Ο Δρόμος του Μεταξιού

Αρχάγγελος Μέτατρον

Σήμερα, μαζί με τη μαμά θα καλέσουμε τον Μέτατρον, τον αρχάγγελο των παιδιών, στο σπίτι.

Τακτοποιούμε το δωμάτιό μας και καθόμαστε όσο πιο αναπαυτικά μπορούμε, στο κρεβάτι, στην πολυθρόνα, ή στο πάτωμα.

Κλείνουμε τα μάτια και παίρνουμε αργά 3 βαθιές ανάσες. Νιώθουμε τον αέρα να μπαίνει στη μύτη μας, να κατεβαίνει από το λαιμό στους πνεύμονές μας, και να βγαίνει από την κοιλίτσα μας, εκεί που είναι ο αφαλός.

Κατόπιν εκπνέουμε, και φανταζόμαστε τον αέρα να μπαίνει στην κοιλίτσα μας από τον αφαλό, να ανεβαίνει και να βγαίνει από το στόμα μας.

Κι ο Μέτατρον είναι ήδη εδώ και μας κοιτάζει γλυκά.

«Εγώ Είμαι ο Μέτατρον, λέει. Σήμερα λοιπόν θα κάνουμε ένα διαφορετικό ταξίδι. Θα περπατήσουμε στο μονοπάτι του μεταξιού» και μας δίνει το χέρι του για να τον ακολουθήσουμε.

Μόλις πιάνουμε το χέρι του, βρισκόμαστε σε ένα μονοπάτι από χώμα και πέτρες. Ο Μέτατρον μας έχει αγκαλιάσει με ένα ζεστό γλυκό φως και μας δείχνει το δάσος στο βάθος του μονοπατιού. Τον ακολουθούμε, κι αναρωτιόμαστε τι όμορφα πράγματα θα κάνουμε σήμερα.

Καθώς περπατάμε, νιώθουμε το καστανό χώμα του μονοπατιού αφράτο και μαλακό και τα πόδια μας βυθίζονται μέσα του ελαφρά με κάθε βήμα μας. Η γλυκιά μυρωδιά του χώματος μας αγκαλιάζει και μας ζεσταίνει. Θυμάστε πως είναι; Πάρτε μερικές βαθιές ανάσες από το άρωμα του χώματος.

Μπαίνοντας στο δάσος, βλέπουμε λογής - λογής ψηλά δέντρα και κάτω από αυτά θάμνους και πυκνή βλάστηση. Μοιάζει πολύ με τροπικό δάσος. Ακούμε τα πουλάκια να τιτιβίζουν στα κλαδιά και η καρδιά μας γεμίζει γαλήνη και χαρά.

Ώσπου τέλος, φτάνουμε σε μια περιοχή του δάσους διαφορετική από τις άλλες. Τα δέντρα είναι πιο χαμηλά, έχουν πλατιά καταπράσινα φύλλα κι από τα κλαριά τους κρέμονται λευκά, αφράτα κουκούλια. Άλλα από αυτά είναι κλειστά, άλλα ανοιχτά γιατί η πεταλουδίτσα που ήταν μέσα πέταξε μακριά, μα όλα γυαλίζουν σαν δροσοσταλίδες.

Ο Μέτατρον μας κοιτά χαμογελώντας. «Σας έχω μια έκπληξη» λέει, και μας δείχνει ένα δέντρο με χαμηλά κλαδιά. «Σ’ αυτό το όμορφο δάσος, μπορείτε να κάνετε το ταξίδι της πεταλούδας. Να σκαρφαλώσετε στο δέντρο με προσοχή, να καθίσετε αναπαυτικά στο κλαδί και να φτιάξετε για τον εαυτό σας ένα κουκούλι.»

Έτσι, χαρούμενοι που θα ακολουθήσουμε το ταξίδι της πεταλούδας, σκαρφαλώνουμε σε ένα από τα κλαδιά, αυτό που μας φαίνεται πιο αναπαυτικό, και καθόμαστε οκλαδόν. Κοιτάμε λίγο τριγύρω προσπαθώντας να καταλάβουμε πως θα φτιάξουμε το δικό μας κουκούλι. Το βλέμμα μας πέφτει στην άκρη ενός νήματος που προεξέχει από την τσέπη του παντελονιού μας. Μα, πως δεν ξέραμε τόσο καιρό ότι βρίσκεται εκεί αυτό το όμορφο νήμα; Πιάνουμε την άκρη και αρχίζουμε να φτιάχνουμε γύρω μας ένα κουκούλι που μας σκεπάζει ολόκληρους, από τα πόδια μέχρι την κορυφή του κεφαλιού. Το νήμα είναι μαλακό, απαλό σαν χάδι και αφήνει να τρυπώσει στην κρυψώνα μας ένα απαλό φως από τις ακτίνες του ήλιου.

Τώρα το κουκούλι μας έχει ολοκληρωθεί, κι εμείς καθόμαστε μέσα. Είναι ζεστά, άνετα, όπως όταν σκεπαζόμαστε με την κουβέρτα μας. Υπάρχει τόση ησυχία στο κουκούλι μας……… τόση γαλήνη. Σκεφτόμαστε τον εαυτό μας. Νιώθουμε την αγάπη που έχουμε στην καρδιά μας, και γαληνεύουμε….

Μα, νιώθουμε κι άλλα πράγματα. Το σώμα μας αλλάζει, παίρνει μια άλλη μορφή. Αισθανόμαστε ότι μεγαλώνουμε σιγά - σιγά, τόσο που το κουκούλι μας δεν μας χωράει πια. Όπως όταν τα παπούτσια μας έχουν μικρύνει και δεν μπορούμε πια να τα φορέσουμε και ζητάμε καινούρια παπούτσια. Το ζεστό μας κουκούλι δεν μας χωράει πια.

Σηκώνουμε τα χέρια πάνω από το κεφάλι μας και με μια κίνηση ανοίγουμε το κουκούλι. Οι ακτίνες του ήλιου που περνούν από τις πυκνές φυλλωσιές μας φωτίζουν και μας ζεσταίνουν, μα……τώρα βλέπουμε πόσο έχουμε αλλάξει!

Δεν είμαστε πια όπως πριν! Έχουμε μεγαλώσει και είμαστε τόσο όμορφοι και φωτεινοί! Βιαζόμαστε τόσο πολύ τώρα να δείξουμε τον καινούριο μας εαυτό στη μαμά και στον μπαμπά!

Το κατέβασμα από το κλαδί είναι εύκολο γιατί τώρα είμαστε πιο ικανοί και σίγουροι για τον εαυτό μας. Πατάμε και πάλι στο χώμα και τα πόδια μας βυθίζονται στο ευωδιαστό, αφράτο χώμα.

Πηγαίνουμε και στεκόμαστε μπροστά στη μαμά και στον μπαμπά και τους κοιτάμε στα μάτια.

«Κοιτάξτε πόσο μεγάλωσα!» λέμε. «Εγώ Είμαι, αλλά πιο όμορφος και λαμπερός από πριν. Τώρα είμαι ώριμος και σίγουρος για τον εαυτό μου.

Μαμά, μπαμπά, είμαι εδώ, μαζί σας και θέλω να σας κρατήσω το χέρι και να κάνουμε μαζί όλα αυτά τα ωραία πράγματα που μου δείχνετε. Είμαι εδώ, είμαι υπεύθυνος και συγκεντρωμένος και πατώ τα πόδια μου στη γη. Είμαι εδώ και αγαπώ πολύ τον καινούριο μου εαυτό. Είμαι εδώ και σας αγαπώ πολύ.»

Και, όπως κοιτάμε την καρδιά μας, βλέπουμε το καινούριο δώρο του Μέτατρον: ένα μεταξωτό κουκούλι για να μας θυμίζει το μονοπάτι του μεταξιού κάθε φορά που θέλουμε να μεταμορφωθούμε, να αφήσουμε πίσω τον παλιό μας εαυτό και να φορέσουμε έναν άλλο, που θα μας αρέσει ακόμα πιο πολύ.