Το Αληθινό Θέλημα, Μέρος IV: Ομαδικό-τητα / Αλληλεξάρτηση

Ομαδικό-τητα / Αλληλεξάρτηση

Ακριβώς όπως η Μοναχικό-τητα είναι ένα αναπόσπαστο γεγονός της ύπαρξής μας, το ίδιο είναι και το αναπόφευκτο γεγονός της συνεχούς ύπαρξής μας με άλλους ανθρώπους – η άλλη όψη του νομίσματος της Μοναχικό-τητάς μας είναι η Ομαδικό-τητά μας. Δεν είναι κάτι στο οποίο μπορούμε απλά να μπούμε ή να βγούμε, επειδή αποτελεί αναγκαίο και θεμελιώδες γεγονός της ύπαρξής μας στον κόσμο. Αν η Ομαδικό-τητα /Αλληλεξάρτηση είναι αναπόφευκτο γεγονός, θα μπορούσαμε επίσης να το κάνουμε καλά, δηλαδή να το κάνουμε αυθεντικά αντί μη-αυθεντικά. Το γεγονός της Αλληλεξάρτησής μας είναι, πιστεύω, μια από τις πιο αγνοημένες πλευρές της ανάπτυξης του Αληθινού Θελήματος και του Θελήματος συνολικά. Δεν μπορούμε να θεωρούμε ολοκληρωμένη την άποψη της ανάπτυξης του ατόμου που δεν λαμβάνει υπόψη το γεγονός ότι είμαστε ενσωματωμένοι, συνυφασμένοι και αλληλεπιδρούμε με άλλους. Στην πραγματικότητα, το γεγονός της Ομαδικό-τητάς μας καταδεικνύεται σε όλο το λογοτεχνικό σώμα του Θελήματος. Η Νουίτ δηλώνει «την αποκάλυψη της συντροφιάς του ουρανού»[1] και ότι «κάθε άντρας και κάθε γυναίκα είναι ένα αστέρι».[2] Ο Κρόουλι γράφει: «Η ‘συντροφιά του ουρανού’ είναι η Ανθρωπότητα, και η ‘αποκάλυψή’ της είναι η επιβεβαίωση της ανεξάρτητης θεότητας κάθε άντρα και κάθε γυναίκας!»[3] Κάθε ένας από εμάς είναι ένα αστέρι σύμφυτο στον «Ουρανό»[4] ή στο «Άπειρο Διάστημα».[5] Αυτή είναι η αναπόφευκτη πραγματικότητα της Αλληλεξάρτησής μας που συνυπάρχει ταυτόχρονα με την Ανεξαρτησία μας. Είμαστε «ένα Αστέρι στη Συντροφιά των Αστεριών»[6] και κάθε σκέψη που έχουμε, λόγος που λέμε και πράξη που κάνουμε, μας εγκαθιστά σε μια σχέση με άλλα αστέρια και με τον κόσμο ως σύνολο. Ακριβώς όπως εμείς είμαστε ανεξάρτητα όντα στη Μοναχικό-τητά μας, είμαστε αλληλεξαρτούμενα όντα στην Ομαδικό-τητά μας. Ο Κρόουλι γράφει: «Κάθε άτομο είναι ουσιαστικά επαρκές για τον εαυτό του. Αλλά δεν είναι ικανοποιητικό για τον εαυτό του μέχρι να εγκαταστήσει τον εαυτό του στη σωστή σχέση με το σύμπαν»[7] και «Είναι βέβαια φανερό, ακόμα και διανοητικά, ότι όλα τα φαινόμενα είναι αλληλένδετα και επομένως συνεπάγονται το ένα το άλλο».[8]

Ακριβώς όπως υπάρχει ένας αυθεντικός και ένας μη-αυθεντικός τρόπος να πραγματωθεί η Ανεξαρτησία ή η Μοναχικό-τητα κάποιου, έτσι υπάρχει και ένας αυθεντικός και μη-αυθεντικός τρόπος για να πραγματωθεί η Αλληλεξάρτηση και η Ομαδικό-τητα κάποιου. Είδαμε αυτή τη μη αυθεντική Μοναχικό-τητα να εκφράζεται στη συνεχή αλλά άκαρπη αναζήτηση έξω από τον εαυτό για τον κατευνασμό της δυσαρέσκειας, της κενότητας και του πόνου. Αντίθετα, η μη αυθεντική Ομαδικό-τητα εκφράζεται στην ψυχαναγκαστική απορρόφηση σε μια εγωιστική συμπεριφορά. Η αυθεντική Μοναχικό-τητα ματαιώνεται από την εσφαλμένη εξωστρέφεια και η αυθεντική Ομαδικό-τητα ματαιώνεται από την εσφαλμένη εσωστρέφεια. Το να αποκαλούμε τον εγωισμό μη αυθεντικό, μπορεί αρχικά να φανεί αντιφατικό προς Θελημικό δόγμα που προστάζει ότι η επιδίωξη του δικού μας Θελήματος είναι μοναδικό μας καθήκον, δικαίωμα και Νόμος. Δηλαδή, μπορεί να σκεφτεί κάποιος ότι το μοναδικό μας δικαίωμα και καθήκον να βρούμε και να κάνουμε το ατομικό και μοναδικό Αληθινό μας Θέλημα είναι εκ φύσεως εγωιστικό, όμως δεν είναι έτσι, καθώς παραβλέπει τη θεμελιώδη Ομαδικό-τητα ή Αλληλεξάρτηση της ύπαρξής μας. Πιστεύω ότι ακριβώς αυτός είναι ο λόγος που η Ομαδικό-τητά μας είναι μια πλευρά της ανάπτυξης του Αληθινού μας Θελήματος έχει παραβλεφθεί τόσο πολύ. Το γεγονός της Ομαδικό-τητάς μας επομένως αξίζει ιδιαίτερη προσοχή και αποσαφήνιση.

Όπως έχει δηλωθεί ήδη, η μη αυθεντική Ομαδικό-τητα εκφράζεται στην απορρόφηση σε μια εγωιστική στάση. Κάνοντάς το αυτό γινόμαστε υπερβολικά εσωστρεφείς και ενδιαφερόμαστε μόνο για τον εαυτό μας (ή γι’ αυτό που νομίζουμε ότι είναι ο «εαυτός» μας), και τελικό αποτέλεσμα είναι η αντικειμενοποίηση των άλλων ανθρώπων. Δηλαδή, όταν είμαστε σε μια κατάσταση μη αυθεντικής Ομαδικό-τητας, οι διαπροσωπικές μας σχέσεις υποβαθμίζονται σε αντικείμενα, και η μόνη τους αξία και το νόημα βρίσκονται στο να τα χρησιμοποιούμε για το προσωπικό μας όφελος και ευημερία. Για άλλη μια φορά, βρισκόμαστε βυθισμένοι σε έναν τρόπο του «επιθυμώ» που χαρακτηρίζεται από το «έχω» - οι άλλοι άνθρωποι είναι απλά «του» ή αντικείμενα προς χρήση και κατοχή. Σε μια μη αυθεντική πραγμάτωση της Ομαδικό-τητάς μας, ο Διαπροσωπικός μας τρόπος γίνεται Εγώ-Αυτό. Υποβαθμίζοντας τον άλλον σε αντικείμενο, ένα απλό «αυτό», αποτυγχάνουμε να δούμε ότι «κάθε άντρας και κάθε γυναίκα είναι ένα αστέρι».[9] Αρνούμαστε ότι αποτελούν όντα που έχουν επίγνωση του πόνου και της χαράς, της σύγχυσης και της διαύγειας, ακριβώς όπως εμείς. Αρνούμαστε ότι και αυτοί, επίσης, έχουν ένα Αληθινό Θέλημα που έχει ίσο δικαίωμα και καθήκον στην έκφραση, με το δικό μας. Έτσι, αυτός ο τρόπος μας είναι τρόπος του «έχω» με τη μορφή του χειρισμού, ακριβώς όπως κάνουμε και με τα άψυχα αντικείμενα. Δεν αντιμετωπίζουμε πλέον αυθεντικά και ειλικρινά ένα άλλο ζωντανό πλάσμα αλλά αντίθετα ένα απλό ρόλο στο δικό μας δράμα, ένα κομμάτι του κόσμου μάλλον παρά ένα αστέρι είναι κυρίαρχο στο δικό του ή το δικό της σύμπαν. Σε αντίθεση με το μη αυθεντικό Εγώ-Αυτό, η αυθεντική πραγμάτωση της Ομαδικό-τητάς μας εκφράζεται στον Διαπροσωπικό τρόπο του Εγώ-Εσύ.[10] Το να βλέπουμε τους άλλους ως «Εσύ» και όχι ως «αυτό» είναι διακριτικό χαρακτηριστικό της αυθεντικής πραγμάτωσης της Αλληλεξάρτησής μας. Όταν βλέπουμε τους άλλους ως «Εσύ», αναγνωρίζουμε ότι είναι αστέρια, ισότιμα με εμάς. Αυτή η ειλικρινής αντιμετώπιση αναγνωρίζεται όταν χαιρετούμε τους άλλους με τον Νόμο – δηλαδή, λέμε: «Κάνε το θέλημά σου θα είναι το σύνολο του Νόμου». Διατυπώνεται σε μια επιβεβαίωση σε δεύτερο πρόσωπο του Αληθινού Θελήματος του ατόμου στο οποίο μιλάμε. Αυτό το γεγονός μερικές φορές χάνεται όταν μειώνουμε το χαιρετισμό μας σε «93», αλλά το ίδιο μήνυμα μπορεί να χαθεί λέγονας όλη τη φράση. Είτε λέμε όλη τη φράση είτε απλά 93, αυτό που χρειάζεται είναι μια συνειδητή, σκόπιμη πράξη αναγνώρισης του άλλου ως Εσύ, ένα αστέρι όπως εμείς, όχι ένα απλό αντικείμενο. Αυτή η στάση είναι αυτό που εμείς ως Θελημίτες αποκαλούμε «Agape» ή «Αγάπη». Ξέρουμε ότι «Αγάπη είναι ο νόμος,

Δύο τρόποι πραγμάτωσης της Ομαδικό-τητας	1) επιθυμώ /έχω →	Μη αυθεντικός →	Εγώ - Αυτό →	Χειρισμός: Το να βλέπεις τους άλλους σαν αντικείμενα ή «του» προς χρήση/κατοχή
	2) Θέλω / Είμαι →	Αυθεντικός →	Εγώ - Εσύ →	Αγάπη: Βλέπεις και αποδέχεσαι τους άλλους όπως είναι

αγάπη υπό το θέλημα»[11] και ότι «Δεν υπάρχει άλλος δεσμός που μπορεί να ενώσει το διαχωρισμένο παρά η αγάπη: όλα τα άλλα είναι κατάρα».[12] Αυτή η Αγάπη συχνά ταυτίζεται με την Ελληνική λέξη «Agape» [Αγάπη], η οποία σε αντίθεση με την ερωτική αγάπη του Έρωτα και την αδελφική αγάπη της “Philia” [Φιλίας], αναφέρεται στη Θεία Αγάπη ή Αγάπη Άνευ Όρων. Στον Παλιό Αιώνα, αυτή η λέξη σήμαινε την Αγάπη του Θεού, και αυτό ισχύει ακόμα στον Νέο Αιώνα, εκτός μόνο του ότι επιβεβαιώνουμε πως «Δεν υπάρχει άλλος θεός από τον άνθρωπο».[13] Η Αγάπη του Θεού για μας είναι επομένως η Αγάπη του ενός προς τον άλλον άνευ όρων. Αυτή είναι μια Αγάπη που πάλλεται στην καρδιά της Ύπαρξης, τόσο του ενός όσο και του άλλου, επειδή αποτελεί αποδοχή των άλλων όπως είναι. Είναι η αναγνώριση του άλλου ως Εσύ, ως αστέρι, ως ένα Θεό που έχει εμπλακεί στη διαδικασία της γνώσης και εφαρμογής του Αληθινού Θελήματός του/της, ακριβώς όπως κι εσείς. Ο Κρόουλι γράφει: «Είμαστε αναπόφευκτα σύμμαχοι, ακόμα και ταυτόσημοι στην ποικιλία μας· το να ‘αγαπάμε ο ένας τον άλλον με φλεγόμενες καρδιές’ είναι μία από τις ουσιώδεις μας ποιότητες»[14] και πρέπει να «σεβόμαστε την ίση βασιλεία των άλλων. Πρέπει να αγαπάμε τον αδελφό βασιλέα με μεγάλο πάθος.»[15]

Τι μας εμποδίζει να έχουμε μια αυθεντική και αληθινή επικοινωνία με τον άλλον ως Εσύ αντί ως «αυτό»; Πώς μετακινούμαστε από τον τρόπο του «επιθυμώ», που κυριαρχείται από τον εγωισμό μας και χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι μεταχειριζόμαστε τους άλλους ως αντικείμενα, στον τρόπο του «Θέλω», που χαρακτηρίζεται από γνήσια επικοινωνία και εκτίμηση του άλλου ως ένα άλλο Είμαι με Θέληση; Πρώτα, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τις ιδέες των άλλων που εμποδίζουν την γνήσια αναγνώρισή τους από μέρους μας, και μετά χρειάζεται να υιοθετήσουμε μια στάση αυθεντικής Αγάπης για τον άλλον – δηλαδή, χρειαζόμαστε καθαρισμό και καθαγιασμό.

Προκειμένου να καθαρίσουμε τον εαυτό μας από αντιλήψεις που εμποδίζουν την αυθεντική πραγμάτωση της Ομαδικό-τητάς μας, πρέπει να λάβουμε υπόψη τους τρόπους με τους οποίους αντιλαμβανόμαστε τους ανθρώπους ανάλογα με τις αρέσκειές μας, τις απαρέσκειές μας και την αδιαφορία μας. Από συνήθεια, αντιδρούμε απέναντι στους άλλους με τρόπο που

καθορίζεται από το πόσο μας αρέσουν, δεν μας αρέσουν, μας αφήνουν αδιάφορους. Όταν μας αρέσουν μας ελκύουν, όταν δεν μας αρέσουν μας απωθούν, και όταν μας αφήνουν αδιάφορους παραμένουμε απαθείς προς αυτούς. Κάθε ένα από αυτά υποδηλώνει μία ανισορροπία που πρέπει να καθαριστεί, ας πούμε, προτού μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε ο ένας τον άλλον αυθεντικά. Κάτω από αυτές τις τρεις ανισορροπίες –την αρέσκεια, την απαρέσκεια και την αδιαφορία- βρίσκεται το γεγονός ότι ενεργούμε προς στους άλλους ανθρώπους και περιμένουμε από τους άλλους να ενεργήσουν σύμφωνα με τους προϊδεασμούς μας για αυτούς. Ακόμα και πριν να συναντήσουμε πραγματικά κάποιον, αρχίζουμε να σχηματίζουμε γνώμες ως προς τα χαρακτηριστικά τους, αν μας αρέσουν ή όχι, και πώς είναι πιθανό να ενεργήσουν απέναντί μας. Όσο περισσότερο αρχίζουμε να γνωρίζουμε ανθρώπους, η τάση να σχηματίζουμε μια αντίληψη για τους άλλους, γίνεται πιο έντονη. Αυτές οι προκαταλήψεις σχετικά με τους άλλους είναι ένας περιορισμός, τόσο γι’ αυτούς όσο και για εμάς τους ίδιους. Το να έχουμε μία αντίληψη ή μια εικόνα του άλλου, σημαίνει να βλέπουμε τη δική μας διαστρεβλωμένη εκδοχή γι’ αυτούς και όχι αυτούς τους ίδιους όπως είναι. Αυτές οι αντιλήψεις είναι μία μορφή «πόθου του αποτελέσματος» από την οποία πρέπει να «απελευθερωθούμε».[16] Ο Κρόουλι σχολιάζει ότι το να ελευθερωθούμε από τον πόθο του αποτελέσματος «Συνιστά ‘μη-προσκόλληση’».[17] Δεν πρέπει να προσκολλούμαστε στις ιδέες μας για το πώς μπορεί να είναι ή πώς θα μπορούσαν να είναι οι άνθρωποι. Με τον τρόπο αυτό σχηματίζουμε ένα περιορισμό γύρω από το άτομο, ένα κουτί, που είναι στατικό και άδικο και για τους δυο μας. Όταν είμαστε προσκολλημένοι σε μια ιδέα για το πώς είναι οι άνθρωποι (ή πως θα έπρεπε να είναι), αναστατωνόμαστε και ταραζόμαστε όταν αυτοί δεν ανταποκρίνονται στους προϊδεασμούς μας γι’ αυτούς. Επίσης, όταν προσκολλούμαστε σε μια ιδέα του άλλο, δεν τους επιτρέπουμε την ελευθερία να είναι τα δυναμικά όντα που είναι – δεν τους επιτρέπουμε να αλλάξουν και ξέρουμε ότι «Το Σύμπαν είναι Αλλαγή».[18] Το να μην αναγνωρίζουμε αυτό το θεμελιώδες χαρακτηριστικό του σύμπαντος αλλά και του καθένα και του κάθε τι μέσα σε αυτό συνεπάγεται ότι ζούμε σε μια διαστρεβλωμένη φαντασίωση που θα φέρει συνεχή ενόχληση και πόνο. Όπως γράφει ο Κρόουλι: «Το να αντιστέκεσαι στην αλλαγή σημαίνει να ζητάς τον πόνο»[19] Το να αντιστεκόμαστε στην αλλαγή σημαίνει να αποζητούμε την ταλαιπωρία επειδή βρίσκουμε ότι τα πράγματα δεν ταιριάζουν με αυτό που περιμέναμε να είναι, και σημαίνει ακόμα να ματαιώνουμε το Θέλημα του άλλου στη δυναμική έκφραση της Ύπαρξής τους. Αντίθετα, το να δεχόμαστε την αλλαγή σημαίνει να δεχόμαστε την Αγάπη – γράφει ο Κρόουλι «Το Σύμπαν είναι Αλλαγή· κάθε Αλλαγή είναι αποτέλεσμα μιας Πράξης Αγάπης· όλες οι Πράξεις Αγάπης περιέχουν Αγνή Χαρά.»[20] Ακόμα, γράφει: «Έχουμε αποδεχτεί την Αγάπη ως το μήνυμα της Αλλαγής, και η Αλλαγή είναι η Ζωή όλης της Ύλης που υπάρχει στο Σύμπαν. Και έχουμε δεχτεί την Αγάπη ως τον τρόπο της Κίνησης του Θελήματος για Αλλαγή. Για εμάς, κάθε πράξη, ως κάτι που συνεπάγεται Αλλαγή, είναι μια πράξη Αγάπης. Η Ζωή είναι ένας χορός απόλαυσης, ο ρυθμός της μια διαρκής έκσταση που δεν μπορεί ποτέ να κουραστεί ή να χάσει τη φρεσκάδα της.»[21] Αυτός είναι ένας υπαινιγμός για τη φύση της αυθεντικής Ομαδικό-τητας, της έκφρασης της Αγάπης αντί αυτής του εγωισμού.

Με την αναγνώριση της θεμελιώδους ισότητας του εαυτού και του άλλου, καθαρίζουμε τον εαυτό μας από τις διαστρεβλωμένες αντιλήψεις που μας εμποδίζουν να επιτύχουμε τη γνήσια πραγμάτωση της Ομαδικό-τητάς μας. Αυτό ξεκαθαρίζει τις παρανοήσεις και θέτει τα θεμέλια για το αντίστοιχο της κάθαρσης – δηλαδή, έχουμε απομακρύνει αυτό που εμποδίζει την αυθεντική μας Ομαδικό-τητα και τώρα πρέπει να καθαγιάσουμε τον εαυτό μας με την ενίσχυση εκείνων των ποιοτήτων που ενθαρρύνουν και διευκολύνουν μια αυθεντική Ομαδικό-τητα. Αν η μη αυθεντική πραγμάτωση της Ομαδικό-τητάς μας χαρακτηρίζεται από μια απορρόφηση σε αυτά που απασχολούν εμάς τους ίδιους, η αυθεντική πραγμάτωση της Ομαδικό-τητάς μας χαρακτηρίζεται από το ενδιαφέρον για τους άλλους. Αυτό έχει αποκαλεστεί με πολλούς τρόπους, όπως ως «συμπόνια» και «φιλανθρωπία», αλλά εμείς –ως Θελημίτες- το αποκαλούμε Αγάπη. Δεν είναι κάτι που θα πρέπει να καλλιεργηθεί προσεκτικά ενάντια σε όλες τις αντιξοότητες, αλλά είναι η θεμελιώδης φύση της αυθεντικής μας Ομαδικό-τητας. Χρειαζόμαστε μόνο να καθαρίσουμε τον εαυτό μας από αυτό που την εμποδίζει και να καλλιεργήσουμε αυτό που τη διευκολύνει, και κατόπιν η Αγάπη θα πηγάσει φυσικά, αυθόρμητα και χαρούμενα από τα βάθη της Ύπαρξής μας. Δηλαδή, ερχόμαστε να κατανοήσουμε την Αγάπη όχι ως μια επιλογή ή ως μια καλή ιδέα αλλά ως την εγγενή φύση του Αληθινού μας Θελήματος.

Έχουμε δει ότι το πρώτο βήμα προς την αυθεντική πραγμάτωση της Αλληλεξάρτησής μας είναι να δούμε τους ανθρώπους όπως είναι, όχι όπως εμείς ευχόμαστε ή νομίζουμε ότι είναι σύμφωνα με την αρέσκεια, την απαρέσκεια ή την αδιαφορία μας γι’ αυτούς. Έχουμε καθαρίσει την Αγάπη μας, τώρα πρέπει να την καθαγιάσουμε. Ένας πολύ πρακτικός τρόπος για να ξεκινήσουμε αυτή τη διαδικασία είναι να δούμε την ισότητα του εαυτού μας με τον άλλον. Αυτό γίνεται «βάζοντας τον εαυτό μας στη θέση του άλλου», όπως λέγεται συχνά. Αυτή η μέθοδος αναφέρεται στο “Liber Librae”, όπου έχει γραφτεί: «Μην είστε βιαστικοί στο να κρίνετε τους άλλους· πώς γνωρίζετε ότι αν ήσασταν στη θέση τους θα είχατε αντισταθεί στον πειρασμό; Και αν ακόμα συνέβαινε αυτό, γιατί περιφρονείτε κάποιον που είναι πιο αδύναμος από εσάς;»[22] Κάτω από αυτό βρίσκεται η αναγνώριση ότι ο άλλος είναι μία Ύπαρξη ακριβώς όπως κι εσείς: αγαπά και μισεί, κλαίει και χαίρεται, απογοητεύεται και ενθουσιάζεται, αγωνίζεται και επιτυγχάνει. Ο άλλος/η άλλη, όπως κι εσείς, είναι ένα αστέρι που προσπαθεί να εκπληρώσει το Θέλημά του/της και ασχολείστε αμφότεροι με τον ίδιο αγώνα, το ίδιο Μεγάλο Έργο. Όταν διαπερνούμε τα πέπλα που κατασκευάζουμε από συνήθεια γύρω από τον άλλον, καθαρίζοντας τη σκουριά που καλύπτει τον χρυσό, μπορούμε να ξεκινήσουμε να προσεγγίζουμε μια γνήσια, αυθεντική επικοινωνία με τον άλλον, ως Εσύ αντί ως «αυτό». Αυτή η στάση ενισχύεται κάθε φορά που χαιρετούμε τον άλλον λέγοντας «Κάνε το Θέλημά σου θα είναι το σύνολο του Νόμου».[23] Αναγνωρίζουμε το αστέρι μέσα τους, την Ύπαρξη που προσπαθεί να γίνει πλήρως ο εαυτός της. Πρέπει να αντιμετωπίζουμε τους συνανθρώπους μας ως αστέρια, όπως ένας άρχοντας θα αντιμετώπιζε έναν άλλον άρχοντα (δηλαδή με μεγάλο σεβασμό και θαυμασμό) και ως παιδιά που χαιρετούν παιδιά (δηλαδή με μεγάλο άνοιγμα και ζωτικότητα). Αυτή είναι η αυθεντική έκφραση της Ομαδικό-τητας, η διατύπωση του Εστεμμένου και Νικηφόρου Παιδιού στο Διαπροσωπικό επίπεδο, τρόπος του λέγειν. Αυτό είναι που λέει ο Κρόουλι όταν γράφει: «Βρες το εαυτό σου σε κάθε Αστέρι».[24] Πρέπει να αναγνωρίζουμε τον άλλον ως Εσύ, όχι ως ένα «αυτό» που καθορίζεται από τους δικούς μας προϊδεασμούς γι’ αυτό ανάλογα με τις αρέσκειες, τις απαρέσκειες και την αδιαφορία μας. Πρέπει να ανοίξουμε τον εαυτό μας στη μοναδική και δυνατή παρουσία του άλλου, όχι ως ένα αντικείμενο αλλά ως μία Ύπαρξη ίση με εμάς, δηλαδή ως ένα «Εσύ» και όχι απλά ως «αυτός», «αυτή» ή «αυτό». Με αυτόν τον τρόπο, ερχόμαστε σε μια θεμελιώδη υπαρξιακή αντίληψη της φύσης της Ύπαρξής μας, ότι είμαστε στη «συντροφιά του ουρανού»[25] – είμαστε μαζί με τους άλλους ανθρώπους. Αν και η αυθεντική έκφραση της Αγάπης είναι αυθόρμητη και φυσική, απειλείται διαρκώς με υποτροπή στη μη αυθεντική παραμόρφωση του εγωισμού. Πρέπει να είμαστε διαρκώς σε εγρήγορση, ζωσμένοι με τη μέθοδο του να βλέπουμε τον εαυτό μας σε κάθε αστέρι, στην αναγνώριση του άλλου ως «Εσύ» και όχι ως «αυτό», στην εκτίμηση του άλλου ως μία Ύπαρξη ίση με τη δική μας.

Αυτή η βιωματική επαφή, όχι ένα κομμάτι γνώσης, είναι που τρέφει τη χαρά της συμμετοχής σε στον κόσμο ως ένα αστέρι ανάμεσα σε αστέρια· είναι το αληθινό θεμέλιο της Συμπαντικής Αδελφότητας όπου αναγνωρίζουμε την αληθινή Θειότητα των άλλων και καλλιεργούμε την Αγάπη μας γι’ αυτούς. Όταν είμαστε αληθινά ικανοί να δούμε και να αναγνωρίσουμε στα βάθη της ύπαρξής μας ότι «κάθε άντρας και κάθε γυναίκα είναι ένα αστέρι, και ότι το θέλημα του κάθε ένα είναι το θέλημα του Θεού»,[26] τότε έχουμε ξεκινήσει την αυθεντική πραγμάτωση της Ομαδικό-τητάς μας. Με αυτό μπορεί ακόμα να βρούμε ότι επιδιώκουμε όχι μόνο τη βέλτιστη και αυθεντική πραγμάτωση του δικού μας δυναμικού αλλά επίσης το να δούμε άλλους ανθρώπους να πραγματώνουν το δικό τους δυναμικό. Θέλουμε να έρθουν στη γνώση και έκφραση του δικού τους Αληθινού Θελήματος. Η γνήσια ευημερία της ανθρωπότητας στο σύνολό της επιτυγχάνεται μέσω της αυθεντικής πραγμάτωσης του δυναμικού κάθε Ύπαρξης. Η Αληθινή Αγάπη εκφράζεται στην αναγνώριση της Ύπαρξης του άλλου και στην ελπιδοφόρα υλοποίηση του Αληθινού τους Θελήματος.

Μπορούμε τώρα να δούμε ότι το Αληθινό Θέλημα ως Στόχος της Ατραπού μας συμπεριλαμβάνει τόσο την αυθεντική Μοναχικό-τητά μας όσο και την αυθεντική Ομαδικό-τητά μας. Επιδιώκουμε τόσο το δικό μας Αληθινό Θέλημα όσο και το να περάσουμε από τη στρεβλή ανησυχία μας για όσα αφορούν εμάς σε μια Αγάπη των άλλων που εκφράζεται στην ενθάρρυνση της αυθεντικής εκπλήρωσης του δυναμικού τους, δηλαδή στην επίτευξη του δικού τους Αληθινού Θελήματος. Μόνο στην αυθεντική έκφραση τόσο της Μοναχικό-τητάς μας όσο και της Ομαδικό-τητάς μας μπορούμε να έρθουμε σε μία ολοκληρωμένη, συνολική πραγμάτωση της ολότητας της Ύπαρξής μας, του Αληθινού μας Θελήματος, «του Μεγάλου Έργου, του Summum Bonum, της Αληθινής Σοφίας και της Τέλειας Ευτυχίας».[27]

“Love and let love. Rejoice in every shape of love, and get thy rapture and thy nourishment thereof.”

«Αγάπησε και άφησε να αγαπήσουν. Να χαίρεσαι κάθε μορφή αγάπης, και από εκεί να παίρνεις την έκστασή σου και την τροφή αυτής.»
-Aleister Crowley, The Heart of the Master

Συμπέρασμα

Θα πρέπει να είναι προφανές ότι όλο αυτό το πλαίσιο δεν απαιτεί ούτε μεταφυσικά δόγματα ούτε θεωρίες μεταφυσικής. Οδηγηθήκαμε από το Ερώτημα που εγείρεται από την ίδια μας την ύπαρξη και η Απάντηση έρχεται από εκεί. Το Θέλημα δεν συνιστά μόνο μια επιστημονική θρησκεία αλλά μια εξανθρωπισμένη θρησκεία. Στον Αιώνα της Ίσιδας η εστίαση βρισκόταν στη Φύση, στον Αιώνα του Όσιρι η εστίαση ήταν ο Θεός, και τώρα στον Αιώνα του Ώρου η εστίαση είναι ο Άνθρωπος, το άτομο. Στόχος μας είναι η πληρέστερη έκφραση του εαυτού μας στο Αληθινό Θέλημα, η Ατραπός μας κατευθύνεται προς τη βαθύτερη ολότητα του εαυτού μας και η Κοινότητά μας δεν είναι ούτε το επέκεινα του Παραδείσου ούτε οι θεοί ή ημίθεοι σε κάποιο πεδίο «πέρα» από τον κόσμο αλλά μάλλον οι άντρες και οι γυναίκες εδώ στη Γη. Η αυθεντική μας Μοναχικό-τητα εκφράζεται στο Αληθινό μας Θέλημα και η αυθεντική μας Ομαδικό-τητα εκφράζεται στην Αγάπη, ή Agape, όπου βλέπουμε τον άλλον ως «Εσύ» αντί ως «αυτό», ως αντικείμενο προς κτήση ή χρήση – βιώνουμε και ενώνουμε τα δύο συμπληρωματικά γεγονότα της ύπαρξής μας σε κάθε περίπτωση. Μόνο έτσι μπορούμε να υποστούμε τον ριζικό αναπροσανατολισμό από τον τρόπο του «επιθυμώ» στον τρόπο του «Θέλω».

Είμαι ευγνώμων σε όλους όσους έφτασαν μέχρι αυτό το σημείο του δοκιμίου. Ελπίζω να κρατήσετε στην καρδιά σας, να θυμηθείτε και να εφαρμόσετε πραγματικά αυτό που περιγράφεται σ’ αυτό το κείμενο καθώς και σ’ αυτό που λέμε ο ένας στον άλλον:

Κάνε αυτό που θέλεις θα είναι το σύνολο του Νόμου. Αγάπη είναι ο νόμος, αγάπη υπό το θέλημα.

[Do what thou wilt shall be the whole of the Law. Love is the law, love under will.]

__________

[1] Liber AL vel Legis I:2.

[2] Liber AL vel Legis I:3.

[3] New Comment to Liber AL vel Legis I:2.

[4] Liber AL vel Legis I:21.

[5] Liber AL vel Legis I:22.

[6] “Liber XV: Ecclesiæ Gnosticæ Catholicæ Canon Missæ” also known as “The Gnostic Mass.”

[7] Magick in Theory & Practice, Introduction.

[8] New Comment to Liber AL vel Legis II:22.

[9] Liber AL vel Legis I:3.

[10] See Martin Buber’s I and Thou for a deeper discussion of I-It versus I-Thou.

[11] Liber AL vel Legis I:57.

[12] Liber AL vel Legis I:41.

[13] “OZ: Liber LXXVII.”

[14] New Comment to Liber AL vel Legis II:24.

[15] “The Comment Called D,” II:24.

[16] Liber AL vel Legis I:44.

[17] New Comment to Liber AL vel Legis I:44.

[18] The Heart of the Master.

[19] The Magical Record of the Beast 666, 6/2/1920, page 146.

[20] The Heart of the Master.

[21] New Comment to Liber AL vel Legis I:52.

[22] “Liber Librae sub figura XXX,” line 6.

[23] Liber AL vel Legis I:40.

[24] The Heart of the Master.

[25] Liber AL vel Legis I:2.

[26] The Equinox III:1 (The Blue Equinox), “The Tank.”

[27] “Liber XV: Ecclesiæ Gnosticæ Catholicæ Canon Missæ” also known as “The Gnostic Mass.”