Αποδοχή του Θείου Ελέους

Άννα: Μπορούμε να χαλαρώσουμε, μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια, λύνουμε τα χέρια και τα πόδια, δεν τα έχουμε σταυρωμένα και παίρνουμε βαθιές, χαλαρές, αβίαστες αναπνοές.

Αφήνουμε τον εαυτό μας χαλαρό, ήρεμο. Κάνουμε στην άκρη τις σκέψεις μας και ανοίγουμε την καρδιά, για να δεχτεί την ενέργεια του Ιησού. Εκ μέρους όλων των παραβρισκόμενων στον κύκλο, «Δηλώνω την πρόθεσή μου να συνδεθώ με την ενέργεια του Ιησού. Το συνδημιουργώ αυτό με το Πνεύμα, σύμφωνα με τον νόμο της αβλάβιας και αναλαμβάνω την ευθύνη της συνδημιουργίας μου και έτσι είναι.»

……………………………….

Κανένας μέχρι σήμερα σε αυτό τον κύκλο, δεν έχει αποδεχτεί πλήρως την ενέργειά μου. Κανένας. Μπορεί να σας εκπλήσσει αυτό, μπορεί να σας θυμώνει, μπορεί να νοιώθετε ότι σας αδικώ, αλλά όμως απλά λέω την αλήθεια. Κανένας.

Εγώ Είμαι ο Εαυτός μου. Εκείνος που έχετε ξεχάσει. Εκείνος που έρχεται και χτυπά την πόρτα και περιμένει να ανοίξει.

Εσείς αδημονείτε να δείτε κάποιον άλλον, που ταιριάζει στα δικά σας μέτρα και σταθμά. Περιμένετε να σας χτυπήσει την πόρτα ένας όμορφος καστανόξανθος άνδρας, με όμορφα μάτια γαλήνιο βλέμμα, διαπεραστικό, καθαρή ευωδιαστή γενειάδα, λεπτό αρμονικό σώμα και ένα μανδύα. Μαλλιά μακριά σπαστά και ένα φωτοστέφανο, γιατί φυσικά ο Χριστός Εαυτός, δεν μπορεί παρά να λάμπει. Με αυτή την εικόνα, έχετε συνδεθεί όλοι. Με εμένα κανένας. Σας αγαπώ πολύ. Αγαπώ κάθε πλάσμα σε αυτό τον κόσμο. Και στον άλλον… και στον άλλον. Μόνο που δεν θέλετε να με δείτε όπως είμαι πραγματικά. Και δεν θέλετε να πείτε το όνομά μου, όπως είναι πραγματικά. Γενικά δεν θέλετε και πολλά να κάνετε, όπως είναι η πραγματικότητα. Δεν σας αρέσει και στο πλαίσιο της μεγάλης φυγής/διαφυγής, προτιμάτε να δέχεσθε σαν αληθινή, μία εικόνα που δεν υφίστατο πότε.

Ερωτεύεστε τον Ιησού Χριστό των Γραφών, τον Ιησού Χριστό των όμορφων πινάκων, αλλά ποτέ τον πραγματικό Ιησού - που άλλωστε δεν γνωρίζετε. Δεν γνωρίζετε πως έμοιαζε καν. Και έχω την υποψία ότι, αν τον βλέπατε μπροστά σας, δεν θα σας άρεσε. Δεν θα το βρίσκατε αρκετά αρμονικό για τα δικά σας δεδομένα. Αρκετά όμορφο, αρκετά ξανθό, αρκετά γαλανομάτη… αρκετά γοητευτικό.

Αν είναι κάτι που δεν έκανα ποτέ, ήταν να γοητεύω. Η γοητεία, μακριά από μένα. Αλλά εκείνοι που αρέσκονται στο να γοητεύονται, που έχουν ανάγκη να γοητεύονται, βρίσκουν οπωσδήποτε κάποιο αντικείμενο να τους γοητεύσει. Δεν μαλώνω κανέναν, απλά τραβώ την προσοχή σας στην πραγματικότητα. Την απλή, καθημερινή πραγματικότητα.

Έχουν ειπωθεί πολλά -και θα ειπωθούν και άλλα στο μέλλον- και πολλά παραδείγματα και παραβολές έχουν δοθεί και, όπως λέγεται ότι είπα, όποιος κάνει καλό σε έναν από αυτούς τους μικρούς, κάνει καλό σε εμένα.

Περιμένετε λοιπόν ίσως να σας πω ότι η εικόνα μου είναι ίδια με εκείνη του μετανάστη, στην γωνιά του δρόμου, που κλωτσάτε. Ίδια με εκείνου του φτωχού, που δεν έχει πού την κεφαλή κλίνει, του φυλακισμένου, του ασθενή. Ακόμα και αυτό είναι ένα μέρος της αλήθειας, γιατί ο Εαυτός δεν είναι προνόμιο κανενός. Ούτε των φτωχών, ούτε των πλουσίων. Αλλά είναι κοινό κτήμα. Ανήκει σε όλους και το να συνδεθείτε με μένα και αυτό που πραγματικά είμαι, σημαίνει να συνδεθείτε με τον αληθινό σας Εαυτό, με έψιλον κεφαλαίο.

Πολλά δάκρυα χύνονται στις Εκκλησίες και όπου αλλού. Δάκρυα παράκλησης, καυτά δάκρυα. Πάρα πολλά αιτήματα ακούγονται και ο διαχωρισμός καλά κρατεί. Συνεχίζετε μέχρι και σήμερα να διχάζεστε, να χωρίζεστε στα δύο, να κόβεστε στη μέση και το κάτω μισό να εκλιπαρεί το επάνω μισό για έλεος. Χωρίς να συνειδητοποιείτε ότι, το πραγματικό έλεος που μπορεί να βιώσει μία οντότητα, είναι η επίγνωση του ότι είναι μία μονάδα. Ακέραιη. Ολόκληρη. Πλήρης στον Εαυτό της. Είναι η υψίστη μορφή ελέους, όπως μπορεί να βιωθεί από τον εαυτό.

Μπορώ να σας λέω πολλά λόγια, σοφά λόγια, όχι μόνο απόψε αλλά για πολλές βραδιές στην συνέχεια. Θα μπορούσαμε να αναπαράγουμε το παραμύθι με την ιστορία της Χαλιμάς, τις χίλιες και μία νύχτες. Δεν θα το κάνω. Δεν είμαι εδώ για να σας πω σοφίες που πιθανότατα ήδη γνωρίζετε και απλά παριστάνετε ότι έχετε ξεχάσει.

Θα ήθελα όμως να μπω στην καρδιά σας απόψε.

Γυμνός.

Μπορείτε να αντέξετε έναν γυμνό Ιησού;

Όχι, όχι αυτόν με το ακάνθινο στεφάνι. Έναν γυμνό Ιησού. Υγιή, ζωντανό και γυμνό. Χωρίς κανένα μανδύα να τον περιτυλίγει. Χωρίς κανένα κομμάτι υφάσματος να προφυλάγει τα ευαίσθητα μάτια, από ακατάλληλα θεάματα. Αν μπορείτε, κάντε το και αυτή την μορφή αφήστε να σταθεί στην καρδιά σας. Γυμνό, όπως με γέννησε η Παρθένος, σε ηλικία ώριμη.

Και αφού με αφήσετε να καθίσω στην καρδιά σας, και στον θρόνο της καρδιάς σας, σαν την γυμνή αλήθεια, καθίστε και εσείς εδώ δίπλα μου. Μαζί μου, στον ίδιο θρόνο, καθίστε εδώ που κάθομαι.

Και έτσι όπως κάθομαι στην καρδιά σας αν είναι κάτι που νοιώθω, είναι η απουσία του Ελέους. Απουσιάζει το Έλεος, είτε απέναντι στους άλλους, είτε απέναντι στον εαυτό σας. Δώστε την άδειά σας να γεμίσει και πάλι η καρδιά σας από την ενέργεια του Ελέους. Την ενέργεια που, όπως σας είπα, είναι ενέργεια ενότητας και επίγνωσης της ενότητάς σας.

Δεν υπάρχουν πάρα πολλά να πούμε αυτό το βράδυ, όσο το σκέφτομαι. Ένας ετερόκλητος κύκλος και ο καθένας με κάτι διαφορετικό στον νου του και στην καρδιά του. Παρόλα αυτά, όλες αυτές οι καρδιές, που βρίσκονται γύρω μου, τούτη την ώρα έχουν ένα κοινό σημείο. Κάθομαι εγώ εκεί, σε όσες από αυτές μου επέτρεψαν να καθήσω. Αφήστε λοιπόν μία χορδή να ενώσει την εικόνα μου στις καρδιές σας στον κύκλο. Καρδιά με καρδιά, Ιησού με Ιησού. Συνδέστε τες με μία χορδή, χρυσή χορδή και επιτρέψτε στην ενέργεια του Ελέους να έρθει από καρδιά σε καρδιά, μέσου αυτής της χορδής.

Αν δεν μπορείτε να νοιώσετε έλεος για τον εαυτό σας, πως μπορείτε να νοιώσετε αληθινό έλεος για τους άλλους;

Ο λόγος που βρίσκομαι εδώ σήμερα -ναι, καλά το καταλάβατε- είναι να σας μιλήσω για το ΕΛΕΟΣ, έτσι όπως είπαμε ότι θα σας μιλώ, σαν Ιησούς, όπως μιλά ο μεγάλος αδελφός στα μικρότερα αδέλφια του.

Ξέρετε τα πάντα. Ήδη γνωρίζετε τα πάντα και μέσα σε όλον αυτό τον όγκο της γνώσης που κατέχετε, δεν μπορείτε να συνειδητοποιήσετε, ότι γνωρίζετε πολλά περισσότερα από ότι ένας άνθρωπος που έζησε στην εποχή του Ιησού, 2000 χρόνια πριν. Ή ακόμα παλαιότερα, 2.500 και 3.000 χρόνια. Ο καθένας και η καθεμιά σας διαθέτετε τόσες γνώσεις και είστε τόσο χαμένοι σε αυτές, που για κάποιο λόγο, δεν μπορείτε να τις αναγνωρίσετε, να αναγνωρίσετε το μέγεθός τους. Η ταχύτητα με την οποία αποκτάτε επίσης και βρίσκονται στην διάθεσή σας όλο και νεότερες γνώσεις, σας κάνει να νοιώθετε ότι δεν ξέρετε τίποτα.

Από ότι φαίνεται όμως, ποτέ δεν θα είναι αρκετή η γνώση για να καλύψει το κενό του εαυτού. Και βέβαια πάντοτε λέμε ότι ο Εαυτός είστε εσείς -αλλά εσείς, σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, πολύ ευρύτερο από αυτό που περικλείετε ανάμεσα στο καπέλο και τα παπούτσια σας, από αυτό που είναι ντυμένο με τα ρούχα σας.

Κάθε βράδυ έρχομαι και σας μιλώ. Όλοι ανεξαιρέτως με καλείτε και σε όλους ανεξαιρέτως έρχομαι. Σας απευθύνω τον λόγο και σας ρωτώ: «Τι κάνεις παιδί μου; Πως πέρασες σήμερα; Είσαι ευχαριστημένος, -η, από την μέρα που είχες; Είσαι ευχαριστημένος –η από τον εαυτό σου; Τι θα ήθελες ακόμα; Νοιώθεις ότι υπάρχει κάποιος δίπλα σου που σε αγαπάει και σε σκέφτεται; Είσαι ικανοποιημένος από την ζωή σου; Από όλα όσα έχεις; Τι σου λείπει; Πες μου τι σου λείπει και εγώ θα σου δείξω τον τρόπο να τα αναπληρώσεις.»

Έτσι σας μιλώ! Και έτσι σας ρωτώ αγγίζοντας την καρδιά σας! Και όπως πάντα συμβαίνει, πολλοί λίγοι με ακούτε. Πολλοί λίγοι θέλετε να ακούσετε. Σκέφτεστε. Σκέφτεστε πολύ. Σκέφτεστε όλα όσα γνωρίζετε, όλα όσα μάθατε μέσα στην ημέρα. Όλα τα δεδομένα. Γυρίζουν, στροβιλίζονται στον νου σας. Βγάζετε συμπεράσματα. Πολλά συμπεράσματα. Και για άλλη μια φορά ο νους σας, κυρίαρχος, νοιώθει ότι κρατά τη σκυτάλη. Ότι κρατάει τον έλεγχο.

Έτσι δεν ακούτε εμένα, γιατί αν θέλετε να με ακούσετε θα πρέπει να αφήσετε τον έλεγχο. Να αφήσετε την ανάγκη για έλεγχο. Θα πρέπει να παραδοθείτε με εμπιστοσύνη και αυτό είναι το πιο δύσκολο που μπορεί να σας ζητήσει κάποιος να κάνετε, το να παραδοθείτε με εμπιστοσύνη.

Ο νους ο κυρίαρχος, ζητά. Επιβάλλει. Προστάζει. Οδηγεί. «Τι μου έκανε αυτό, πως μίλησε εκείνος, τι μπορεί να σημαίνει αυτό για μένα. Είμαι στον κατάλληλο δρόμο; Ποιος νομίζει ότι είναι εκείνος ο άνθρωπος, που μου φέρθηκε έτσι. Θεέ μου συγχώρησέ με αν κάνω λάθος, αλλά σου ζητώ αυτό και αυτό.» Πόσα τέτοια ακούω κάθε μέρα! Και ανακυκλώνονται όλα!

Στην πραγματικότητα, αν και είστε πολλοί αυτοί που μιλάτε στον Θεό σας, στην πραγματικότητα δεν μιλάτε στον Θεό σας, μιλάτε στον νου σας. Βραχυκυκλώνετε... Δημιουργείτε βραχυκύκλωμα. Και δεν επιτρέπετε στην επικοινωνία να ολοκληρωθεί, δεν επιτρέπετε στην ενέργεια να κινηθεί σε όλο το σύστημα. Βραχυκυκλώνετε, απευθυνόμενοι στα φαντάσματα του νου σας. Και έτσι ποτέ δεν ανάβει τελικά εκείνο το φως, που περιμένετε.

Αλλά επειδή τα φαντάσματα του νου σας έχουν πολλές μορφές, και έτσι όπως είναι με τα λευκά εύκολα σας ξεγελούν και νομίζετε ότι όντως: «Να τη η φώτιση, την έχω!», δεν μπορώ να μην τονίσω, ότι αν δεν καταφέρετε να παραδοθείτε απόλυτα με εμπιστοσύνη, αυτό που βιώνετε δεν μπορεί να είναι φώτιση. Είναι τα φαντάσματα του νου σας.

Και με την παράδοση, βέβαια, δεν εννοώ να εγκαταλείψετε τα πάντα. Εννοώ να πάψετε να είσαστε οι ελεγκτές, οι αρχηγοί στα πάντα. Να κάνετε ένα βήμα πίσω, και να παραδώσετε τον εαυτό σας με εμπιστοσύνη στην Θεία σας Όψη, που λέτε Θεό.

Αν ο γήινος εαυτός δεν μπορέσει να κάνει αυτή την παράδοση, δεν θα μπορέσει επίσης να δεχτεί το ΘΕΙΟ ΕΛΕΟΣ. Γιατί Θείο Έλεος υπάρχει άφθονο αλλά, πόσα νομίζετε ότι είναι τα ανοιχτά χέρια, για να το λάβουν; Τα χέρια σας, η αγκαλιά σας είναι συχνά τόσο γεμάτη από όλα αυτά που θέλετε να ελέγχετε, που δεν μπορεί να δεχτεί και το Θείο Έλεος. Κάντε χώρο! Αφήστε τα πάντα να πέσουν από τα χέρια σας.

Πόσο συχνά ερχόμαστε και σας λέμε, «Αφήστε τα χέρια χαλαρά! Αφήστε τα πάντα να πέσουν από πάνω σας.»; Τι νομίζετε ότι ζητούμε; Μη ζητάτε να ασκείτε έλεγχο.

Και βέβαια, αμέσως θα διαφωνήσει κάποιος αντιτείνοντας μου «Για ποιόν έλεγχο μου μιλάς; Εγώ χρειάζομαι να γνωρίζω και να κατανοώ γιατί, αν δεν καταλαβαίνω, δεν είμαι συνειδητός… αν δεν είμαι συνειδητός, πώς θα το κάνω; Γι’ αυτό εσύ νομίζεις ότι θέλω να κρατώ τον έλεγχο, απλά θέλω να έχω επίγνωση σε όλα όσα γίνονται για μένα. Δεν θέλω τίποτε να γίνεται ερήμην μου. Τίποτε να γίνεται για εμένα, χωρίς εμένα. Εγώ το μόνο που θέλω είναι να σώσω τον κόσμο, να βοηθήσω, να κάνω το καθήκον μου, το καλό. Άπαξ και γίνει το καλό εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα, μπορώ να σηκώσω τα χέρια ψηλά και να αφήσω τα πάντα.»

Το γήινο εγώ μπορεί να βρει πολλές τέτοιες δικαιολογίες, πάρα πολλές. Ξέρετε εσείς... Ξέρετε καλά!

Πώς όμως να σας πω, αλήθεια και πώς να σας δείξω με άλλο τρόπο, πόσο πολύ σας αγαπούμε; Πώς να σας δείξει κάποιος την αγάπη που υπάρχει για εσάς διαθέσιμη σε όλο το Σύμπαν που σας περιβάλει, αν δεν αφήσετε την αγκαλιά σας ανοιχτή, για να την δεχτεί αυτή την αγάπη. Αν δεν το κάνετε, τα λόγια θα παραμείνουν λόγια και απλά στον θησαυρό των γνώσεων σας θα έχετε προσθέσει και μερικές έξυπνες ατάκες, για το πώς το Σύμπαν σας αγαπά. Για το μέγεθος της αγάπης του σύμπαντος και του Θεού. Και θα τις επαναλαμβάνετε, θέλοντας να βοηθήσετε τους ανθρώπους. Θέλοντας να ανοίξετε το ξερό τους κεφάλι και να βάλετε μέσα την έννοια της αγάπης. Δεν είναι το κεφάλι που βιώνει την αγάπη. Είναι η καρδιά! Και η αγάπη είναι από καρδιά σε καρδιά και αν εσείς δεν έχετε ανοίξει αρκετά την καρδιά σας και δεν την κρατάτε πάντα ανοιχτή, πώς θα δώσετε αγάπη, αν εσείς δεν δέχεστε;

Πώς να σας πω λοιπόν και να σας δείξω, το πόσο σας αγαπούμε;

Γίνεστε συναισθηματικοί εύκολα. Απόψε για παράδειγμα, δεν θα είναι λίγοι αυτοί που θα γυρίσουν σπίτι τους, σκεπτόμενοι το πόσο πολύ τους αγαπά ο Ιησούς και νοιώθοντας να βρίσκονται σε μία ιδιαίτερη έκσταση, μια ιδιαίτερη δόνηση, λόγω της αγάπης που δέχονται. Αλλά δεν είναι αυτό η αγάπη του Ιησού. Η αγάπη αυτή είναι πράξη. Η αγάπη δεν είναι κάτι που νοιώθετε, είναι κάτι που είστε. Είναι κάτι που λάμπετε. Αυτό που νοιώθετε είναι συναισθήματα αγάπης. Είναι ρεύματα του συναισθηματικού σας πεδίου που δονούνται από την ενέργεια της αγάπης.

Αν βάλετε σε μία λεκάνη νερό και την χτυπήσετε η επιφάνεια του νερού θα αρχίσει να κυματίζει. Θα δημιουργηθούνε κύκλοι. Είναι αυτό η αγάπη; Είναι το αποτέλεσμα της αγάπης. Είναι η μορφή που παίρνει το νερό κάτω από την δόνηση της αγάπης αλλά όχι η ίδια η ενέργεια. Όχι η ίδια η ενέργεια της πνευματικής αγάπης. Μπορεί λοιπόν να νοιώσετε πλήρεις από αυτή την υπέροχη αίσθηση της αγάπης, αλλά δεν θα είναι παρά ο κυματισμός του θυμικού σας.

«Μα δεν σε καταλαβαίνω Ιησού», λέει η Άννα, «Δεν πρέπει να παρασυρόμαστε από την εικόνα του θυμικού μας για την αγάπη, αλλά λες ότι εμείς είμαστε η αγάπη; Η αγάπη είναι πράξη… αυτό που συμβαίνει στο υλικό πεδίο δεν είναι κατώτερο από αυτό που συμβαίνει στο συναισθηματικό;»

Μπερδεύεστε. Μπερδεύεσαι καλή μου ή όποιοι άλλοι σκέφτεστε με αυτόν τον τρόπο. Πιστεύετε ότι υπάρχει ένδεια αγάπης στο Σύμπαν; Είναι πτωχό το Σύμπαν για αγάπη; Πιστεύετε ότι, όλα όσα βλέπετε γύρω σας δεν είναι αποτέλεσμα αγάπης;

«Ακριβώς αυτό», θα απαντήσουν κάποιοι. «Δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα αγάπης αυτό το Σύμπαν! Αυτή η πραγματικότητα δεν έχει μέσα της αγάπη!»

Και όμως, θα σας απαντήσω. Οπωσδήποτε έχει αγάπη αυτή η πραγματικότητα. Πολύ απλά, γιατί είναι μία πραγματικότητα. Είναι το καταστάλαγμα της πνευματικής αγάπης που διέπει το σύμπαν. Είναι ο ύψιστος βαθμός υλοποίησης της αγάπης. Αν εσάς δεν σας φαίνεται αρκετή η αγάπη που υπάρχει, γιατί αλήθεια δεν σκέφτεστε, ότι είστε εδώ για να προάγεται την υλοποίηση της αγάπης και για να ανεβάσετε ακόμα περισσότερο το ποσοστό της υλοποίησης αυτής και να υλοποιήσετε περισσότερη αγάπη ώστε, σε έναν άλλο κύκλο εκδήλωσης ερχόμενοι, να βρείτε ένα σύμπαν, μια πραγματικότητα που θα έχει υλοποιήσει ακόμα περισσότερο την αγάπη; Δεν το σκέφτεστε, γιατί περιμένετε από τον Θεό να είναι τέλειος και από το σύμπαν στο οποίο ζείτε να είναι τέλειο. Να είναι πλήρες.

Σας διαφεύγει όμως πάλι ότι, αν ήταν πλήρες όπως εσείς το θέλετε, δεν θα είχε κανένα περιθώριο εμπειρίας. Ένα παζλ ολοκληρωμένο είναι μία ωραία εικόνα αλλά μία απλή εικόνα σου στερεί την ικανότητα να κάνεις τις συνδέσεις της, σου στερεί την δυνατότητα του παιγνιδιού, την δυνατότητα να δοκιμάσεις, και να βάλεις εσύ τα κομματάκια, και να καταλάβεις πως συνδέονται, και να γελάσεις με αυτό, και να εκνευριστείς με αυτό, γιατί δεν καταφέρνεις να βρεις εκείνο το ένα μοναδικό κομματάκι που ταιριάζει στην συγκεκριμένη θέση. Σου στερεί την δυνατότητα του παιγνιδιού.

Είναι αγάπη.

Το ίδιο το γεγονός ότι ο Ουράνιος Πατέρας σας δίνει την δυνατότητα του παιγνιδιού, σημαίνει ότι αυτό το Σύμπαν είναι γεμάτο αγάπη. Είναι απόδειξη της αγάπης, όπως ο γονιός που αγαπά το παιδί του το αφήνει να παίξει. Του δίνει την δυνατότητα να παίξει. Αν δεν είναι αυτό αγάπη, τι είναι;

Μιλώ για Ουράνιο Πατέρα, αλλά δεν θέλω να σκεφτείτε εκείνο τον Ουράνιο Πατέρα που βρίσκεται πίσω, ψηλά από όλα, πάνω από όλα, σε ένα θρόνο μακρινό κουνώντας ένα μαγικό ραβδί ή ρίχνοντας πότε-πότε κανέναν κεραυνό. Θέλω να σκεφθείτε τον Πατέρα Δημιουργό που Είστε. Τον Εαυτό, με κεφαλαίο Έψιλον. Και τον Ένα Συλλογικό Εαυτό, με κεφαλαίο Έψιλον. Γιατί βέβαια, εσείς είστε ο πατέρας και η μητέρα. Εμείς Είμαστε ο Πατέρας και η Μητέρα.

Έτσι, βάλτε τον εαυτό σας να καθίσει στα πόδια του Εαυτού σας. «Είπεν ο Κύριος τω Κυρίω…», έλεγε ο ποιητής και κανείς δεν κατάλαβε τι ακριβώς έλεγε ο ποιητής και μελωδός. [Σημ.: Αναφέρεται στους ψαλμούς του Δαυίδ.]

Βάλτε τον εαυτό σας να καθίσει στα πόδια του Εαυτού σας και αφήστε τους να ενωθούν μέσα σε απόλυτη αγάπη και αποδοχή. Για άλλους φαίνονται πολύ σοφά όλα αυτά τα λόγια, για άλλους όχι και είμαι βέβαιος ότι όλα αυτά τα γνωρίζετε ήδη. Αλλά δεν θα ήσασταν εδώ, αν δεν χρειαζόταν σήμερα, τούτη την ώρα, να τα θυμηθείτε.

Είναι κάποιοι στο χώρο που λένε «Αυτά τα λέει για τους καινούργιους. Εγώ τα ξέρω και τα έχω δουλέψει. Έχει δίκαιο φυσικά, -εγώ τα ξανακούω- αλλά τα λέει για τους καινούργιους.»

Τα λέω και για σένα, αδελφέ και αδελφή.

Ήρθε η ώρα… Ήρθε η ώρα να δείξετε έλεος στον εαυτό σας.

Εδώ θα συμφωνήσετε όλοι, γιατί όλοι νοιώθετε ότι δεν αγαπάτε αρκετά τον εαυτό σας και όλοι νοιώθετε μια κρυφή ικανοποίηση, νοιώθετε ότι είστε καλύτεροι από τους άλλους σε αυτό: ότι φροντίζετε περισσότερο τους άλλους από ότι τον εαυτό σας.

Είναι μεγάλη η καλοσύνη σας αδελφοί και αδελφές μου, αλλά αυτό δεν λέει τίποτα. Δεν σας κάνει καλύτερους ανθρώπους. Δεν είστε καλύτεροι άνθρωποι, όταν φροντίζετε περισσότερο τους άλλους από ό,τι τον εαυτό σας. Μπορεί να είστε καλύτεροι Χριστιανοί αλλά δεν είστε καλύτεροι άνθρωποι. Είσαστε καλύτεροι οπαδοί μιας θρησκείας, αλλά όχι καλύτεροι άνθρωποι.

Ας ομονοήσουμε σε αυτό: ότι η αγάπη δεν μπορεί να κάνει διακρίσεις σε «εγώ» και «εσύ». Ούτε υπέρ του ενός ούτε υπέρ του άλλου. Αλλά η αγάπη αντιλαμβάνεται τα πάντα σαν Εαυτό στην μεγάλη αλληλοπεριχώρηση και, επειδή η κατοικία του Θεού είναι μέσα σας, σε εκείνο το ιερό κέντρο χρειάζεται να εστιαστείτε πρώτα από όλα και να βιώσετε το φως, την χαρά και το έλεος. Επειδή εσείς κρατάτε ένα μοναδικό σημείο στον χώρο και τον χρόνο στο οποίο έχει εστιαστεί ο Θείος νους, δημιουργώντας μία ανθρώπινη υπόσταση. Εκεί είναι το κέντρο σας. Το κέντρο του καθενός σας δεν είναι έξω από εσάς. Στον αδελφό σας, στον φίλο σας, στον σύζυγό σας, στα παιδιά σας. Είναι μέσα σας. Συνεπώς μόνο εκεί μπορεί να βιωθεί η αληθινή αγάπη και το έλεος, αρκεί να λάμψει προς τα έξω.

«Μα τότε θα είναι», λέει κάποιος, «σαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που κάνουν τις μικρές καθημερινές θυσίες για εκείνους που αγαπούν, να κάνουν λάθος. Δισεκατομμύρια άνθρωποι πάνω στη γη, από συζύγους που αγαπούν τους συζύγους τους, από μάνες που αγαπάν τα παιδιά τους, από παιδιά που αγαπούν τα αδέλφια τους και τους γονείς τους, από πιστούς που αγαπούν τον Θεό τους, από επιστήμονες που αγαπούν την επιστήμη τους, καλλιτέχνες που αγαπούν την τέχνη τους και κάνουν όλες αυτές τις μικρές καθημερινές θυσίες ή τις μεγάλες, όλοι αυτοί κάνουν λάθος; Όλοι αυτοί πέφτουν έξω; Θα πέσει φωτιά να μας κάψει τότε!»

Όλοι αυτοί κάνουν, αυτό που ήλθαν να κάνουν. Βιώνουν αυτό που ήλθαν να βιώσουν. Και όλοι αυτοί, αργά ή γρήγορα, θα μπούνε στον δρόμο της επιστροφής - και ήδη έχουνε μπει. Δεν είναι λάθος το να κάνεις μια μικρή θυσία, είναι λάθος το να την θεωρείς θυσία. Το να την κάνεις επειδή είναι θυσία και επειδή είσαι καλός άνθρωπος και θέλεις να είσαι καλός άνθρωπος. Είναι λάθος το να κάνεις αυτή την θυσία χωρίς χαρά. Νομίζοντας ότι την κάνεις για να εξυπηρετήσεις κάποιον άλλον και παραβλέποντας ότι την κάνεις για να ικανοποιήσεις τον εαυτό σου. Τότε είναι ολωσδιόλου λάθος. Γιατί δεν υπάρχει θυσία, αλλά υπάρχει εκείνο το βαθύτερο αληθινό σας θέλημα που μπορεί να σας οδηγήσει σε πολλών ειδών πράξεις. Το δήθεν είναι το λάθος. Στην αλήθεια και την αγάπη δεν υπάρχει θυσία. Και έτσι όλα βρίσκονται σε πολύ λεπτή και πολύτιμη ισορροπία. Και το μόνο ίσως που χρειάζεται να κάνει κάποιος είναι να αποδεχτεί ότι, οι θυσίες που έκανε, δεν ήταν ποτέ τέτοιες.

Αν ήταν από την καρδιά του, ήταν πράξεις αγάπης, προς τον εαυτό του. ΑΝ πάλι δεν ήταν από την καρδιά του ήταν απλά ψέμα. Ήταν απλά μία πλάνη.

Και φθάνουμε πάλι στο έλεος για τον εαυτό. Μέσα από άλλο δρόμο τώρα. Έχοντας αφήσει στην άκρη την θυμαπάτη της θυσίας, την πλάνη της θυσίας. Ποιος θα αρνηθεί σε ένα παιδί την ανάγκη του να αγαπήσει και να αγαπηθεί; Αν είχατε ένα μικρό παιδί μπροστά σας, τριών χρονών, θα του λέγατε να αγαπήσει τους άλλους περισσότερο από τον εαυτό του; Με κάθε ειλικρίνεια! Τι νόημα θα είχε; Αν είχατε ένα μικρό παιδί, ακόμα μικρότερο, τι νόημα θα είχε; Δεν θα είχε νόημα, γιατί δεν θα μπορούσε ακόμα να διακρίνει τον εαυτό του από τους άλλους. Έτσι να γίνετε!

Καταλαβαίνω ότι κάποιοι μπερδεύεστε με αυτά που ακούτε. Και όμως είναι πολύ απλά. Για να βιώσετε το αληθινό έλεος προς τον Εαυτό, πράγματι χρειάζεται να γίνετε σαν τα μικρά παιδιά, που βιώνουν εκ των πραγμάτων την αλληλοπεριχώρεση, και όλα θα είναι ποιο εύκολα. Αλλά πώς να γίνει κάποιος σαν μικρό παιδί; Μόνο οι μωροί το καταφέρνουν και χωρίς προσπάθεια.

Έχω την εντύπωση αδελφοί μου, ότι αν αφήσετε τα χέρια σας ελεύθερα από τα ινία που κρατάτε, θα επιτρέψετε στον εαυτό σας να γίνει σαν παιδί. Αν αφήσετε τον έλεγχο -τη διάθεση για έλεγχο- και εμπιστευτείτε, θα λάμψει στα μάτια σας το βλέμμα του μικρού παιδιού και η καρδιά σας θα νοιώσει την αλληλοπεριχώρεση, όπως την νοιώθει το μικρό παιδί. Και βέβαια, κάποιος άλλος ρωτά «Μα τότε για ποια εξέλιξη μιλάμε; Δεν υπάρχει καμμία εξέλιξη! Αν αυτό είναι όλα όσα πρέπει να κάνουμε, πώς θα εξελιχθούμε; Ο άνθρωπος έχει οικοδομήσει ένα θαυμάσιο πολιτισμό, επειδή ψάχνει, αναζητά και βρίσκει. Επειδή αγοράζει και πουλά.»

Μεγάλη κουβέντα! Αγοράζει – πουλά!

Έχετε σκεφτεί ποτέ πόσος έλεγχος κρύβεται πίσω από την πράξη της αγοροπωλησίας; Το έχετε σκεφτεί, λόγω της ιδιαίτερης κατάστασης στην οποία βρίσκεστε ως χώρα, αλλά όχι στο επίπεδο για το οποίο σας μιλώ. Έχετε αναρωτηθεί; Ο άνθρωπος αγοράζει και πουλά και δημιουργεί όχι μόνο για να δημιουργήσει, αλλά για να πουλήσει και να αγοράσει. Κρύβονται πάρα πολλά σε αυτή την πράξη της αγοροπωλησίας, που δεν τα αναφέρουμε σήμερα.

Σας ζητώ όπως βρίσκεστε τώρα να αφήσετε τα χέρια στο πλάι, δηλώνοντας την πρόθεσή σας, να αφήσετε να φύγουν τα πάντα. Μπορείτε να κάνετε μια δήλωση πρόθεσης λέγοντας:

«Δηλώνω την πρόθεσή μου στο Σύμπαν, να αφήσω τα πάντα να φύγουν από πάνω μου, τα πάντα να πέσουν από πάνω μου. Δεν κρατώ τίποτα, δεν κρατώ κανέναν.»

Ήδη μπορείτε να νοιώσετε ενέργεια να ρέει από τις παλάμες σας.

“Δεν κρατώ τίποτα και κανέναν. Το συνδημιουργώ αυτό με το Πνεύμα σύμφωνα με τον νόμο της αβλάβειας και αναλαμβάνω την ευθύνη της συνδημιουργίας μου. Και έτσι είναι. Αμήν.»

Φέρτε και πάλι τα χέρια στην καρδιά, σε στάση προσευχής με τις παλάμες ενωμένες τώρα. Μπορείτε να βάλετε τις παλάμες πάνω στην καρδιά αν σας διευκολύνει περισσότερο.

Βρίσκομαι εκεί στην καρδιά σας γυμνός. Απόλυτα εκτεθειμένος. Απόλυτα εκτεθειμένος στον νου σας. Φαντάζεστε ότι υπάρχει χειρότερη έκθεση από αυτή; Και καθώς βρίσκομαι εκεί καθισμένος στον θρόνο της καρδιάς σας, απλά Είμαι. Εστιάζομαι στην δική μου καρδιά. Δώστε χρόνο στον εαυτό σας να παρακολουθήσει την ροή της ενέργειας.

Τι συμβαίνει όταν εστιάζομαι στην δική μου καρδιά;

Αφήστε τις παλάμες σας να παραλάβουν την ενέργεια που εκλύεται.

Γαλήνια, λεπτή ενέργεια γεμίζει την καρδιά. Γεμίζει το στήθος σας, τον θώρακα, τα χέρια σας. Είναι κατάλληλο να προχωρήσουμε και να σας πω ότι αυτό το δώρο σας κάνω σήμερα. Να κρατήσετε την εικόνα, την εικόνα αυτού στην καρδιά σας, ως εικόνα του δικού σας εαυτού. Αυτή η γυμνή αρσενική μορφή ας γίνει η εικόνα του εαυτού σας. Μπορείτε να το αντέξετε; Δεν είναι εύκολο. Για πολλούς λόγους δεν είναι εύκολο. Θα είναι ένα μικρό κατόρθωμα, αν καταφέρετε να το δεχθείτε και να το αντέξετε. Είναι η δόνηση τέτοια, που δεν μπορεί κάποιος εύκολα να την αντέξει. Συμβολικά, είναι η εικόνα του δικού σας εαυτού, του δικού σας Θεϊκού εαυτού. Πρέπει να είναι γυμνή, όπως είναι η αλήθεια. Πρέπει να είναι αρσενική, εκφράζοντας την δημιουργική ενέργεια και την σχέση του επάνω πεδίου απέναντι στο κάτω. Και πρέπει να είναι στην καρδιά γιατί μόνο εκεί μπορεί να σταθεί.

Και όπως κάναμε λίγο καιρό πριν, ελάτε μαζί μου τώρα, γιατί είναι ο Εαυτός σας, στο Ιερό της Καρδιάς. Ας μπούμε μέσα. Ο Εαυτός μπαίνει μέσα στην καρδιά σας, στο Ιερό της Καρδιάς και… για άλλη μια φορά ας ιερουργήσει:

«Ουράνιε Πατέρα και Μητέρα χαίρομαι που μπορώ για άλλη μια φορά να σταθώ εδώ. Αυτούς που μου έδωσες, σήμερα τους πήγα ένα βήμα πιο βαθιά, τους έφερα ένα βήμα πιο κοντά στα μυστήριά σου. ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΕΑΥΤΟΣ. Όπως δέχεσαι εμένα, δέξου αυτόν. Δεν είναι άλλος από μένα. Και στείλε το Φως και την Χάρη σου, λάμψε επάνω μου το θείο σου Έλεος και επίτρεψε στο Πνεύμα σου το Άγιο να καθίσει στην κεφαλή μου. Τα δώρα που κρατώ, τον άρτο και τον οίνο, μετουσίωσε τα σε σώμα και αίμα αυτού του εαυτού. Ας γίνουν το σώμα και το αίμα του και μέσα από αυτά ας κυκλοφορήσει, ας διοχετευτεί η δύναμη της ζωής μέσα του, σε όλα τα πεδία, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της εκδήλωσής του. Πίνω από το αίμα και τρώω από το σώμα που γίνονται ο Εαυτός. Εσύ και Εγώ είμαστε ‘Ένα!

ΑΜΗΝ.»

Φυλάξτε την ενέργεια που λάβατε και την εικόνα και πορευτείτε εν ειρήνη.

Παρακαλώ να απέλθετε σε σιωπή.

Αμήν.