Το Αληθινό Θέλημα, Μέρος ΙΙΙ: Μοναχικό-τητα / Ανεξαρτησία

Μοναχικό-τητα / Ανεξαρτησία

Η ουσιαστική μας Μοναχικό-τητα μας αποκαλύπτεται από το γεγονός ότι γεννιόμαστε μόνοι σ’ αυτόν τον κόσμο και πεθαίνουμε μόνοι. Καθώς ζούμε, η επίγνωσή μας –η ίδια μας η συνείδηση - είναι πάντοτε μόνο δική μας. Ποτέ δεν θα μπούμε πλήρως και ολοκληρωμένα στην προοπτική κάποιου άλλου. Το πλησιέστερο που μπορούμε να έχουμε είναι η συμπόνια και η ενσυναίσθηση. Αυτό το περιγράφει όμορφα ο Irvin Yalom, ένας υπαρξιακός ψυχολόγος, όταν γράφει, ότι πέρα από τη διαπροσωπική απομόνωση (απομόνωση από τους άλλους) και την ενδοπροσωπική απομόνωση (απομόνωση από πλευρές του εαυτού μας), «[υπάρχει] μια θεμελιώδης απομόνωση – μια απομόνωση τόσο από τα όντα όσο και από τον κόσμο – που πηγαίνει βαθύτερα από κάθε άλλη απομόνωση. Ανεξάρτητα από το πόσο κοντά βρισκόμαστε ο ένας στον άλλον, εξακολουθεί να υπάρχει ένα τελικό, αγεφύρωτο χάσμα: ο καθένας μας πρέπει να εισέλθει στην ύπαρξη μόνος του και να αποχωρήσει μόνος του.»[1] Αυτή η Μοναχικό-τητα αποτελεί ένα θεμελιώδες και αναπόφευκτο γεγονός της ύπαρξης στον κόσμο.

Το άγχος προκύπτει από την αντιμετώπιση της θνητότητάς μας, της απομόνωσής μας και της προφανούς έλλειψης νοήματος του γεγονότος ότι έχουμε ριχτεί σε ένα κόσμο, πάνω στις συνθήκες του οποίου φαίνεται να έχουμε ελάχιστο έλεγχο. Συνήθως, επιδιώκουμε να αποφύγουμε ή να παρηγορήσουμε τον εαυτό μας μέσω της επιθυμίας πραγμάτων. Νομίζουμε, ότι κατέχοντας πράγματα, ιδιαίτερα άλλους ανθρώπους, μπορούμε να υπερβούμε την ουσιώδη Μοναχικό-τητά μας. Ψάχνουμε έξω από τον εαυτό μας για κάτι που θα φιμώσει αυτό το βαθύτερο άγχος. Στη μη αυθεντική προσπάθειά μας να αντιμετωπίσουμε τη Μοναχικό-τητά μας, δυστυχώς διαιωνίζουμε την ίδια δυσαρέσκεια και τη δυστυχία που μας οδήγησαν αρχικά να αναζητήσουμε περισπασμούς και μηχανισμούς προσαρμογής. Για παράδειγμα, όσον αφορά τη σχέση μας με ένα σημαντικό σύντροφο, είμαστε διαρκώς σε επαγρύπνηση απέναντι σε κάθε ένδειξη ότι μπορεί να μας αφήσει στη Μοναχικό-τητά μας, και στη μετά, κατά συνέπεια, ενεργούμε περισσότερο βάσει του μη αυθεντικού άγχους μας και η σχέση μας δεν βασίζεται στον τρόπο του «Είμαι». Ακόμα και «έχοντας» έναν σημαντικό σύντροφο, αποζητούμε να κατέχουμε κάποιον ως μια συμβολική δήλωση ότι στην πραγματικότητα δεν είμαστε μόνοι. Δεν μπορούμε να νιώσουμε αυθεντικοί στη Μοναχικό-τητά μας˙ κατά συνέπεια, δεν μπορούμε να είμαστε μαζί με τους άλλους με έναν αυθεντικό τρόπο, μέχρι να απαλείψουμε το άγχος που προκύπτει φυσιολογικά από το να βρισκόμαστε στον τρόπο του «επιθυμώ» και «έχω» και αυτό αναπόφευκτα μας οδηγεί σε μη αυθεντικές σχέσεις με τους άλλους.

Στον πυρήνα του καθενός μας, η φθείρουσα αίσθηση της δυσαρέσκειας προκαλεί μέσα μας ένα ερώτημα. Το ερώτημα δεν είναι ένα διανοητικό, λογικό, προφορικό ερώτημα, αλλά προκύπτει από τη βάση της ύπαρξής μας – δηλαδή, το ερώτημα εγείρεται πριν από οποιαδήποτε διατύπωση. Το ερώτημα το θέτει η ίδια η ύπαρξή μας και η διατύπωση έρχεται μετά από αυτό το γεγονός. Όταν διατυπωθεί το ερώτημα, παίρνει τη μορφή «Ποιο είναι το νόημα της ζωής μου;» ή «Ποιος είναι ο σκοπός της ζωής» ή «Για ποιο σκοπό;». Η ερώτηση δεν θα απαντηθεί ποτέ από μια προφορική, ορθολογική εκφορά του τύπου «το νόημα της ζωής είναι αυτό ή εκείνο». Το ερώτημα ξεπήδησε από τα βάθη της ύπαρξής μας και η απάντηση πρέπει να προέρχεται από το ίδιο επίπεδο με το ερώτημα. Η απάντηση δεν διατυπώνεται, βιώνεται. Η απάντηση είναι το Αληθινό Θέλημα – αλλά αυτές είναι μόνο λέξεις. Το άκουσμα και η κατανόηση αυτών των λέξεων δεν δίνει την απάντηση, απλά δείχνει προς αυτήν. Η απάντηση είναι ένας ριζικός αναπροσανατολισμός της ύπαρξής μας από τον τρόπο του «έχω» στον τρόπο του «είμαι», από τη μη αυθεντική και περιορισμένη πραγμάτωση του δυναμικού μας στην αυθεντική και πλήρη πραγμάτωση του δυναμικού μας. Η απάντηση στο ερώτημά μας είναι το Θέλημά μας, δηλαδή, πρέπει, όπως έγραψε ο Κρόουλι, να «γνωρίζεις τον Εαυτό σου μέσα από τον Τρόπο Σου.»[2] Αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι να έχουμε κάτι ακόμα, ένα ακόμα απόκτημα είτε εσωτερικό (όπως η γνώση) είτε εξωτερικό (όπως ο πλούτος ή άλλοι άνθρωποι). Χρειαζόμαστε ένα ριζικό αναπροσανατολισμό του ίδιου του τρόπου ύπαρξής μας στον κόσμο προς την αυθεντική πραγμάτωση του δικού μας δυναμικού, από το «επιθυμώ» στο «Θέλω».

Αντίθετα, κανένα ποσό γνώσης από μόνο του δεν μπορεί να μας φέρει σ’ αυτό το Θέλημα. Η γνώση είναι απλά συσσώρευση ή «απόκτηση» όλο και περισσότερων δεδομένων, εκτός αν η ίδια η γνώση γίνει αντιληπτή ως δείκτης προς τον τρόπο του «Θέλω», του Υπάρχω αυθεντικά. Το να είμαι Θελημίτης δεν σημαίνει να κατασκευάσω μια τεράστια υπερ-δομή στατικής γνώσης και δεδομένων. Μάλλον, το να είμαι Θελημίτης συμπεριλαμβάνει τη μεταμόρφωση της ίδιας της ζωής από την κατάσταση της δυσαρέσκειας και του περιορισμού -δηλαδή της σύγχυσης, της αταξίας και του άγχους- σε μια κατάσταση ολότητας και σκοπιμότητας – δηλαδή αρμονίας, δύναμης και χαράς- η οποία καταλαβαίνουμε ότι είναι η διαδικασία του να γνωρίζουμε και να πράττουμε το Αληθινό μας Θέλημα. Οι γνώσεις μας θα πρέπει, ιδανικά, να είναι δείκτες προς αυτόν το σκοπό της μεταμόρφωσης και να μας τον θυμίζουν. Σε απάντηση προς αυτή τη βαθιά ανάγκη ή ερώτηση της ύπαρξής μας, τα αντικείμενα των προσπαθειών μας πρέπει να είναι οι καλύτερες αντανακλάσεις αυτών των αναγκών ή ερωτήσεων. Όπως γράφει ο Κρόουλι, «Αυτό που είναι απαραίτητο, δεν είναι να επιδιώκουμε ένα φανταστικό ιδεώδες, εντελώς ακατάλληλο για τις πραγματικές μας ανάγκες, αλλά να ανακαλύψουμε την αληθινή φύση αυτών των αναγκών, να τις εκπληρώσουμε και να χαρούμε με αυτές».[3] Το να το χάσουμε αυτό από τα μάτια μας, το να προσπαθήσουμε κάτι άλλο από την πραγμάτωση του πλήρους δυναμικού μας, την εκπλήρωση του συνόλου της ύπαρξής μας, σημαίνει να αποκόπτουμε τον εαυτό μας από τη ζωτική ώθηση που μας οδήγησε αρχικά σ’ αυτό το μονοπάτι. Αυτό είναι που λέει ο Κρόουλι όταν γράφει: «Το όλο και μοναδικό αντικείμενο κάθε αληθινού Μάγου και Μυστικής εκπαίδευσης είναι να απελευθερωθεί από κάθε είδος περιορισμού».[4] Στο βαθμό που ξεχνάμε το βαθύ υπαρξιακό ερώτημα στο επίκεντρο της προσπάθειάς μας, του νοήματος και του σκοπού μας, θα εκπέσουμε στο τρόπο της απορρόφησης στα δόγματα και τις νοητικές δομές για χάρη της ίδιας της απορρόφησης. Δηλαδή, θα επιδιώκουμε τη γνώση για να είμαστε πολυμαθείς αντί να επιδιώκουμε τη γνώση ως μέσον για να γνωρίσουμε και να Είμαστε ο Εαυτός μας. Γινόμαστε στάσιμοι και δογματικοί επειδή ζητούμε μάλλον τη γνώση για χάρη της γνώσης αντί ως μέσον για να φτάσουμε στην πιο πλήρη και αυθεντική πραγμάτωση του δυναμικού της ύπαρξής μας. Αυτό είναι που εκφράζεται στην Καμπαλιστική ιδέα της «γνώσης» ως «ψευδή Σεφίρα» του Δέντρου της Ζωής, δηλαδή η γνώση είναι η κορώνα της Ruach ή του νου που δεν μπορεί να φτάσει πέρα από την Άβυσσο στα Υπερκόσμια όπου κατοικούν η Κατανόηση (Neshamah), και το Θέλημα (Chiah).

Συγκλονιζόμαστε σε τέτοιο βαθμό από την αίσθηση της μοναξιάς μας και της έλλειψης ικανοποίησης, όπως και από την περιπλοκότητα του κόσμου, ώστε αποσυρόμαστε στην απατηλή ασφάλεια του να «έχουμε» κάτι που νομίζουμε ότι θα καταπραϋνει τη δυσαρέσκεια που μας τρώει. Είτε επιδιώκουμε την ασφάλεια εξωτερικά στην απόκτηση υλικών αγαθών, στο να έχουμε φήμη και τίτλους κύρους, ή ένα σημαντικό σύντροφο, είτε επιδιώκουμε την ασφάλεια εσωτερικά σε μια δομή γνώσης, ισχύει η ίδια αρχή. Αυτό είναι το βασικό χαρακτηριστικό της μη αυθεντικής «Μοναχικό-τητας». Όσο ψάχνουμε έξω από τον εαυτό μας για τη λύση στο πρόβλημα της απομόνωσης και του άγχους, θα παραμένουμε σε διαρκή σκλαβιά σ’ αυτόν τον κύκλο της αίσθησης στέρησης, αποζητώντας να διορθώσουμε αυτή τη στέρηση με το να έχουμε κάτι που επιθυμούμε, παραμένοντας ανικανοποίητοι με την ανικανότητα των αποκτημάτων μας να λύσουν το πραγματικό πρόβλημα. Το Ερώτημα πηγάζει εκ των έσω και το ίδιο πρέπει να κάνει η Απάντηση. Και πάλι, η απάντηση δεν μας δίνεται, τη βιώνουμε – είναι ο αναπροσανατολισμός του τρόπου ύπαρξής μας στον κόσμο από την επιθυμία στο Αληθινό Θέλημα.

Δύο τρόποι πραγμάτωσης του δυναμικού της Μοναχικό-τητάς μας	επιθυμώ/ έχω →	Μη-αυθεντικός →	Η πραγμάτωση του περιορισμένου δυναμικού στον αγώνα απόκτησης υλικών αντικειμένων, κοινωνικής θέσης, σχέσεων ή γνώσης
	Θέλω/ Είμαι →	Αυθεντικός →	Η πραγμάτωση του πλήρους δυναμικού μας στην ανακάλυψη και έκφραση του Αληθινού Θελήματος

Στον αναπροσανατολισμό από το «επιθυμώ» στο «Θέλω», από το «έχω» στο «Είμαι», χρειάζεται να είμαστε διαρκώς σε επιφυλακή απέναντι στις τάσεις μας να διολισθήσουμε και πάλι στις συμπεριφορές του «έχω». Πρέπει να βρούμε το νησί του «Είμαι» μέσα μας – το νησί της αυθεντικής Μοναχικό-τητας – και, όπως έχει γραφτεί στο Βιβλίο του Νόμου, να το «Οχυρώσουμε!».[5] Πώς μπορούμε να οχυρώσουμε τον εαυτό μας απέναντι σε αυτές τις τάσεις; Είναι χρήσιμο να εισάγουμε μία ιδέα του Βουδισμού, αν και θα την επανερμηνεύσουμε υπό το φως του Νέου Αιώνα. Αυτή η ιδέα είναι τα «Τρία Πετράδια καταφυγής» ή τα «Τρία Καταφύγια».

Είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε ότι η ιδέα του «βρίσκω καταφύγιο» με κανένα τρόπο δεν υποδηλώνει μια πράξη υποχώρησης ή κρυψίματος. Το να βρούμε καταφύγιο σημαίνει να υπενθυμίσουμε στον εαυτό μας, να επαναπροσανατολίσουμε τον εαυτό μας από αυτό που είναι πραγματικά ασήμαντο σε αυτό που είναι πραγματικά σημαντικό – θα μπορούσαμε εύκολα, αν θέλετε, να τα ονομάσουμε «οι Τρεις Αναπροσανατολισμοί» ή οι «Τρεις Υπενθυμίσεις». Στον Βουδισμό, μπορεί κανείς να βρει καταφύγιο στον Βούδα, στον Ντάρμα και στον Σάγκα (Sangha). Αυτοί μπορούν να ερμηνευτούν κυριολεκτικά ως: Βούδας, το πρόσωπο που φωτίστηκε και διέδωσε τον Βουδισμό, Ντάρμα, οι διδασκαλί-

ες του Βούδα και Σάγκα, η μοναστική κοινότητα των Βουδιστών που έχουν δεσμευτεί στον Ντάρμα. Ο Βούδας είναι, γενικότερα, η κατάσταση της φώτισης, ο αφυπνισμένος. Ο Ντάρμα είναι, γενικότερα, το μονοπάτι που οδηγεί στη Φώτιση (Buddhahood). Ο Σάνγα είναι, γενικότερα, η κοινότητα που συμφωνεί ότι η Φώτιση είναι ο σκοπός και ο Ντάρμα το μονοπάτι για να φτάσει κανείς εκεί. Μπορούμε επομένως να δούμε ότι, ακολουθώντας τα Τρία Καταφύγια, επαναπροσανατολίζουμε την προσοχή μας στο Σκοπό, το Μονοπάτι και την Κοινότητα. Στο Θέλημα, ο Σκοπός είναι η αυθεντική πραγμάτωση του πλήρους δυναμικού μας, του συνόλου της ύπαρξής μας, το Μονοπάτι ονομάζεται Μύηση και Μεγάλο Έργο και είναι η διαδοχική αλλαγή στον τρόπο του «Είμαι», και η κοινότητα είναι η «συντροφιά των ουρανών»[6] των Θελημιτών ή η ιδιαίτερη κοινότητα κάποιου, όπως το Ο.Τ.Ο., η οποία αποτελείται από εκείνους που έχουν δεσμευτεί στο Σκοπό του Αληθινού Θελήματος μέσω της Ατραπού της Μύησης. Τα τρία καταφύγια μας βοηθούν υπενθυμίζοντάς μας να επαναπροσανατολίσουμε την εστίαση της Μοναχικό-τητάς μας από την μη-αυθεντική εμμονή στο «έχω» στην αυθεντική εστίαση στο Σκοπό της Ύπαρξης μέσω της Ατραπού που βαδίζουμε με την Κοινότητά μας. Αυτά θα τα αναλύσω ξεχωριστά και θα εξηγήσω πώς μπορούν να κατανοηθούν στο φως του Νέου Αιώνα.

Ο Στόχος του Αληθινού Θελήματος – Στο Θέλημα, Στόχος μας είναι η επίτευξη μιας αυθεντικής πραγμάτωσης του συνόλου του εαυτού μας. Η επίτευξη του βέλτιστου τρόπου ύπαρξης που είναι η βαθύτερη και πιο περίπλοκη έκφραση του δυναμικού μας, είναι η αυθεντική πραγμάτωση της Ανεξαρτησίας μας και της Εξάρτησής μας. Αυτό το στόχο τον αποκαλούμε Αληθινό Θέλημα.

Είναι ενδιαφέρον το να το συγκρίνουμε με το στόχο της Φώτισης (Buddhahood). Μπορεί να ειπωθεί ότι οι δύο αυτοί στόχοι είναι ταυτόσημοι όταν αρθεί το πέπλο της γλώσσας, που είναι επηρεασμένο από τις εποχές και τις πολιτισμικές συνθήκες, όμως υπάρχουν σημαντικές διαφορές. Κατ’ αρχήν, καταλαβαίνουμε ότι η έκφραση του Αληθινού Θελήματος είναι μοναδική σε κάθε άτομο – δηλαδή, το Θέλημα δεν θα μοιάζει το ίδιο όταν εκφράζεται σε διαφορετικά άτομα. Δεν υπάρχουν απόλυτα πρότυπα ως προς το πώς θα πρέπει να συμπεριφέρεται κάποιος όταν πράττει το Αληθινό του Θέλημα: κάποιοι μπορεί να είναι σκληροί και πληθωρικοί, ενώ άλλοι μπορεί να είναι ευγενικοί και εσωστρεφείς, και κάποιοι μπορεί να είναι και τα δύο ταυτόχρονα. Η μοναδική και ατομική φύση του Αληθινού Θελήματος δείχνει ακόμα περισσότερο τη Μοναχι-κότητά μας· ο Στόχος του Αληθινού Θελήματος και η έκφραση του μπορούν να είναι μόνο δικά μας. Κανένας δεν μπορεί πραγματικά να γνωρίζει ή να βρει αυτό το Στόχο εκτός από εμάς τους ίδιους. Κατά δεύτερον, η Βουδότητα είναι μια κατάσταση και μπορεί να τείνουμε να τη δούμε ως ένα στατικό αντικείμενο ή σκοπό. Το Αληθινό Θέλημα, από την άλλη πλευρά, είναι δυναμικό· είναι περισσότερο μια διαδικασία παρά ένα αντικείμενο, περισσότερο ρήμα παρά ουσιαστικό. Ο Κρόουλι γράφει ότι η Θελημίτισα κατανοεί τον εαυτό της «όχι ως μια παγιωμένη ύπαρξη οργής αλλά ως ‘ιπτάμενο σπινθήρα φωτός’ - μια καθαρή δυναμική δόνηση. Αυτή η ιδέα, η οποία διαμορφώθηκε αρχικά στο Liber CCXX, και εξηγήθηκε ήδη σ’ αυτό το Σχόλιο, είναι ουσιαστικά η πρώτη συνθήκη αυτού που οι Βουδιστές αποκαλούν Samma Dithi- ορθές απόψεις. Εφόσον ένας άνθρωπος σκέφτεται τον εαυτό του περισσότερο ως ένα ον παρά ως μια ενέργεια, αποδίδει στον εαυτό του όχι, όπως υποθέτουν οι βέβηλοι, σταθερότητα, αλλά στασιμότητα, η οποία είναι θάνατος».[7] Γράφει επίσης: «Έτσι, αυτός ο Αληθινός Εαυτός περιλαμβάνει τελικά οπωσδήποτε τα πάντα: η ανακάλυψή του είναι Μύηση (το ταξίδι προς τα έσω) και καθώς είναι η Φύση του να κινείται διαρκώς, πρέπει να κατανοηθεί όχι ως στατικός αλλά ως δυναμικός, όχι ως Ουσιαστικό αλλά ως Ρήμα».[8] Η φύση του Αληθινού Θελήματος είναι μια διαρκής κατάσταση αυθεντικής πραγμάτωσης του δυναμικού, η φύση της Ύπαρξης είναι το διαρκές γίγνεσθαι.

Αυτός ο Στόχος δεν είναι κάτι που πρέπει να αποκτηθεί, ένα ακόμα πράγμα που πρέπει να «έχουμε» και να κατέχουμε. Επίσης δεν είναι ένας μακρινός, άπιαστος ή πέρα από τα ανθρώπινα στόχος. Ο Στόχος είναι η αυθεντική αίσθηση ύπαρξης, η βαθύτερη και πληρέστερη έκφραση του ποιοι πραγματικά είμαστε. Η Ατραπός είναι, επομένως, το εσωτερικό μονοπάτι προς τον βέλτιστο τρόπο Ύπαρξης που ονομάζουμε Αληθινό Θέλημα ή, όπως γράφει ο Κρόουλι, «αληθινή Κίνηση της ενδότατης Ύπαρξής σου»9 και «αληθινό σκοπό του συνόλου της Ύπαρξής σου».10 Δεν αποζητούμε τίποτε περισσότερο από τον Αληθινό Εαυτό μας, την πιο πλήρη έκφραση της φύσης μας. Ο Κρόουλι το επιβεβαιώνει αυτό όταν γράφει: «Ποιο είναι το νόημα της Μύησης; Είναι η Ατραπός προς την πραγμάτωση του Εαυτού σου ως το μοναδικό, το υπέρτατο, το απόλυτο κάθε Αλήθειας, Κάλλους, Αγνότητας, Τελειότητας!»[11] και επίσης γράφει: «Μύηση σημαίνει το Ταξίδι προς τα Έσω: τίποτα δεν αλλάζει ή μπορεί να αλλάξει, αλλά τα πάντα κατανοούνται αληθινότερα, με κάθε βήμα».[12] Με την έννοια αυτή, το Αληθινό Θέλημα, είναι ο πιο κοντινός και πιο ανθρώπινος Στόχος από όλους.

Η Ατραπός της Μύησης – Η Ατραπός ονομάζεται Μύηση και απλά αναφέρεται στη διαδικασία της εύρεσης και πραγμάτωσης του δυναμικού μας με τον πιο αυθεντικό και πλήρη τρόπο· είναι η διαδικασία της προσέγγισης του Στόχου. Γράφει ο Κρόουλι πάνω σε αυτό: «Σε όλα τα θρησκευτικά συστήματα υπάρχει ένα σύστημα Μύησης, που μπορεί να οριστεί ως η διαδικασία με την οποία ο άνθρωπος έρχεται να μάθει το άγνωστο Στέμμα. Παρόλο ότι κανείς δεν μπορεί να κοινωνήσει είτε τη γνώση είτε τη δύναμη για να το επιτύχει αυτό, που μπορούμε να ονομάσουμε Μεγάλο Έργο, είναι ωστόσο δυνατό για τους μυημένους να οδηγήσουν άλλους. Κάθε άνθρωπος πρέπει να ξεπεράσει τα δικά του εμπόδια, να εκθέσει τις αυταπάτες του».[13] Αυτό δεν αφορά τη διαδοχική μύηση στους αύξοντες βαθμούς κάποιου παροδικού οργανισμού. Αυτές οι «εξωτερικές» μυήσεις μπορούν, ακόμα και στην ιδανική τους περίπτωση, να είναι απλές αντανακλάσεις της εσωτερικής διαδικασίας της κίνησης από έναν τρόπο του «επιθυμώ» σε έναν τρόπο του «Θέλω».

Αυτή η Ατραπός ονομάζεται Μεγάλο Έργο επειδή το να ξεκινήσουμε να την βαδίσουμε συνεπάγεται επίσης το έρθουμε αντιμέτωποι με τις βαθύτερες ανησυχίες, αμφιβολίες και φόβους μας καθώς και με εκείνες τις πλευρές του εαυτού μας που αμελούμε, στρεβλώνουμε ή αρνούμαστε πλήρως. Αυτό δεν είναι εύκολη δουλειά και είναι γεγονός της «Μοναχικό-τητάς» μας ότι «κάθε άνθρωπος θα πρέπει να ξεπεράσει τα δικά του εμπόδια [και] να εκθέσει τις δικές του αυταπάτες». Αν και οι άλλοι μπορούν να δείξουν το δρόμο, κανένας δεν μπορεί να το κάνει για σας. Όπως λέει ο Μορφέας στον Νέο στο Matrix: «Εγώ μπορώ μόνο να σου δείξω την πόρτα. Εσύ είσαι αυτός που θα την περάσεις». Η «σκιά» μας, όπως την αποκαλεί ο Καρλ Γιουγκ, συμπεριλαμβάνει όλες τις πλευρές του εαυτού μας που δεν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε, έτσι, κατ’ ανάγκη, το να τα εκθέσουμε και να τα ενσωματώσουμε είναι ένα πολύ Μεγάλο Έργο. Τα κύρια εργαλεία μας στην πορεία μας σ’ αυτήν την Ατραπό έχουν ομαδοποιηθεί στις δύο κύριες κατηγορίες της Μαγείας και της Γιόγκα.

Η Κοινότητα των Θελημιτών – Η Κοινότητα περιλαμβάνει όλους όσους έχουν δεχτεί το Στόχο του Αληθινού Θελήματος ως τη μόνη ικανοποιητική λύση στην ανθρώπινη ύπαρξη, περισσότερο έναν αναπροσανατολισμένο τρόπο ύπαρξης παρά μια συνεχή και εναγώνια επιδίωξη των πολλαπλών και συχνά αντιφατικών αντικειμένων των συνειδητών ευχών, επιθυμιών και ιδανικών μας. Αυτή η Κοινότητα συμπεριλαμβάνει όλους τους Θελημίτες με την έννοια ότι έχουν αποδεχτεί το Στόχο και την Ατραπό προς αυτό το Στόχο. Συναθροίζονται όλοι σε ένα ποίμνιο με σκοπό να «φέρουν τη δόξα των αστεριών στις καρδιές των ανθρώπων».[14] Είναι επίσης χρήσιμο να σκεφτόμαστε την πραγματική, τοπική μας κοινότητα, ίσως αυτή του Ο.Τ.Ο. για κάποιους αναγνώστες, με αυτόν τον τρόπο. Αυτά τα μέλη είναι όλα δεμένα μαζί και ενωμένα στην αποδοχή του Νόμου του Θελήματος, του Στόχου του Αληθινού Εαυτού και της Ατραπού της Μύησης. Το να το θυμόμαστε αυτό μας βοηθά να διατηρήσουμε την προοπτική μας, μη αφήνοντάς μας να πέσουμε τόσο εύκολα στο μικρό διαπροσωπικό δράμα και τις οργανωτικές πολιτικές που θα προκύψουν αναπόφευκτα. Αντί αυτού, αναπροσανατολιζόμαστε για να θυμηθούμε τον πραγματικό Στόχο και την Ατραπό προς αυτόν, αγκαλιάζουμε και χαιρόμαστε το γεγονός ότι έχουμε μια Κοινότητα ατόμων αφοσιωμένων σ’ αυτό το ίδιο ιδανικό.

Τα Τρία Πετράδια ή Καταφύγια του Νέου Αιώνα	1) Ο Στόχος	Αληθινό Θέλημα
	2) Η Ατραπός	Μύηση, Το Μεγάλο Έργο
	3) Η Κοινότητα	Θελημίτες

Τώρα μπορούμε να δούμε ότι, στο Νέο Αιώνα, βρίσκουμε καταφύγιο στον Βούδα, στον Ντάρμα και στον Σάγκα, αλλά αυτά κατανοούνται ως Αληθινό Θέλημα, Μύηση και Θελημική Κοινότητα. Βρίσκουμε καταφύγιο στο Θέλημα, τον Δρόμο και την Αδελφότητα των Άστρων. Το να πάρουμε αυτά τα τρία καταφύγια σημαίνει να αναπροσανατολίσουμε τη συμπεριφορά μας και την εστίασή μας, μετακινούμενη από τη μη αυθεντική πραγμάτωση της «Μοναχικό-τητάς» μας στον τρόπο του «επιθυμώ» που χαρακτηρίζεται από τον αγώνα για την απόκτηση, προς την αυθεντική πραγμάτωση της «Μοναχικό-τητάς» μας στον τρόπο του «Θέλω», που χαρακτηρίζεται από την προσωπική ανάπτυξη προς την πληρέστερη έκφραση του «Είμαι», την πραγμάτωση του συνόλου του δυναμικού μας. Και πάλι, το να βρούμε καταφύγιο δεν σημαίνει να δραπετεύσουμε ή να κρυφτούμε από κάτι. Αντίθετα, αναπροσανατολίζουμε τον εαυτό μας ώστε να αντιμετωπίσουμε άμεσα την πραγματικότητα των καταστάσεών μας. Το να βρούμε καταφύγιο δεν σημαίνει τίποτε άλλο από το να θυμίσουμε στον εαυτό μας και να αναπροσανατολιστούμε στην ελπιδοφόρα διαδικασία της πραγμάτωσης ενός αυθεντικού τρόπου του «Είναι», του Αληθινού Θελήματος. Με αυτόν τον τρόπο, τα Τρία Πετράδια μας βοηθούν να θωρακιστούμε στη «Μοναχικό-τητά» μας ενάντια στην πάντα παρούσα πιθανότητα να πέσουμε και πάλι στον μη αυθεντικό τρόπο του «επιθυμώ» και «έχω».

Οι Βουδιστές βρίσκουν συχνά καταφύγιο στη μορφή μιας σύντομης προσευχής όπως: «Βρίσκω καταφύγιο στον Βούδα, στον Ντάρμα και στον Σάγκα». Ως Θελημίτες, μπορούμε να απαγγέλουμε μια σύντομη προσευχή όπως «Βρίσκω καταφύγιο στο Αληθινό Θέλημα, στο Μεγάλο Έργο και στη Θελημική Κοινότητα» ή «Οδηγώ τον εαυτό μου να θυμάται το Στόχο του Θελήματος, την Ατραπό της Μύησης προς αυτό, και την Κοινότητα που είναι αφιερωμένη στην πορεία πάνω σ’ αυτή την Ατραπό μαζί μου» ή όποια άλλη μορφή σας ταιριάζει με τρόπο που να τη νιώθετε αληθινή για τον εαυτό σας. Αυτή μπορεί να επαναλαμβάνεται από μόνη της σαν διαλογισμός, σαν προσευχή πριν και μετά από μια πρακτική Γιόγκα και/ή Μαγείας ή να γίνεται σε ορισμένες ώρες της ημέρας. Το σημαντικό σημείο δεν είναι να αποκτήσουμε ακαμψία ως προς πότε θα πρέπει να γίνεται ή πώς θα πρέπει να λέγεται. Χρειάζεται να κρατήσουμε σταθερά το νου μας στο βαθύτερο νόημα, στον ριζικό αναπροσανατολισμό από τον τρόπο του «επιθυμώ/έχω» σε έναν τρόπο του «Θέλω/Είμαι» έτσι ώστε να πραγματώνουμε αυθεντικά και με πληρότητα το δυναμικό μας. Με την ελευθερία έρχεται η ευθύνη και μένει σε σας η ευθύνη να βρείτε τον τρόπο που θα λειτουργήσει αυτό πιο αποτελεσματικά. Κανένας δεν μπορεί να σας πιέσει στ’ αλήθεια να το κάνετε, ούτε να το κάνει για εσάς. Μόνο εσείς μπορείτε να μετακινηθείτε από μια μη-αυθεντική έκφραση του γεγονότος της «Μοναχικό-τητάς» σας. Μόνο με τον ριζικό αναπροσανατολισμό μας στην αποδοχή αυτού που είμαστε και στη δέσμευση στην Ατραπό που οδηγεί στην έκφραση του συνόλου της Ύπαρξής μας, μπορούμε να υπερβούμε και τελικά να ξεπεράσουμε το άγχος που προκύπτει από το να είμαστε απορροφημένοι στις επιθυμίες ή τα κατώτερα ‘θέλω’ που δεν μας έχουν προσφέρει αληθινή παρηγοριά ή χαρά.

“Keep pure your highest ideal; strive ever toward it without allowing aught to stop you or turn you aside, even as a star sweeps upon its incalculable and infinite course of glory, and all is Love. The Law of your being becomes Light, Life, Love and Liberty. All is peace, all is harmony and beauty, all is joy.”

«Κρατήστε καθαρά το ανώτερο ιδανικό σας, αγωνιστείτε συνέχεια προς αυτό χωρίς να επιτρέπετε σε τίποτα να σας κάνει να παρεκκλίνετε, όπως ένα αστέρι που σαρώνει την ανυπολόγιστη και άπειρη πορεία της δόξας, και όλα είναι Αγάπη. Ο Νόμος της ύπαρξης γίνεται Φως, Ζωή, Αγάπη και Ελευθερία. Όλα είναι ειρήνη, όλα είναι αρμονία και κάλλος, όλα είναι χαρά.»

-Aleister Crowley, “The Law of Liberty”

___________

[1] Yalom, Irvin. Existential Psychotherapy.

[2]The Heart of the Master.

[3] Magick Without Tears, chapter 8.

[4] Little Essays Towards Truth, “Trance.”

[5] Liber AL vel Legis III:5.

[6] Liber AL vel Legis II:2.

[7] Commentary to “Liber Cordis Cincti Serpente sub figura LXV,” chapter V, line 2.

[8] “Duty,” section A, part 2.

[9] Liber Aleph, chapter 9.

[10] “Duty,” Section A, part 5.

[11] Magick Without Tears, chapter 71.

[12] Little Essays Towards Truth, “Mastery.”

[13] “Liber LXI vel Causae,” lines 2-4.

[14]Liber AL vel Legis I:15.

Αληθινό Θέλημα: Ένας ριζοσπαστικός

αναπροσανατολισμός στο να γίνουμε αυτοί που είμαστε