Το Αβαείο Πρέπει να Χτιστεί

[Κείμενο ομιλίας του Peter Gray, εκδότη των Scarlet Imprint Publications,

που δόθηκε στα πλαίσια της εκδήλωσης

“Aleister Crowley: The Prophet of the New Aeon”, Λονδίνο 09.04.2012]

Ξεκινάμε με δυναμίτη, καθώς ο Ivan Chtcheglov κοιτάζει έξω από το παράθυρο της σοφίτας τα φώτα που τρεμοπαίζουν ασταμάτητα και σχεδιάζει τον αφανισμό του Πύργου του Άιφελ, μια πράξη που καταλήγει στην καθησυχαστική αγκαλιά της κουμπωμένης μανσέτας του Φρενοκομείου. Υπάρχει κάτι πολύ ελκυστικό στην προγραμματισμένη καταστροφή σε μεγάλη και εμβληματική κλίμακα, κάτι σε αυτά κτίρια, που απλά μας ζητά να τα κατεδαφίσουμε.

Ακόμη και η αναφορά του Αβαείου αρκεί για να πιάσουν κάποιοι τo σφυρί και το semtex. Οι Τέκτονες ανάμεσά σας θα ανακουφιστούν που δεν συγκαταλέγομαι σε αυτούς. Θα προτείνω σήμερα να πιάσουμε το πηλοφόρι και το μυστρί μας παρά να ξεπέσουμε στο κλισέ που λέει ότι επειδή το σώμα είναι ναός άρα θα πρέπει να μείνουμε μακριά από κάθε δομή. Δεν είναι ώρα για την ισοπέδωση της χιλιετίας, όσο ελκυστική κι αν φαίνεται. Αντίθετα απαιτώ το Αβαείο να κτιστεί.

Ο Τσόρτσιλ είπε: «διαμορφώνουμε τα κτίρια και τα κτίρια διαμορφώνουν εμάς». Εγώ όμως, λέω, να κάνουμε το ίδιο με τα όνειρα των κτιρίων, είτε είναι ο Θόλος των Μυστών, η μυθική Σικελία ή το Αλαμούτ. Δεν μπορούμε να εξαιρέσουμε μια ιδιαίτερη μορφή από τους απορριφθέντες λίθους. Χρειάζονται πολλά Αβαεία, αλλά πρέπει να ζητήσουμε από τους δαίμονες να μας βοηθήσουν να τα χτίσουμε πέτρα - πέτρα, διαφορετικά θα παραμείνουν απλώς όνειρα. Ο Κρόουλι είχε δίκιο, μόνο αν τολμήσουμε να ζήσουμε, θα μπορέσουμε να φέρουμε σε ύπαρξη ένα νέο κόσμο. Ο Κρόουλι είχε δίκιο: χρειαζόμαστε ένα Αβαείο.

Αλλά ας πάμε πίσω στους σαμποτέρ, η συμβολή των οποίων δεν είναι η καταστροφή, αλλά ένα ιδιαίτερο είδος οικοδόμησης. Ο Chtcheglov έμεινε αξέχαστος για τo «Το Τυπικό μιας Νέας Πολεοδομίας» (“Formulary for a New Urbanism”), ένα φαινομενικά καταδικασμένο μανιφέστο που περιέχει αυτά τα συγκλονιστικά λόγια:

«Και εσείς, ξεχασμένοι, οι αναμνήσεις σας καταστράφηκαν από όλον τον τρόμο των δύο ημισφαιρίων, τσακισμένοι στα Ερυθρά Κελάρια του Pali-Kao, χωρίς μουσική και χωρίς γεω-γραφία, δεν ξεκινάτε πλέον για την Χασιέντα όπου οι ρίζες σκέφτονται το παιδί και όπου το κρασί τελειώνει με μύθους ενός παλιού αλμανάκ. Τελείωσαν όλα. Δεν θα δείτε ποτέ την Χασιέντα. Δεν υπάρχει.

Η Χασιέντα πρέπει να κτιστεί.»

Αυτά τα απόκρυφα λόγια είναι ένα κάλεσμα που αντηχήθηκε σε διάφορες μορφές από τον Ραμπελέ στον Φουριέρ στον Ντάσγουντ, στον Κρόουλι, στο Solar Lodge, στο Spahn Ranch, στο Waco. Επικαλούνται ένα όνειρο αντικομφορμιστών, αντικαθεστωτικών, θρησκευόμενων τρελών, θρησκευτικών ηγετών, σεξουαλικά περιθωριοποιημένων, ποιητών και ονειροπόλων. Εντέλλονται ένα Αβαείο, ένα Αλαμούτ, ένα Pleasure Dome. Αφού συγκεντρωθήκαμε εδώ σήμερα, πιθανόν να είναι και δικό σας όνειρο. Ίσως είναι καιρός να το πραγματοποιήσουμε.

Ο Chtcheglov τρομάζει από την κοινοτοπία της σύγχρονης αστικής κατάστασης καθώς κόβει βόλτες στους δρόμους του Παρισιού. Αγανα-κτεί από την αρχιτεκτονική που βλέπει: «καταστρέφει τα τελευταία απομεινάρια της χαράς. Και της αγάπης, του πάθους, της ελευθερίας». Συναισθήματα που θα αναγνώριζε ο Κρόουλι.

Επιπλέον, υποστηρίζει ότι αποξενωθήκαμε από το φυσικό κόσμο και τους κύκλους του λόγω της βιομηχανικής σκλαβιάς της Μητρόπολής μας. Γράφει:

Το σκοτάδι και η σκιά εκτοπίζονται από τον τεχνητό φωτισμό, και οι εποχές από τον κλιματισμό. Η νύχτα και το καλοκαίρι χάνουν τη γοητεία τους και αυγή εξαφανίζεται. Ο αστικός πληθυσμός νομίζει ότι διέφυγε από την κοσμική πραγματικότητα, αλλά δεν υπάρχει αντί-στοιχη επέκταση της ονειρικής τους ζωής. Ο λόγος είναι σαφής: τα όνειρα πηγάζουν από την πραγματικότητα και πραγματοποιούνται σε αυτή.

Όπως έχω υποστηρίξει στο “The Red Godesss”, ο κόσμος είναι τώρα μια πόλη, που δεν είναι απλά γεμάτη διαφημιστικές πινακίδες, αλλά κάτι που επεκτείνεται σε μια ψηφιακή διάσταση που έχει κατακλύσει τα όνειρά μας. Ως εκ τούτου, πρέπει να αναπτύξουμε νέες στρατηγικές κατά της κυρίαρχης αρχιτε-κτονικής του ελέγχου. Ένα σημαντικό στοιχείο αυτού είναι ο αναπροσανατολισμός στους φυσικούς κύκλους, κάτι που οι ασκούμενοι του Liber Resh ένιωσαν να ζεσταίνει τα κόκαλά τους στην Cefalu, που οι ρέιβερς, ποτισμένη στο ‘ecstasis’ ένιωσαν την αυγή, που το Κράτος πολέμησε στην πεδιάδα Σάλισμπερι με κάθε Ηλιοστάσιο. Αυτή είναι η βασική ανθρώπινη εμπειρία που γίνεται σεβαστή στα ξόρκια και στη μαγεία, αλλά χάνεται. Το Αβαείο του Θελήματος είναι σαφές παράδειγμα αυτού, αφού συλλήφθηκε κατά την επέκταση και τώρα σκιάζεται από το θέαμα του ποδοσφαιρικού γηπέδου, ενώ οι κηδεμόνες του έχουν επαναπαυθεί στα περασμένα μεγαλεία. Πού πήγε η αίσθηση του επείγοντος; Γιατί ξεχάσαμε; Η απάντηση είναι ότι συλλογικά, πολιτισμικά και μαγικά έχουμε εισέλθει σε ύπνωση.

Ο Chtcheglov και ο Guy Debord ανέπτυξαν μια τεχνική για να νικήσουμε αυτό το μούδιασμα της νάρκωσης της σύγχρονης ζωής, τη μηχανική των στιγμών που σπάει αυτή την κατά-σταση την οποία ονόμασαν «Καταστάσεις» [Situations]. Ο Chtcheglov και οι Σιτουασιονιστές [Situationists] είναι υπεύθυνοι για το dėrive, το ρεύμα [drift] που παρασύρει τα πάντα στους δρόμους της πόλης. Ωστόσο, οι Σιτουασιονιστές δεν είναι απλά η τυχαία ψευτοπαλικαριά στο μπαρ και η σύγκρουση με τα σοκάκια και τα στρώματα που είδανε φευγαλέα στα προηγούμενα γεγονότα. Δεν είναι μια απλή λογοτεχνική αλληγορία. Το ρεύμα ήταν μια απόπειρα να αντικατασταθεί το θέαμα του καταναλωτικού καπιταλισμού με μια μυητική στιγμή.

Η πρότασή μου είναι ότι η Μαγεία [Magick] μπορεί να προσφέρει μια υπερενισχυμένη εκδοχή της «Κατάστασης», και μ’ αυτόν τον τρόπο μπορεί να σφυρηλατήσει εκ νέου τη σύνδεση μεταξύ συμβόλων και εννοιών. Αυτή είναι η μύηση ως μια δυναμική διαδικασία και όχι ως κενή μεταμφίεση, που βρίσκεται μάλιστα στη δική μας, άμεση δύσκολη θέση.

Ο Guy Debord έγραψε την δική του Κοινωνία του Θεάματος, ως εσκεμμένη επίθεση στο οικοδόμημα. Θα μπορούσαμε να την αποκαλέσουμε κατάρα, αν και ο ίδιος θα αποστρέφο-νταν αυτόν τον όρο.

Ξεκινάει με αυτή τη δήλωση:

Ολόκληρη η ζωή αυτών των κοινωνιών στις οποίες επικρατούν οι σύγχρονες συνθήκες παραγωγής παρουσιάζεται ως μια τεράστια συσσώρευση θεαμάτων. Όλα αυτά που κάποτε βιώνονταν άμεσα έχουν γίνει απλή αναπαρά-σταση.

Η κριτική του Debord θα μπορούσε να ισχύει για τη διαφήμιση, τα show ταλέντων, την πορνογραφία, το Facebook. Οι έννοιες έχουν απογυμνωθεί από τα σύμβολα, με μια εσκεμμένη απομάγευση. Ο παιδισμός του μεταμο-ντέρνου έργου μας καθιστά αβοήθητους, παθητικούς καταναλωτές. Δεν είμαστε οι δύ-στροποι έφηβοι του Αιώνα του Ώρου, είμαστε φασκιωμένoι και θηλάζουμε από τη λιγοστή τροφή. Η διαφήμιση δεν είναι το γάλα των αστεριών, όμως παχαίνουμε και εθιζόμαστε στις κενές θερμίδες. Οι κατοπτρικοί νευρώνες μας να μας κάνουν να κάνουμε εκλαμβάνουμε λανθασμένα την παρακολούθηση ως πράξη, είτε πρόκειται για ποδόσφαιρο είτε για «πήδημα» είτε για ψώνια. Παρόμοια, το να διαβάζουμε ατέλειωτες βιογραφίες του Κρόουλι δεν μας κάνει Κρόουλι. Δεν είναι αυτή η σπλαχνική μεταμόρφωση της μύησης. Η Μαγεία είναι η απάντηση, μόνο όταν δεν είναι θέαμα αλλά πράξη, όταν τολμά να εμπλέξει και να αλλάξει.

Αυτό που δεν προέβλεψε ο Debord ήταν η επιτήδευση της διαδρομής του χαμαιλέοντα που ο σύγχρονος κόσμος θα έπαιρνε κάποτε όπου, όταν οι έννοιες θα είχαν απογυμνωθεί από τα σύμβολα, θα μας επιτίθονταν ένα παρασιτικό μιμίδιο που μας μαθαίνει και μας μιμείται, για να μας πουλήσει πλαστές εκδόσεις των πραγματικών μας επιθυμιών. Ζούμε σε μια αναχρονική εποχή που ακόμη και ο Phillip K. Dick στην πιο αμφεταμινική του στιγμή θα δείλιαζε. Το δικό μας Αβαείο δεν πρέπει να είναι μια κλινική ηρωίνης, θα πρέπει να έχει στόχο τη θεραπεία από αυτούς τους πιο ολέθριους σύγχρονους εθισμούς.

Ο Debort τελειώνει τη δική του μοιραία κατάσταση με έξι πυροβολισμούς από ένα περίστροφο - ρουλέτα. Μια σφαίρα στην καρδιά για το ότι στοιχημάτισε τα πάντα στο κόκκινο, μόνο για να δει τη γενιά του να ταλαντεύεται, να αναπηδά, να κάνει κλακ και με γδούπο να καταλήγει στο μαύρο. Η επανάσταση δεν ήρθε ποτέ. Ακριβώς όπως ο Κρόουλι δεν είδε ποτέ το Θέλημα να γίνεται παγκόσμια θρησκεία.

Αλλά τι γίνεται με τη Χασιέντα;

Η γενεαλογική γραμμή επανεμφανίζεται στο Μάντσεστερ, καθώς ο κλόουν σβεγκάλι Tony Wilson βάζει στα χέρια κάθε νέου υπαλλήλου του κλαμπ “Hacienda” ένα αντίγραφο του μανιφέστου του Chtcheglov. Ο Tony Wilson προεδρεύει σε μια εκστατική Διονυσιακή έκρηξη που τελειώνει, όπως γίνεται με κάθε απαγόρευση που δεν επιτυγχάνει μια ολοκληρωτικά ματωμένη επανάσταση, σε μια χαμερπή εξάπλωση των όπλων και γκάνγκστερ. Ακριβώς όπως οι περισσότεροι επίδοξοι της Cefalu καταλήγουν στην πρέζα και στην άθλια σεξουαλική ζηλοτυπία. Το ηθικό δίδαγμα αξίζει να έχει την αμέριστη προσοχή μας: ούτε το Αβα-είο, ούτε η Χασιέντα, ούτε το 1003 της Λεωφόρου South Orange Grove έχουν ανοσία στις εξωτερικές δυνάμεις. Μάλλον γίνονται οι αποστακτήρες που πρέπει να διυλίσουν όλα όσα υπάρχουν έξω, μέσω των τοξικών σταδίων του δηλητήριου και της μελάνωσης, η οποία τις περισσότερες φορές καταστρέφει το μάγο πριν εκπληρωθεί το Μεγάλο Έργο.

Οι ιδέες των Σιτουασιονιστών υιοθετούνται από τον Hakim Bey και ανθίζουμε μέσα στην Προσωρινή Αυτόνομη Ζώνη. Πάντοτε Αναρχικός, ο Hakim Bey παρατήρησε τη φρίκη που απλώνονταν από τις μαρξιστικές λενινιστικές επαναστάσεις, και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι μια μόνιμη δομή σκοτώνει τελικά τη δημιουργικότητα. Δεν συμμερίζεται την περιφρόνηση του Debord για «τον απόκρυφο» και η καλλιγραφική του ανθηρολογία είναι άκρως υποβλητική στα αιρετικά μυαλά. Γράφει:

Αν η ιστορία ΕΙΝΑΙ «Χρόνος», όπως ισχυρίζεται ότι είναι, τότε η εξέγερση είναι μια στιγμή που πηγάζει πάνω και έξω από το χρόνο, παραβιάζει το «νόμο» της Ιστορίας. Εάν το Κράτος ΕΙΝΑΙ Ιστορία, όπως ισχυρίζεται ότι είναι, τότε η επανάσταση είναι η απαγορευμένη στιγμή, μια ασυγχώρητη άρνηση της διαλεκτικής - ταλάντευσης μέχρι το κοντάρι και έξω από την καμινάδα, ένας σαμανικός ελιγμός που πραγματοποιείται σε μια «απίθανη γωνία» με στο σύμπαν. Η ιστορία λέει ότι η Επανάσταση επιτυγχάνει τη "μονιμότητα", ή τουλάχιστον τη διάρκεια, ενώ η εξέγερση είναι "προσωρινή". Με αυτή την έννοια, μια εξέγερση μοιάζει με «εμπειρία αιχμής» σε αντιδιαστολή με το πρότυπο της "συνήθους" συνειδητότητας ​​και εμπειρίας. Όπως και οι γιορτές, οι εξεγέρσεις δεν μπορεί να συμβαίνουν κάθε μέρα, αλλιώς δεν θα ήταν «ασυνήθιστες» Αλλά τέτοιες στιγμές έντασης δίνουν σχήμα και νόημα στο σύνολο της ζωής. Ο σαμάνος επιστρέφει - δεν μπορείς να μείνεις για πάντα πάνω στη στέγη - αλλά τα πράγματα έχουν αλλάξει, έχουν συμβεί μετατοπίσεις και ολοκληρώσεις – έχει γίνει μια διαφορά.

Ώρα για μια απότομη εισπνοή: πρόκειται για την απαιτητική κριτική πολλών πλευρών απέναντι στη μαγεία. Δεν συμμετέχουν στην εξέγερση. Στη γλώσσα της Μαγείας [Witchdraft], δεν πετούν στο Sabbat.

Το TOPY όμως δεν αγκάλιασε το TAZ σε μια πληθωρική έκρηξη πλάσματος. Ο Hymenaus Beta το είπε αυτό στον Genesis P Orridge. Όπως λέει και ο Jason Louv στο «Η Ψυχική σου Βίβλος»: «Το TOPY πραγματικά εκπροσωπούσε και έκανε τη δουλειά του ενεργού ρεύματος που είχε εξορύξει το ΟTO στο πρώτο μισό του αιώνα και που η τρέχουσα δουλειά του ως επικεφαλής του OTO έμοιαζε περισσότερο με εκείνη του επιμελητή μουσείου».

Αλλά δεν πρόκειται να ευνοήσω το TOPY έναντι του OTO. Καμιά προσέγγιση δεν φαίνεται να είναι πλήρης, και οι δύο μπορούν να επωφεληθούν από την κριτική. Χρειαζόμαστε διαρκή επανάσταση.

Το TAZ οδήγησε στον Σύλλογο Κακοφωνίας [Cacophony Society] με έδρα το Σαν Φρανσίσκο, του οποίου τα ταξίδια στη ζώνη δημιούργησαν τον Φλεγόμενο Άνθρωπο [Burning Man]. Η ιδέα της TAZ φαίνεται επίσης να εξακολουθεί να υπάρχει στο κίνημα Occupy. Αλλά είναι πραγματικά αυτή την αντάρτικη προσέγγιση στην υπονόμευση του ελέγχου, ο σωστός τρόπος να προχωρήσουμε ως μάγοι;

Ούτε ο Φλεγόμενος Άνθρωπος ούτε οι εμπορευματοποιημένες ελεύθερες γιορτές απέδειξαν ότι είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από μια βαλβίδα πίεσης. Ένα θέαμα από μόνα τους, όπου οι σιλικοναρισμένες διασημότητες βολτάρουν στις παραγκουπόλεις με τους μόνιμους ravers και τους trustafarians με τις πλεξούδες. Λίγες μέρες με γκρίζα σκόνη στα δόντια τους, λίγη γύμνια και έρευνα χημική δεν παρέχει άφεση αμαρτιών.

Το δεύτερο μέρος της θέσης του TAZ είναι ότι υπάρχει ένα κλείσιμο του χάρτη. Ότι δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από την μηχανή ελέγχου και να βρούμε τη δική μας Tortuga, να κάνουμε το δικό μας ταξίδι μας στο Xtul, να κακογράψουμε ότι «πήγαμε στο Croatan». Μπορούμε μόνο να χτυπήσουμε και να τρέξ-ουμε. Ο Κρόουλι το ανακάλυψε αυτό εις βάρος του, εξορίστηκε από τη Σικελία από τον Μουσολίνι και το Αβαείο του εγκαταλείφθηκε στις σαύρες και τις κυνηγημένες γάτες.

Αλλά ο χρόνος δεν στάθηκε ακίνητος για τον Ηakim Bey. Τα μανιφέστα, αν και φλογερά αναγνώσματα, πρέπει κατ' ανάγκη να αναθεωρηθούν από τη γενιά μας. Οι Πειρατές της Ουτοπίας του απορροφήθηκαν από την κοινωνία του θεάματος και μεταλλάχθηκαν από την Disney και τον Depp σε ένα ήπιο προϊόν. Έχουμε καλά νέα όμως, ο χάρτης προσπαθεί να ανοίξει πάλι. Όπως ο καπιταλισμός της Σχολής του Σικάγο προσπαθεί να εξουσιάσει και να εκμεταλλευτεί το νερό, τη γη και τον αέρα σε έναν απελπισμένο αγώνα για πόρους, ολόκληρο το οικοδόμημα, το οποίο υποστηρίζεται μόνο από το πετρέλαιο, είναι καταδικα-σμένο. Σε αυτό το πεδίο μάχης είναι που πρέπει να αναδυθούμε. Προτείνω να το κάνουμε ενισχυμένοι από το χρόνο που περνάμε προετοιμαζόμενοι στα Αβαεία μας, που θα αρχίσ-ουμε να αρχίσουμε να οικοδομούμε ως εναλλακτικές δομές εκ παραλλήλου με την αρχιτεκτονική του ελέγχου.

Η συλλογή μας XVI είναι αφιερωμένη στον Chtcheglov για πολύ καλό λόγο, στηριζόμενη στην ιδέα της καταστροφής του Πύργου, και στις μεγάλες κρεμάμενες πλάκες-φαντάσματα της 9/11 και της Αυτοκρατορίας. Και καθώς αυτές πέφτουν, τι θα αντέξει μέχρι το τέλος;

Εδώ μπορούμε να αναφέρουμε το Βιβλίο του Νόμου III.34:

34. Αλλά ο ιερός τόπος σας θα μείνει ανέπαφος μέσα στους αιώνες: αν και με φωτιά και ξίφος θα κατακαεί και κατεδαφιστεί, εκεί θα σταθεί ένα αόρατο σπίτι, και θα σταθεί μέχρι την πτώση της Μεγάλης Ισημερίας∙ Όταν εγερθεί ο Hrumachis και η διπλή ράβδος αναλάβει το θρόνο και τον τόπο μου.

Ο Ιερός τόπος που αναφέρεται εδώ είναι το Boleskine. Αλλά δεν είναι η λατρευτική ακίνητη περιουσία αυτή που θέλω να τονίσω. Θέλω να αποκαλύψω το βαθύτερο νόημα. Πίσω από κάθε εξωτερικό ναό, υπάρχει ένας εσωτερικός ναός, και αυτός ο εσωτερικός ναός εκδηλώνεται στην πέτρα. Το Κέθερ στο Μαλκούθ. Όσοι μιλούν μόνο για τον εσωτερισμό είναι απλο-ποιητές. Δεν υπάρχει εσωτερικό χωρίς εξωτερικό, είναι αλληλοδιαπερόμενα∙ για τον αγαπημένο Kenneth Grant εκφράζονται καλύτερα με μια λέξη: περιχώρηση [perichoresis].

Αυτό μας λέει επίσης πώς να καταστρέψουμε τα κτίρια των εχθρών μας. Χρειαζόμαστε δυναμισμό πριν το δυναμίτη. Πρέπει να κατά-στρέψουμε το εσωτερικό πριν καταστρέψουμε το εξωτερικό. Αυτή είναι ο απόκρυφος πόλεμος με τον οποίο πρέπει να ασχολούνται οι μοναχοί-πολεμιστές του Θελήματος. Πρέπει να δώσουμε τη φόρτισή μας στις στήλες που βαστάζουν το φορτίο των ονειρικών δομών τους. Όταν πολιτισμός καταρρεύσει πάνω στις δικές του πατημασιές, τότε τα Αβαεία μας θα αποκαλυφθούν λάμποντας στο φως.

Ας το περιγράψουμε ως εξής: Η Προσωρινή Αυτόνομη Ζώνη είναι το Sabbat σε πλήρη εορταστική ταραχή. Αλλά πού αφήνουν το σώμα τους οι μάγισσες όταν ξεκινούν τις νυ-χτερινές τους πτήσεις; Χρειάζονται ένα μαγεμένο και προστατευμένο χώρο: ένα Αβαείο. Η Προσωρινή Αυτόνομη Ζώνη μπορεί στη συνέχεια να υλοποιηθεί σαν μια προβολή του Αβαείου που εμφανίζεται αυθόρμητα, θαυμαστά και καταστροφικά. Μαγικά. Οι δύο χώροι μπορεί να είναι αλχημικά ενωμένοι και όχι σε α-ντιπαράθεση μεταξύ τους ως ανταγωνιστές.

Ο Chtcheglov γράφει ότι:

«Όλοι ταλαντεύονται μεταξύ του συναισθηματικά ακόμα-ζωντανού παρελθόντος και του ήδη πεθαμένου μέλλοντος.»

Η μαγεία αντιμετωπίζει το ίδιο δίλημμα. Η απάντηση πρέπει να βρεθεί εδώ Τώρα.

Μπορεί να βρίσκονται «όλα στο αυγό» αλλά το αυγό έχει εκκολαφθεί, ο Αιώνας δονείται μπροστά μας, στα παιδιά της βόμβας, σαν μια θερμή καταχνιά, σαν οργασμός, σαν Αποκάλυψη. Έτσι, αντί να αναμασούμε το παρελθόν σαν ένα γεράκι που ταΐζει να νεογνά του, ξερνώντας αποκόμματα της βιογραφίας που δεν αφομοιώθηκε, ας οριοθετήσουμε το κυνηγετικό πεδίο της ματιάς μας και ας αφήσουμε τη νέα γενιά να δοκιμάσει τη δύναμη των φτερών της.

Η μαγεία έχει μείνει πολύ καιρό στη φωλιά της ξεδιαλέγοντας τα κόκαλα. Αν και τα παλαιά οστά πρέπει να τιμώνται, είναι κακή τροφή. Είναι καιρός να ξαναχτίσουμε τους υψηλούς πύργους και θρεμμένοι με αίμα να εμπνεύσουμε αυτή τη γενιά να πετάξει ψηλά στο κενό.

Η μαγεία πρέπει να εκδηλωθεί στη μορφή. Το Αβαείο πρέπει να ξαναχτιστεί στο όνειρο στην πράξη με τούβλα και κονίαμα. Το εξωτερικό Αβαείο είναι χτισμένο στην εικόνα του εσωτερικού Αβαείου και όταν οι πόρτες ανοίξουν διάπλατα θα οδηγήσουν ως εκ θαύματος στην άγρια υγεία, όπου είμαστε γυμνοί και φλεγόμενοι. Έτσι Μαγεία [magick] αποκαλύπτεται σε τελική ανάλυση ως μαγική τέχνη [witchcraft]. Η ιερή αρχιτεκτονική και αναλογία του Αβαείου αποκαλύπτεται πως είναι το απόκρυφο μυστικό της φύσης και το Αβαείο πρέπει να οικοδομηθεί στην εικόνα Της.