Η Ανάληψη της Ευθύνης του Χριστικού Εαυτού

Ένας πολύ ωραίος ύμνος είναι αυτός προς τη δημιουργία και το Δημιουργό…

«Τα σύμπαντα πλησθήσονται Χρηστότητας», λέει ο ύμνος.

Και εγώ αναρωτιέμαι πού είστε εσείς. Περί άλλων τυρβάζετε, για άλλα μεριμνάτε, «ενός δε εστί χρεία». Μεριμνάτε για άλλα, μα υπάρχει ανάγκη για ένα μόνο πράγμα.

Αγαπημένοι μου αδελφοί και αδελφές, ήλθε η ώρα να αναλάβετε την ευθύνη σας. Έτσι ξεκινάμε σήμερα. Είναι η ώρα απόλυτης ανάληψης της ευθύνης. Όσο μένετε αδρανείς και παθητικοί, η ευθύνη κάνει φτερά, κάνει φτερά στη δική σας φαντασία, γιατί στη πραγματικότητα είναι πάντα δική σας.

Και αν είναι κάτι που χρειάζεται απόλυτα να αναλάβετε την ευθύνη του είναι ο Εαυτός σας και είναι η Χριστότητά σας. Είναι ο Χριστικός Εαυτός σας. Για πολλά σας έχει ζητηθεί κατά διαστήματα να αναλάβετε την ευθύνη, σήμερα σας ζητώ να αναλάβετε την ευθύνη του Χριστικού Εαυτού σας.

Δεν ωφεληθήκατε πολύ από την οργανωμένη θρησκεία, η οποία σας οδήγησε μέσα από το φόβο της αμαρτίας, να αναλάβετε την ευθύνη των πράξεών σας και των αμαρτιών σας, αλλά όχι της θειότητάς σας. Όχι βέβαια ότι εσείς αναλάβατε τελικά την ευθύνη των πράξεών σας - όχι στο βαθμό που θα έπρεπε. Έτερον εκάτερον.

Είμαι εδώ σήμερα με αυτό το συγκεκριμένο μήνυμα. Ένα ενεργειακό πακέτο το οποίο έρχομαι να ερμηνεύσω, οδηγώντας σας να αναλάβετε την ευθύνη της θειότητάς σας.

Εδώ και χρόνια ζητάτε να προχωρήσετε στο φως, να αναπτυχθείτε πνευματικά, να έλθετε σε επαφή με τον Ανώτερο Εαυτό σας, να γίνετε πραγματικά Άγγελοι στη Γη, να σταθείτε επάξια στο ρόλο του Εργάτη του Φωτός. Μέσα από όλα αυτά τα χρόνια όμως δεν σας εξηγήθηκε αρκετά, ότι η θειότητά σας είναι μία ευθύνη, ότι πρέπει να αναλάβετε αυτή την ευθύνη. Η θειότητά σας ήταν για τους περισσότερους από εσάς μέχρι σήμερα, ένα δικαίωμα. Στην αρχή ήταν κάτι άπιαστο, κάτι ανύπαρκτο. Για κάποιους ήταν αμαρτία ακόμη και να το σκεφτούν ότι μπορούν να έχουν ένα τέτοιο Θείο Εαυτό. Στη συνέχεια μετεξελίχθηκε σε αναγνώριση δικαιώματος. «Όχι δεν είναι αμαρτία να ισχυριστώ, να πω ότι είμαι ο θεός στη γη, δεν είναι εγωιστικό, δεν είναι αλαζονικό, δικαιούμαι να το πω, είμαι ο θεός στη γη.»

Όμως έρχεται η στιγμή που αντιλαμβάνεστε, ότι για να μπορέσετε να λάβετε το δικαίωμα, χρειάζεται να αναλάβετε την ευθύνη επίσης και στη προκειμένη περίπτωση αυτό πρέπει να εφαρμοστεί και αναφορικά με τον Θεϊκό σας Εαυτό. Είναι ένα σκληρό μάθημα, ένα δύσκολο μάθημα, ένα μάθημα που φοβούνται πολλοί, δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα. Δεν μπορούν. Μεγάλο βάρος. Πολύ μεγάλο βάρος. Άλλο πράγμα είναι να λες «Δικαιούμαι να λέω ότι είμαι ο θεός στη Γη», και άλλο το να αναλάβεις την ευθύνη. Ξαφνικά τα πάντα, τα πάντα αδελφοί μου και αδελφές μου, μπαίνουν σε μια άλλη προοπτική. Ξαφνικά μένεις μόνος αναλαμβάνοντας αυτή την ευθύνη. Ολομόναχος. Ξαφνικά το βάρος της διαχείρισης του σύμπαντος, είναι όλο δικό σου. Είναι στα χέρια σου. Είναι εκείνη η ώρα που ο Υιός παραλαμβάνει τη Βασιλεία από τον Πατέρα. Είναι η ώρα που ο Πατέρας κάνει ένα βήμα πίσω και παραχωρεί το Βασίλειο στον Υιό.

Μα για να γίνει αυτό, χρειάζεται ο Υιός να φτάσει στον Πατέρα. Χρειάζεται να περάσει από όλα τα επίπεδα, να κάνει όλους τους άθλους που χρειάζονται, να ανοίξει όλες τις πόρτες, όλες τις πύλες του παλατιού, να περάσει από όλους τους φρουρούς και να φτάσει μπροστά στον Πατέρα. Και φτάνοντας εκεί να σιωπήσει, να σκύψει το κεφάλι και να πει «Όχι δεν είμαι άξιος, δεν μπορώ εγώ να το κάνω αυτό».

Είναι καλό οι άνθρωποι να σκύβουν το κεφάλι πότε-πότε. Είναι ο μόνος τρόπος να κάνουν τα μάτια τους να κοιτάξουν στη καρδιά. Να σκύψετε το κεφάλι και να μπείτε στη καρδιά σας, στα τρίσβαθα του εαυτού σας.

Κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει, αυτό που νιώθει ο Πατέρας όταν παραδίδει τη σκυτάλη στον Υιό. Όλοι μπορούν όμως να βιώσουν το πόνο, τη στοργή, την αγάπη που νιώθει ο Υιός για τον Πατέρα και το πώς εκείνη την ιερή στιγμή της μεταλαμπάδευσης της Χρηστότητας, της Χριστικής συνείδησης του Υιού Βασιλέα, πώς εκείνη τη στιγμή ο Υιός μπορεί να πει: «Όχι δεν είμαι εγώ για αυτό, θέλω Εσένα εδώ, Εσύ πρέπει να μείνεις εδώ!”.

Ο Υιός δεν διεκδικεί, ο Υιός αγαπά τον Πατέρα. Δεν θέλει να τον σπρώξει στην άκρη με τον αγκώνα, βιαστικός και γρήγορος στο να αναλάβει τις νέες του ευθύνες. Όλες οι οντότητες, όλοι οι μεγάλοι αδελφοί που έφτασαν εδώ, με ανάλογο τρόπο αισθάνθηκαν μπροστά στη μορφή του Πατρός. «Όχι θέλω να μείνεις Εσύ», είπαν. “Δεν μπορώ να το κάνω, δεν θέλω να φύγεις”.

Ο γήινος νους δεν καταλαβαίνει τόσα πολλά όσα νομίζει. Γεμίζει εύκολα ο ίδιος και όταν γεμίσει νομίζει ότι γνωρίζει όλα όσα υπάρχουν. Στη πραγματικότητα γνωρίζει όσα χωράνε μέσα του. Αλλά αυτή η αγάπη που σας περιγράφω βρίσκεται πολύ έξω από το γήινο νου και όχι, δεν είναι ηττοπάθεια αυτό, δεν δείχνει δουλικότητα προς τον Πατέρα. Αλλά είναι η ειλικρινής αγάπη του Υιού προς τον Πατέρα. Η αγάπη που ο Υιός ανταποδίδει στον Πατέρα και τον κάνει να λέει «Δεν θέλω να φύγεις». Και είναι εκείνη η στιγμή στην ανάληψη της ευθύνης που είναι έτοιμος να κάνει πίσω, είναι έτοιμος να τα παρατήσει όλα και να γυρίσει πίσω.

«Είμαι μια χαρά, το σύμπαν λειτουργεί περίφημα και δεν χρειάζεται τίποτα άλλο. Είναι σοφά πλασμένο. Ο δίκαιος θα δικαιωθεί, ο αμαρτωλός θα τιμωρηθεί, ο νόμος της ανταπόδοσης ισορροπεί τα πάντα, υπάρχει το Μεγάλο Σχέδιο, υπάρχει ο Πατέρας που διοικεί. Δεν χρειάζεται να μπω εγώ σε αυτό. Δεν έχω καμιά εμπειρία, πως θα λειτουργήσει το σύμπαν, πως θα χειριστώ το τιμόνι;»

Πολλοί από εσάς δεν βρίσκεσθε σε αυτό το σημείο που σας περιγράφω και ελάχιστα θα κατανοήσετε από αυτά τα λόγια μου. Παρόλα αυτά λέγονται και για εσάς, γιατί θα έλθει η ώρα που θα σταθείτε σε αυτό το σημείο, θα έλθει η ώρα που θα κατανοήσετε λόγω της εμπειρίας και θα συλλάβετε πλήρως και θα βιώσετε την εικόνα την εμπειρία που σας περιγράφω.

«Μα έλα τώρα! Υπάρχει ένας Πατέρας που να σταθούμε μπροστά του και να τα πούμε όλα αυτά;»

Ναι, θα το δείτε! Μπορεί να μην τον συναντήσετε στην άλλη στροφή του δρόμου, αλλά κάπου θα τον συναντήσετε όταν είστε έτοιμοι.

Το Βασίλειο του Σύμπαντος, καταλαβαίνετε, περνάει στα χέρια του Υιού, ούτως ή άλλως και τότε ο Πατέρας αποχωρεί ωσάν να μην υπήρξε ποτέ. Αν υπάρχει ένας κοσμικός θάνατος είναι αυτός. Η στιγμή που ο Υιός αντιλαμβάνεται ότι ο Πατέρας είναι ο ίδιος. Και σχεδόν καταρρέοντας υπό το βάρος της ευθύνης του σύμπαντος, αποφασίζει να προχωρήσει.

Όλα αυτά δεν σας τα έχουν περιγράψει όσοι σας ζητούν να γειώσετε τη θειότητά σας. Και τρέχετε ανέμελοι κάτω από τον ήλιο, οραματίζεστε ταξίδια στα αστέρια, ζητώντας να γειώσετε αυτή τη θειότητα, χωρίς ωστόσο να έχετε αγαπήσει αρκετά, χωρίς να έχετε ανταποδώσει αρκετά την αγάπη του Πατέρα που είστε.

Η ενέργεια του κύκλου είναι χαμηλή, χρειάζεται να την μαζέψετε. Συγκεντρωθείτε καλύτερα στην καρδιά σας και αποφασίστε από τη σημερινή συνάντηση να γεμίσει η καρδιά σας με φως και επίγνωση. Και όσα δεν μπορείτε να τα δεχτείτε, αφήστε τα. Δεν υπάρχει βία.

Δεν είναι ηττοπάθεια λοιπόν αγαπημένοι μου αδελφοί και αδελφές το να σκύβετε το κεφάλι και να αναρωτιέστε αν το αξίζετε και αν μπορείτε. Δεν είναι ηττοπάθεια όταν αυτό το κάνετε μπροστά στον Πατέρα. Γιατί τότε έχετε μπροστά σας ένα αγαπημένο που φεύγει. Βιώνετε ένα θάνατο. Κάτι ανάλογο με τον θάνατο του φυσικού γονιού αλλά ένα πολύ ευρύτερο, πολύ μεγαλύτερο, πολύ ισχυρότερο ενεργειακά γεγονός.

Αν στεκόσασταν μπροστά στον πατέρα σας την ώρα που ετοιμαζόταν να φύγει, θα του λέγατε ποτέ «Έλα τελείωνε, περιμένω να πάρω τη κληρονομιά μου”; Αν στεκόσασταν μπροστά στον πολυαγαπημένο σας πατέρα, θα το λέγατε ποτέ αυτό; Προφανώς όχι. Γιατί θα πρέπει τάχα τότε, να στέκεστε με τέτοιο τρόπο μπροστά στο κοσμικό γεγονός της ανάληψης της ευθύνης της θειότητάς σας;

«Μας τα λες όλα σαν να έχουμε φτάσει ήδη εκεί και εμείς έχουμε τόσο δρόμο να κάνουμε. Τι μας περιγράφεις δεν έχουμε καταλάβει.»

Σας περιγράφω το Γεγονός του Αδελφού. Μόνο έτσι μπορώ να το ονομάσω. Θα καταλάβετε αργότερα γιατί. Σας περιγράφω το γεγονός το συμβάν της ανάληψης ευθύνης του Θεϊκού σας Εαυτού. Της θεϊκής σας δύναμης.

Όσο και αν προσπαθείτε να γειώσετε αυτή τη θεϊκή ενέργεια στο 1ο τσάκρα, τίποτα δεν θα συμβεί, αν πρώτα δεν γίνει η παραλαβή στα ανώτερα πεδία. Τίποτα δεν πρόκειται να γίνει. Και σίγουρα έχει γίνει , σίγουρα την έχουν βιώσει εκείνοι που μπόρεσαν να προχωρήσουν βαθύτερα και να αναλάβουν τελικά τα ηνία του εαυτού τους.

Η αποδοχή από τον έφηβο που ενηλικιώνεται της ευθύνης του εαυτού του είναι μια απλή αναλογία, εξωτερική αναλογία, αυτής της εσωτερικής αποδοχής. Και αν σε κάποιες φυλές λάμβαναν χώρα τελετές και γιορτές για την ανάληψη της ευθύνης της ενηλικίωσης, για το πέρασμα στην ενηλικίωση, αυτή η αντίστοιχη τελετή σε αυτή τη περίπτωση, συμβαίνει εσωτερικά. Συμβαίνει πολύ βαθιά, στα ύψιστα πεδία της καρδιάς, εκεί που μόνο εσείς μπορείτε να σταθείτε. Στο πεδίο που μπορεί να σταθεί μόνο ο Υιός, κανένας άλλος.

Δεν μπορεί να σταθεί κοντά σας ο Δάσκαλος, δεν χωράει εκεί. Εκεί εσείς είστε ο Δάσκαλος. Δεν χωράει κανένας αγαπημένος γιατί εκεί εσείς είστε ο Αγαπημένος. Ο Υιός είναι και ο Δάσκαλος και ο Αγαπημένος. Εκεί χωράει μόνο η επίγνωση της Υικότητας. Χωράει μόνο η επίγνωσή σας ότι συνδέεστε με τη Πηγή της Ζωής, ότι είστε ο Υιός και ο Μονογενής Υιός μάλιστα, του Θεού Δημιουργού. Ότι είσαστε ο Μόνος που γεννιέται από τον Ένα.

Είναι η ύψιστη μορφή ενότητας που μπορείτε να βιώσετε, η ενότητα του Εαυτού σας σε εκείνο το επίπεδο. Δεν υπάρχουν όψεις, δεν διαχωρίζεστε σε όψεις, είστε μοναχά Εσείς. Είναι μόνο ο Υιός μπροστά στον Πατέρα που τον γέννησε. Και αναγνωρίζοντάς τον ως τέτοιο, αναγνωρίζοντας τη Πηγή του Φωτός που τον προβάλει ως Πατέρα, στέκεται σκύβοντας το κεφάλι στην καρδιά και αγαπώντας.

Είναι η στιγμή που το μοναδικό καθρέφτισμα της Θείας Πηγής Φωτός, κοιτάζει τον Εαυτό του. Αντιλαμβάνεται κοιτάζοντας τη καρδιά του, τη μορφή του και είναι ο μόνος τρόπος για να κατανοήσει τη μορφή του Πατέρα.

Και απευθύνεται σε αυτή τη μορφή, τη μορφή που ο ίδιος αντιλαμβάνεται στη καρδιά του. Μια μορφή πολύ πιο σοφή από τον ίδιο, πολύ πιο μεγάλη στην ηλικία, πολύ πιο κουρασμένη ίσως από την εμπειρία. Μια μορφή πατρική σαν αυτή που όλοι λίγο-πολύ μπορεί να έχετε στο νου σας.

Η Σοφία που σας γέννησε έχει άλλα σχέδια από εσάς εδώ στη Γη. Είναι τα σχέδια του Πατέρα που είστε. Δεν θα ήταν λάθος εξ ολοκλήρου, το να σκεφθείτε τον εαυτό σας στη διάρκεια του χρόνου σαν μία οντότητα όπως σας έχει υποδειχθεί παλαιότερα, με αρχή και τέλος, σκεπτόμενοι ότι στην αρχή αυτής της μακριάς οντότητας, της οφιοειδούς οντότητας, βρίσκεται το βρέφος το νεογέννητο και στο τέλος ο γέροντας ενήλικας.

Θα παρακαλέσω να κλείσετε όλοι τώρα τα κινητά σας. Ελπίζω την επόμενη φορά να το φροντίσετε εγκαίρως. [Προηγήθηκε δύο φορές επίμονος ήχος κινητού]

Ελάτε στη καρδιά, μαζέψετε την ενέργειά σας, συγκεντρωθείτε και πάλι εκεί. Θα ήταν καλό εφόσον συμβαίνει κάτι που ενοχλεί την ομάδα, να ζητήσετε συγνώμη για αυτό από τους αδελφούς σας. Είναι κάτι που σας διαφεύγει διαρκώς. [Απευθύνεται στους κατόχους των κινητών που χτυπούσαν] Συνεχίζουμε.

Μπορείτε λοιπόν να οραματιστείτε όπως σας είχε υποδειχθεί στο παρελθόν, τον εαυτό σας, την ύπαρξή σας, σε μία μορφή μάλλον οφιοειδή, όπου στη μία άκρη υπάρχει η γέννηση και στην άλλη το τέλος, ο εαυτός σας με τη μορφή του γέροντα.

Συμβολικά με τον τρόπο αυτό, έχετε από τη μία άκρη τον Υιό, τον νεογέννητο Υιό και από την άλλη άκρη τον Πατέρα. Ποτέ αυτά τα δύο δεν ήταν διαφορετικά αλλά είναι στάδια επίγνωσης μέσα στο χρόνο. Το ένα άκρο θεάται το άλλο. Το βλέπει να έχει διαφορετική μορφή και το αντιμετωπίζει ανάλογα, την ώρα που είναι ένα και το αυτό.

Όταν αυτή η αλληλεπίδραση, η σχέση, είναι μια σχέση αγάπης, κλείνει ο κύκλος και τα δύο άκρα συναντώνται. Και εκείνη η μαγική στιγμή που ο Υιός κοιτάζει τον Πατέρα και τον αγαπά και πηγαίνοντας να τον αγκαλιάσει, να τον σφίξει στην αγκαλιά του μετά από όλη την εσωτερική συνομιλία που διαμείφθηκε, αγκαλιάζοντάς τον αντιλαμβάνεται ότι ήταν πάντοτε Αυτός.

Και για τον γήινο μικρό νου είναι μία τραγική στιγμή. Σας τη περιγράφω με χρώματα σχεδόν μελανά, γιατί είναι επώδυνη επίγνωση για το γήινο νου που αντιλαμβάνεται αίφνης, ότι είναι μόνος. Αλλά είναι και η στιγμή στην οποία ο Υιός που γίνεται Πατέρας, γεννά κάτι καινούργιο. Και γεννώντας παύει να είναι μόνος. Και τότε ο γήινος νους αρχίζει να απολαμβάνει, να απολαμβάνει εκ νέου τη συλλογικότητα, τη χαρά της συλλογικότητας, της συντροφικότητας. Επιστρέφει και πάλι στη κοινωνία του Εαυτού του, αναγνωρίζοντας και δημιουργώντας νέες διαστάσεις, κάνοντας νέες ανακαλύψεις. Ανακαλύπτει εκ νέου όλα όσα είναι και τα τοποθετεί σε μια νέα τάξη. Όλα από την αρχή.

Βιώνει τη νέα Τάξη, τη νέα Δημιουργία. Και όταν μάθει να ζωοποιεί τη δημιουργία του, έρχεται η ώρα που έχει φτάσει στην άλλη άκρη και περιμένει τη συνάντηση του Υιού. Εκείνος γνωρίζει.

Ο Υιός είναι ακόμα χαμένος στο μικρό του κόσμο. Δεν κατανοεί. Λέει ο Πατέρας: «Πρέπει να φύγω. Τώρα είσαι εσύ εδώ. Εσύ θα κρατήσεις το τιμόνι.».

«Μα Πατέρα που θα πας; Αγαπημένε μου Πατέρα, μόνο εσύ μπορείς να το κάνεις αυτό, εγώ δεν ξέρω, δεν έχω μάθει… και σε αγαπώ, δεν θέλω να φύγεις.»

«Όχι! Όχι! Κοίτα! Πάντα ήξερες, πάντα το έκανες καλύτερα από εμένα. Μπορείς να το κάνεις καλύτερα από εμένα.»

Και η μορφή σβήνει για να ακολουθήσει η γέννηση του Πατέρα, η επίγνωση δηλαδή του Υιού, ότι ήταν πάντοτε αυτός ο Πατέρας.

Δεν αντιλαμβάνεστε πλήρως το πώς μπορείτε να χρησιμοποιήσετε, να αξιοποιήσετε τη γνώση που σας μεταδίδω σήμερα. Μπορείτε να την δείτε σαν ένα όραμα; Να κάνετε έναν οραματισμό; Μπορείτε να δουλέψετε με αντιστοιχίες; Να βρείτε τις ψυχολογικές αντιστοιχίες σε αυτό; τις κοινωνικές; τι;

Μπορείτε να Είστε Αυτό. Δεν σας ζητώ να αρχίσετε να κάνετε οραματισμούς επαναλαμβάνοντας αυτή τη σκηνή ξανά και ξανά. Θα είναι τόσο αστεία, μην το κάνετε. Πρόκειται για κάτι που συμβαίνει μόνο μια φορά στη ζωή του ανθρώπου. Μία φορά. Μπορείτε μόνο να Είστε Εσείς και, καθώς βαδίζετε, να αναγνωρίσετε τα βήματα που κάνετε. Ενθυμούμενοι τα λόγια μου να κατανοήσετε σε ποιο σημείο βρίσκεστε στην πορεία του Υιού προς τον Πατέρα.

Θα έλθει η ώρα που θα αναφωνήσετε και εσείς: «Εγώ και ο Πατέρας είμαστε Ένα».

Θα το πείτε ψιθυριστά, δεν θα το φωνάξετε τώρα πια όπως τόσοι και τόσοι για να το ακούσουν όλοι, να το ακούσει όλος ο κόσμος γύρω σας, ότι εσείς έχετε κερδίσει πια, έχετε κατακτήσει τη Χριστική συνείδηση. Θα το πείτε ψιθυριστά μέσα στην καρδιά γιατί εκεί συμβαίνει αυτή η αναγνώριση. «Εγώ και ο Πατέρας είμαστε Ένα».

Και τότε θα είναι μια αναγνώριση που θα σας σοκάρει, γιατί δεν θα είναι μια φράση, δεν θα είναι ένας λόγος που επαναλαμβάνει η γλώσσα, ένας λόγος του νου, αλλά μια πραγματικότητα, μια μυστικιστική πραγματικότητα της καρδιάς.

Τα σύμπαντα γεμίζουν με Χριστική ενέργεια την ώρα που ο Υιός πλησιάζει τον Πατέρα, την ώρα που αναγνωρίζει την Υικότητά του και αναγνωρίζει ότι στέκεται μόνος αυτός μπροστά στη Μονάδα. Μπροστά στη Πηγή του. Τότε λάμπει η Χριστική συνείδηση. Όλα τα υπόλοιπα είναι η γέννηση ενός νέου κόσμου. Ενός νέου Εαυτού. Γιατί πλέον μετά την παράδοση και την ανάληψη ευθύνης του Βασιλείου, ο Υιός έχει γίνει Γεννήτορας και γεννά το νέο σύμπαν. Γεννά μια Νέα Τάξη. Αναδημιουργεί ως Γεννήτωρ και όλα τα μέλη της συλλογικότητας που δημιουργεί, που γεννά, αρχίζουν το παιχνίδι της αναγνώρισης ξανά από την αρχή. Με άλλους όρους, άλλες εικόνες, άλλες δονήσεις και ονομασίες. Ξανά από την αρχή.

Και όταν όλα αυτά, όλος αυτός ο Κόσμος, η Τάξη που αναδημιουργήθηκε φτάσει στο συμπέρασμα και την επίγνωση της Υικότητας που δικαιωματικά κατέχει, κλείνει ο κύκλος για άλλη μια φορά.

Έτσι τα Πάντα είναι Ένα. Έτσι ο Πατέρας και ο Υιός, πάντοτε ήταν Ένα. Πάντοτε.

Αλλά έπρεπε ο Υιός να θυμηθεί ότι είναι ο Πατέρας και έπρεπε ο Πατέρας να βεβαιωθεί ότι ο Υιός ενηλικιώθηκε, ωρίμασε, ώστε να μπορεί να τον αναγνωρίσει ως Πατέρα και να ανταποδώσει την αγάπη Του. Γιατί η ωρίμανση και η ενηλικίωση βρίσκεται εκεί. Στην ικανότητα της ανταπόδοσης της Αγάπης. Στο σημείο εκείνο που δεν αρκείται πια το μικρό παιδί να παίρνει και να τρέφεται και να δέχεται αγάπη, αλλά αποφασίζει ότι ήλθε η στιγμή να την ανταποδώσει.

Με αυτά τα λόγια και άλλα πολλά μπορώ να σας μιλήσω για να σας δείξω την αξία της Αγάπης. Αγάπη δεν σημαίνει μόνο “στηρίζω τον φίλο μου όταν έχει ανάγκη, με την προϋπόθεση ότι και ο ίδιος θα με στηρίξει”. Και αγάπη δεν σημαίνει μόνο “φροντίζω εκείνους που έχουν ανάγκη”.

Αγάπη δεν σημαίνει μόνο “αγαπώ το σύντροφο ή τη σύντροφό μου, τον αδελφό μου ή την αδελφή μου”. Αγάπη σημαίνει αγαπώ αυτό που Είμαι, αγαπώ τον Υιό που είμαι και ανταποδίδω όλη την αγάπη του Πατέρα σε Εκείνον. Ανταποδίδω στον Πατέρα, όλη την αγάπη και την φροντίδα, χίλιες και εκατό χιλιάδες και ένα εκατομμύριο φορές μεγεθυμένες. Γιατί άλλωστε, αν καταφέρει να νιώσει την Αγάπη και το ένα άκρο και το άλλο, η ροή ανάμεσα θα είναι αναπόφευκτη.

Έτσι ίσως καταλάβατε λίγο καλύτερα σήμερα τι σημαίνει ότι “Εγώ και ο Πατέρας είμαστε Ένα” και τι σημαίνει “ανάληψη της ευθύνης της θειότητάς σας, ανάληψη της Χριστικής σας ευθύνης”.

Δεν θα τελειώσουμε εδώ, αλλά θα ήθελα να πάρουμε χρόνο για να ζητήσουν συγνώμη οι αδελφοί που ενόχλησαν τους υπόλοιπους χωρίς να το θέλουν και για να μοιραστείτε τις εμπειρίες σας.

[Ακολουθεί συγχώρεση και ανταλλαγή εμπειριών]

Συνέχεια:

Ξεπερνάμε τις προϋποθέσεις και μιλάμε με έννοιες. Ξεπερνάμε το εγώ και μιλάμε με Εαυτό. Αφεθείτε. Η αντιστοίχηση εμπειριών, προσωπικών εμπειριών με όσα σας περιγράφω είναι αρκετή. Μην μείνετε, μην αρκεστείτε στη περιγραφή του νου. Βρείτε τις αντιστοιχίες τις δικές σας προσωπικές πιθανές αντιστοιχίες. Και τότε θα γίνει βαθιά μέσα σας η σύνδεση.

Ένα ερώτημα που έθεσε τώρα μόλις η Άννα είναι: «Όπως μας τα περιγράφεις αγαπημένε μου Ιησού είναι κατανοητά αλλά φαίνεται να ισχύουν περισσότερο στο πλαίσιο του Χριστιανισμού, γιατί εσύ μίλησες για τον Πατέρα ως Υιός - τουλάχιστον αυτό σου αποδίδεται. Τι συμβαίνει με τις υπόλοιπες θρησκείες, με τους υπόλοιπους ανθρώπους; Υπάρχει άλλη αντιστοιχία για αυτούς πέρα από τη μορφή του Πατέρα;»

Αγαπημένη μου Άννα, σου πήρε καιρό να καταλάβεις ότι όλα είναι Ένα. Ότι ο Πατέρας και η Μητέρα είναι Ένα και ότι αυτό που σε κάποιους εμφανίζεται ως Πατέρας, μπορεί σε άλλους να εμφανιστεί ως Μητέρα… μα είναι άλλη λειτουργία.

Άφησε το νου και άνοιξε τη καρδιά να κατανοήσει, άφησε τη καρδιά να κατανοήσει. Η ένωση με τη Μητέρα, τη θηλυκή αρχή, είναι το ίδιο ακριβώς πράγμα. Μόνο που χρησιμοποιούνται άλλοι όροι, ένα άλλο πλαίσιο κατανόησης. Δεν έχει να κάνει με το πόσο βαθιά πηγαίνετε και ότι πρέπει να είναι ο Πατέρας και όχι η Μητέρα. Σχετίζεται περισσότερο με το κοινωνικό γίγνεσθαι γύρω σας και τα σύμβολα που υπερισχύουν στο συλλογικό που βρίσκεσθε.

Είναι το Παιδί και η Πηγή της Ζωής. Τα πάντα μπαίνουν σε διαφορετική προοπτική όταν αναλάβει τα ηνία ο νους και τότε αρχίζει να διαχωρίζει τον Πατέρα από την Μητέρα και κάνει να φαίνονται όλα τόσο περίπλοκα, την ώρα που υπάρχει η Δημιουργός Αρχή και το Δημιούργημα. Ή, για την ακρίβεια, η Δημιουργός Αρχή και η Προβολή της.

Αν μιλούσαμε με τέτοιους όρους θα ήταν ίσως ευκολότερο να ξεφύγετε από τα πρότυπα… τα καθιερωμένα πρότυπα. Αλλά τότε εσάς θα σας άγγιζε πολύ λιγότερο.

Σας μίλησα με όρους που κατανοείτε. Συνεπώς ισχύει το ίδιο για όλους και ο κάθε άνθρωπος, ανάλογα με το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται, τα σημεία αναφοράς που έχει και τους συλλογικούς συμβολισμούς που χρησιμοποιεί στη κοινωνία που βρίσκεται, ανάλογα με αυτά βιώνει την ένωση, βιώνει την είσοδο στη Θεϊκότητά του. Σε αρχαιότερες κοινωνίες που υπερίσχυε η έκφραση της θηλυκής αρχής, τα πράγματα ήταν διαφορετικά.

Αλλά δεν είναι αυτό. Θα σας ενδιέφερε το να υπάρχει συγκεκριμένα ένας Πατέρας Θεός, αν ανήκατε σε μια συγκεκριμένη θρησκεία. Και τότε θα θέλατε να επιβεβαιώσετε υποσυνείδητα αυτή τη παραδοχή, αυτή τη πίστη και έτσι θα οδηγούσασταν σε έναν αντίστοιχο συμβολικό βίο. Είναι όλα αυτά συμβολικά. Τότε θα σήμαινε μέσα σε μία συγκεκριμένη θρησκεία, ότι αυτό που θα δείτε είναι ο θεός πραγματικά στον οποίο πιστεύει η θρησκεία σας. Και έτσι θα αυτοεπιβεβαιωνόσασταν και θα επιβεβαιώνατε και το δόγμα σας.

Και όμως μπορεί ο άνθρωπος να εξελιχτεί πνευματικά, συνειδησιακά, να κερδίσει αυτή τη σύνδεση ακόμα και σε μία συγκεκριμένη θρησκεία!

Δεν ειρωνεύομαι. Ακόμα και σε μία θρησκεία βυθισμένος, θέλοντας να επιβεβαιώσει ένα συγκεκριμένο δόγμα, μπορεί να κερδίσει τη θέωση. Γιατί προσπαθώντας να επιβεβαιώσει το δόγμα, λειτουργεί ο νους του σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση αλλά η σύνδεση που γίνεται είναι βαθιά και αληθινή. Βαθιά στο υποσυνείδητό του η σύνδεση ολοκληρώνεται. Το ενεργειακό του δυναμικό κλείνει το κύκλο του και πραγματώνει το στόχο του. Έτσι είστε ελεύθεροι να σκεφθείτε ό,τι θέλετε, αρκεί να μην κινείστε από εμπάθεια, είτε υπέρ ενός δόγματος είτε κατά.

Αν πρόκειται το Χριστιανικό δόγμα να γίνει πρόσκομμα για σας, κάντε το με το δικό σας τρόπο. Μην επιτρέψετε στο νου, στο εργαλείο του νου, να βάλει εμπόδια. Ειδικά για εσάς που διευρύνετε τη σκέψη σας, την αντίληψή σας διαρκώς, αξίζει πραγματικά να φτάσετε σε εκείνο το σημείο, στο οποίο να αξιοποιείτε όλα όσα υπάρχουν γύρω σας και να μην πετάτε τίποτα.

Άννα: Μου λέει να πω στη Σ. ότι αυτό που είδε ήταν αλήθεια και συνέβη, αλλά το είδε σε ένα ενεργειακό επίπεδο. Είδε την ενέργεια που κινούνταν. Δεν ήταν κάτι που αντιλαμβάνονταν όλοι. [Απάντηση σε ερώτηση της Σ. για κάποιο όραμα που είδε].

Συνέχεια επικοινωνίας:

Ο λόγος που είστε εδώ σήμερα είναι ακριβώς για να ακουστούν αυτά τα πράγματα και όχι μόνο η περιγραφή της συγκεκριμένης σύνδεσης, αλλά και το ότι η θηλυκή αρχή είναι ίση με την αρσενική και ότι μπορείτε να φτάσετε στην ένωση μέσω αυτής. Να βιώσετε τη θειότητά σας μέσω αυτής επίσης. Θα ήταν ευχής έργο αν οι άνθρωποι μπορούσαν να το κάνουν αυτό πραγματικά. Δυσκολεύονται πολύ. Έχουν περάσει πολλές-πολλές γενιές από τότε που συνέβαινε. Ακόμα και για όσες και για όσους υποστηρίζουν περισσότερο τη θηλυκή αρχή, είναι δύσκολο.

Μην ξεκινάτε όμως από τα αιτήματα του νου. Πρώτα επιτρέψετε στον εαυτό σας να βιώσει, να αποκτήσει την επίγνωση της Υικότητάς του. Όταν σταθείτε στη θέση του Υιού ή της Κόρης αντίστοιχα, θα δείτε τη γονική μορφή, να διαμορφώνεται μπροστά σας.

Ας μην είναι μια δική σας προβολή, επιτρέψετε σε εκείνη τη βαθιά ενέργεια να διαμορφωθεί μπροστά σας. Και τότε απλά θα βιώσετε αυτό που θα συμβαίνει χωρίς κρίση, χωρίς καταναγκασμό και θα δείτε -και θα εκπλαγείτε πολύ από αυτό που θα δείτε- να προβάλει μπροστά σας.

Τα εργαλεία της ψυχής σας είναι πολλά αδελφοί μου και αδελφές μου.

Εγώ ως Χριστός, ως εκπρόσωπος της Χριστικής Συνειδητότητας, είμαι ένα από αυτά.

Μην ξεχνάτε ότι σας μιλώ όχι ως Άρχων Χριστός, αλλά ως ο Ιησούς ο Ναζωραίος, ο μεγάλος σας αδελφός. Και έτσι σας μιλώ με λόγια που να καταλαβαίνετε, κατανοητά σε σας και λόγια που ξέρω ότι θα σας βοηθήσουν να πλοηγηθείτε στην εσωτερική σας εμπειρία και τη σύνδεσή σας με τη πηγή.

Σας ευχαριστώ εκ βάθους καρδίας που ήσασταν μαζί μας σήμερα.

[Απομαγνητοφώνηση: Ρέα Κουφάκη]