Η Πύρινη Πολιτεία

Το λευκό άλογο ρουθούνισε ανυπόμονα. Με μια κίνηση, χτύπησε με το πόδι του τη μοκέτα του διαδρόμου σαν να ήθελε να τραβήξει την προσοχή μας. «Κοιτάξτε ποιος ήρθε», χλιμίντρισε. Ο μυστηριώδης καβαλάρης, φορώντας για κάπα του το ουράνιο τόξο, κράδαινε ψηλά ένα πινέλο, πολεμιστής με το τιμημένο δόρυ του. Στη στιγμή, άλογο και καβαλάρης όρμησαν στο δωμάτιο.

«Γεια σας! Εγώ Είμαι ο Μιλτιάδης, ο άγγελος των παιδιών!» φώναξε την ώρα που άρχισε να βουτάει το πινέλο στις λιμνούλες της τέμπερας και να βάφει τον κόσμο όλο με καινούρια χρώματα.

Τώρα ο τοίχος της κάμαρας από μπεζ βάφτηκε απαλό κίτρινο, οι κουρτίνες πράσινο με ρίγες χρυσαφί, το γραφείο πασπαλίστηκε με ρόδινο της αγάπης, τα εξώφυλλα των βιβλίων γίνηκαν μενεξεδιά, ενώ τα σεντόνια πλημμύρησαν κόκκινο της χαράς.

«Ελάτε παιδιά», φώναξε.

Μας έπιασαν τα γέλια, έτσι που ήταν πιτσιλισμένος με χρώματα και η καρδιά μας έλιωσε από αγάπη γι’ αυτόν το γλυκό άγγελο. «Ήρθα να σας πάρω σε ένα ακόμα συναρπαστικό ταξίδι στο Βασίλειο του Ουράνιου Τόξου. Πάμε λοιπόν! Τώρα ξέρετε τι πρέπει να κάνετε!»

Καθίστε ή ξαπλώστε αναπαυτικά και μη σκέφτεστε τίποτε απ’ όλα αυτά που σας απασχολούν κάθε μέρα.

Ζητήστε από το νου σας, αυτό το εργατικό αγγελάκι, να κάνει ένα διάλειμμα. Φτιάξτε του μια όμορφη γαλάζια κρεβατοκάμαρα και ζητήστε του να πάρει έναν υπνάκο στο μαλακό κι αφράτο, πουπουλένιο στρώμα που του ετοιμάσατε.

• Μυαλουδάκι μου, του λέτε, σε παρακαλώ να πέσεις για ύπνο και να ξυπνήσεις μόνο όταν έχω επιστρέψει από το σπουδαίο ταξίδι που έχω να κάνω.

Τώρα λοιπόν που βάλατε το νου σας για ύπνο, θα ετοιμαστείτε για τη μικρή μας περιπέτεια. Βέβαια, σ’ αυτό το ταξίδι δεν θα χρειαστεί να κουραστούμε φτιάχνοντας τις βαλίτσες μας. Αντίθετα, πρέπει να αφήσουμε πίσω όλα όσα κουβαλάμε συνήθως…..τα παιχνιδάκια, τα πορτοφολάκια, τα δαχτυλιδάκια, τις σχολικές σάκες και όλα τα βαριά ρούχα όπως το παλτό, το σκούφο και το κασκόλ που η μαμά επιμένει να φοράμε όταν πηγαίνετε βόλτα. Θα τα βρούμε όλα όταν επιστρέψουμε πίσω. Δεν θα χρειαστούμε ούτε εισιτήρια για το ταξίδι, ούτε κολατσιό. Το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να κρατήσουμε από το χέρι τον φύλακα άγγελό μας που θα μας δείξει το δρόμο για το βασίλειο του Ουράνιου Τόξου. Οι μαμά , ο μπαμπάς και οι φίλοι μας μπορούν να έρθουν μαζί αν θέλουν αλλά, θα κρατήσουν από το χέρι τον δικό τους φύλακα άγγελο για να τους οδηγήσει. Έτσι λοιπόν, κρατώντας πάντα από το χέρι τον φύλακα άγγελό μας, τον ακολουθούμε στη χώρα του Ουράνιου Τόξου.

Οι άγγελοι μας οδηγούν μέσα από ένα από ένα καταπράσινο, ηλιόλουστο λιβάδι σε έναν πανέμορφο, γαλάζιο καταρράκτη. Το ποτάμι που σχηματίζεται καταλήγει πιο κάτω σε μια όμορφη λιμνούλα. Πλησιάζουμε λίγο ακόμα τον καταρράκτη. Το νερό που πέφτει από ψηλά σκάει με δύναμη στα βράχια. Άπειρες μικρές σταγόνες αποφασίζουν να δραπετεύσουν από το ρεύμα κι ενώνονται σε ένα λευκό σύννεφο που ανεβαίνει ψηλά στον ουρανό. Ο Ήλιος, που κοιτά χαρούμενος το όμορφο τοπίο από ψηλά, φωτίζει το λευκό σύννεφο και με τις ακτίνες του του τραβάει πινελιές με όλα τα χρώματα.

«Νάμαστε! Καλώς ήρθατε στο βασίλειο του Ουράνιου Τόξου» λέει ο άγγελός μας. Ελάτε, πάμε να καβαλήσουμε το Ουράνιο Τόξο!»

Τα λαμπερά χρώματα κρέμονται στις άκρες του λευκού σύννεφου, έτοιμα να στάξουν στη γη. Η παραμυθένια ομορφιά μας έχει συνεπάρει κι εμείς προσπαθούμε να χωρέσουμε όλη τη θέα σε μία μόνο ματιά.

Οι άγγελοί μας κατευθύνονται ήδη προς το Ουράνιο Τόξο. Ανοίγουμε κι εμείς τα χρυσαφένια φτερά μας και πετάμε ψηλά. Ανεβαίνουμε, ανεβαίνουμε, και φτάνουμε στις χρωματιστές πινελιές, που μοιάζουν με χορδές, έτοιμες να ηχήσουν του κόσμου τις μελωδίες.

«Εγώ είμαι ο Μέτατρον» μας καλωσορίζει ο αρχάγγελος του Ουράνιου Τόξου ανοίγοντας τα χέρια και τρέχουμε με φόρα στην αγκαλιά του.

«Νάμαστε! Ήρθε η ώρα για το έβδομο ταξίδι σας στο βασίλειο του Ουράνιου Τόξου. Αυτή τη φορά θα επισκεφτούμε την Κόκκινη Πολιτεία, που μας αρέσει να τη λέμε και “Χώρα της Φωτιάς”. Είστε έτοιμοι;»

Οι κόκκινες πινελιές του Ουράνιου Τόξου μοιάζουν βαθυκόκκινο χαλί από πολύτιμο βελούδο, που ξετυλίγεται από τη μια άκρη του ουρανού ως την άλλη.

Ακολουθούμε τον Μέτατρον και όταν φτάνουμε στο άλικο μονοπάτι, ένας μεγαλειώδης άγγελος μας περιμένει, τυλιγμένος σε κόκκινο λαμπερό φως που το περιτρέχουν ρεύματα βαθύ γαλάζιου. Μα, ποιος είναι;

Το φως στροβιλίζεται γύρω του, ενώ στέκεται αγέρωχος και του πλέκει έναν πλούσιο χιτώνα.

- Δεν με γνωρίσατε ακόμα; Ρωτά χαμογελώντας. Ένα απαλό αεράκι αναδεύει τον χιτώνα του κι αφήνει να φανούν το σπαθί και η χρυσή ασπίδα. Εγώ Είμαι ο Μιχαήλ! Καλώς ήρθατε στη Χώρα της Φωτιάς! Ο Μέτατρον κι εγώ θα σας ξεναγήσουμε στον Πύρινο Κόσμο μας. Είστε οι επίτιμοι καλεσμένοι μας!! Περάστε παρακαλώ!

Βαδίζουμε στο πύρινο μονοπάτι, ενώ ο Μιχαήλ και ο Μέτατρον μας έχουν τυλίξει όλους με ένα αόρατο πέπλο αγάπης, μια μεγάλη ζεστή αγκαλιά. Η χώρα της φωτιάς, μοιάζει πολύ με τη γη. Όλα γύρω έχουν το συνηθισμένο χρώμα τους, μα πιο ζωντανό από ποτέ. Τα δέντρα και το γρασίδι είναι πράσινα, ο ουρανός, οι λίμνες και τα ποτάμια στις αποχρώσεις του μπλε και τα λουλούδια σε όλων των λογιών τα χρώματα. Ουράνιοι και γήινοι άγγελοι παντού τριγύρω, όπως τους ξέραμε πάντα.

Ο Μιχαήλ παρατηρεί την έκπληξή μας και χαμογελά: «Η πύρινη χώρα είναι το βασίλειο της γήινης πραγματικότητας» λέει.

Φλόγες και καπνός βγαίνουν από το ψηλό βουνό που μας δείχνει πέρα μακριά, στο βάθος της χώρας. Ένα ηφαίστειο αλλιώτικο από τ’ άλλα. Όλα τα μονοπάτια του Ουράνιου Τόξου ενώνονται και βυθίζονται στην καρδιά του. Όλα τα χρώματα του ουρανού χύνονται στις φλόγες του κρατήρα του μέχρι να βγουν και πάλι έξω, ποτάμια πυρακτωμένης λάβας. Εδώ είναι λοιπόν η βάση του Ουράνιου τόξου!

Τα ρυάκια χρωματιστής λάβας που ξεχύνονται από το ηφαίστειο αναμιγνύονται, στην τεράστια γήινη παλέτα και σχηματίζουν νέες αποχρώσεις και νέους κρυστάλλους. Κι όσο περνάει ο καιρός, τα πύρινα ρυάκια παγώνουν, γίνονται μια νέα γη πάνω στην παλιά. Γίνονται βράχοι και χώμα δαρμένοι από το νερό της βροχής. Περνούν οι εποχές και οι αιώνες, νέα βλαστάρια λικνίζονται στο φύσημα του αέρα, άγνωστα πουλιά πετούν στον ουρανό και νέα, διαφορετικά ζώα κρύβονται στις σπηλιές της γης. Η Πύρινη Πολιτεία αλλάζει διαρκώς μορφή σα μαλακή πλαστελίνη στα χέρια ενός χαρούμενου δημιουργού. Γίνεται διαρκώς καινούρια και τίποτε δε μένει όπως παλιά.

Τώρα τα χρώματα του Ουράνιου Τόξου δεν είναι αέρινα, άπιαστα…. Το κόκκινο αγκάλιασε το κίτρινο και μπλε για το χώμα. Μια στάλα ψευδαίσθησης μαύρου τρύπωσε στο πράσινο για το κυπαρίσσι και σταγόνες απ’ όλα τα χρώματα στροβιλίζονται μαζί για τα λευκά κρινάκια του αγρού.

Σ’ αυτή τη χώρα τα χρώματα έχουν το δικό τους ήχο. Τώρα στέκονται το ένα απέναντι στο άλλο σε διάφορα σχήματα και παίζουν τις νότες τους σε τρίγωνο, σε τετράγωνο, σε κύβο και σε όλα τα πολύεδρα, συνθέτοντας μια υπέροχη συμφωνία μελωδίας, χρωμάτων και σχημάτων!

«Είναι τιμή μας να σας υποδεχόμαστε στην πύρινη πολιτεία, λέει ο Μιχαήλ και η λάμψη στο βλέμμα του μας θυμίζει ότι γνωριζόμαστε από παλιά. Είναι τιμή μας να υποδεχόμαστε κάθε φορά τους αγγέλους που φτάνουν εδώ για να παίξουν με τα χρώματα και τη φωτιά στο καμίνι της δημιουργίας, να πλάσουν νέα υλικά και μ’ αυτά να χτίσουν άλλη μία νέα γη. Γιατί, η αλήθεια είναι πως, όλα αυτά φτιάχτηκαν για σας. Η Γη είναι ο παιδότοπος των αγγέλων. Ας προχωρήσουμε λίγο ακόμα, υπάρχουν κι άλλα πράγματα να δείτε» Μας κάνει νόημα να τον ακολουθήσουμε καθώς πλησιάζει τους πρόποδες του ηφαιστείου.

Δεν υπάρχουν δέντρα ή νερό σ’ αυτό το μέρος. Ο ήχος της φωτιάς και της λάβας που κυλά στην καρδιά του βουνού ακούγεται υπόκωφος. Το καμίνι του δημιουργού υψώνεται στον ουρανό και περιμένει καρτερικά το γύρισμα του χρόνου. Περιμένει την εποχή που νέοι τεχνίτες θα ‘ρθουν για να πιάσουν το σίδερο, να το τυλίξουν σε νέα χρώματα , να το δουλέψουν στη φωτιά.

«Είναι το καμίνι των ευχών! λέει χαρούμενος ο Μιχαήλ. Υπάρχουν τόσα πολλά που μπορείτε να κάνετε εδώ. Τόσα πολλά που μπορείτε να αλλάξετε! Επιτρέψτε μου σας θυμίσω…..

Πρώτα απ’ όλα, ας πούμε ότι υπάρχουν μερικά παλιά πράγματα από τα οποία θέλετε να απαλλαγείτε. Παλιοί φόβοι, παλιές συνήθειες που δεν σας εξυπηρετούν πια, παλιές ενέργειες, παλιές ιδέες. Συνήθως τα παλιά πράγματα, όσο και αν σας πονούν, σας είναι αγαπητά γιατί έχετε συνηθίσει να ζείτε μαζί τους, έχουν μπει βαθιά στην καρδιά σας και δεν ακούν εύκολα όταν τους ζητάτε να φύγουν. Να λοιπόν τι μπορείτε να κάνετε:

Στέκεστε μπροστά στην παλιά ενέργεια που θέλετε να απομακρυνθεί από σας και βλέπετε τη χορδή που ενώνει την καρδιά σας μ’ αυτήν την ενέργεια.

Ευχαριστείτε την ενέργεια αυτή, μέσα από την καρδιά σας, για όλα τα μαθήματα που σας βοήθησε να πάρετε και της λέτε ότι τώρα ήρθε η ώρα και για τους δυο σας να ελευθερωθείτε και να προχωρήσετε σε κάτι καινούριο.

Παίρνετε το σπαθί που σας δίνω (μιας που είμαι πάντα μαζί σας, ακόμα κι αν το έχετε ξεχάσει) και με πολύ σεβασμό κι αγάπη για τις εμπειρίες που μοιραστήκατε μ’ αυτήν την παλιά ενέργεια, κόβετε τη χορδή και τη βλέπετε να εξαφανίζεται μπροστά στα μάτια σας.

Τέλος, βλέπετε την παλιά ενέργεια να πέφτει βαθειά στη γη, μέσα στην πύρινη λάβα, για να μετουσιωθεί με τη δύναμη της φωτιάς, να αλλάξει και να γίνει καινούρια.

Κι έτσι, είστε ελεύθεροι!

Και τώρα, ελάτε, ψάξτε στην καρδιά σας και βρείτε την πιο θερμή ευχή.

Φανταστείτε μπροστά σας μια χρυσή σφαίρα και βάλτε μέσα κάτι που επιθυμείτε πολύ, μια όμορφη ιδέα ή κάτι που θα θέλατε να σας συμβεί.

Αυτή τη φορά, μπορούμε για παράδειγμα να δουλέψουμε για την ευτυχία.

Δείτε στη χρυσαφένια σφαίρα όλα όσα σημαίνει για σας η ευτυχία.

Όχι αυτά που νομίζετε ότι μπορούν να σας κάνουν ευτυχισμένους, αλλά την κρυστάλλινη, καθάρια αίσθηση της ευτυχίας και της χαράς ζωγραφισμένη στο πρόσωπό σας.

Ή, αν έχετε βάλει μια άλλη ευχή, δείτε στη σφαίρα την πραγματοποίησή της.

Τώρα ρίξτε τη χρυσή σφαίρα στον κρατήρα του ηφαιστείου και δείτε τη να πέφτει στην πύρινη λάβα και να γίνεται ένα με τη φωτιά.

Βλέπετε τι σχηματίστηκε; Ένας όμορφος κρύσταλλος.

Η Μητέρα Γη πήρε την ευχή σας και της έδωσε μορφή. Έτσι και η ιδέα σας θα πραγματοποιηθεί και την πιο κατάλληλη στιγμή για σας θα πάρει μια χειροπιαστή μορφή.

Ελάτε καλοί μου φίλοι, έχω ένα δώρο για σας»

Ο Μιχαήλ μας δείχνει τη φλόγα που κρατά στο χέρι. «Είναι η φλόγα της υλοποίησης των ονείρων, η φλόγα της πίστης και της δύναμης και δε σβήνει ποτέ».

Απλώνουμε το χέρι και ο Μιχαήλ μας προσφέρει τη φλόγα. Τη μοιράζει σε όλους μας αλλά, όπως συμβαίνει πάντα με το φως, όσο και να προσφέρεις δεν τελειώνει ποτέ. Ανοίγουμε το μαγικό χρυσό κουτάκι της καρδιάς μας, όπου έχουμε φυλάξει όλα τα άλλα δώρα του Ουράνιου Τόξου και ακουμπάμε μέσα τη φλόγα της Πύρινης Χώρας.

Ξαφνικά, μια βαθειά ζεστασιά μας τυλίγει ολόκληρους. Η μικρή φλόγα αρχίζει να μεγαλώνει, να θεριεύει και να ανεβαίνει ψηλά.

Η καρδιά μας είναι γεμάτη πίστη στον εαυτό μας, και στη Μία Ζωή που είναι Όλα Όσα Υπάρχουν.

Κι όπως η φλόγα από τη μια ανεβαίνει στον ουρανό, από την άλλη κυλάει μέσα από τα πόδια μας και ριζώνει στη γη. Τώρα νιώθουμε τα πόδια μας να πατάνε γερά, τα βήματά μας σίγουρα και σταθερά.

Έχουμε γίνει ολόκληροι μια πύρινη στήλη που ενώνει τη γη με τον ουρανό. Το δωμάτιό μας, μια γωνιά της Πύρινης Πολιτείας κι αυτό, εργαστήρι ενός νέου κι επιδέξιου τεχνίτη της φωτιάς, φαίνεται πολύ πιο ενδιαφέρον και ξεχωριστό από πριν.

«Ευχαριστώ Μιχαήλ, ευχαριστώ Μέτατρον» λέει η καρδιά μας ανταποδίδοντας την αγάπη του Πνεύματος. Και όταν κλείσει ο κύκλος της αγάπης, κάτι μαγικό συμβαίνει!

Τα δώρα που είχαμε φυλάξει στο μαγικό χρυσό κουτάκι της καρδιάς μας αρχίζουν να ακτινοβολούν, πότε το ένα μετά το άλλο και πότε όλα μαζί, κατά μήκος της πύρινης στήλης. Το φαντασμαγορικό φωτεινό γαϊτανάκι πιάνει να στροβιλίζεται, σιγά - σιγά στην αρχή, πιο γρήγορα έπειτα, μαζί με όλες τις πολύχρωμες κορδέλες, μαζί και με μας τους ίδιους. Μια ουράνια ανέμη πλέκει και τυλίγει όλες τις πολύχρωμες εμπειρίες, μέχρι που χάνονται τα χρώματα, χάνονται οι μορφές και απομένει μοναχά ένα υπέροχο, λευκό, αστραφτερό φως, να λάμπει μέρα και νύχτα σε όλη την οικουμένη.