοιτάξτε τα παιδιά μας, πως μεγάλωσαν… και αποφοιτούν από την πρώτη τάξη της Άννας!» Λέμε και πολλά άλλα, που δεν θα σας τα πούμε, γιατί θα γελάσετε ακόμα περισσότερο. Υποδεχτείτε μας, ανοίξτε την αγκαλιά σας, για να μας δεχτείτε μέσα. Γίνετε μια χοάνη, που αντιμετωπίζει τα πάντα με δεκτικότητα και με τη σειρά της δημιουργεί τον αγωγό για την ροή αυτών των πάντων, σ’ έναν άλλο χώρο. Ο κύκλος σας γίνεται μια χοάνη, ανοιχτή, όσο ποτέ άλλοτε... Και σεις στέκεστε, κάπου στο κέντρο και αναλογίζεστε, τι θα κάνουμε σήμερα, μια μέρα σαν κι αυτή.

Το βουδικό πεδίο είναι ανοιχτό για όλους, ξέρετε. Ποτέ δεν ήτανε κλειστό για κανέναν, ποτέ δεν ήταν μακριά σας, αλλά ήταν ο χώρος όπου αναπαύονταν η ενέργεια της καρδιάς. Εκείνη η βαθιά ενέργεια της καρδιάς, στην οποία πηγαίνετε και στέκεστε, όταν βρίσκεστε σε βαθύ διαλογισμό ή όταν είστε σ’ εκείνη την κατάσταση του να αγαπάτε τα πάντα, αποστασιοποιημένα, και να βιώνετε την αγάπη και τη χαρά του πνεύματος. Μπορείτε να είστε χαρούμενοι στο βουδικό πεδίο.

Λέμε την αλήθεια, για σας. Ερχόμαστε και εκφράζουμε την αλήθεια που δεν έχετε αποφασίσει ακόμα να πείτε εσείς. Βάζουμε την Άννα να μιλά, για να μεταφέρει, όλα, όσα εσείς δεν έχετε αποφασίσει ακόμα να εκφράσετε, κι επειδή νιώθετε τη συνάφεια που υπάρχει έρχεστε και στέκεστε γύρω, εδώ, γύρω απ’ αυτήν, με πολλή χαρά, για ν’ ακούσετε αυτά που λέγονται. Δεν θα νιώθατε καμία έλξη γι’ αυτά που λέγονται αν δεν ήταν αυτά που είχατε στη δική σας καρδιά. Έτσι, η Άννα παίζει το ρόλο του αγωγού για σας και σήμερα, κι έρχεται να συμπεριλάβει στις ενέργειες σας μερικές ακόμα όψεις. Θα έρθει κάποια στιγμή που θα μιλάτε λέγοντας την αλήθεια σας και δεν θα χρειάζεται να πηγαίνετε σε κάποιον άλλο, για να την ακούτε να εκφράζεται. Κι αυτή η ώρα θα έρθει σύντομα, πολύ σύντομα.

Αφήστε μας να πάρουμε θέση ανάμεσα σας. Κινούμαστε μπρος, πίσω σας, πλέκοντας τις ενέργειες μας σα κορδέλες,… φτιάχνουμε ένα καλάθι χωρίς πάτο…. Δυναμώνουμε την ενέργεια της χοάνης. Μπορείτε να δείτε καμία αναλογία, μπορείτε να δείτε την αναλογία, ανάμεσα στην χοάνη και τον κρίνο; Αυτό είναι. Και είναι αρκετά βαριά δουλεία αυτή που κάνει μια χοάνη, γιατί χρειάζεται να μπορεί να αντέξει την ενέργεια που χύνεται μέσα της και να τη μεταφέρει κατόπιν, εστιασμένα. Χρειάζεται ένα πολύ γερό μηχανισμό, σε όλα τα πεδία, και τον έχετε αυτό το μηχανισμό. Μόνο που κάποιες φορές η προσωπικότητα, μη μπορώντας να ενσωματώσει πλήρως αυτές τις δονήσεις, αρχίζει να έχει, αυτό που θα λέγατε, παράκρουση, να πέφτει σε παράκρουση. Νομίζει ότι βλέπει πράγματα, ότι ακούει, ότι πιάνει, ότι νιώθει πράγματα κι αυτό γίνεται από την υπερβολική ροή της ενέργειας.

Θα δείτε που το πάμε. Δε θέλουμε να σας πούμε ακριβώς ότι αυτά που βλέπετε και ακούτε είναι μια παράκρουση. Δε λέμε ακριβώς αυτό. Λέμε όμως ότι οι μηχανισμοί της προσωπικότητας δημιουργούν πάρα πολλές παρενέργειες στο νοητικό και το αστρικό σας και το φυσικό σας πεδίο ακόμα. Κι αυτές οι παρενέργειες είναι, ίσως, ο μοναδικός τρόπος για σας, είναι ο μοναδικός τρόπος για να αντιληφθείτε τη ροή της ενέργειας. Έτσι όπως είστε περιορισμένοι στο φυσικό πεδίο, όπως η αντίληψη σας είναι περιορισμένη, λόγω του μηχανισμού που έχετε στο γήινο πεδίο, δεν μπορείτε να συλλάβετε τη ροή της ενέργειας αν δεν έχετε κάποιες αισθήσεις στα σώματα της προσωπικότητας. Το πρόβλημα ξεκινά από τη στιγμή που θα θεωρήσετε ότι αυτές οι αισθήσεις είναι μοναδικές αλήθειες… και ότι είναι το μόνο πράγμα, στο οποίο πρέπει να εστιαστείτε. Και αν πέσετε στην αντίληψη ότι θα πρέπει να ακολουθήσετε πιστά αυτές τις αισθήσεις και να έρθετε σε ρήξη με οποιονδήποτε δεν αποδέχεται αυτά που συλλαμβάνετε, τότε -θα χρησιμοποιήσουμε την έκφραση, που χρησιμοποιείτε κι εσείς στο γήινο πεδίο- «έχετε κάψει το χαρτί σας». Εάν αποφασίσετε, ότι αυτές οι αισθήσεις είναι το μοναδικό αληθινό πράγμα, έχετε χάσει το παιχνίδι ή για να το πάρουμε μ’ έναν άλλο τρόπο, παίζετε το παιχνίδι μ’ έναν τρόπο, που δεν σας συμφέρει. Μπορεί αυτή να είναι η απόφαση της ψυχής σας, δεν αντιλέγουμε, αλλά δεν βρίσκεται εκεί η ουσία αυτού που σας συζητάμε σήμερα.

Χρειάζεται λοιπόν να έχετε την επίγνωση κάθε στιγμή, ότι όλα αυτά που συλλαμβάνετε, όσο διεξοδικά κι αν σας ζητάμε εδώ να τα περιγράφετε, δεν είναι παρά αποτελέσματα της ροής της ενέργειας και της πίεσής της πάνω στα ενεργειακά τοιχώματα της προσωπικότητας. Είναι οι εγγραφές, οι γραμμές, που χαράζει η ενέργεια καθώς ρέει. Εάν πάρετε ένα... ένα χαρτί και το τυλίξετε και κάνετε ένα χωνί και κατόπιν ρίξετε απ’ το χωνί άμμο, που την έχετε βάψει με ένα ασταθές χρώμα ώστε να μπορεί να χρωματίσει το χαρτί, θα δημιουργηθούν στο χαρτί διάφοροι σχηματισμοί. Το χαρτί θα έχει επίγνωση των σχηματισμών, θα έχει επίγνωση των γραμμών, που έχουν εντυπωθεί επάνω του. Όμως, πόσο πραγματικά, πιστεύετε ότι θα έχει συλλάβει τη φύση της χρωματιστής άμμου; Μία τέτοια είναι η αναλογία της ροής της ενέργειας μέσα από τους φορείς σας και του αποτελέσματος που έχει αυτή η ροή πάνω στην προσωπικότητα σας.

Έτσι ερχόμαστε με διάφορους τρόπους να τονίσουμε, ότι δεν χρειάζεται να δίνετε έμφαση σε όσα συλλαμβάνετε, αλλά να έχετε πάντοτε, σαν οδηγό σημείο, την άμεση γνώση της καρδιάς. Από εκεί ξεκινήσαμε και εκεί καταλήγουμε. Δεν υπάρχει πιο αληθινός οδηγός από την άμεση γνώση της καρδιάς. Και, φυσικά, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε όλα τα εντυπώματα της ενέργειας, πάνω σε όλα τα πεδία γιατί είναι αληθινά, είναι πραγματικά. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα εντυπώματα για να αρχίσετε να αναγνωρίζετε τις ενέργειες. Παρακολουθώντας τα εντυπώματα αναγνωρίζετε τι αποτέλεσμα έχουν αυτές οι ενέργειες στους φορείς σας. Αναγνωρίζετε, έτσι, τον τρόπο με τον οποίο αλληλεπιδράτε με τις ενέργειες, με την ενεργειακή ροή. Και πάλι, δεν μπορείτε να αντιληφθείτε την πραγματική ποιότητα της ενέργειας, αλλά μπορείτε να αντιληφθείτε αυτό που εντυπώνεται σε σας, από την ενεργειακή ροή, για την οποία μιλάμε. Έτσι τα πράγματα φαίνονται αρκετά περίπλοκα, φαίνεται να βρίσκεστε σε έναν κυκεώνα ενεργειακών κινήσεων, σκέψεων, συναισθημάτων, πόνου και μεγαλείου. Και μετά τι;

Ο Άλιστερ Κρόουλι είναι εδώ ακριβώς για να σας βοηθήσει να συλλάβετε την δυνατότητα που έχετε, να ορίζετε εσείς ποιους φορείς θα παρακολουθήσετε, και να μπορείτε να καταγράφετε, αποστασιοποιημένα, τα αποτελέσματα της ροής της ενέργειας σε κάθε φορέα. Φαίνεται πολύ μικρό κι ασήμαντο και πολύ μεγάλο ταυτόχρονα. Θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο διατριβής, για πολλούς σπουδαστές του εσωτερισμού αυτό, και σίγουρα η δουλειά που κάνουμε δεν μπορεί να καλύψει όλο το γνωστικό πεδίο που σχετίζεται με την αναγνώριση των ενεργειών αυτών. Όμως είναι μια πολύ καλή αρχή το να καταλάβετε ότι είσαστε κύριοι του παιχνιδιού, δεν είσαστε έρμαια. Ξεκινήσαμε, αυτόν τον κύκλο, μιλώντας για τη «θέληση», για το «θέλημα» της καρδιάς, και δεν θα μπορούσαμε να τον κλείσουμε χωρίς να αναφέρουμε και πάλι ότι ο νόμος είναι το «θέλημα», «θέλημα και αγάπη».

Αφήστε μας να έρθουμε λίγο βαθύτερα στην ενέργεια σας, αφήστε μας να μπούμε βαθύτερα στην καρδιά σας... Ο Άλιστερ Κρόουλι έρχεται εκεί και εντυπώνει ένα σχήμα, τοξοειδές. Είναι ένα τόξο χαραγμένο με χρυσή μελάνη… ένα τόξο που επαναλαμβάνεται… και σαν καθρέφτισμα, σχηματίζοντας ένα γιονί. Έχετε ένα ατρακτοειδές σχήμα. Εκεί βάλτε τον κρίνο... Το χάραγμα αυτό γίνεται στην καρδιά.... Ο κύκλος της καρδιάς το περικλείει.. Κι έτσι, όπως έχετε τον κρίνο μέσα στο γιονί, γυρίστε τον έτσι ώστε να τον βλέπετε από πάνω, βλέπετε τα πέταλα του από πάνω. Μοιάζει με μια πεντάλφα, με τα πέντε του πέταλα. Βυθιστείτε σ’ αυτό το σχήμα. Κάντε μια βουτιά στην καρδιά του κρίνου.

[παύση]

Κάντε μια βουτιά και δείτε που σας βγάζει. Είναι μια βουτιά προς την καρδιά....

Το ατρακτοειδές σχήμα ανοίγει ώστε να σας χωρέσει ολόκληρους καθώς βουτάτε στην καρδιά του κρίνου... Κι ο κρίνος, σαν μια χοάνη, σας οδηγεί κάπου... Φαίνεται να βγαίνετε στην άλλη πλευρά του σύμπαντος... Εδώ είναι το βουδικό πεδίο. Τόσο κοντά σας είναι. Μόνο που εδώ δεν μπορείτε να έχετε νόηση, δεν μπορείτε να έχετε σε λειτουργία, εννοούμε, τον γήινο νου, δεν λειτουργεί εδώ. Θα μπορούσατε να πείτε ότι είστε τελείως παθητικοί, αλλά και πάλι δεν είναι έτσι, υπάρχει χαρά, υπάρχει γαλήνη, πολλή συντροφιά, πολλή σοφία. Η σοφία δεν συνεπάγεται σκέψη, ξέρετε…

Κολυμπήστε λίγο σ’ αυτή την ενέργεια...

Ο Άλιστερ Κρόουλι είναι εδώ, για να σας πάρει μακριααά από τη μορφή, να σας βγάλει εκεί που είναι το άμορφο, το ασχημάτιστο. Αν μπορείτε να δείτε τις αναλογίες, ανάμεσα στο γιονί και τον κρίνο και το βουδικό πεδίο και από την άλλη μεριά τον κόλπο και τη μήτρα και το αιδοίο, θα έχετε συλλάβει την πλήρη εικόνα…

Ανάψτε τη φλόγα της καρδιάς σας κι αφήστε μας να συνεχίσουμε. Μην υποχωρείτε απ’ αυτό που κάνετε, συνεχίστε το. Μην υποχωρήσετε ούτε στιγμή. Τείνετε να πιστεύετε πως, όταν φτάσετε σ’ αυτό το πεδίο, θα έχετε ικανοποιήσει όλα όσα ζητάτε, όλα τα αιτήματα της καρδιάς σας, θα έχετε αποχτήσει όλη τη σοφία του κόσμου, για να λύσετε όλα τα προβλήματα του πλανήτη. Αυτό συμβαίνει αλλά με έναν τρόπο λίγο διαφορετικό απ’ ότι φανταζόσασταν πριν, γιατί απλά, εδώ, δεν υπάρχουν προβλήματα, δεν υπάρχει η πλάνη. Σοφία δεν σημαίνει επικαλούμαι όλες τις γνώσεις, που έχω, για να λύσω ένα πρόβλημα. Σοφία σημαίνει βιώνω, αυτό που είμαι, μέσα σε αγάπη και χαρά. Και μπορεί, για τον γήινο νου, να φαντάζει σαν μία πολύ στατική κατάσταση αλλά δεν είναι. Είναι η απόλυτη πληρότητα.

Ξέρουμε ότι δεν σας αρέσει πολύ να μένετε εδώ, έχετε δουλειές να εκπληρώσετε στη γη, έχετε σχέδια, στόχους… έχετε ακόμα υποθέσεις ατέλειωτες. Έτσι, θα σας ζητήσουμε να ακολουθήσετε τον αντίθετο δρόμο και να γυρίσετε και πάλι προς τα πίσω, προς τα έξω.

Η καρδιά σας, οι καρδιές μερικών, αντιδρούν, δεν θέλουν να γυρίσουν προς τα έξω...

Και πάλι ο Άλιστερ Κρόουλι είναι εδώ για να σας πάρει από το χέρι και να σας βοηθήσει να περάσετε τα ‘στενά του Ορμούζ’, όπως μας αρέσει να λέμε, να περάσετε μέσα απ’ την μεταβατική φάση.

Ενδέχεται να χρησιμοποιήσετε, πολλές φορές, αυτόν τον μηχανισμό στο μέλλον, όταν θα θέλετε να βγείτε από καταστάσεις τριβής. Όταν θα θέλετε να νιώσετε την αγάπη του πνεύματος ή να πάτε ακόμα βαθύτερα στην ύπαρξη σας, θα χρησιμοποιήσετε και πάλι αυτό το δρόμο.

Και τώρα κρατείστε το σύμβολο, κρατείστε το τάλισμαν, όλα, αυτά που κάναμε, σαν ένα τάλισμαν: έναν κύκλο με το γιονί στη μέση, μέσα σ’ αυτό έναν κρίνο και στο κέντρο ένα σταυρό… και τοποθετείστε αυτό το τάλισμαν στο τσάκρα του λαιμού.

Αφήστε το να γειώσει την ενέργεια που φέρνει, να την εντυπώσει...

Η θηλυκή αρχή γνωρίζει πώς να χρησιμοποιεί τον λόγο…. Είναι μια σοβαρή ανατροπή αυτή. Πολλοί πιστεύουν ότι το τσάκρα του λαιμού έχει αρσενικές ιδιότητες, χρειάζεται να έχει αρσενική πόλωση για να μπορεί να εκφράζεται. Εμείς περιμένουμε να δείτε την άλλη πλευρά. Και τώρα περάστε και πάλι μέσα από τον κρίνο, αυτή την φορά και μέσα από τον σταυρό στο τάλισμαν που έχετε στο τσάκρα του λαιμού. Κάντε μια βουτιά στον κρίνο και δείτε που σας βγάζει.

[παύση]

Σας βγάζει στον χώρο του νοητικού... Πράγματι υπάρχει μια βαθιά σύνδεση ανάμεσα στο τσάκρα του λαιμού και το νοητικό πεδίο, το ανώτερο νοητικό πεδίο... Διαβάστε την ενέργεια γύρω σας, συγκρατείστε τις αισθήσεις, που σας δημιουργούνται…. Μπορείτε να νιώσετε τη σύνδεση που υπάρχει επίσης με την πίσω πλευρά του τσάκρα του λαιμού, με το τσάκρα του αυχένα δηλαδή, και το πίσω μέρος της κεφαλής. Και τώρα περάστε και πάλι έξω, βγείτε και πάλι από τον κρίνο. Αν χρειαστεί, κρατείστε το χέρι του Άλιστερ Κρόουλι για άλλη μια φορά.

[παύση]

Το ίδιο σχήμα, το ίδιο τάλισμαν, πηγαίνετε και ακουμπήστε το επάνω στο ηλιακό πλέγμα.

(παύση)

Στο κέντρο του σταυρού υπάρχει και ένα μικρό πορτοκάλι...

Όπως και τις άλλες φορές κάντε μια βουτιά μέσα στον κρίνο.... Προσεδαφίζεστε …μμ… στο φεγγάρι! Εκεί βρίσκονται οι εγγραφές αυτού του τσάκρα. Δεν είναι καθόλου παράδοξο αυτό. Πως είναι δυνατόν, οι εγγραφές του ηλιακού πλέγματος, να βρίσκονται στη σελήνη; Μα η σελήνη είναι ένας πολύ καλός καθρέφτης του ηλιακού φωτός.... Πάρτε λίγο χρόνο για να αναγνώσετε τις ενέργειες στον καινούργιο αυτό χώρο... Πρόκειται για το αστρικό πεδίο… αρκετά πιο ξεκάθαρο απ’ ότι το είχατε δει την τελευταία φορά.

Κι έτσι, όπως στέκεστε στο φεγγάρι, δώστε του μία γερή κλωτσιά να πάει και να ενωθεί με τον ήλιο... Σα να κλωτσάτε μια μπάλα, το σπρώχνετε με το πόδι σας και το βλέπετε να πηγαίνει και να ενώνεται με τον ήλιο...

Και τώρα περάστε έξω... Μπορείτε ναι βγείτε έξω από το τσάκρα του λαιμού. … Έχετε εγκαταστήσει κάποιες θύρες.

Καταλαβαίνετε ότι με την μετακίνηση αυτών των εγγραφών διευρύνεται το κανάλι επικοινωνίας και ουσιαστικά ενοποιούνται το αστρικό και το νοητικό. Είναι κάτι που προείπαμε εδώ και αρκετό καιρό. Τώρα μπορείτε να το βιώσετε… μ’ έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο, να το βιώσετε.

Πάρτε λίγο χρόνο για να μιλήσετε και να μοιραστείτε τις εμπειρίες σας και θα συνεχίσουμε.

Βι:

Αυτό που… μπορώ να πω τώρα είναι… η πιο δυνατή στιγμή για μένα ήταν όταν βουτήξαμε στον κρίνο, στο τάλισμαν, στον κρίνο μάλλον, όταν ήταν στην καρδιά, που ξαφνικά ανοίχτηκαν σαν δυο δρόμοι, ότι καθώς βουτούσα η θα μπορούσα να ακολουθήσω ένα δρόμο που θα πήγαινε σε κάθε κύτταρο, σε κάθε όργανο του σώματος, σε κάθε φλέβα, αρτηρία κ.λπ. και ταυτόχρονα ήταν η εικόνα του διαμαντιού και… στην αρχή σαν να μην ήξερα προς ποιόν δρόμο να πάω, στο διαμάντι ή να μπω μέσα στο σώμα, μέχρι που κατάλαβα ότι αυτά ήταν σε μια πολύ μεγάλη έλξη μεταξύ τους και δεν μπορούσα να ξεχωρίσω κι ήταν ταυτόχρονα δύο δρόμοι… όσο εμβάθυνα στο ένα, τόσο περισσότερο ερχότανε και το άλλο μαζί. Αυτό.

Άννα:

Είχες κάποια αίσθηση στο λαιμό ή στο ηλιακό πλέγμα;

Βι:

Ναι. Ενεργοποιήσεις και εξισορρόπησης των διαφόρων κέντρων.

Ε:

Εγώ δεν έχω συνέλθει ακόμα, ζαλίζομαι… μην κοιτάτε την Α….

Α. και Άννα:

[γελάνε]

Ε:

Ήταν πολύ έντονο στο λαιμό, αφού άρχισε να μουδιάζει το σώμα μου, να μη μπορώ να το κρατήσω…να ακουμπάω πίσω στον τοίχο… να λέω, δεν θα τελειώσει ποτέ; Τόσο πολύ και… ένιωσα αυτό… με το νοητικό τη… ας το πούμε σύνδεση. Αυτό ήταν πολύ πιο έντονο απ’ ότι στο ηλιακό και μου ήταν πολύ πιο εύκολο απ’ το ηλιακό να βγω από το τσάκρα του λαιμού, πολύ πιο εύκολο.

Άννα:

Στην καρδιά είχες κάποια αίσθηση, στο χώρο που πέρασες;

Ε:

Ναι.., ναι… το ένιωθα… σα να ένιωθα τη διαδρομή, κάπως έτσι, αλλά είμαι ακόμα ζαλισμένη.

Άννα:

Ο.Κ.

Κ.Κ:

Εγώ αυτό που αισθάνθηκα ήταν η διαφορά ανάμεσα στα πεδία δηλαδή: όταν πήγαμε στο βουδικό ήτανε… μια αίσθηση, φαντάζομαι ότι… έτσι αισθάνεται κανείς στη μήτρα. Ήτανε απόλυτο σκοτάδι γαλήνη, σα να… έρεα μέσα, ήτανε μια αίσθηση… Βέβαια για να είμαι ειλικρινής… σκέφτηκα ότι ίσως είναι λίγο βαρετό μετά, γιατί δεν υπήρχε τίποτα. [γελάει μαζί με την Άννα]

Όταν άρχισε να μας τραβάει προς τα έξω, εκεί αντέδρασα είπα ότι, όχι καλά ήτανε, μήπως έπρεπε… να συνεχίσω να παραμένω…»

Άννα:

Ά , γι’ αυτό είπανε ότι…

Κ.Κ:

Ναι... Όταν κάναμε αυτό με το νοητικό, όταν πήγαμε στο ανώτερο νοητικό, εκεί αισθάνθηκα ότι είμαι… στο σπίτι μου… Είδα τον εαυτό μου να στρογγυλοκάθεται, είπα «εδώ είναι… τα ξέρω τα κατατόπια είναι πολύ [γελάει μαζί με την Άννα] καλά». Και μετά όταν πήγαμε στο αστρικό… εκεί κατάλαβα διάφορες αισθήσεις που πολλές φορές έχω με άλλα άτομα, δηλαδή μέσα σε χώρους… Ήταν πολύ ξεκάθαρη η διαφορά… σ’ αυτό το πεδίο, ήτανε διαφορετική η αίσθηση απ’ ότι ήτανε στο ανώτερο νοητικό δεν μπορώ να το εξηγήσω ακριβώς… αλλά ήτανε πιο πηχτή, σα να ήσουνα σε κάτι πιο πηχτό, πιο βαρύ ας πούμε… κάπως έτσι… αυτό.

Ε.Π.:

Στην αρχή και για πολύ ώρα ένιωσα λίγο σα να… τέλειωσα με χαρά το δημοτικό και ξαφνικά με βάλανε σε μία τάξη Πανεπιστημίου… που είχαν ενδιαφέρον τα πράγματα αλλά και που έπρεπε να τα δουλέψω τόσο πολύ… μόνη μου… που… νομίζω πως μέχρι τον κρίνο… έχω πάρει πολλή δουλειά για το σπίτι, που δεν μπορώ να πω τώρα τίποτα… ναι… σα να μπήκα σε… άλλες καταστάσεις… Μη γελάς εσύ [απευθύνεται στην Γι. που κάθεται απέναντι και χαμογελά].

Γι:

Μεταπτυχιακό!

[Γελάνε]

Ε.Π:

Μεταπτυχιακό, ναι, κάπως έτσι αφού αυτό… αυτό σκεφτόμουνα και γέλαγα… Τον κρίνο… μπήκα μέσα στον κρίνο…

Άννα:

Δεν θυμάμαι τι ειπώθηκε μέχρι τον κρίνο και γι’ αυτό δεν …

Ε.Π.:

Ναι… ήταν πολύ… γι’ αυτό σου λέω… είναι… δεν… δεν… είναι πολύ συγκεχυμένα μέσα μου. Τώρα … μπήκα μέσα στον κρίνο, μέσα στο… στο κοτσάνι του κρίνου, όπου το ένιωσα… ένιωσα σα να είμαι μέσα … μέσα στον ομφάλιο λώρο, που έμπαινε σ’ όλο μου το σώμα και έβγαινε, πήγαινε, όπου ήθελε αλλά μέσα στο λώρο, έμβρυο εγώ, ταξίδευα παντού. Μετά όταν μπήκε στο… τσάκρα του λαιμού, ο κρίνος… πριν από το… να μας μιλήσεις για το πορτοκάλι, ένιωσα να είμαι εγώ όλη πορτοκαλιά, το περίγραμμα μου… και να ξεχωρίζει απ’ το γαλάζιο που ήταν… το υπόλοιπο γύρω μου…

Άννα:

Στο λαιμό ή στο ηλιακό πλέγμα το πορτοκάλι; Γιατί το ’δωσε στο ηλιακό πλέγμα.

Ε.Π:

Εγώ το αισθάνθηκα στο λαιμό και μετά στο ηλιακό πλέγμα… Και ο σταυρός ήταν σ’ όλο μου το σώμα… έτεμνε όλο μου το σώμα… Και σιγά-σιγά άρχιζε να μπαίνει το γαλάζιο του σύμπαντος, να ενώνεται με το πορτοκαλί, δεν έδωσα κλωτσιά, έγινε σ’ όλο μου το σώμα, δηλαδή έμπαινε το ένα μέσα στ’ άλλο, πολύ έντονα και παρά πολύ ωραία έτσι, και… ένιωθα πάρα πολύ όμορφα. Αυτά είναι. Όλα τα άλλα είναι… της τρελής γίνεται!

Α:

[γελώντας] Μία απ’ τα ίδια…. Κι εγώ νιώθω ότι θέλω πολλή δουλειά να κάνω… πολλά μου είναι, έτσι, αδιευκρίνιστα μέσα μου, όχι στο… Νοητικά. Όταν μπήκαμε στον κρίνο κι εγώ μέσα από το μίσχο κατέβηκα κάτω. Μ’ έβγαλε σ’ ένα… Λέω: « που είμαι;» Απλώς, σα να έπλεα, ήτανε κάτι αραιό και έπλεα, δεν ήταν τίποτα το ξεχωριστό δηλαδή, μόνο σαν αίσθηση μεσ’ το σώμα μου. Στο… λαιμό…σα να ’τανε λίγο πιο πηχτή η ενέργεια και πολύ πιο πηχτή στο ηλιακό. Μόνο αυτούς τους χαρακτηρισμούς μπορώ να δώσω, δεν μπορώ να πω τίποτα άλλο ούτε… εικόνα είχα ούτε… Τίποτα άλλο.

Β:

Είχα πάρα πολλές εικόνες… Φεύγοντας απ’ τη μία ξεχνούσα την προηγούμενη, αλλά ήταν παρά πολύ έντονες. Δυο φορές δεν μπήκαμε στον κρίνο;

Όλοι μαζί:

Τρεις.

Β:

Τρεις.

Άννα:

Καρδιά, λαιμό και ηλιακό πλέγμα.

Β:

Καρδιά… λαιμό… τέλος πάντων, δεν θυμάμαι που ακριβώς, πάντως μόλις μπήκα στον κρίνο και βούλιαξα λίγο πιο μέσα που ήτανε ο κρίνος, το κίτρινο του κρίνου και ο κρίνος… βούλιαξα μέσα στον κρίνο και κατ’ ευθείαν μου σκηματίστηκε… πως είναι τα ραντάρ που βλέπουμε, οι κατασκοπευτικοί δορυφόροι, μπήκα στο κάτω μέρος κι από πάνω πέρασε μία σκιά… εκείνη τη στιγμή… δηλαδή… είχα την εντύπωση ότι κάτι… μηνύματα φεύγανε από αυτόν το… δορυφόρο, όχι δορυφόρο ακριβώς αυτό το…

Ε.Π:

Το πιάτο.

Β:

Το πιάτο, ναι, του δορυφόρου κάπως έτσι και φεύγανε μηνύματα προς τα πάνω. Μετά… ξαφνικά, μας λες, δεν ξέρω πως βρέθηκα, γιατί τα ’μπλεξα μια στιγμή, βρεθήκαμε σ’ ένα χρώμα το χρώμα που ήτανε, ήταν… το κίτρινο του κρίνου που ’χει μέσα και αυτό με έβγαλε ξαφνικά σε μία σκηνή που… ήμουνα μπροστά από μία… πως σε κάποια έργα που βλέπουμε κάτι σα βιβλιοθήκες, παλιές και στο χρώμα της ώχρας, βαμμένες, και ξαφνικά βρέθηκε ένα αμερικάνικο πυροσβεστικό κι ένα ασθενοφόρο αμερικάνικο που… σφύραγαν και τα δύο και κάτι είπες εκείνη την ώρα και λέω «είναι δυνατόν;» λέω, «εγώ τι σχέση έχω μ’ ασθενοφόρο και πυροσβεστικό ;»

[σιγανά γέλια ακούγονται που προκαλούνται κι απ’ τις εκφράσεις του προσώπου του όσο μιλάει]

Αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ τι μας είπες εκείνη την ώρα, τέλος πάντων. Μετά στο αστρικό μου ’κανε μεγάλη εντύπωση, γιατί την ώρα που βρέθηκα πάνω στη σελήνη, κατ’ ευθείαν πριν μας πεις για σκήμα ή οτιδήποτε μου ’ρθε ένα φέρετρο. Είναι μπορώ να πω ένας από τους πιο μεγάλους μου, δηλαδή το έλεγα και προηγουμένως που μου είχε βγει στη Μαριανίκ εκεί… μια απέχθεια, έτσι, που νιώθω γι’ αυτό. Βέβαια οι περισσότεροι το νιώθουνε και… το κοίταζα βέβαια… Ίσως οι φοβίες αυτές βγαίνουνε στο αστρικό, κάπως έτσι, δεν ξέρω…

Άννα:

Ναι, κοίταξε, η σελήνη, σα σελήνη, σχετίζεται με προηγούμενους κύκλους εκδήλωσης, τουλάχιστον σύμφωνα με τη Θεοσοφία. Είναι η προηγούμενη άλυσος της εκδήλωσης της δικής μας της γης, οπότε είναι… δηλαδή σ’ ένα βαθμό είναι φυσικό, είναι συμβατό να βλέπεις κάτι τέτοιο που σε πηγαίνει σε κάτι που έχει πεθάνει σε κάτι προηγούμενο που έχει τελειώσει.

Β:

Ήτανε κλειστό όμως αυτό το φέρετρο, τέλος πάντων και αντί να ’τανε ξάπλα ήτανε όρθιο… [σιγανά γέλια ακολουθούν την αφήγηση του] …το ’βλεπα όρθιο, τέλος πάντων. Και… την ώρα που ’δωσα μια κλωτσά στη σελήνη και πήγε στον ήλιο, πήρε κι η σελήνη φωτιά, πήρε και το φέρετρο φωτιά, λέω « ίσως τα ’καψα» λέω, «και φύγαν όλα από πάνω μου»... Αυτά.

Άννα:

Ίσως να ’χει σχέση και με σκεπτομορφές που έχουν, ξέρεις που είναι κενές οι μορφές, που δεν έχουν ενέργεια πια μέσα και πρέπει να φύγουν.

Β:

Μμμ μακάρι..

Κ.Κ:

Καθαρίσματα θα ήτανε…

Β:

Μακάρι… ε, αυτά.

Τ:

Κι εγώ είδα πολλές εικόνες, πάρα πολλές μάλιστα στην αρχή που είπες για ένα τόξο… είδα το τόξο και είδα, όπως είπες είναι χρυσό, είδα ζωγραφιές από ινδιάνους. Τώρα με τον κρίνο όταν πήγαμε στην… πηδήξαμε στον κρίνο και στην καρδιά, μπήκα σε μια αίθουσα και είδα το Βούδα καθιστό κι εκείνη τη στιγμή λες… «είμαστε στην ενέργεια του Βούδα», μάλιστα είπες να μας τραβήξει. Εκεί κι εγώ δεν ήθελα να βγω… και βγήκα τελικά και καθόμουν απ’ έξω και λέω, γιατί οι άλλοι δε βγαίνουνε…;

[γέλια]

…με παράπονο. Όταν… στο τσάκρα του λαιμού, αισθάνθηκα πολύ… έντονο… όχι πόνο, βαρύ το πίσω μέρος, πάρα πολύ, και στο ηλιακό ήμουνα, παρ’ όλο που ξέρω ότι εκεί έχω ένα θέμα, στο ηλιακό, αισθάνθηκα ωραία .Αυτά.

Ν:

Το μόνο που… θα μπορούσα να πω, έτσι, στην όλη άσκηση αισθανόμουνα πολύ, αισθανόμουνα… στη άσκηση, ναι, που ξεκινήσαμε με τον κρίνο ένιωθα πόνο, ένα σφίξιμο στην καρδιά, που κράτησε μέχρι τέλος, έτσι συνέχεια, δεν ξέρω γιατί. Τώρα… στο…

Άννα:

Αντιστάσεις είναι.

Ν:

Τι;

Άννα:

Αντιστάσεις.

Ν:

Μπορεί, ναι. Όταν περάσαμε απ’ τον κρίνο την καρδιά, βρέθηκα στο απόλυτο κενό, έτσι, αισθανόμουνα μια τέτοια αίσθηση… ότι… δεν υπήρχε τίποτα, αυτό.. και μάλιστα σκέφτηκα, αυτό είναι το βουδικό…; [γελάει] Και δεν έχει…! Ήτανε μια κατάσταση, έτσι… ηρεμίας χωρίς τίποτα…. Αυτά. Είχα χαλαρώσει αρκετά που… παρακολουθούσα, έτσι, την… το τι λεγόντουσαν, συμμετείχα, αλλά δεν τα πολυθυμάμαι τι έβλεπα και τι γινότανε. Αυτά ήτανε τα…

Άννα:

Στο λαιμό, στο ηλιακό πλέγμα θυμάσαι κάτι;

Ν:

Στο λαιμό ένιωσα αρκετά έντονο το… ότι τοποθετήθηκε το τάλισμαν και ότι μπήκε μπροστά και δούλευε, έτσι να το πω. Στο ηλιακό πλέγμα όχι, όχι τόσο…

Γε:

Όταν μπήκαμε στον κρίνο στο βουδικό, για μένα ήταν ένας ακαθόριστος τόπος, δεν μπορούσα δηλαδή να δω κάτι. Μμμ… κι όταν μας είπε «Θα πάμε στο ανεκδήλωτο» και μετά έκανε την… συσχέτιση ανάμεσα στο… αιδοίο, κόλπο κτλ και τον κρίνο κι όλα αυτά… μου ΄κανε ένα κλικ μέσα μου με το ανεκδήλωτο, που είπε και μ’ αυτό, και λέω, ναι, δηλαδή το βουδικό, το ανεκδήλωτο… και… η μήτρα…. Η ενέργεια του λαιμού ήτανε πιο… δηλαδή στο νοητικό, όταν πήγαμε στο νοητικό… ήτανε πιο οικεία θα έλεγα, κάπως έτσι. Ήτανε σα να μπήκα σε ένα χώρο που… δεν είχε… κινιότανε συνεχώς, ήτανε σα να… να γίνονται οι ενέργειες, ενέργειες να κινούνται μ’ ένα, έτσι, μπλε κάπως σε αποχρώσεις, αν και δεν είχα ιδιαίτερα χρώματα σ’ όλο αυτό… και… μου ήτανε… πιο έντονη και πιο… η ενέργεια του, όταν το έβαλα στο λαιμό. Στο ηλιακό πλέγμα, πήγαμε στο αστρικό, στη σελήνη… Εκεί δυσκολεύτηκα, είχα αρχίσει να νιώθω, να κουράζομαι, ξέρω ’γω, δυσκολεύτηκα. Εντάξει βέβαια… κι εγώ το ένιωθα έτσι, κάπως πιο… πως είπε η Κ. πιο, πιο βαριά, πιο πηχτή την ενέργεια εκεί…και άρχισε να με δυσκολεύει, να δυσκολεύεται το σώμα μου, να πονάει το στ… να νιώθω ότι θέλω να ακουμπήσω κάπου το κεφάλι μου, λέω ότι… μου ήτανε δύσκολο εκεί πέρα. Αυτό.

Κ.Λ:

Εγώ δεν ξέρω τι να πω, γιατί, στην αρχή δυσκολεύτηκα, αρκετά, για να παρακολουθήσω. Μετά ένιωθα πολλά… σωματικά πώς να το πω… πολλές εκδηλώσεις στο σώμα μου δηλαδή…

Άννα:

Όπως;

Κ.Λ:

Δεν μπορώ να το περιγράψω. Είχα συναισθήματα, αλλά ...δεν μπορώ να πω ότι… Εικόνες δεν είχα. Γενικά μου φάνηκε ότι ήταν πολύ… βαρύ;

Άννα:

Ο.Κ, ευχαριστούμε.

Μπ:

Για το βουδικό, αυτό που θυμάμαι ήταν ότι… με το που βρέθηκα, ήμουν μέσα σε ένα ανοιχτό ροδακινί χρώμα, σε χρώμα, ροδακινί, το οποίο, μάλιστα, σα να έκανε και πτυχές. Δεν ήταν ύφασμα, ήταν χρώμα με πτυχές, που ήταν γύρω μου, όλο αυτό. Στο τσάκρα του λαιμού, μετά, για το νοητικό, αυτό που ένιωσα όταν έβαλα το τάλισμαν, ήταν ότι έγινε ενεργοποίηση του τσάκρα της κεφαλής. Και στο νοητικό, όταν πέρασα από τον κρίνο, βγήκα να κατεβαίνω, πολύ αργά, το διάστημα με τρία αλεξίπτωτα, [γελάει], αλλά με πολύ αργή ταχύτητα και παρακολουθούσα. Και μετά στο αστρικό, στη σελήνη, αυτό που μπορώ να πω είναι ότι, να το ορίσω ως, ότι υπήρχε κίνηση και… λίγο προτού βγούμε από το αστρικό, συνέβη πάλι αυτό το οποίο συμβαίνει, που με ιλιγγιώδη ταχύτητα φεύγει η συνείδησή μου και… το οποίο, για άλλη μια φορά, δεν το άφησα να εξελιχτεί και άνοιξα τα μάτια, αλλά μετά θυμάμαι ότι, μετά απ’ αυτό, έφυγε κι ένα βάρος, σα να άνοιξε το τσάκρα της καρδιάς, περισσότερο. Αυτά.

Ο:

Στο βουδιστικό πεδίο ένιωσα πάρα πολύ…

Άννα:

Βουδικό.

Ο:

Πως;

Άννα:

Βουδικό.

Ο:

Βουδικό, ναι, βουδικό πεδίο. Ένιωσα πάρα πολύ ωραία, δεν ήθελα να βγω παρά που είπες «ελάτε να φύγουμε, έχουμε δουλειές»… οπότε έφυγα. Ήθελα να πάρω κάτι από εκεί και μου βγήκε η εικόνα του ΩΜ. Τώρα δεν ξέρω μήπως επηρεασμένη από το… πού ο Τ. ή πράγματι το πήρα, από κει…. Στο τσάκρα του λαιμού, όποτε είπες να βουτήξουμε στο κρίνο, μου βγήκε ένα ποτάμι με λέξεις, σαν… τρέχει. Στο ηλιακό πλέγμα, το πιο ωραίο αίσθημα είχα πότε ενωθήκανε, ένωση σελήνη με τον ήλιο και αμέσως ένιωσα εξισορρόπηση όλων των τσάκρα με αυτή τη εικόνα, που είπες, να τον ενώσετε… Αυτά.

Γι:

Εγώ αισθάνθηκα ότι έγινε μια… ανακεφαλαίωση του κύκλου σε… ανώτερο επίπεδο, να το πω τώρα, εντός εισαγωγικών, το ανώτερο… Ένιωθα πάρα πολύ αυτά τα πρώτα, τα εισαγωγικά, που έλεγες και μετά, όταν χρησιμοποιήθηκε η λέξη χοάνη, για τον κρίνο, μου ήρθε αμέσως στο μυαλό η λεκάνη στο σώμα του ανθρώπου, που έχει σχήμα χωνιού και θυμήθηκα την εικόνα από ένα βιβλίο ανατομίας, που κοίταζα, που ’χε και την αντρική και τη γυναικεία λεκάνη, και το ’δειχνε από πάνω κι από κάτω, κι ήταν συνέχεια στο μυαλό μου η χοάνη σαν τη λεκάνη του ανθρώπινου σώματος.

Με τον κρίνο στην καρδιά, όταν πέρασα μέσα… ήτανε πάρα πολύ… σχετική η αίσθηση που είχα με την Παρασκευή, που είχα μπει στην πυραμίδα του… του Μπ.

[Σημ.: αναφέρεται στην ομάδα του Ηλία, όπου ζητήθηκε απ’ τον καθένα, αφού εστιαστεί στον Ηλία στο κέντρο του κύκλου, να πει τι συλλαμβάνει και μετά ο καθένας να μπαίνει μέσα σ’ αυτό που συνέλαβε ο διπλανός του, δεξιόστροφα]

Και η πρώτη λέξη ήταν, ανεκδήλωτο, και μετά άρχισες να περιγράφεις εσύ μια-μια τις αισθήσεις που είχα, δηλαδή, όλη αυτή η αναφορά, που έκανες εσύ, ήτανε μια-μια αίσθηση, πως την είχα νιώσει. Όταν βγήκα προς τα έξω, ένιωσα έβγαινα με μεγάλη χαρά, κι ήτανε, πως είναι ή μαργαρίτα της Κ. εκεί [Σημ.: η Κ.Κ. φορούσε στο λαιμό μια μαργαρίτα με πέντε πέταλα κι ένα διαμαντάκι στο κέντρο], έβγαινα σαν ένα κεφαλάκι, έτσι, παιδικό, μέσα από μια μαργαρίτα, δηλαδή ήτανε πέντε πέταλα, πως ήταν και του κρίνου και έβγαινα από κει.

Στο λαιμό, όταν έβαλα το τάλισμαν, πήγε αμέσως πίσω, κι όπως πήγε πίσω, άνοιξε, πως είναι κάτι βασίλισσες, πως είναι που φοράνε αυτό το… ψηλό, εδώ πίσω, το γιακά , ναι, έκανε έτσι, προς τα πάνω και εκεί, το πρώτο, που είδα, ήτανε μια πένα και μετά ήταν ο Παντοκράτορας με το βιβλίο, που κρατάει στο χέρι, όπως είναι στους τρούλους. Μετά είδα τις πλάκες του Μωυσή, να γράφει με φωτιά πάνω τα γράμματα και βγαίνοντας απ’ αυτό βγήκα σαν έμβρυο, αλλά όπως βγαίνουνε τα ζώα έμβρυα, που είναι με το σάκο μαζί.

Άννα:

Δεν έχω δει.

Γι:

Ναι, ο άνθρωπος βγαίνει πρώτα το… μωρό και μετά τραβάνε το σάκο, στο ζώο βγαίνει όλο μαζί. Ένιωσα ότι βγαίνει έτσι από δω.

Όταν μπήκε στο ηλιακό πλέγμα, κατάλαβα, εκεί που ειπώθηκε για τη… μάλλον όταν μπήκε το τάλισμαν στο πλέγμα, αισθάνθηκα ότι δεν έχει μπροστά, ενώ σ’ όλα τ’ άλλα σημεία υπήρχε το μπροστά και το πίσω, σα να μην είχε μπροστά και πήγε κατ’ ευθείαν πίσω. Εκεί εμφανίστηκε ένα δίχτυ και όταν είπες για το πορτοκάλι και τη σελήνη, ένιωσα ότι είναι το δίχτυ του ήλιου, η σελήνη φτιάχνει το δίχτυ που πιάνει τον ήλιο. Δηλαδή, ήρθε αυτή η αίσθηση και ήτανε εκεί πέρα ξεκάθαρο σε μένα πως… σ’ αυτό το πεδίο δημιουργείται η… σχηματίζεται η ιδέα, και όταν είναι ξεκάθαρη είναι και ξεκάθαρη η μορφή και γι’ αυτό χρειάζεται πολλές επαναλήψεις. Και το συσχέτιζα αυτό με τις επαναγεννήσεις. Και μετά που έλεγε ο Β. αυτό με το φέρετρο, μου ήρθε στο μυαλό η ... Ίσιδα, η Άρτεμη, η Σελήνη που ελέγχει τον κύκλο των επαναγεννήσεων κι όταν ενωθεί ξανά με τον ήλιο, σταματάνε πια. Εκεί, που έγινε με την κλωτσιά, που ενώθηκε η σελήνη με τον ήλιο, ήταν αυτή η αίσθηση, ότι σταματάει ο κύκλος των επαναγεννήσεων, γιατί κατάφερε αυτό το πεδίο να καθρεφτίσει ξεκάθαρα αυτό που υπήρχε στο νοητικό. Και βγαίνοντας, ναι από κει πήγε εύκολα και βγήκε απ’ το λαιμό, αλλά βγήκε πίσω απ’ το λαιμό δεν βγήκε μπροστά… και μετά ήταν… δεν ήταν κάτι άλλο μετά…

Μ.Λ:

Λοιπόν εγώ αισθάνθηκα πάρα πολύ όμορφα σε όλη τη φάση, αλλά δεν ήξερα που βρισκόμουνα βασικά. Δεν αισθάνθηκα άσχημα πουθενά, δηλαδή είχα μια αίσθηση ότι… κάπου ενωνόμουνα με τις ενέργειες, σαν αστρικό ταξίδι, αλλά κι άκουγα ταυτόχρονα σαν μια ωραία φωνή που μιλούσε. Ήμουνα πάρα πολύ όμορφα σε όλη τη κατάσταση. Από την αρχή μου φάνηκε ότι μπήκα σε μια πυραμίδα. Κάποια στιγμή είδα κι ένα στρογγυλό τραπέζι με άτομα γύρω-γύρω… Με τη σελήνη… εκεί δυσκολεύτηκα λίγο, το άφησα, έκανα την ένωση αλλά δεν μπήκα πολύ βαθιά στην άσκηση. Αυτά. Νομίζω ότι… δεν είχα αυτή τη βαριά ενέργεια, πουθενά, πουθενά.

Άννα:

Ευχαριστούμε.

Και τώρα συνεχίζουμε. Πάρτε και πάλι μερικές βαθιές ανάσες, χαλαρώστε… Αφήστε τι είπαν οι άλλοι και μπείτε στην καρδιά σας… Εκεί θα σας συναντήσουμε απόψε το βράδυ….

Βλέπετε πως αλλάζουν τα πράγματα; Τώρα εσείς είστε που δημιουργείτε στη γη τις προϋποθέσεις της ανάπτυξης σας. Και καταλαβαίνετε σιγά-σιγά πόση δύναμη κρατάτε στα χέρια σας, γιατί, αυτό κάνετε, δημιουργείτε τις προϋποθέσεις της ανάπτυξης σας στο μέλλον, κάνοντας αυτές τις ευθυγραμμίσεις, που σας υποδείξαμε, με το τάλισμαν στα τσάκρα. Μπορείτε να τοποθετήσετε τάλισμαν σε όλα τα τσάκρα και ανάλογα να ενεργήσετε. Δε σας συνιστούμε να ασχοληθείτε με το πρώτο, γιατί είναι νωρίς ακόμα. Ασχοληθείτε με το δεύτερο και πάνω, μέχρι το έβδομο. Πάρτε το τάλισμαν που βάλατε στην καρδιά στο λαιμό και το ηλιακό πλέγμα… εντυπώστε το στη μνήμη σας… και δείτε το να πηγαίνει κατ’ ευθείαν στον αφαλό, στο τσάκρα του αφαλού... Σε κείνο το σημείο δείτε το να στροβιλίζεται με πολύ μεγάλη ταχύτητα και να ενώνει όλα τα άλλα τσάκρα, να ευθυγραμμίζεται μαζί τους και να τα συντονίζει. Αφήστε το να βρίσκεται εκεί μέχρι την επόμενη φορά που θα συναντηθούμε….

Και να έχετε μαζί σας το πτυχίο σας για να προσθέσουμε κάτι ακόμα.

Καλό σας βράδυ.

Ο Ηλίας, ο Άλιστερ Κρόουλι, ο Σαιν Ζερμαίν, ο Κρύων της μαγνητικής υπηρεσίας, ο Σανάτ Κουμάρα, ο Κουτχούμι, ο Μορύα σας χαιρετούν και σας εύχονται «Ο ήλιος απ’ την καρδιά να σταθεί ταυτόχρονα σε όλα τα ενεργειακά σας κέντρα».

Και έτσι είναι.

Αμήν.