Το Αληθινό Θέλημα, Μέρος Ι: Η Θέληση έναντι της Επιθυμίας

Η Θέληση έναντι της Επιθυμίας

Η Θέληση (στο πρωτότυπο: Will) και η Επιθυμία (στο πρωτότυπο: Want) δεν είναι απλά δύο ιδέες. Η θέληση και η επιθυμία είναι δυο θεμελιώδεις τρόποι ύπαρξης στον κόσμο. Νόμος μας ως Θελημίτες είναι «Κάνε αυτό που θέλεις», μοναδικό μας καθήκον και δικαίωμα είναι να βρούμε και να πραγματώσουμε αυτό το Θέλημα. Ό Άλιστερ Κρόουλι συχνά διέκρινε το Θέλημα –που συχνά ονομάζεται Αληθινό Θέλημα- από την επιθυμία. Για παράδειγμα, έγραψε ότι σκοπός κάθε ατόμου είναι «η ανακάλυψη του Αληθινού του Θελήματος (όπως διακρίνεται από τα συνειδητά του ιδεώδη ή επιθυμίες) από κάθε άτομο».¹ «Θα πρέπει να είναι σαφές ότι το ‘Κάνε αυτό που θέλεις’ δεν σημαίνει ‘Κάνε αυτό που σου αρέσει’. Είναι η αποθέωση της Ελευθερίας αλλά επίσης ο αυστηρότερος δυνατός δεσμός.»² ‘Κάνε αυτό που θέλεις δε σημαίνει Κάνε όπως σε ευχαριστεί, αν και υποδηλώνει αυτό το βαθμό χειραφέτησης, που δεν είναι πλέον δυνατό σε κάποιον να πει ότι μια δεδομένη δράση είναι ‘λάθος’ a priori. Κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα –και είναι ένα απόλυτο δικαίωμα- να εκπληρώσει το Αληθινό του Θέλημα.»³ «Θα φανεί ότι η διατύπωση – ‘Κάνε αυτό που θέλεις θα είναι το σύνολο του Νόμου’ δεν έχει σε τίποτα να κάνει με το ‘Κάνε όπως επιθυμείς’. Είναι πιο δύσκολο να συμμορφωθείς με τον Νόμο του Θελήματος από το να ακολουθήσεις δουλικά μια σειρά νεκρών κανόνων.» ⁴

Η Θέληση και η επιθυμία είναι δύο τρόποι ύπαρξης. Αναλογούν στην αντίθεση ανάμεσα στο «Είμαι» και στο «έχω».⁵ Στην καθημερινή ζωή κυριαρχούμαστε από τον τρόπο της επιθυμίας ή του ‘έχω’, καταλήγοντας να χάσουμε επαφή με τη Θέληση ή το ‘Υπάρχω’. Αυτός ο συνηθισμένος τρόπος ύπαρξης, το να επιθυμείς και να έχεις, μπορεί να παρομοιαστεί με μια οριζόντια γραμμή: προσπαθούμε διαρκώς να επιτύχουμε τις επιθυμίες μας, να έχουμε όλο και περισσότερα πράγματα. Αυτή είναι η φυσική κατάσταση όλων μας, η «αμύητη» κατάσταση του διαρκούς αγώνα για την απόκτηση όλο και περισσότερων πραγμάτων. Η κοινωνία μας βομβαρδίζει απ’ όλες τις κατευθύνσεις με το μήνυμα ότι η εκπλήρωση επιτυγχάνεται με το να έχουμε όλο και περισσότερα.

Οι επιθυμίες μας είναι ατελείωτες – υπάρχουν πάντα περισσότερα για να συσσωρεύσουμε. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στον παροξυσμό της συσσώρευσης πλούτου και υλικών αγαθών: θέλουμε το πιο σύγχρονο εξοπλισμό, τα πιο γρήγορα αυτοκίνητα και τα πιο εντυπωσιακά ρούχα. Μπορεί επίσης να φανεί στην επιθυμία του κοινωνικού στάτους ή της εξουσίας, έτσι ώστε αποζητούμε να έχουμε ετικέτες και τίτλους που αντανακλούν την αυθεντία μας… «Είμαι Διευθύνων Σύμβουλος», «Έχω διδακτορικό», «Είμαι 7^ου βαθμού» ή «Είμαι Αρχιερέας». Η στάση της επιθυμίας εκτείνεται και στις σχέσεις: όσος περισσότερους φίλους έχουμε στο Facebook τόσο το καλύτερο! Η κτητικότητά μας εμφανίζεται και στις προσωπικές μας σχέσεις – έχει ενσωματωθεί ακόμα και στη γλώσσα που χρησιμοποιούμε όπως «Έχω φίλο» ή «έχω σύζυγο». Το επιθυμώ/έχω μπορεί να είναι πιο αδιόρατο στη συσσώρευση γνώσης. Θέλουμε να έχουμε σοφία, έτσι συσσωρεύουμε γεγονότα – αυτός που θα μπορέσει να απαριθμήσει τις περισσότερες αντιστοιχίες του Δέντρου της Ζωής είναι σίγουρα ο σοφότερος! Ακόμα και η πνευματικότητά μας δεν προστατεύεται από αυτόν τον φαύλο τρόπο ύπαρξης. Συγκεντρώνουμε (και μερικές φορές διαβάζουμε) ατέλειωτα ράφια βιβλίων που όλα μαζί θα μπορούσαν εύκολα να μας συντρίψουν με το βάρος τους, αγωνιζόμαστε να αποκτήσουμε τα πιο περίτεχνα και όμορφα τελετουργικά σκεύη για τους ναούς μας, συγκεντρώνουμε μια γιγαντιαία εγκυκλοπαίδεια γνώσης τυπικών και πνευματικών δογμάτων… μιλάμε ακόμα και για το σκοπό της θρησκείας ως κατοχή! Αυτές είναι οι απόλυτες «επιθυμίες»: ζητάμε να αποκτήσουμε το Ιερό Δισκοπότηρο ή να βρούμε τη Φιλοσοφική Λίθο και λέμε ότι «έχουμε» ένα Αληθινό Θέλημα. Η απορρόφησή μας σ’ αυτή την οριζόντια διάσταση ύπαρξης δεν γνωρίζει όρια σε οτιδήποτε έχει να κάνει με την απροσμέτρητη πληθώρα των «επιθυμιών».

Η σύγχρονη εποχή της τεχνολογίας μας έχει προμηθεύσει τα μέσα για να έχουμε όλο και περισσότερο από κάθε τι που θέλουμε – φίλους μέσω των σελίδων κοινωνικής δικτύωσης, πληροφορίες μέσω των μηχανών αναζήτησης, και όλη την τροφή που θα μπορούσαμε ποτέ να θέλουμε σε ένα σούπερ μάρκετ (και τα λοιπά, ad infinitum). Σε αντίθεση με αυτό, ένα θεμελιώδες χαρακτηριστικό της σύγχρονης εποχής μας είναι η εξάπλωση της δυσαρέσκειας και της απογοήτευσης. Έχουμε σπίτια με θέρμανση και υδραυλικά που θα ζήλευαν οι βασιλιάδες περασμένων εποχών, και όμως δεν είμαστε ικανοποιημένοι. Έχουμε 500 φίλους στο Facebook και όμως είμαστε μόνοι. Διασχίζουμε τον αέρα σε μεταλλικές κατασκευές με ασύλληπτες ταχύτητες, όμως είμαστε ανυπόμονοι. Αν το καλοσκεφτούμε, τι ελπίζουμε όλοι μας να κερδίσουμε από αυτή την ανελέητη επιδίωξη των επιθυμιών μας και τη συγκέντρωση περισσότερων αποκτημάτων; Πηγάζει από αυτή τη βαθιά υποβόσκουσα αίσθηση ότι κάτι λείπει από τη ζωή μας, παρ’ όλα τα πράγματα που έχουμε. Υπάρχει μια τρύπα και αυτή η τρύπα είναι γεμάτη πράγματα, είτε πρόκειται για υλικά αντικείμενα είτε για γνώση είτε για οτιδήποτε άλλο. Αναζητούμε την αίσθηση της αληθινής εκπλήρωσης αλλά το κυνήγι των επιθυμιών μας δεν μας έχει φέρει πιο κοντά στο στόχο μας. Στην πραγματικότητα, όλος ο αγώνας μας προς το να «έχουμε» μας κάνει όλο και πιο δυσαρεστημένους: γιατί για κάθε τι που έχουμε, αποκτούμε επίσης και το φόβο να το χάσουμε. Έχουμε τα πάντα ανάποδα: η εμμονή μας στις επιθυμίες μας είναι η πηγή της έλλειψης. Είναι η πηγή του άγχους μας, της μοναξιάς μας, του κενού μας, της έλλειψης νοήματος και της αίσθησης της έλλειψης αυθεντικότητας που προσπαθούμε να σβήσουμε, αποκτώντας τα αντικείμενα της επιθυμίας μας. Θέλουμε να είμαστε αληθινά και αυθεντικά ζωντανοί, και όμως –παραδόξως- έχουμε τα χέρια μας τόσο γεμάτα με τα «θέλω» μας και τα «έχω» μας που μένουμε τελικά με εντελώς άδεια χέρια.

Μπροστά σ’ αυτή την παραληρηματική απορρόφησή μας στον τρόπο της επιθυμίας, μπορεί να φανεί ότι δεν υπάρχει κανένας άλλος πιθανός τρόπος ύπαρξης στον κόσμο. Σε αντίθεση με την οριζόντια λειτουργία της απασχόλησης με τις επιθυμίες, υπάρχει η κάθετη διάσταση του Αληθινού Θελήματος, της Ύπαρξης. Αξίζει να σημειωθεί ότι η λέξη «ύπαρξη» [being] στα Ελληνικά είναι «το ον», που μας δίνει τη λέξη «οντολογία» (τη μελέτη του είναι) και ένα αρχαίο όνομα του ήλιου ήταν «Ων», όπως αναφέρεται στη Γνωστική Λειτουργία.⁶ Η απαστράπτουσα δόξα του Ηλιακού φωτός αποτελεί το κατάλληλο σύμβολο του τρόπου του Είμαι ή του Αληθινού Θελήματος σε αντίθεση με το συγκεχυμένο ψαχούλεμα στο σκοτάδι του τρόπου του επιθυμώ. Για να βρούμε μια αίσθηση του εαυτού που δεν είναι άδεια και πλαστή, δεν χρειαζόμαστε περισσότερες επιθυμίες και περισσότερα αποκτήματα, ούτε περισσότερες πεποιθήσεις και περισσότερη γνώση. Χρειαζόμαστε ένα ριζικό αναπροσανατολισμό του τρόπου με τον οποίο υπάρχουμε στον κόσμο, έναν τρόπο με τον οποίο γινόμαστε αυτό που είμαστε. Αυτό είναι που εμείς του Θελήματος ονομάζουμε Αληθινό Θέλημα. Αξίζει επίσης να σημειωθεί, τουλάχιστον για τους αποκρυφιστές και τους Τέκτονες, ότι η λέξη «αναπροσανατολίζομαι» σημαίνει ‘ξαναβρίσκω τη σχετική μου θέση’ και ετυμολογικά σημαίνει «στρέφομαι προς την Ανατολή», ‘ανα-προσανατολίζομαι’. Αναπροσανατολιζόμαστε στην Ανατολή, στον τόπο του ανατέλλοντος Ηλίου, κι αυτό είναι ένας συμβολικός τρόπος για να πούμε ότι αναπροσανατολιζόμαστε στην κατεύθυνση του τρόπου του Είναι ή του Αληθινού Θελήματος ενθυμούμενοι, τρόπος του λέγειν, την αστρική μας φύση.

Αυτή η κάθετη λειτουργία του ‘Είμαι’ μας δείχνει συμβολικά ότι δεν αγωνιζόμαστε απλά για όλο και περισσότερα όπως στον οριζόντιο τρόπο της επιθυμίας. Αντίθετα, εκτεινόμαστε προς τα άνω, προς μια ανώτερη έκφραση του εαυτού μας και προς τα κάτω, προς μια βαθύτερη κατανόηση του εαυτού μας. Στο Ιερό Βιβλίο μας έχει γραφτεί «Οι Μύστες μου στέκονται όρθιοι, το κεφάλι τους πάνω από τους ουρανούς, τα πόδια τους κάτω από τις κολάσεις».⁷ Αντί να κυνηγάμε την αφθονία μέσω της επιθυμίας και της απόκτησης πραγμάτων, αναζητούμε την αφθονία του να Είμαστε ο εαυτός μας -ο Αληθινός Εαυτός μας- όλο και πληρέστερα, Λειτουργούμε σε αυτή την κάθετη διάσταση του Αληθινού Θελήματος, η θρησκεία δεν είναι κάτι που υιοθετούμε ή «έχουμε» - είναι θρησκευόμενο ολόκληρο το Είναι μας. Το να είμαστε παρόντες σ’ αυτή την κάθετη διάσταση του Αληθινού Θελήματος σημαίνει να είμαστε αυθεντικά θρησκευόμενοι.

Η μωρία των προσπαθειών μας να κερδίσουμε ικανοποίηση ης επιδίωξης συνειδητών μας επιθυμιών απεικονίζεται από το Φροϋδικό μοντέλο της ψυχής σαν ένα παγόβουνο. Πάνω από το νερό υπάρχει η κορυφή του παγόβουνου: η αίσθηση του εαυτού μας ή εγώ και οι συνειδητές μας επιθυμίες. Κάτω από την επιφάνεια του νερού βρίσκεται η απεραντοσύνη της υπόλοιπης ψυχής μας, το ασυνείδητο. Κατά την απορρόφησή μας στις συνειδητές μας επιθυμίες, αφήνουμε ένα μικρό μέρος του εαυτού μας να υπαγορεύει την κατεύθυνσή μας. Το μεγαλύτερο μέρος του εαυτού που βρίσκεται κάτω από το νερό, το ασυνείδητο, μένει απαρατήρητο και δυσαρεστημένο. Το να αναπροσανατολιστούμε στο ‘Θέλω’ αντί στο ‘επιθυμώ’, στο Είμαι αντί στο έχω, σημαίνει να επιδιώξουμε να συμπεριλάβουμε και να εκφράσουμε το σύνολο του εαυτού. Σημαίνει να πραγματώσουμε την τεράστια δύναμη και το δυναμικό που βρίσκεται εν υπνώσει και ανεκμετάλλευτο όσο παραμένουμε στην οριζόντια διάσταση της επιθυμίας και του έχω. Στην πραγματικότητα, ο Κρόουλι ο ίδιος παρομοίασε τον Άγιο Φύλακα Άγγελο⁸ και το Αληθινό Θέλημα⁹ με το ασυνείδητο. Έγραψε «η σύνεση είναι στην πραγματικότητα κοινή σε όλους τους ανθρώπους: είναι η ιδιότητα του Ασυνείδητου η Παντογνωσία του οποίου ταιριάζει με την Παντοδυναμία του». Το πρόβλημα είναι ότι σχεδόν σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, επιμένει να παρεμβαίνει η Νόηση… Θυμηθείτε ότι το Εγώ δεν είναι στ’ αλήθεια το κέντρο και το στέμμα του ατόμου – στην πραγματικότητα, το όλο πρόβλημα προκύπτει από τον ψευδή ισχυρισμό ότι είναι έτσι.¹⁰ Μπορεί να ειπωθεί ότι, από ψυχολογικής απόψεως, ο τρόπος της επιθυμίας και του ‘έχω’ μας κρατά σε μια διαρκή κατάσταση σύγκρουσης ανάμεσα στο εγώ/συνειδητό και στο ασυνείδητο. Ο τρόπος της Θέλησης ή του ‘Είμαι’ περιλαμβάνει μια αρμονική ευθυγράμμιση ανάμεσα στο συνειδητό και το ασυνείδητο. Ο Κρόουλι γράφει: «Ο άνθρωπος του οποίου η συνειδητή θέληση βρίσκεται σε αντίθεση με το Αληθινό του Θέλημα, σπαταλά τη δύναμή του. Δεν μπορεί να ελπίζει ότι θα επηρεάσει το περιβάλλον του ικανοποιητικά. Ο Άνθρωπος που πράττει το Αληθινό του Θέλημα έχει με το μέρος του την αδράνεια του Σύμπαντος».¹¹

Η ζωή του ίδιου του Άλιστερ Κρόουλι χρησιμεύει ως ένα αρχετυπικό πρότυπο αυτού του ριζικού αναπροσανατολισμού από τον τρόπο του επιθυμώ και έχω σε αυτόν του Θέλω και Είμαι. Αυτό συνέβη στο «Όραμα της Θλίψης» το 1897 για το οποίο γράφει στις «Εξομολογήσεις» του:

«Η αφορμή ήταν μια επίθεση της ασθένειας. Δεν ήταν τίποτε σοβαρό και είχα συνηθίσει από καιρό να περιμένω να πεθάνω πριν την ενηλικίωσή μου. Αλλά για τον ένα ή τον άλλο λόγο βρήκα τον εαυτό μου αναγκασμένο να διαλογιστεί πάνω στο γεγονός της θνητότητας. Μου είχε εντυπωθεί ότι δεν είχα καιρό για χάσιμο. Δεν υπήρχε ο φόβος του θανάτου ή κάποιου πιθανού «επέκεινα», αλλά με συγκλόνιζε η ιδέα της ματαιότητας κάθε ανθρώπινης προσπάθειας. Ας υποθέσουμε, είπα στον εαυτό μου, ότι κάνω μια μεγάλη διπλωματική επιτυχία και γίνομαι πρεσβευτής στο Παρίσι. Δεν υπήρχε τίποτα καλό σε αυτό – δεν μπορούσα καν να θυμηθώ το όνομα του πρεσβευτή εκατό χρόνια πριν. Και πάλι, ήθελα να γίνω μεγάλος ποιητής. Ορίστε λοιπόν, βρισκόμουν σε ένα από τα δύο μέρη της Αγγλίας που ειδικεύονταν στους ποιητές, αλλά μόνο ένα ασήμαντο κλάσμα τριών χιλιάδων κατοίκων ήξεραν κάτι για έναν τόσο μεγάλο άνδρα όπως ο Αισχύλος. Δεν ήμουν επαρκώς φωτισμένος για να καταλάβω ότι η φήμη του ανθρώπου λίγο έως τίποτα είχε να κάνει με την πραγματική επιτυχία του, ότι η απόδειξη της ικανότητάς του βρίσκεται στην αόρατη επιρροή που είχε πάνω σε γενεές ανθρώπων. Η φαντασία μου πήγε ένα βήμα πιο πέρα. Ας υποθέσουμε ότι έκανα περισσότερα απ’ όσα ο Καίσαρας ή ο Ναπολέων σε μια γραμμή, ή ότι απ’ ότι ο Όμηρος και ο Σαίξπηρ σε μια άλλη – η δουλειά μου θα ακυρώνονταν αυτόματα όταν η γη κατέληγε να γίνει ακατοίκητη για τους ανθρώπους. Δεν μπήκα σε ξεκάθαρη έκσταση σ’ αυτόν τον διαλογισμό, αλλά γεννήθηκε μέσα μου μια πνευματική συνειδητότητα που αντιστοιχούσε σε αυτό που χαρακτηρίζει το Όραμα της Συμπαντικής Θλίψης, όπως έμαθα να το αποκαλώ αργότερα. Στη Βουδιστική φρασεολογία, αντιλήφθηκα την Πρώτη Ευγενή Αλήθεια - Sabbé Pi Dukkham – τα πάντα είναι θλίψη. Αλλά αυτή η αντίληψη περιορίζονταν στα συνήθη πεδία της ανθρώπινης συνειδητότητας. Η μωρία οποιασδήποτε εργασίας βασίζεται πάνω στη φυσική συνέχεια ήταν εμφανής. Αλλά αυτή τη στιγμή δεν είχα κανένα λόγο να υποθέσω ότι η ίδια κριτική εφαρμόζονταν σε κάθε υπερβατικό σύμπαν. Διατυπώνω το θέλημά μου περίπου ως εξής: «Πρέπει να βρω ένα υλικό με το οποίο να εργαστώ, που θα είναι απρόσβλητο από τις δυνάμεις της αλλαγής.» Υποθέτω ότι δεχόμουν ακόμα τη Χριστιανική μεταφυσική με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Είχα την ικανοποίηση ότι είχα δραπετεύσει από τη θρησκεία στον κόσμο. Τώρα βρήκα ότι δεν υπήρχε καμιά ικανοποίηση εδώ. Δεν μου αρκούσε το να εκμηδενιστώ. Τα πνευματικά γεγονότα ήταν τα μόνα πράγματα που άξιζαν τον κόπο. Ο εγκέφαλος και το σώμα δεν άξιζαν παρά μόνο ως όργανα της ψυχής.»

Βλέπουμε ότι ο Κρόουλι ήθελε να γίνει ένας μεγάλος ποιητής, ένας μεγάλος διπλωμάτης, ένας μεγάλος σκακιστής… όμως όλα αυτά τα πράγματα βρέθηκαν, ας πούμε, ελλιπή. Απέστρεψε το βλέμμα του από την κατοχή αυτών των τίτλων και στράφηκε προς την πνευματική επίτευξη, και τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Κατά το ξεκίνημά του πάνω στο κάθετο μονοπάτι, οδηγήθηκε στην ανακάλυψη του Αληθινού του Θελήματος. Μια παράλληλη ιστορία μπορεί να βρεθεί στη ζωή του Σιντάρτα Γκαουτάμα ο οποίος –βλέποντας έναν γέροντα, έναν άρρωστο και ένα νεκρό και κατόπιν έναν γιόγκι- παραιτήθηκε από τη δυνατότητα να είναι βασιλιάς και να έχει όλες τις υλικές ανέσεις του κόσμου και έστρεψε την προσοχή του προς την αφύπνιση. Βρήκε την απάντηση στη βασανιστική δυσαρέσκειά του για τον πόνο του κόσμου στη φώτιση, στην κάθετη διάσταση του να γίνει αυτός που ήταν πραγματικά, ένας αφυπνισμένος, ένας Βούδας.

Αυτά είναι δύο ιδιαίτερα καλά παραδείγματα, επειδή ήταν άνθρωποι – όχι υπερβατικοί θεοί ή ημίθεοι ή μυθικοί ήρωες – που εκπροσωπούν τις δυνατότητες πραγμάτωσης του δυναμικού που είναι διαθέσιμο σε όλους εμάς ως άνδρες και γυναίκες. Ο Γουίλιαμ Μπλέϊκ περιέγραφε συνοπτικά αυτή τη στάση όταν έγραφε: «Όλες οι θεότητες κατοικούν στο ανθρώπινο στήθος»¹² και, όπως λέει στην κορυφή της δήλωσής μας για τα δικαιώματα του ανθρώπου, “There is no god but man” - «Δεν υπάρχει θεός αλλά άνθρωπος».¹³

Για να συνοψίσουμε, υπάρχει μια οριζόντια διάσταση ύπαρξης του «επιθυμώ» που χαρακτηρίζεται από την ενασχόληση με το «έχω» ή τα αποκτήματα, είτε πρόκειται για υλικά πράγματα, είτε για γνώση είτε για άλλους ανθρώπους. Προσπαθούμε να κατευνάσουμε την ανησυχία μας για την αίσθηση του κενού μέσω της επιδίωξης των «επιθυμιών» μας, που με ειρωνικό τρόπο μας αφήνουν ακόμα πιο άδειους και πλαστούς. Για να υπερβούμε αυτή την κατάσταση, δεν χρειαζόμαστε περισσότερες «επιθυμίες» ή μια νέα συγκεκριμένη «επιθυμία», αλλά αντίθετα χρειαζόμαστε έναν ριζικό αναπροσανατολισμό της ίδιας μας της ύπαρξης προς την κάθετη διάσταση της Θέλησης (ή Αληθινού Θελήματος) η οποία χαρακτηρίζεται από την εστίαση στο «Είμαι» αντί στο «έχω». Η διαδικασία της μετάβασης από την επιθυμία στη Θέληση, από το έχω στο Είμαι, από το οριζόντιο στο κάθετο, παρουσιάζεται συμβολικά ή αρχετυπικά στη ζωή του Άλιστερ Κρόουλι, ειδικότερα στην εμπειρία του «Οράματος της Θλίψης».

"Όλα εξαρτώνται από τη δική σας αποδοχή αυτού του νέου νόμου και δεν σας ζητείται να πιστέψετε τίποτα ή να δεχτείτε μια σειρά από ανόητους μύθους κατώτερους του πνευματικού επιπέδου του αγριάνθρωπου και του ηθικού επιπέδου ενός ναρκομανούς. Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να είστε ο εαυτός σας, να κάνετε το θέλημά σας και να χαίρεστε.»

-Άλιστερ Κρόουλι, «Ο Νόμος της Ελευθερίας".

Βιβλιογραφία:

1 “The Constitution of the Order of Thelemites.”

2 “Liber II: The Message of the Master Therion.”

3 “The Method of Thelema”

4  Οκτώ Διαλέξεις Πάνω στη Γιόγκα, “Yama.”

5 Δες το βιβλίο του Erich Fromm «Να Έχω ή να Είμαι;»

6 “…ο Κύριός μας και Πατέρας μας Ήλιος που ταξιδεύει στους ουρανούς με το όνομά του ΟΝ.”

7 “Liber Tzaddi vel Hamus Hermeticus,” γραμμή 40.

8 “Ο Άγιος Φύλακας Άγγελος είναι το Ασυνείδητο Πλάσμα του Εαυτού – ο Πνευματικός Φαλλός.” -Liber Samekh.

9 “Το Βασίλειο του Μαλκούθ, η Παρθένος Νύφη και το Παιδί είναι ο Νάνος-Εαυτός, η Φαλλική συνειδητότητα, που είναι η αληθινή ζωή του Ανθρώπου πέρα από τα «πέπλα» των ενσαρκώσεών του. Πρέπει να ευχαριστήσουμε τον Φρόυντ –και ιδιαίτερα τον Γιουγκ» που διατύπωσαν αυτό το μέρος του Μαγικού Δόγματος τόσο ξεκάθαρα, και επίσης για την ανάπτυξη της σύνδεσης του Θελήματος αυτού του ‘παιδιού’ με το Αληθινό ή Ασυνείδητο Θέλημα, καθώς και για τη διευκρίνιση του δόγματός μας του «Σιωπηλού Εαυτού» ή του «Άγιου Φύλακα Άγγελου». Έχουν βέβαια πλήρη άγνοια των μαγικών φαινομένων και δε θα μπορούσαν να εξηγήσουν όρους όπως το ‘Αυγοειδές’,

και θα μπορούσε σοβαρά να τους προσάψει

κανείς ότι δεν δηλώνουν πιο ανοιχτά ότι αυτό το Αληθινό Θέλημα δεν πρέπει να αποθαρρύνεται ή να καταπιέζεται, αλλά εντός των ορίων τους έχουν κάνει καταπληκτική δουλειά.» Νέο Σχόλιο στο Liber AL vel Legis III:22

10 Σχόλιο στο “Liber Cordis Cincti Serpente sub figura LXV.”

11 Magick in Theory & Practice, “Introduction,” part III, Theorems 8-9.

12 William Blake, The Marriage of Heaven and Hell.

13 “OZ: Liber LXXVII.”

………………………………….

* Ο Frater IAO131 είναι δημιουργός και συντάκτης του “Journal of Thelemic Studies”, συνδημιουργός του podcast “Speech in the Silence”, συγγραφέας του «Naturalistic Occultism” καθώς και πολλών δοκιμίων σε θέματα Φιλοσοφίας και Ψυχολογίας του Θελήματος και του Αποκρυφισμού, πολλά από τα οποία έχουν αναρτηθεί στην ιστοσελίδα http://iao131.com