Το Σωματίδιο του Χρόνου

Σας αφήνω να σκεφτείτε για λίγο, πόσα μίλια κάνατε μαζί μου, πόσα μίλια βαδίσαμε μαζί. Με ξέρετε και σας ξέρω, σ’ ένα επίπεδο πολύ πιο βαθύ απ’ όσο νομίζετε και πολύ αληθινό… Μίλια ολόκληρα κάναμε μαζί. Κανένας άλλος δεν βάδισε τόσο μαζί μου, όσο εσείς. Το κάνω να φαίνεται κουραστικό, δύσκολο, ο νους πηγαίνει κατευθείαν στην μεγάλη μου εκστρατεία, είναι βέβαιο ότι κάποιοι από σας συμμετείχαν τότε στην εκστρατεία μου, είναι πάλι βέβαιο ότι σήμερα όλοι σας και όλες σας έχετε κόψει μίλια μαζί μου, στη σημερινή εποχή. Φανταστείτε το ταξίδι που γίνεται στο υποατομικό επίπεδο.

«Μα είναι υποατομικό», ρωτάει η Άννα, «για ποια μίλια μας μιλάς; είναι όλα εδώ μέσα... Να! Μπαίνουμε σε ένα κύτταρο και τα βρίσκουμε όλα εκεί.»

Έτσι θα ‘θελες να πιστεύεις; Ο χρόνος παίζει. Ο χρόνος παίζει μαζί σας κρυφτό. Οι αποστάσεις που διανύετε είναι τεράστιες, απλά και μόνο από το γεγονός ότι, την ώρα που μπορεί εσείς να κινείστε στην καθημερινή σας ζωή, είστε πάνω σε ένα πλανητικό σώμα το οποίο διασχίζει το διάστημα, όχι μόνο κινούμενο γύρω από τον ήλιο, αλλά και ακολουθώντας τον ήλιο στη δική του πορεία γύρω από το κέντρο του γαλαξία. Και πάλι όμως, δεν αναφέρομαι σε αυτά τα μίλια. Ο χρόνος παίζει. Ο χρόνος και το κενό, κατά μια έννοια, ταυτίζονται. Αφενός γιατί το κενό δεν έχει σημεία αναφοράς, αφετέρου γιατί ο χρόνος επίσης, από μόνος του, δεν έχει σημεία αναφοράς, είναι μια ιδέα. Παρακολουθείτε την αλλαγή που συμβαίνει εξωτερικά και ανάλογα με κάποια, εξωτερικά πάλι, ως προς την αλλαγή σημεία, ορίζετε το χρονικό διάστημα στο οποίο εμπίπτει αυτή η αλλαγή.

Τα υποατομικά σωματίδια μεταφέρουν χρόνο, αυτό δεν σας το ‘χει πει κανείς, ποτέ.

«Περίμενε, κάτι περίεργο συμβαίνει εδώ..» αναρωτιέται, η Άννα πάλι -όλα τα ρίχνω στην Άννα. «Κάτι περίεργο συμβαίνει εδώ. Ο χρόνος είναι ο ρυθμός στον οποίο συμβαίνει μια αλλαγή και τώρα μόλις μας είπες ότι δεν έχει ο ίδιος σημεία αναφοράς, αλλά εμείς τα ορίζουμε και παρακολουθούμε και μετρούμε το ρυθμό της αλλαγής. Πώς γίνεται λοιπόν, τα υποατομικά σωματίδια να μεταφέρουν χρόνο; Δεν είναι μάζα, δεν πρόκειται για τη μάζα, δεν πρόκειται για μια δύναμη που μεταφέρουν, που ασκούν, δεν είναι φως, μια ακτίνα φωτός που μπορεί να πάρει σωματιδιακή μορφή. Τι είναι ο χρόνος; Πως μπορεί, ένα θεμελιώδες σωμάτιο να μεταφέρει χρόνο;»

Αρκεί να σκεφτείτε γι’ αυτό ότι, ένα θεμελιώδες σωμάτιο είναι ο μικρότερος δυνατός φορέας αλλαγής, έκφρασης οποιασδήποτε αλλαγής, είναι ένας ενεργειακός στροβιλισμός που δημιουργεί ένα μικρό κέντρο βάρους και έχει μια περιστροφή. Απ’ το σημείο που η ενέργεια γίνεται δίνη και σχηματίζεται ένα σημείο, έχετε τη δυνατότητα της αλλαγής. Είναι ένα σημείο, το οποίο κινείται στο χώρο και το χρόνο αλλά, ακόμα κι αν δεν κινούνταν, περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του. Είναι η μικρότερη μονάδα στην οποία μπορεί να παρατηρηθεί ο χρόνος, η μικρότερη «φυσική» -σε εισαγωγικά και πάλι, γιατί δε μοιάζει με τίποτα απ’ όσα γνωρίζετε- μονάδα. Επειδή ακριβώς είναι αυτό που είναι λοιπόν, παίζουν βασικό ρόλο στη διαμόρφωση κάθε ενεργειακής μεταβολής και ακόμα στην ίδια την αντίληψη του χρόνου.

Δεν πρόκειται για σωματίδια που μεταφέρουν, για παράδειγμα, τη δύναμη της βαρύτητας αλλά μετράνε το χρόνο και η σωματιδιακή καταγραφή του χρόνου γίνεται, προκειμένου να μετρηθεί ο βαθμός διαστολής του σύμπαντος. Το σύμπαν διαστέλλεται και μάλιστα, όπως ειπώθηκε κάποια στιγμή, πριν λίγες μέρες, το σύμπαν διαστέλλεται ακανόνιστα. Δεν είναι μια σφαίρα που διαστέλλεται. Διαστέλλεται ακανόνιστα και είναι η διαστολή του περίεργη, καθώς διαστελλόμενο δημιουργεί το χώρο. Με άλλα λόγια, δεν προϋπάρχει ο χώρος έτσι ώστε μέσα του να ξεδιπλωθεί το σύμπαν, αλλά δημιουργείται ο χώρος κατά τη διαστολή του σύμπαντος σε συνέπεια της δράσης των σωματιδίων. Αυτό, ξεφεύγει εντελώς, από κάθε τι που θα μπορούσατε να είχατε σκεφτεί και σας δημιουργεί ένα μικρό πρόβλημα, γιατί είναι δύσκολο στο γήινο νου να αντιληφθεί οτιδήποτε να διαστέλλεται, να μεγαλώνει, χωρίς να υπάρχει οτιδήποτε έξω από αυτό. Ο γήινος νους χρειάζεται μια συνέχεια.

Κι όμως το σύμπαν διαστέλλεται και αναδιπλώνεται. Έτσι δημιουργούνται πολλαπλές διαστάσεις και θα συνεχίσει να αναδιπλώνεται, θα μπορούσατε να πείτε, επ’ άπειρον, γιατί δεν είναι μετρήσιμος ο χρόνος, για σας, που απαιτείται για την αναδίπλωσή του και δεν θα είχε και νόημα να αναφερθεί κάποιος σε αυτό. Είναι μια πληροφορία που δεν έχει σχέση με οτιδήποτε άλλο γνωρίζετε.

Γιατί όμως είναι τόσο χρήσιμη η πληροφορία ότι το σύμπαν διαστέλλεται ανομοιόμορφα και μάλιστα, καθώς διαστέλλεται δημιουργεί χώρο; Γιατί;

Γιατί αυτό έχει να κάνει με την πορεία σας στο εσωτερικό μονοπάτι, έχει να κάνει με όλες σας τις πεποιθήσεις και, ακόμα περισσότερο, έχει να κάνει με την αντίληψη της λειτουργίας του σύμπαντος και της λειτουργίας αυτών των υποατομικών σωματιδίων. Δεν υπάρχει πραγματικά κενό. Ο νους, Θείος ή ανθρώπινος, δεν έχει κενό και θα σας βοηθούσε να αντιληφθείτε καλύτερα τη σχέση του νου με τον χώρο, αν σκεφτείτε τον εαυτό σας. Αν εξαιρέσετε την περιέργεια και τη δίψα για μάθηση, μπορείτε πραγματικά να πείτε ότι ο νους σας ήταν κενός, είχε κενό, μέχρι να λάβει μια άλλη πληροφορία; Λαμβάνετε τη νέα πληροφορία και νιώθετε ότι διευρύνεστε αλλά πριν δεν είχατε καμία αντίληψη ότι επρόκειτο για κενό -δεν ήταν κενό. Τα πάντα μεταξύ τους ήτανε πολύ καλά συνδεδεμένα, υπήρχε ακολουθία. Ακόμα κι αν αναδύονταν κάποιες σκέψεις, που φαινόταν αταίριαστες κι ασύνδετες, είχαν τη θέση τους στο οικοδόμημα. Μόνο όταν συμπληρωθεί, όταν εισέλθει μια νέα πληροφορία, ξαφνικά ο νους αρχίζει να δουλεύει σαν τρελός, για να τη συνδέσει με τα πάντα κι όταν γίνει αυτό, νιώθετε φωτισμένοι και διευρυμένοι.

Η έννοια του κενού που αναφέρω, δεν έχει να κάνει με την ανάγκη για απαντήσεις, δεν αναφέρομαι σε αυτή την ανάγκη, αλλά στην αίσθηση πληρότητας του νου.

Ανάλογα ο Θείος νους, επεξεργάζεται και διαμορφώνοντας οπτικές και συνδέσεις φαίνεται να διευρύνεται ως χώρος. Σε αυτόν τον χώρο, ζουν χιλιάδες δυνάμεις, ασκούνται άπειρες δυνάμεις, σε κάθε σημείο αναφοράς του χώρου, λειτουργούν άπειρες δυνάμεις. Η ανάδυση τους είναι προφανείς όταν θέλετε να τις δείτε, όταν αποφασίσετε να κοιτάξετε προς τα εκεί και τις αναζητήσετε, έτσι η ανθρωπότητα έχει

Πίσω από αυτά τα σωματίδια, που τώρα γνωρίζετε, θα υπάρξουν κι μπει σε μια ατέρμονη αναζήτηση των δυνάμεων της φύσης που πραγματικά δε θα τελειώσει ποτέ. άλλα, κι άλλα, κι άλλα .. και κάθε φορά, μια νέα ένσταση θα προκύπτει, μια νέα θεωρεία και μια νέα απάντηση του κλειδούχου του σύμπαντος που είναι ο Νους.

Είπαμε ότι το υποατομικό πεδίο, είναι το πεδίο της δημιουργίας και είναι και πολύ εύκολο να πάρετε αυτό που θέλετε.

Και πάλι προκύπτει φυσικά, ένα ερώτημα. «Αλέξανδρε, μας είπες ότι τα σωματίδια συνδέονται, εκφράζουν τις Θείες Δυνάμεις, είναι ο χώρος των Δυνάμεων, εκφράζουν τις κατευθύνσεις του Θείου Νου. Άρα, αν υποθέσουμε, ότι ο νους ο ανθρώπινος συνεχίζει και ψάχνει και τελικά προκύπτουν νέα σωματίδια και νέες δυνάμεις… πώς συνδέεται αυτό; Δηλαδή, οι δυνάμεις του Θείου Νου είναι απεριόριστες; Και κάθε φορά θα βρίσκουμε και κάποια άλλη; Δεν ισχύουν τα βασικά ευρήματα της επιστήμης;»

Θα δείτε ότι ισχύουν αλλά μόνο ως τέτοια, ως ευρήματα της επιστήμης. Από εκεί και πέρα το χάος. Όχι τυχαία η χρήση της λέξης και από το χάος δημιουργείται τάξη. Από το χάος γίνεται η πρώτη δημιουργία αλλά όχι η μόνη δημιουργία. Κι έτσι σας έχω και σας ταλανίζω μέσα σε μια σούπα, στη σούπα των υποατομικών σωματιδίων που κινούνται ανεξέλεγκτα, φαινομενικά, σε όλες τις κατευθύνσεις.

Θα σας ζητήσω και πάλι, αυτή την ώρα, να διαβείτε τη γέφυρα του ουράνιου τόξου, μπαίνοντας μέσα από τα χρώματα του, νιώθοντας τις δονήσεις του, τις ενέργειες του, για να φτάσετε τελικά στην πόρτα, στην άλλη άκρη του. Κι όπως έχει η άσκηση μας, περνάτε την πόρτα, σας περιμένω εκεί, κατευθύνεστε στον πυρήνα ενός ατόμου, μέσα σε ένα πρωτόνιο, ανοίγετε τα μάτια σας, τα διευρύνετε 9 φορές και αντιλαμβάνεστε τα πάντα γύρω.

Στην σχέση των σωματιδίων αυτών, των υποατομικών σωματιδίων με τον χρόνο, κρύβεται μια μεγάλη ανακάλυψη. Τόσο μεγάλη, που θα διέλειπε σχεδόν κάθε στερεότυπο. Η ταχύτητα των σωματιδίων μπορεί να είναι μικρή σχετικά με άλλα μεγέθη, αλλά από μόνη της, για το δικό τους μέγεθος είναι τεράστια. Ιδιαίτερα η σχέση των σωματιδίων με το χρόνο, θα γίνει καλύτερα αντιληπτή αν κοιτάξετε τα φωτόνια. Τα φωτόνια που αναφέρονται φυσικά στο φως και την ταχύτητα του και σε όλα τα παράδοξα που μπορούν να προκύψουν, θεωρητικά, όταν κάποιος κινηθεί λίγο πιο σιγά από την ταχύτητα του φωτός, με την ταχύτητα του φωτός ή ελαφρώς περισσότερο από την ταχύτητα του φωτός. Εκεί βρίσκεται βασικά το κλειδί για όλα όσα είπα αλλά δεν σημαίνει αυτό, ότι τα υπόλοιπα υποατομικά σωματίδια είναι άμοιρα ευθύνης, δεν έχουν να κάνουν με το χρόνο.

Τα φωτόνια, το φως, έχει να κάνει φυσικά με τον χρόνο και η ταχύτητα κίνησης, που μοιάζει με αυτή του φωτός, μπορεί να δημιουργήσει παράδοξα στο επίπεδο, το φυσικό επίπεδο, που οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται. Δεν σας είναι όμως αντιληπτό, τι μπορεί να συμβαίνει στα άλλα επίπεδα και θα είχε πραγματικά μεγάλη σημασία, θα είχε νόημα, να διερευνηθεί αυτή η κατεύθυνση.

Πίσω στα βασικά τώρα και στη σωματιδιακή περιστροφή, που τόσο φαίνεται να σας επηρεάζει. Είπαμε, ότι είναι κυρίως η ηλεκτρασθενής δύναμη που μπορεί να σας επηρεάσει αρνητικά και, φυσικά, τα αριστερόστροφα σωματίδια. Αν θυμηθείτε τι ανέφερα νωρίτερα, καταλαβαίνετε ότι τα σωματίδια αυτά, εφόσον περιστρέφονται, έχουν πλέον μια πολύ καλή σχέση με το χρόνο, λειτουργούν εντός χρονικού πλαισίου, είναι το σημείο στο οποίο πραγματικά μια ενέργεια μπαίνει στο πλαίσιο του χρόνου, τον περιοριστικό δακτύλιο του χρόνου. Και ως ακτινοβολία, ως κύματα, συνδέονται με τον χρόνο, τώρα όμως μιλάμε για την πρώτη υποτυπώδη μορφή.

Η περιστροφή των σωματιδίων γύρω από τον εαυτό τους, σχετίζεται με την ενεργοποίηση των κωδικών, των γονιδίων, του DNA και πίσω από όλο αυτό, υπάρχει μια κωδικοποίηση που προφανώς δεν είναι γνωστή. Οι βαρυτικές και άλλες μεταβολές των δυνάμεων που σας επηρεάζουν, καταλήγουν, οπωσδήποτε, στην τροποποίηση της έκφρασης του DNA. Επειδή όμως δέχεστε όλοι ανεξαιρέτως αυτές τις επιρροές, δεν είναι εύκολο να ανιχνευθούν. Είναι η νόρμα, είναι το κανονικό. Έτσι, μπορούν να ανιχνευθούν μόνο οι αποκλίσεις από το σύνηθες, από το «κανονικό» κι αυτές πραγματικά ανιχνεύονται.

Είναι τα βαρυόνια* που επηρεάζουν τα τελομερή του DNA, τις απολήξεις του DNA και οδηγούν στη βράχυνση της ζωής του. Είναι δηλαδή τα στοιχειώδη σωμάτια που αναφέρονται στη δύναμη της βαρύτητας. Κι αυτό δεν είναι περίεργο, θα μπορούσατε να πείτε, δεν είναι περίεργο, αφού άλλωστε η βαρύτητα παίζει μεγάλο ρόλο στη διαμόρφωση του χρόνου. Η βαρύτητα είναι που δημιουργεί καμπύλωση στο χώρο και το χρόνο. Για όλα αυτά ο κωδικός είναι 0 (μηδέν), δε μπορείτε τώρα να τον συνδέσετε με οτιδήποτε αλλά θα καταλάβετε στην πορεία. Μηδέν.

Καταλαβαίνετε, ότι μιλώντας για τη δύναμη της βαρύτητας, καταλήγουμε στο ότι, αν θυμηθείτε βέβαια και όσα είπαμε στις προηγούμενες συναντήσεις, η ίδια η βαρύτητα είναι που παίζει σημαντικό ρόλο στη δική σας παρουσία στη γη, στην παρουσία της ζωής στη γη και τη συγκρότηση μορφής και παίζει επίσης ρόλο στη διάλυση της μορφής.

Θα μπορούσε να πει κάποιος, «Ωραία, ας βρούμε λοιπόν πώς λειτουργούν αυτά τα βαρυόνια και θα έχουμε λύσει το θέμα της παράτασης της ζωής μας στη γη.» Δεν είναι έτσι ακριβώς αλλά και είναι. Θα πάρει αρκετά χρόνια για να πλησιάσει η επιστήμη σε αυτό το επίπεδο, σε αυτό το πεδίο. Για να έχει, για την ακρίβεια, αποτελέσματα που θα είναι ικανά να χρησιμοποιηθούν από αυτό το πεδίο.

Και μια φωνούλα ακούγεται που λέει : Μήπως εμείς, έτσι όπως μιλάμε στα σωματίδια και τους λέμε απαγορεύεται να περάσετε, αν είστε αριστερόστροφα, μήπως μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να... να το συζητήσουμε δηλαδή, για το θέμα της βαρύτητας; Θα μπορούσαμε με κάποιο τρόπο να διαχειριστούμε αυτά τα σωματίδια που μεταφέρουν τη δύναμη της βαρύτητας; Που την εκφράζουν για την ακρίβεια;»

Ναι μπορείτε. Πόσο σημαντικό είναι για σας;

Βλέπετε, ο άνθρωπος μπορεί να κάνει πάρα πολλά αρκεί να μπορεί να απαντήσει το απλό ερώτημα, προς τι, για ποιο λόγο; Αρκεί δηλαδή να συνδέσει την οποιαδήποτε σκέψη, φαντασίωση, επιθυμία με ένα σκοπό. Είναι αυτό που χρειάζεται;

«Μα τι λες Αλέξανδρε;» λέει αυτή η Άννα πάλι, «εδώ μιλάμε για μια τεράστια ανακάλυψη, θα ήταν κάτι φανταστικό για όλη την ανθρωπότητα. Για ποιο σκοπό μιλάς;»

Μμμ, εσείς ξέρετε καλύτερα!

Τα βαρυόνια λοιπόν, συμμετέχουν στη δημιουργία του σύμπαντος, μόνο και μόνο, επειδή δημιουργούν πυρήνες βαρύτητας και γύρω σ’ αυτούς τους πυρήνες αρχίζει να καμπυλώνεται ο χώρος και ο χρόνος.

Προηγουμένως, στην αρχή της συνάντησης, σας ανέφερα ότι το σύμπαν ξεδιπλώνεται διαρκώς, διαστέλλεται, και μάλιστα ανομοιόμορφα και καθώς διαστέλλεται δημιουργείται ο χώρος. Ο χώρος δεν προϋπάρχει, η βαρύτητα δημιουργώντας πυρήνες, πυρήνες ύπαρξης, φυσικής ύπαρξης επίσης, είναι που δημιουργούν, προκαλούν τη διαστολή. Γιατί, γύρω από κάθε σημείο βαρύτητας, αναπτύσσεται μια φυσική οντότητα τελικά και καθώς αναπτύσσεται, οι δυνάμεις που αλληλεπιδρούν, σχηματίζουν το χώρο.

Κι εδώ θα σας πάω λίγο πίσω, σε προηγούμενες συναντήσεις, όταν σας μίλησα για τη μεταφορά της ενέργειας. Σας είχα ζητήσει, να δείτε ένα πύκνωμα ενέργειας, να δείτε μια μορφή ως πύκνωμα ενέργειας, που μετακινείται στο χώρο. Δεν είναι, είχαμε πει τότε, η ύλη η ίδια που κινείται αλλά είναι η ενέργεια, στο πεδίο σας. Επειδή είναι πυκνή, φαίνεται ως ύλη, ως ένα φυσικό σώμα. Κινείται η ενέργεια.

Τι μάθατε ότι κάνει το σύμπαν σας; Ότι διαστέλλεται. Κατά συνέπεια αυτό δείχνει, ότι κινείται η ενέργεια και λόγω αυτής της κίνησης τα σημεία βαρύτητας φαίνονται να απλώνονται προς τα έξω, όμως δημιουργούνται και νέα. Είναι ένα αρκετά περίπλοκο σύστημα που δε γνωρίζετε φυσικά αρκετά ούτε έχετε τη πλήρη εικόνα του αλλά θα μπορούσαμε να πούμε ότι, ο λόγος που κινείται, που διαστέλλεται το σύμπαν, είναι ακριβώς η ύπαρξη των πυρήνων βαρύτητας, που μεταφράζονται βέβαια ως αστρικά σώματα, πλανήτες κ.τ.λ. και η δημιουργία νέων. Το σύμπαν δηλαδή δεν είναι απλώς μια μάζα που απλώνεται τυχαία τριγύρω, ούτε είναι απλώς ένας ανακυκλούμενος οργανισμός… Αστέρια πεθαίνουν, εκρήγνυνται, οι εκρήξεις τους δημιουργούν άλλα συστήματα… δεν είναι ούτε μόνο αυτό, είναι ένας διαρκώς ανακυκλούμενος οργανισμός, ανανεούμενος, ο οποίος διευρύνεται λόγω αυτής της ανακύκλωσης.

Ένας ήλιος μπορεί να καταστραφεί… και δημιουργούνται πόσα σώματα από αυτόν; Πόσα σημεία βαρύτητας, αρχίζουν να εμφανίζονται νέα ; Αυτός είναι στην πραγματικότητα ο μηχανισμός εξάπλωσης του σύμπαντος, το οποίο, διευρύνεται και αναδιπλούται όπως είπαμε, δημιουργώντας το χώρο του καθώς το κάνει.

Τελικά, η πανδημία μας έδωσε την ευκαιρία να συζητήσουμε για πάρα πολλά... δε νομίζετε; Και που είστε ακόμα!

Κι όμως μέσα σε όλο αυτό το αχανές σύμπαν, το τεράστιο, υπάρχουν κάτι μικρές, απειροελάχιστες υπάρξεις πάνω σ’ έναν μικρό πλανήτη, σ’ ένα μικρό ηλιακό σύστημα, σε έναν.. έτσι κι έτσι γαλαξία, που προσπαθούν να συλλάβουν όλο αυτό το οικοδόμημα και είναι ζωντανοί και επιθυμούν να παραμείνουν ζωντανοί. Νομίζω ότι τα καταφέρνετε αρκετά καλά, μέχρι αυτή την ώρα.

Ο λόγος που σας μιλώ για όλα αυτά, δεν είναι γιατί θέλω να ικανοποιήσω μια βαθιά απορία σας για τον τρόπο λειτουργίας του σύμπαντος ούτε καν να δημιουργήσω απορίες που θα ικανοποιήσω αλλά είναι για να σας βάλω βαθύτερα στη μεγάλη συλλογικότητα του Θείου Όντος. Γιατί τότε, όταν κατανοήσετε βαθύτερα τον τρόπο λειτουργίας, πολύ πιο εύκολα θα μπορείτε να κατανοήσετε τον εαυτό σας και να διαχειριστείτε τις ενέργειες που επηρεάζουν και εσάς.

Θα σας αφήσω τώρα να πάρετε βαθιές ανάσες, βαθιές, λυτρωτικές αναπνοές.

Τα σωματίδια που σας απαρτίζουν, ταξίδεψαν μέσα σ’ αυτό το αχανές σύμπαν, σε άπειρες αποστάσεις και κατέληξαν να συναντηθούν σε σας. Ένα θέμα λοιπόν είναι, το πώς μπορείτε να διαχειριστείτε τα σωματίδια που συνεχίζουν να έρχονται, να αλληλεπιδρούν μαζί σας με τα υπάρχοντα, κι ένα άλλο είναι το πώς θα διαχειριστείτε τα υπάρχοντα σωματίδια και τι μπορείτε να κάνετε με αυτά, που φέρνουν πληροφορίες από τα βάθη του Θείου Νου, από τα βάθη του σύμπαντος κι από πολλές άλλες διαστάσεις του σύμπαντος αυτού.

Μείνετε στο κέντρο σας, μείνετε στο πρωτόνιο του πυρήνα, ανάμεσα σε υποατομικά σωματίδια που υπάρχουν εκεί και ζητήστε, δηλώστε τη πρόθεση σας, να ανακαλέσετε την πληροφορία ενός από αυτά τα σωματίδια του πυρήνα. Είναι φορτισμένα, διαθέτουν φορτίο και εμπλέκονται σε μια συγκεκριμένη σύνθεση, αποτελούν συλλογικότητα με όλα τα όμοια τους αλλά τα συγκεκριμένα εμπλέκονται στη δική σας σύνθεση.

Πάρτε πέντε λεπτά της ώρας, επιχειρώντας να ανακαλέσετε πληροφορίες από ένα από αυτά.

[ παύση 5’ ]

Και τώρα επανέλθετε σιγά σιγά. Πάρτε βαθιές αναπνοές κι εγώ θα σας αφήσω, ολοκληρώνοντας τη συνάντηση μας εδώ, για να μοιραστείτε τις εμπειρίες σας.

Αλέξανδρος

[ακολούθησε μοίρασμα εμπειριών]

[Απομαγνητοφώνηση: Αλέξανδρος Τυροβόλης]