8η Συνάντηση

Λέει ο Σαιν Ζερμαίν «Πες τους να καθίσουν με τα κεφάλια σκυμμένα για λίγο. Σκύβοντας το κεφάλι ελαφρά, μπορείτε να συνειδητοποιήσετε ότι ανοίγει το κέντρο που βρίσκεται στον αυχένα, στο πίσω μέρος του λαιμού. Η ενέργεια του Σανάτ Κουμάρα είναι εδώ, του Μορύα, του Σαιν Ζερμαίν, του Κρόουλι ασφαλώς…

Κάνετε μεγάλα ταξίδια. Έρχεστε από μακριά. Από άλλους ουρανούς και άλλες γαίες. Σχεδιάζετε το ταξίδι σας στη γη και κατεβαίνετε σεινάμενοι κουνάμενοι, σαν τις γυναίκες στην άνθησή τους, που ντύνονται και στολίζονται και περπατούν με βήμα ανοιχτό και περηφάνια στον δρόμο, θέλοντας να γοητεύσουν τους πάντες στο πέρασμά τους. Σισιλιάνες Ιταλίδες. Φανταστείτε Ιταλίδες με πάθος, όμορφα ντυμένες, ανθισμένες, να περπατούν με μπρίο στο δρόμο.

Αυτή είναι η εικόνα του γήινου αγγέλου όταν κατεβαίνει στη γη. Έρχεται να δρέψει όλα τα αγαθά, όλους τους καρπούς της. Να τους γευτεί όλους έναν προς έναν. Αρχίζει να κάνει πίσω, όταν συνειδητοποιεί ότι η χαρά έρχεται σαν αποτέλεσμα της κούρασης, το θάρρος και η περηφάνια έρχονται σαν αποτέλεσμα του αδυσώπητου χτυπήματος της μοίρας και γενικά ότι, αυτά που επιθυμούσε έρχονται με πολύ κόπο. Τότε αρχίζετε να ξανασκέφτεστε τα σενάριά σας. Αρχίζετε και επαναπροσδιορίζετε τα θέλω και τις επιθυμίες, γιατί φυσικά αρχίζετε να ζυγίζετε τις συνέπειες και τις προϋποθέσεις που συνεπάγονται αυτά που θέλετε. Ένας λόγος που καθυστερείτε στο ταξίδι σας στη γη είναι αυτός. Σκέφτεστε πάρα πολύ τις συνέπειες.

Θα μπορούσατε να κάνετε απλά αυτό που αγαπάτε, αυτό που θέλετε, χωρίς να σκεφτείτε τις συνέπειες. Θα ήσασταν επιπόλαιοι; Πολύ λίγες είναι οι πιθανότητες να εκδηλώνατε επιπολαιότητα. Εάν στεκόσασταν στο κέντρο της καρδιάς, στο θέλημα της καρδιάς, δε θα φερόσασταν επιπόλαια. Αντίθετα, θα συνδημιουργούσατε το αντικείμενο του πόθου σας. θα συνδημιουργούσατε την υλοποίηση του σχεδίου σας. Βλέπουμε πάρα πολλά σχέδια να διαστρέφονται. Πάρα πολλά «θέλω» να καταπατώνται. Πάρα πολλές προσδοκίες να μένουν στην άκρη, σαν relics, σαν απομεινάρια μιας νοητικής διεργασίας που δεν οδηγεί πουθενά. Έτσι σαμποτάρετε τον εαυτό σας. Η διαδικασία θα έπρεπε να είναι διαφορετική. η διαδικασία θα έπρεπε να ξεκινά από το θέλω της καρδιάς. Τότε θα ήσασταν παιδιά. Τότε θα ήσασταν άγγελοι-παιδιά. Και μπορεί για κάποιους άλλους η ωρίμανση να φαινόταν ότι αργεί να έρθει, ωστόσο εσείς θα περπατούσατε στη γη πολύ ευτυχισμένοι, κάνοντας όλα όσα αγαπάτε πραγματικότητα. Το «θέλω», η επιθυμία, είναι το κλειδί που ανοίγει τον Παράδεισο.

Αναπόφευκτα το μυαλό σας ταξιδεύει στο μήλο, στον όφη, την Εύα, τον Αδάμ. Το «θέλω» είναι το κλειδί. Η επιθυμία. Βρίσκεστε λοιπόν στον χαμένο σας παράδεισο για άλλη μια φορά και έρχεστε στη θέση, τη δυσάρεστη ίσως θέση, να αποφασίσετε για άλλη μια φορά αν θα φάτε το μήλο ή όχι. Αναρωτηθήκατε ποτέ αν θα φάτε το μήλο ή όχι; Ο Άλιστερ Κρόουλι είναι εδώ και παρακολουθεί… κι εσείς συλλογίζεστε. Δεν έχετε κάνει ακόμα τις απαραίτητες συνδέσεις. Το μήλο του Αδάμ… Το μήλο που του κάθισε στον λαιμό, όπως λέει η παράδοσή σας. Στο κέντρο του λαιμού, στο κέντρο της έκφρασης. Τι σήμαινε λοιπόν η απαγόρευση; Αν το κλειδί του Παραδείσου είναι το «Θέλω», τι σήμαινε η απαγόρευση; Εσείς πιστεύετε… μμμ… πιστεύετε ότι αν ο Αδάμ είχε φάει το μήλο, θα στεκόταν ανάμεσά σας; Είστε σίγουροι ότι είστε παιδιά του Αδάμ; Οι τύψεις προέρχονται από την παρακοή; Ποιος έχει δημιουργήσει τι;

Πιστεύετε ότι, αν ο Αδάμ βρισκόταν σε ένωση με τον Δημιουργό, θα τον έβλεπε έξω απ’ αυτόν, έξω από τον εαυτό του; Πιστεύετε ότι θα τον έβλεπε σαν μια μορφή που του απαγορεύει κάτι; Κάτι δεν πάει καλά με την ιστορία του Αδάμ και της Εύας, έτσι δεν είναι;

Ποιος ορίζει λοιπόν; Εάν στον παράδεισο ο Αδάμ και η Εύα ήταν ενωμένοι με τον Θεό, κατ’ αρχήν δεν θα τον έβλεπαν σαν μια δύναμη που τους επιβάλλει κάτι έξωθεν. Δε θα τον έβλεπαν σαν μία δύναμη που τους απαγορεύει να γίνουν θεοί. Έρχεστε να διαπιστώσετε πολλά πράγματα μελετώντας αυτές τις ιστορίες. Έρχεστε να διαπιστώσετε και την πραγματική σημασία του όφη, τελικά.

Η Άννα ήδη αρχίζει να φαντάζεται τις αντιδράσεις ορισμένων, όταν συνειδητοποιήσουν αυτά που λέγονται σήμερα. Τις αντιδράσεις ανθρώπων που δεν κατανοούν αρκετά βαθιά. Συνήθως οι φόβοι τους λειτουργούν έτσι ώστε να τους εμποδίσουν να δουν το πραγματικό νόημα μιας φράσης. Αν βάλετε μια «περίεργη» (σε εισαγωγικά) λέξη σε μια πρόταση –είναι κάτι που το έχω πει στο παρελθόν- θα δείτε ότι κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν να αντιληφθούν καν το νόημα της φράσης αυτής. Γιατί υποσυνείδητα εστιάζονται τόσο πολύ στο αντικείμενο του φόβου τους που ο νους τους αρχίζει να παίζει παιχνίδια μ’ αυτόν και έτσι χάνουν την ουσία όλων όσων λέγονται. Αυτός είναι ο όφις λοιπόν… (κι) αυτός είναι ο Θεός της ιστορίας του Αδάμ και της Εύας. Με ποιόν είστε;

Δε χρειάζεται να πάρετε θέση. Είστε και τα δύο. Είστε και ο Θεός του Αδάμ και της Εύας και ο όφις. Ο Αδάμ και η Εύα είναι απλά το αποτύπωμά σας στο πεδίο της ύλης. Είναι αυτός ο εαυτός που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με τις γήινες συνθήκες, καθώς παραπαίει ανάμεσα στα δίπολα που σχηματίζονται, το καλό και το κακό. Τελικά όμως, τι επιλέγετε; Είναι κρίσιμη ερώτηση, ξέρετε. Είναι κρίσιμη ερώτηση αν θα φάτε από το μήλο ή όχι. Όχι γιατί κάποιος από μας θα σας κρίνει και αναλόγως θα αποδώσει τιμές, επαίνους ή τιμωρίες, αλλά γιατί είναι το δικό σας βήμα προς το άγνωστο. Ένα άγνωστο που τώρα μόλις αρχίζετε να κοιτάτε κατάματα. Τι υπάρχει πίσω από το μήλο; Τι είναι αυτό που τιμώρησε ο τιμωρός Θεός με τη ρομφαία του αγγέλου; Οι συνειρμοί που μπορείτε να κάνετε σας πάνε πολύ βαθιά. Θα δαγκώσετε το μήλο γιατί πρέπει να το δαγκώσετε στα πλαίσια της ενέργειας της νέας εποχής; Θα το απορρίψετε γιατί δεν νιώθετε έτοιμοι να το δαγκώσετε; Θα το δαγκώσετε γιατί νιώθετε ότι υπάρχει κάτι υπέροχο σ’ αυτό;

Θέλουμε να το κάνετε ο καθένας για τον εαυτό σας. Να το αποφασίσετε ο καθένας για τον εαυτό σας. Να το αποφασίσετε μέσα σε απόλυτη σιωπή, σε συνθήκες ηρεμίας, γαλήνης, σε ένα χώρο πολύ οικείο σε σας, στο σπίτι σας. Εκεί που νιώθετε ότι είστε στην ενέργειά σας και είστε ο εαυτό σας, να αποφασίσετε αν τελικά θα το δαγκώσετε αυτό το… fucking apple ή όχι…

Αυτή ήταν η ερμηνεία της Άννας. Εμείς είπαμε «το γαμημένο μήλο»

[γέλια]

[Σημ.: έγινε προσπάθεια από την Άννα για μια πιο κόσμια παρουσίαση των λεγόμενων αλλά, όπως είναι φανερό, απέτυχε, προκαλώντας πολλά γέλια]

Πολύ κακό για το τίποτα. Αυτή η σεμνοτυφία είναι ξέρετε που οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα τους ανθρώπους. Ιδέες και απόψεις που θα μπορούσαν να διατυπωθούν πολύ απλά στην καθομιλουμένη γλώσσα, διατυπώνονται αφού περάσουν πρώτα από το κόσκινο της ευσέβειας… του «σεβασμού», της «σεμνότητας» σε εισαγωγικά. Και είναι πολλές φορές που οι συγγραφείς καταλήγουν να γράψουν κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που πραγματικά θα ήθελαν να πουν, γιατί θέλουν να διατηρήσουν μία κόσμια συμπεριφορά. Ελευθερία της έκφρασης και κόσμια συμπεριφορά δεν συνάδουν. Λέγοντας κόσμια συμπεριφορά, εννοούμε φυσικά μια συμπεριφορά κοινά αποδεκτή από ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού, βάσει ορισμένων κανόνων συμπεριφοράς. Αρχίζουμε να μπαίνουμε πιο βαθιά και να γινόμαστε πιο ανατρεπτικοί. Χρειάζεται όμως, είναι απαραίτητο για τις ενέργειές σας αυτό. Δεν μπορούμε να μιλάμε για ελευθερία της έκφρασης, δεν μπορούμε να μιλάμε για την ουσία του «Εγώ Θέλω… Βούλομαι», αν δεν σπάσουμε πρώτα αυτούς τους τείχους που σας έχουν περισφίξει.

Ας περάσουμε λοιπόν στον Σαιν Ζερμαίν και στην κατασκευή τάλισμαν στο νοητικό πεδίο. Ακούγεται πολύ ενδιαφέρον, έτσι δεν είναι; Ξεκινήσαμε αυτή τη δουλειά λίγο νωρίτερα σήμερα, με την Κ. και την Άννα, προκειμένου να γίνει μια αρχική γείωση αυτής της ενέργειας.

Πολύ απλά στέκεστε στον κύκλο. Όχι μόνο στον κύκλο που έχετε σχηματίσει με τις καρέκλες σας, αλλά σε έναν εσωτερικό κύκλο γύρω από ένα οβάλ τραπέζι…. Το προτιμούμε οβάλ. Στη μέση του τραπεζιού καίει η ιόχρους φλόγα. Μαζί σας γύρω από το τραπέζι καθόμαστε και όλοι εμείς. Τα τάλισμαν έχουν μείνει σαν σφραγίδες που αποτυπώνουν συγκεκριμένες ενέργειες και λειτουργούν σαν δέκτες και πομποί στη λειτουργία της επίκλησης συγκεκριμένων ενεργειών.

Εμείς υπαινισσόμαστε κάτι διαφορετικό μέσα από τη δουλειά που θα κάνετε σήμερα. κατ’ αρχήν, η δουλειά που κάνουμε γίνεται στο νοητικό πεδίο και σ’ αυτό το πεδίο θα κατασκευάζετε τα τάλισμαν που θα σας δείξουμε. Ο ρόλος τους τώρα, έχει να κάνει με την προσωπική σας ενεργειακή δομή και με τις ενέργειες που γειώνετε ο καθένας για τον εαυτό του. Τουλάχιστον ξεκινάμε απ’ αυτό το σημείο. Στην ερώτηση αν πρόκειται για ένα αντικείμενο επίκλησης, αν η χάραξη ενός τάλισμαν και η χρήση του λειτουργεί σαν επίκληση, θα πούμε ναι, είναι επίκληση. Είναι όμως επίκληση των δικών σας ενεργειών και μάλιστα ενεργειών που συνδέονται με άστρα, με πλανήτες, με εξωσυστημικές ενέργειες. Πέραν τούτου, είναι το αποτύπωμα στο φυσικό νοητικό πεδίο… στο νοητικό πεδίο του φυσικού κόσμου –ας το πούμε έτσι, των πιο εσωτερικών ενεργειών.

Πρόκειται για σχέδια λοιπόν που θα δίνονται στον καθένα και την καθεμιά σας ξεχωριστά, ενώσω βρίσκεστε σ’ αυτό το τραπέζι. Αυτήν την εβδομάδα θα ξεκινήσουμε με συγκεκριμένης ποιότητας τάλισμαν που θα σχετίζονται με την αγάπη και τον φόβο. Έτσι όπως το θέτουμε, αγάπη και φόβος, οδηγούμε τη σκέψη σας περισσότερο στο αστρικό πεδίο παρά στο νοητικό. Έτσι είναι. Μέσα από αυτά θα καθαριστούν πλευρές του αστρικού πεδίου που αφορούν την αγάπη και το φόβο.

Κάθεστε λοιπόν μαζί μας γύρω από το τραπέζι -στρογγυλό-οβάλ τραπέζι-, και παίρνετε μολύβι και χαρτί. Βιώστε το αυτό. Στο χαρτί σας σχεδιάζετε έναν κύκλο. Πάρτε λίγο χρόνο για να τραβήξετε τις γραμμές σύμφωνα με τον τρόπο που σας υποδεικνύεται εσωτερικά ή μ’ αυτό που πηγάζει απ’ την καρδιά σας. Είναι το ίδιο, με όποιον τρόπο ο καθένας το συλλάβει. Θα χαράξετε τις γραμμές στο τάλισμαν, τα σύμβολα, ό,τι σας δοθεί. Συγκεντρώστε την ενέργειά σας και πάρτε χρόνο για να το πραγματοποιήσετε.

(παύση)

Ο Σαιν Ζερμαίν έρχεται κοντά σας. Κοιτά πάνω από τον ώμο σας. σας βοηθά να δείτε τα σύμβολα που χρειάζεται να τοποθετήσετε. Είσαστε οι μαθητές και είμαστε οι δάσκαλοι; Έτσι είναι. Είναι αλήθεια. Τώρα, αν είμαστε εμείς εσείς κι εσείς εμείς, είναι ένα άλλο θέμα. Θα πάρουμε δύο λεπτά ακόμα, για να τελειώσετε.

(παύση)

Όταν τελειώσετε με το τάλισμαν, πάρτε τον κύκλο που ζωγραφίσατε και ακουμπήστε τον στο πάτωμα και κατόπιν πατήστε επάνω. Αφήστε την ενέργειά του να σας τυλίξει. Λεγόταν και λέγεται ότι στους μαγικούς κύκλους πρέπει να προσέχει κανείς να μη βγαίνει έξω, ούτε τόσο δα. Μείνετε στο κέντρο του τάλισμαν και γειώστε την ενέργειά σας μέσα απ’ αυτό. Πρόκειται για ένα εντύπωμα πολύ ισχυρό, που θα διαφοροποιήσει τη δομή του πεδίου στο οποίο εντυπώνεται -και εντυπώνεται στο αστρικό πεδίο αυτή τη φορά. Μπορείτε να το δείτε να σας ‘ντύνει’, να το φοράτε… να φοράτε την ενέργειά του επάνω σας. Να σας τυλίγει, να σας περικλείει σαν ένα αυγό.

Μπορείτε να κινηθείτε μαζί μ’ αυτό. Γίνεται ένας φορέας για σας. Στο μέλλον θα μάθουμε να κατασκευάζουμε τέτοια τάλισμαν σαν φορείς, σαν οχήματα της συνειδητότητάς σας σε διάφορα πεδία. Μ’ αυτό μπορείτε να κινηθείτε στο αστρικό πεδίο αλλά να έχετε στον νου σας ότι σχετίζεται με την αγάπη και το φόβο. Λέγοντας αγάπη, χρειάζεται να έχετε και το αντίθετο στον νου σας, που είναι το μίσος. Λέγοντας φόβο, χρειάζεται να έχετε και το αντίθετο στον νου σας, που είναι η απόλυτη ελευθερία. Να θυμόσαστε τις γραμμές και τα σύμβολα του τάλισμάν σας.

Θα σας συνιστούσαμε να πείτε τα σύμβολα που τοποθετήσατε στη συνέχεια, να τα μοιραστείτε με τους υπόλοιπους και, κατόπιν, πηγαίνοντας σπίτι, να αρχίσετε να κρατάτε ένα δικό σας αρχείο. Να καταγράφετε τις δικές σας εσωτερικές εργασίες όπως αυτή, μαζί με σκέψεις, με διαπιστώσεις, με παρατηρήσεις πάνω στη ροή της ενέργειας. Να παρατηρείτε την ενέργεια και τις διαφοροποιήσεις της καθώς στέκεστε μέσα στο τάλισμαν, καθώς ίσως εστιάζεστε σε ένα σύμβολο περισσότερο από το άλλο. Δημιουργείτε ένα πολύ ισχυρό πεδίο γύρω σας (ηλεκτρομαγνητικό πεδίο). Η κρυσταλλική σας δομή έχει ενεργοποιηθεί προ πολλού και τώρα έρχεστε να κάνετε την αντίθετη διεργασία και να εξωτερικεύσετε την εσωτερική ενεργοποίηση.

Αφήστε μας να σας αγγίξουμε όλους στην καρδιά και τον νου… στο κεφάλι... Πάρτε λίγη από την ιόχρου φλόγα που βρίσκεται στο κέντρο του τραπεζιού και καταπιείτε την. Το τάλισμαν θα εξακολουθήσει να περιφέρεται μαζί σας για μια εβδομάδα. Την επόμενη φορά θα κάνουμε κάτι άλλο. Ο Σαιν Ζερμαίν κρατά τα ηνία αυτής της παράστασης… είναι μία παράσταση. Μία παράσταση μέσα από την οποία ο νους αντιλαμβάνεται τις ενέργειες που κινούνται. Αντιλαμβάνεται τους συμβολισμούς. Μόνο που όλα γίνονται σε κάποια πεδία πιο πάνω από το φυσικό. Βλέπετε πώς έχετε αρχίσει να δουλεύετε με τον πολυδιαστασιακό σας εαυτό, πολύ δομημένα μάλιστα;

Σας ευχαριστούμε πολύ που ήσασταν μαζί μας και σήμερα.

Καλό σας βράδυ.

Άννα:

Μου λένε να μιλήσουμε για να γειωθεί όλη αυτή η ενέργεια.

Στο τέλος μάλλον θα μεταφέρεις κάτι κι εσύ [Σημ.: απευθύνεται στην Κ.]

Κα.:

Εγώ είδα κάτι σύμβολα αστρολογικά. Είδα τον Ερμή, τον Ουρανό, είδα την πεντάλφα στην αρχή και είδα και τη Σελήνη που στο τέλος γύρισε και έγινε η σελήνη αυτή που είναι της μύησης [Σημ.: εννοεί την ημισέληνο σε οριζόντια θέση που κοιτά προς τα πάνω] Γιατί ήταν έτσι η Σελήνη και ξαφνικά γίνεται το μυητικό σχήμα… Μετά ήρθε το σύμβολο του Ουρανού που είναι η υψηλή μαγεία, Ποσειδώνας, Ερμής… αυτά.

Άννα:

Είχες κάποια αίσθηση πατώντας επάνω;

Κα.:

Ναι, όταν πάτησα την πεντάλφα, αισθάνθηκα ένα… μια στήλη φωτός να με διαπερνάει μέσα. Και την ώρα που ήμουνα μέσα στο τραπέζι, γιατί εγώ δεν το είχα ψιλοκαταλάβει ότι έπρεπε να είμαι στον κύκλο, και μπήκα τελικά μέσα, μετά αισθάνθηκα μία οντότητα να παίρνει το… Ο κύκλος ήτανε στρογγυλός και μέσα υπήρχε φως. Και ήταν σαν να μου έκανε μια τελετή, σαν να υπήρχε μία στρογγυλή ακτίνα την οποία την πέρναγε από πάνω μέχρι κάτω κι εγώ ήμουνα στη μέση. Κάτι τέτοιο πράγμα…

Γι.:

Πολύ ωραία αρχίσαμε με τον Αδάμ και την Εύα. Είναι το δικό μου παραμύθι αυτό, πολύ μου αρέσει, ευχαριστώ…

Κ.:

Το φύλλο λείπει.

Άννα:

Ποιο φύλο;

Γι.:

Το φύλλο συκής. Θα έρθει κι αυτό μετά.

Άννα:

Αυτό είναι μετά το μήλο. Πρώτα αποφασίζουμε τι θα κάνουμε με το μήλο.

Γε.

Αφού είναι γαμημένο μήλο, πώς έχει φύλλα συκής; Διερωτάμαι.

[γέλια]

Γι.:

Τώρα, για το τάλισμαν… όπως ερχόμουν, εδώ στο φανάρι στάθηκε μπροστά μου μια μερσεντές και καρφώθηκε το μάτι μου στο σήμα της Μερσεντές, και λέω, αυτό είναι το σύμβολο της ειρήνης, γιατί το ‘χει η Μερσεντές; Και μετά έκανα με το χέρι μου… αλλά όχι με το χέρι, έκανα και το τρίγωνο μέσα. Και ήταν πάρα πολύ… αυτό στο φανάρι. Και τώρα που είπες «φτιάξτε ένα κύκλο», ήτανε… το είχα κάνει λίγο πιο πριν και ήταν, ξέρεις, έτοιμο σαν σκονάκι. Και όταν το έβαλα κάτω και το πάτησα, αισθάνθηκα να πλαταίνει το μέτωπό μου και να γίνονται τα φρύδια δηλαδή σαν φτερά κάπως. Δηλαδή ήτανε εδώ ένα άνοιγμα.

Τώρα, είναι πολλά άλλα πράγματα μαζί, τα οποία δεν νομίζω ότι μεταφέρονται με λόγια. Νομίζω ότι μεταφέρονται εσωτερικά περισσότερο και… με τα λόγια μπορεί να παίρνουνε μορφή συγκεκριμένη που ίσως στερεί απ’ την πληρότητά τους και….

Λ.:

Ήθελα να ρωτήσω το τάλισμαν τι είναι, τι εκφράζει.

Άννα:

Ήταν σαν φυλαχτά, που επικαλούνταν ορισμένες ενέργειες. Επικαλούνταν ορισμένες ενέργειες ειδικά στο μαγικό έργο.

Λ.:

Ναι, δεν… δεν την ήξερα τη λέξη. Ευτυχώς όμως, επειδή είμαι κατά των φυλαχτών. Δεν τα πολυπιστεύω αυτά τα πράγματα. Ξεκίνησα και άρχισα να σκέφτομαι για τον Αδάμ και την Εύα και το μήλο. Ποιο ήταν αυτό το μήλο. Θα το… νομίζω… πάντως είμαι σίγουρος ότι θα το δάγκωνα. Χίλια τοις εκατό θα το δάγκωνα.

Κα.:

Εγώ το έφαγα όλο.

Γε.:

Κι εγώ.

Άννα:

Εγώ ήμουν πολύ επιφυλακτική. Είπα ναι, προφανώς… μάλλον… αλλά δεν έκανα κάτι. Καλά, βέβαια μιλούσα κιόλας…

Λ.:

Θα το δούμε και το μήλο ποιο είναι.

Γι.:

Είπε πάντως να γίνει με ησυχία στο σπίτι, όχι εδώ.

Λ.:

Ναι. Όταν βρεθήκαμε στο οβάλ τραπέζι και αρχίσαμε να σχεδιάζουμε, έφτιαξα τον κύκλο. Πριν το πεις, ήμουν σίγουρος ότι θα έλεγες «φτιάξτε ένα κύκλο». Και μετά άρχισα από κάθε σημείο του κύκλου, έφερνα γραμμές προς όλα τα σημεία του κύκλου, το οποίο έγινε μια δαντέλα. Βγήκε ένα πολύ ωραίο σχήμα, μια δαντέλα στην ουσία, το οποίο άρχισε να μεταμορφώνεται σε έναν πύργο της Βαβέλ. Ψήλωνε, ψήλωνε και βρέθηκε πολύ ψηλά και ξαφνικά πήρε ένα χρώμα χρυσό και είχα μια πολύ μεγάλη ενέργεια μέσα απ’ αυτό και έφτασα πάλι στο σύμπαν… Τώρα.. γενικά ήταν πάρα πολύ ωραίο. Ποιο ήταν το τελευταίο που είπες;

Άννα:

Αυτό που μπαίνεις στην ενέργεια. Πατάς επάνω….

Λ.:

Ναι, πατώντας επάνω, σηκώθηκα. Νομίζω ότι αυτός που ήτανε δίπλα μου ήτανε ο Σανάτ Κουμάρα γιατί δεν είχε μορφή. Και δεν μ’ αρέσουν οι μορφές έτσι; Είναι μέσα μας όλα. Δεν θέλω να παίρνουν μορφή με ανθρώπινα χέρια, τα οποία… ο καθένας βάζει τα δικά του. Αυτά.

Α.:

Στο ερώτημα για το μήλο μου ήρθε αυτό που λένε «ένα μήλο την ημέρα τον γιατρό τον κάνει πέρα», οπότε πολύ εύκολα θα το φάω.

Κ.:

Κάθε μέρα ένα;

Α.:

Βεβαίως…

[γέλια]

Άννα:

Είναι κατά συρροή….

[γέλια]

Κ.:

Σίριαλ είναι…

[γέλια και σχόλια]

Α.:

Λοιπόν το τάλισμαν…. Εμένα σταυρός μου βγήκε, μέσα στον κύκλο δηλαδή. Τον έφτιαχνα πολύ αργά. Πώς είναι του Σαιν Ζερμαίν; αλλά κύκλωνε στα πλαϊνά του δηλαδή.. δεν μπορώ να τον περιγράψω. Στη μέση έβαλα και μια πέτρα. Και μετά όταν είπε ότι έρχεται στον ώμο μας να δει αν είναι ολοκληρωμένο, μου ήρθαν κι άλλα, αστρολογικά. Δηλαδή έβαζα από τη μια μεριά το σύμβολο του Δία, από την άλλη του Κρόνου και από κάτω τον Ήλιο και τη Σελήνη. Και μετά λέω γιατί είναι ο Ήλιος δεξιά και η Σελήνη αριστερά; Πήγα να το αλλάξω αλλά μου ‘κατσε πάλι έτσι. Έμεινε εκεί. Δεξιά δηλαδή ο ήλιος κι αριστερά η Σελήνη μ’ αυτή τη μορφή. αυτό μου βγήκε και μετά όταν το πάτησα…

Άννα:

«Μ’ αυτή τη μορφή»;

Α.:

Δηλαδή η Σελήνη έτσι και ο Ήλιος στα δεξιά [Σημ.: εννοεί με το εξωτερικό, κυρτό της μέρος προς τη μεριά του Ήλιου]

Άννα:

Αα, η Σελήνη είχε την πλάτη στον Ήλιο.

Α.:

Ναι, δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό. όταν το πάτησα, ένιωσα να με κύκλωσε από τα περιθώρια του κύκλου, σαν μια στήλη φωτός να με κυκλώνει. Μετά πάτησα ξεχωριστά τα σύμβολα. Δεν μπορώ να το περιγράψω, ήταν διαφορετική η αίσθηση όταν πάταγα το καθένα από μόνο του. Δεν μπορώ να το περιγράψω….

Κ.:

Εμείς το είχαμε ξανακάνει πριν…

Άννα:

Ναι, εμένα μου είπε τώρα να βάλω φως. Έναν κύκλο μέσα στον κύκλο και φως, σαν ήλιο. Και λέω, μα αυτό δεν είναι γραμμές, είναι φως. Αλλά το άφησα εκεί.

Κ.:

Εγώ έχω την εντύπωση ότι μου είπε… Είχα βάλει στις… Τέλος πάντων, αν ο κύκλος έχει θεωρητικά πάνω - κάτω πλευρές, κάτω μου είπε να βάλω ένα βέλος. Κάτι ήταν το βέλος… ο Μέτατρον; Εσύ μου το είπες;

Άννα:

Ο Μορύα.

Κ.:

Έβαλα το ρόδι στη μέση του κύκλου, έτσι… το έβλεπα πολύ έντονα….

Α.:

Ο Κρύων.

Κ.:

Μμ. Έβαλα τον Τρελό δεξιά επάνω, απ’ την αρκάνα το 0, και αριστερά…. Κάτω έβαλα μια βιολέτα που είναι ο Σαιν Ζερμαίν νομίζω, και δεξιά πάνω έβαλα τον Ηλία, κόκκινο ήλιο.

Μετά είχα ένα θέμα. Προηγουμένως μου είπε να το βάλω καπέλο, τώρα πώς να το βάλω κάτω; Μου λέει «φόρα το» και μετά λες εσύ «φόρα το» και αισθάνθηκα όλη την ενέργεια να περνάει πολύ έντονα και να γειώνει. Αυτά και μου ‘λεγε και ενδιάμεσα διάφορα, έτσι, δικά μας. Αυτά.

Έ.:

Συνέβησαν διάφορα περίεργα. Τα πρώτα και περί μήλου θα τ’ αφήσω. Συμφωνώ με τη Γ. Θέλει πολύ δουλειά μέσα. Αυτό που ένιωσα πάρα πολύ έντονα, ήταν το οβάλ τραπέζι. Θα γελάσεις Άννα, κι εσύ Γ. Ήμουν μέσα στο μάτι της γάτας.

[γέλια]

Άννα:

Έχει μεγάλη αποστροφή για τις γάτες.

Έ.:

Όχι αποστροφή, αιλουροφοβία.

Γ.:

Αιλουροφοβία;

Έ.:

Είχα. Ξέρω ‘γω; Δουλεύεται.

Στην αρχή, όταν είπες να κάτσουμε στο οβάλ τραπέζι, ήμουν στον κύκλο. Μετά μπήκα στο οβάλ τραπέζι και ένιωθα πάρα πολύ ωραία εκεί. Και ξαφνικά μεταφέρομαι στο εξής: εχθές διάβαζα. Και καθώς διάβαζα, παράτησα το βιβλίο και πήρα μια κόλλα και άρχισα να σκιτσάρω τον εαυτό μου. Αυτό έγινε εχθές, πραγματικά. Και έκανα έναν κύκλο στην κοιλιά με το πρόσωπό μου μέσα, με τα χαρακτηριστικά. Και παράλληλα ένιωσα…. Αυτά τα λέω γιατί… δεν εκφράζομαι με τον γραπτό λόγο και μου έκανε εντύπωση γιατί ήθελα να γράψω λέξεις. Κι άρχισα να γράφω ένα κατεβατό λέξεων που οι πρώτες λέξεις ήταν ΦΟΒΟΣ και ΧΑΡΑ, με κεφαλαία και τα δύο. Και μετά άρχισα να γράφω λέξεις. Και μέσα στις λέξεις, αυτό που μου ήρθε τώρα στο μυαλό, ήταν η λέξη ΑΓΑΠΗ με κεφαλαίο, όμως το Η… έγραψα μέχρι το Π και το Η το έγραψα από κάτω και το ξάπλωσα. Δηλαδή, ξαπλωτό, σαν να... έπεσε. Και την ώρα που γινόταν αυτό, δηλαδή πήγαινε το χέρι μου. Δηλαδή λέω τι είναι αυτό; Δεν μπορούσα να το ερμηνεύσω.

Λοιπόν, είδα τώρα να βγαίνω από την κοιλιά, να κόβεται αυτό το κομμάτι από το χαρτί και να γίνεται μία μπάλα η οποία να περνάει μέσα στο σύμπαν καταπληκτικά. Δηλαδή δεν το έχω ξανααισθανθεί αυτό. χωρίς να είναι απτό όμως. Ήταν κάτι που δεν μπορούσα να πιάσω το σχήμα, να το ξεδιαλύνω. Και μετά, όταν μπήκα μέσα στον κύκλο, μου έκανε εντύπωση γιατί το μόνο σύμβολο που είδα ήταν το Η το ξαπλωτό, το οποίο δεν ξέρω τι συμβολίζει, σε μεγέθυνση όμως, παράλληλα με έναν Βούδα που είχα δει παλιά, μεγάλο. Αυτά είναι πιο ξεκάθαρα. Τα άλλα νομίζω….

Άννα:

Το ήτα μικρό ή κεφαλαίο;

Έ.:

Το ήτα; Κεφαλαίο. Κεφαλαίο και μακρόστενο. Δηλαδή, όπως έγραφα το Π βλέπω από κάτω να βάζω το Η ξαπλωτό και μου έκανε εντύπωση. Αυτό και πιο κάτω ένα σίγμα το έκανα σαν φίδι πάλι. Δε θυμάμαι καμιά λέξη άλλη.

Γε.:

Θα αφήσω κι εγώ τα περί μήλου. Ήταν πάρα πολύ ωραία. Μου άρεσε αυτό που είπαν εκεί πέρα. Ήταν ένα καταπληκτικό... Τους φαντάστηκα να κάθονται εκεί μέσα στα άσπρα φώτα τους έτσι φωτεινοί και να κρατάν ένα μήλο και να λένε «Τι θα γίνει μ’ αυτό το μήλο! Θα το φάτε ή δε θα το φάτε;» Δηλαδή αυτή η εικόνα! Δεν μπορούσα να σταματήσω το γέλιο…

[γέλια]

Άννα:

Εγώ να δεις!! [Σημ.: ειρωνικά, γιατί ήταν μια στιγμή αμηχανίας]

[γέλια]

Γε.:

Ναι, και όταν το είπες στα Αγγλικά, λέω τι είπε τώρα;

Άννα:

Ααα γι’ αυτό επέμεναν να το επαναλάβω στα ελληνικά; Γιατί δεν το κατάλαβες εσύ;!

[γέλια]

Γε.:

Το κατάλαβα, το κατάλαβα και λέω ok! Και ξέρεις, άρχισα να χαμογελάω γιατί μου άρεσε. Και μετά λένε «εμείς είπαμε γαμ…» και λέω ααααχαχαχα έχουμε ένα ωραίο…. δηλαδή εκεί πέρα….

Τέλος πάντων, έκανα τον κύκλο και περίμενα ότι θα μας πουν να κάνουμε και κάτι άλλο αλλά αυτοί λένε «φτιάξτε…» Τέλος πάντων, και ο κύκλος μου βγήκε πώς να το πω τώρα, είχε μια γραμμή έτσι, έτσι, έτσι… δηλαδή ήτανε σαν θα ‘λεγα πώς θα μπορούσαμε να ζωγραφίσουμε γραμμικά έναν τροχό. Κάπως να έχει σαν… μια γραμμή έτσι, μία έτσι, μία πιο κάτω. Κατάλαβες; Αλλά διακεκομμένες. Αλλά το σχήμα το έβλεπα πολυδιαστασιακό. Δεν ήτανε flat. Είχε επιφάνεια και μέσα στον κύκλο υπήρχε… δεν υπήρχε κενό. Χωρίς να υπάρχει δηλαδή, να βλέπω κάτι, αλλά ήταν συμπαγές. Και μου βγήκε ένα φιδάκι που μπαίνει μέσα στο κέντρο του κύκλου κι αρχίζει και κουλουριάζεται, συστρέφεται. Κι αυτό ήτανε πάρα πολύ… δηλαδή, άρχισα να μπαίνω, να μπαίνω, να μπαίνω μέσα και το φίδι άρχισε να τυλίγεται επάνω μου και όλο το υπόλοιπο με κάλυψε σαν να ήταν ένα φόρεμα, μια πανοπλία, κάπως έτσι. Αλλά είχε ενέργεια όλο αυτό. είχε ενέργεια, ήταν πάρα πολύ έντονη που την αισθανόμουνα, από την ώρα που το έφτιαχνα δηλαδή.

Άννα:

Εγώ στην αρχή, που το είχαμε κάνει με την Κ., ένιωσα πατώντας ότι έτσι… ανέβαινε σαν ένα πουγκί που το έδεσαν κιόλας με ένα φιόγκο επάνω. Είχε πλάκα.

Βαγγέλης:

Σχετικά με το μήλο και τον Αδάμ και την Εύα, όλα αυτά είναι πράγματα που μπορώ να πω ότι οι περισσότεροι δεν τα ‘χουμε σκεφτεί έτσι όπως μας τα δώσανε. Δηλαδή ειλικρινά η σκέψη… δηλαδή πιστεύουμε μερικά πράγματα όπως μας τα έχουνε πασάρει, ενώ τώρα όντως εγώ προσωπικά τα είδα από μια άλλη σκοπιά και προβληματίστηκα πάρα πολύ και νομίζω ότι θα το επεξεργαστώ ακόμα πιο πολύ. Πολύ μεγάλη τροφή για μένα -αν και έχω μια απέχθεια για τα μήλα… Στην αμαρτία είμαι υπέρ, στα μήλα κατά. Τέλος πάντων.

[γέλια]

Μετά άρχισα, που μπήκαμε στο τραπέζι, που ήμασταν καθισμένοι στο οβάλ τραπέζι, άρχισα λίγο πριν μας τα πεις…. μου ερχόντουσαν αμέσως σαν σκηνές, σαν εικόνες, που μου προκαλούσε εντύπωση πώς τα έβλεπα πιο μπροστά και μετά τα άκουγα. Τέλος πάντων, ήτανε το οβάλ τραπέζι, καθόμαστε όλοι επάνω, δίπλα μας ήταν άσπρες οντότητες. Ο καθένας μας είχε δίπλα του από μια οντότητα άσπρη, που δεν έβλεπα, δεν μπορούσα να δω πρόσωπα, έβλεπα μόνο μια άσπρη οντότητα, τίποτε άλλο, φωτεινή, που ήταν όντως πάνω μας και μας προσέχανε. Το τραπέζι ήτανε οβάλ αλλά ήτανε, πώς είναι ο ανεμοστρόβιλος, και έφτανε σα χοάνη κάτω, σαν σπείρα κάπως έτσι. Αλλά είχα την εντύπωση, μου είχε δοθεί, ότι πάνω στο τραπέζι θα περνάγανε… ήταν σαν να βλέπαμε το σύμπαν χωρίς άστρα, χωρίς τίποτα σε σκοτάδι και στο τραπέζι οποιαδήποτε ερώτηση κάναμε θα μας δίνονταν η απάντηση. Αλλά δεν πρόφταινα να κάνω την ερώτηση, γιατί θα ‘χανα τα λόγια σου.

[γέλια]

Αλλά δεν πειράζει. Μετά μου ‘ρθε ακαριαία… σαν να έβλεπα τον Χάρι Πότερ, λέω μάλλον ο Κρόουλι κάνει τη δουλειά του εδώ πέρα. Μου ‘ρθε ακαριαία το χαρτί και το στυλό. Άρχισα και σχεδίαζα τον κύκλο, μου ήρθε ο σταυρός, κατευθείαν το Χ πάνω στο σταυρό, τα σύμβολα που μου ‘ρθαν είναι της Τάι και το στέμμα, ένα ματ χρυσό στέμμα.

Άννα:

Της ποιας;

Β.:

Της Τάι, της αεροπορικής εταιρείας. Είναι το αρσενικό και το θηλυκό. Το έχω ρωτήσει. Είναι κάτι αντίστοιχο με το γιν και γιανγκ, αλλά το Ταϊλανδέζικο γιν και γιανγκ τέλος πάντων. Και το αντρικό στέμμα καπάκι από πάνω. Ήταν αντρικό γιατί δεν είχε καθόλου πέτρες επάνω. Ήτανε χρυσό ματ. Και όταν βάλαμε το χαρτί κάτω και πάτησα επάνω, αμέσως έγινε κι αυτό ανεμοστρόβιλος και με ρούφηξε και με έβαλε και μπήκαμε μαζί σε κάποιο παρακλάδι στον ανεμοστρόβιλο – τραπέζι και μπήκα εκεί μέσα.

Μ.:

Και μένα το μυαλό άρχισε να δουλεύει έτσι με λογική πάνω σ’ αυτά που έλεγες, που ήταν μια άλλη άποψη για τον Αδάμ και την Εύα. Και προβληματίστηκα και είπα, κοίταξε να δεις, τελικά τι συνέβη, ας πούμε, είναι η απόφαση… αφού και ο Θεός και το φίδι είναι το ίδιο πράγμα οπότε, τι είναι το μήλο. Οπότε δε σκέφτηκα καν ότι είναι μήλο, ότι σίγουρα είναι μια απόφαση που πρέπει να πάρει κανείς και ότι αυτή η απόφαση είναι κάτι που έχει να κάνει με την εργασία, ας πούμε, έτσι μου ήρθε. Και οπωσδήποτε θα το πάρω, γιατί αφού έκανα την… και μπήκα στις ενσωματώσεις κι όλα αυτά, κάπως έτσι…. Η απόφαση βέβαια είναι ήδη παρμένη ότι θα δαγκώσεις το μήλο, που είναι ότι θα περάσεις μέσα από κάποιες διαδικασίες που τις επιλέγεις να τις κάνεις. Δηλαδή, το συνέδεσα με τη θέληση αυτό. Μετά, όταν είπανε να το αφήσουμε για να το επεξεργαστούμε, είπα, όντως, ναι, θέλει επεξεργασία αυτό.

Μετά, δε θυμάμαι τι ακριβώς είπες ενδιάμεσα. Θυμάμαι όμως ότι πριν μας κάτσουμε να σχεδιάσουμε, έφυγα και πήγα στο φεγγάρι το οποίο ήταν φωτεινό, πολύ ωραίο, το αγκάλιασα και καθόμουν εκεί πέρα και δεν ήθελα να φύγω. Κι όταν είπες ότι «ελάτε στο οβάλ τραπέζι», σαν να μου είπαν «παράτατα τώρα κι έλα τώρα να κάνεις την εργασία σου», ήρθα δεν είδα το οβάλ τραπέζι αλλά πήρα το χαρτί έτσι για να… σαν… «θα το κάνω», ας πούμε. Σχεδιάζω τον κύκλο και άρχισα να… όταν είπε «βάλτε σύμβολα», αυτός ο κύκλος για μένα… άρχισα να σχεδιάζω, να βάζω ατράκτους. Και λέω, μα καλά, τι, τη γη φτιάχνω τώρα; Τι κάνω, ας πούμε; Δεν μπορούσα να κάνω άλλο σχήμα. Ατράκτους. Μετά όμως μου ‘ρθε να βάλω τον ισημερινό και την αυτήνε… και κάποιος μου είπε «άντε αστρονόμε εσύ!».

[γέλια]

Λέω… έβαλα το σημείο Γάμμα. Το σημείο Γάμμα είναι η τομή του Ισημερινού και της Εκλειπτικής, ένα νοητό σημείο. Η Εκλειπτική είναι η πορεία του Ήλιου. Έφτιαξα δηλαδή τελικά… λέω, δεν είναι η γη, είναι η ουράνια σφαίρα. Αυτό. Και, λέω, αφού είναι το σύμπαν και είναι η ουράνια σφαίρα, πρέπει να κάνουμε σύμβολα, θα κάνω την Κασσιόπη. Κι έβαλα την Κασσιόπη και τον Ωρίωνα επάνω. Η Κασσιόπη είναι ένα W και του Ωρίωνα, το σχήμα του έβαλα, αυτά. Δε μου ερχόταν τίποτε άλλο. Λέω, αφού έφτιαξες την ουράνια σφαίρα, τι άλλα σύμβολα να βάλεις επάνω! Και μετά, που είπε «πηγαίνετε στο κέντρο της γης», κάτι τέτοιο, άρα λέω, πρέπει να μπω μέσα τώρα, γιατί ήμουν απ’ έξω.

Άννα:

Είπε να βάλουμε το τάλισμαν κάτω και να πατήσουμε σ’ αυτό.

Μ.:

Το ‘βαλα. Το ‘βαλα εκεί να το πατήσω. Κι εκείνη την ώρα, λέω, αφού πατάω μέσα στο σύμπαν… εκείνη την ώρα είδα τον Ηλία. Ήταν ο Ηλίας πάλι, όπως τον βλέπω εγώ τον… πώς τον είπες; Τον Σάνταλφον. Πάλι είδα αυτό. Ήμουν μέσα σ’ αυτό. Και είπες μάλιστα να μη βγούμε από τον κύκλο; Και λέω εντάξει, είμαι μέσα σ’ αυτό.

Άννα:

Ναι, με την έννοια του να μείνεις μέσα στην ενέργεια. Δεν είναι ότι θα πάθεις κάτι.

Μ.:

Ναι, πριν όμως ξεκινήσουμε, πριν αρχίσουμε και τα κάνουμε, πάλι αισθάνθηκα μια αφόρητη ζέστη, που την είχα και την προηγούμενη φορά. Α! κι εκείνο που ξέχασα να πω, εκεί στα σύμβολα, που έλεγα, άντε να βάλουμε και κάτι άλλο, ήρθε ένα σπαθί. Ένα σπαθί που το έβαλα μέσα στη γη, ας πούμε στον πόλο αυτό, έβαλα το σπαθί.

Μρ.:

Εγώ δεν έκανα τίποτα σήμερα. Ήμουνα σαν να με βάρεσαν με ένα σφυρί.

Τ.:

Να μην μιλήσουμε για το μήλο, να τ’ αφήσουμε. Στο οβάλ τραπέζι είδα σαν οντότητες που καθόντουσαν ανάμεσά μας. Όταν είπες για τη φλόγα, είδα και άνοιξε από πάνω και ερχόταν πολύ φως από το σύμπαν. Στον κύκλο άρχισα και έβαζα γραμμές από πάνω, κάτω, κάθετες, οριζόντιες κλπ. Και έγινε πορτοκαλί χρώμα. Στον κύκλο πάνω – πάνω, ήρθε η μορφή του Σαιν Ζερμαίν. Μετά, έβαλα σαν σύμβολα δυο πυραμίδες, μια χρυσή και μια κρυστάλλινη και μ’ ένα κρύσταλλο που κρεμότανε. Και έβαλα και το σπαθί, το οποίο σου είπα, από την προηγούμενη φορά, από τον διαλογισμό της προηγούμενης Τετάρτης το δουλεύω πάρα πολύ… μου ήρθε κι αυτό. Όταν είπες τώρα να το πατήσουμε, ήμουν ξυπόλυτος, φορούσα μια άσπρη ρόμπα κι ερχόταν από πάνω μου πολύ ενέργεια και έμπαινε μέσα μου.

Γι.:

Τώρα που λέγαμε… σκεφτόμουν ότι, όταν είπε για τον κύκλο, είπε «σχεδιάστε αργά – αργά τον κύκλο». Επειδή σκεφτόμουνα κάτι τώρα με τη γη σα σφαίρα, «σχεδιάστε αργά τον κύκλο» σημαίνει…. Επειδή ο κύκλος δεν έχει αρχή και τέλος, σχεδιάζω τον κύκλο μου αργά σημαίνει ότι διαλέγω ένα σημείο, αρχίζω, σχεδιάζω και όταν κλείσει ο κύκλος, έχει εξαφανιστεί το σημείο. Αλλά εγώ έχω εγγράψει τη διαδικασία ότι αρχίζει και τελειώνει. Αν το δω σαν ουροβόρο, συνεχίζει επ’ άπειρον.

Γιατί, χθες είχα συναντήσει ένα παιδί που η μαμά του είναι απ’ τα νησιά Φίτζι και έλεγε ότι τα νησιά Φίτζι είναι τα πιο ανατολικό σημείο της γης. Και ξέρεις ήταν αυτό που έκανα… θυμόμουν την υδρόγειο, που έχει επάνω μια γραμμή που λέει «αλλαγή ημερομηνίας». Και έλεγα, αν είσαι στα Φίτζι -γιατί πήγα και την έβλεπα- θες να πας στο «χθες» και πας στη Σαμόα, που είναι λίγο παραδίπλα. Και μετά, πάλι στο σήμερα. Και τι γίνεται εδώ; Και ήταν αυτό. Δηλαδή, δούλευε μέσα μου η σφαίρα με την αρχή και το τέλος που τη γη την ανοίγουμε και τη δουλεύουμε στο επίπεδο αλλά, άμα ξανακλείσει είναι αυτό που είναι ο Βερίγγειος.

Η γραμμή περνάει ακριβώς δίπλα. Κατεβαίνει απ’ τον Βερίγγειο, περνάει δυτικά απ’ τις Αλεούτιες, δηλαδή οι Αλεούτιες είναι με τη δύση, πάει κάτω και μετά εκεί που είναι τα Φίτζι κάνει κάτι μικρά σχηματάκια έτσι, αφήνει τη Σαμόα πιο ανατολικά –δηλαδή δυτικά, στην ουσία- και μετά κατεβαίνει στο στενό του Άμουδσεν, πως το λέει, στην Ανταρκτική. Κι έκανα αυτόν τον παραλογισμό στο μυαλό μου, με τη σφαίρα που την ανοίγεις, την κλείνεις, το χθες και το σήμερα, το αύριο και το χθες.

Γε.:

Σε ένα νησί είσαι στο χθες και στο άλλο είσαι στο σήμερα;

Λ.:

Ήθελα να πω κάτι για την αγάπη και τον φόβο. Για μένα δεν υπάρχει φόβος. Δηλαδή, άμα υπάρχει αγάπη, άμα υπάρχει αλήθεια, δεν…

Άννα:

Η αγάπη έξω βάλλει τον φόβο.

Λ.:

Δεν νομίζω καν ότι υπάρχει φόβος. Τι σημαίνει φόβος; Φόβος σημαίνει το άγνωστο. Αν τα ξέρουμε όλα και θεωρητικά τα γνωρίζουμε όλα, δεν υπάρχει φόβος.

Γι.:

Ο φόβος όμως είναι μαζί με την απόλυτη ελευθερία. Νομίζω ότι η αγάπη υπάρχει εκεί που τα ισορροπείς. Εκεί εμφανίζεται η αγάπη. Δηλαδή όταν δεν υπάρχει ούτε ο φόβος ούτε η απόλυτη ελευθερία, εκεί, άμα βρω το σημείο στη μέση, υπάρχει η απόλυτη αγάπη.

Άννα:

Κ., θα μεταφέρεις κάτι;

Κ.:

Ο Σαιν Ζερμαίν παίρνει το λόγο.

Ο φόβος έξω βάλει την αγάπη. Τι θα λέγατε για το αντίστροφο; Σκεφτείτε το αντίστροφο. Σκεφτείτε ότι μέσα από το φόβο συνηθίζετε να έρχεστε πιο κοντά στην αγάπη. Και τελικά τι ισχύει; Η αρχή της εναντιοδρομίας. Όταν βρίσκεστε στο φόβο, βιώνετε την ανάγκη να σταθείτε στην αγάπη. Όταν βρίσκεστε στην αγάπη, πολλές φορές παρεμβαίνει ο φόβος. Και πού βρίσκεται η ελευθερία, θα πείτε, πότε είμαστε πραγματικά ελεύθεροι; Και υπάρχει απόλυτη ελευθερία; Η ελευθερία να είστε, είναι πέρα από το φόβο. Η ελευθερία να είστε είναι όταν γίνεστε ένα με την αγάπη. Τότε γνωρίζετε ότι δεν υπάρχουν όρια, ότι δεν υπάρχουν φραγμοί. Τότε απλά είστε. Όταν είστε, δεν είστε στο φόβο. Όταν είστε, είστε στην αγάπη.

Θέλουμε να δείτε βαθιά μέσα σας τους περιορισμούς που εσείς οι ίδιοι έχετε βάλει στην καρδιά σας. θέλουμε να δείτε βαθιά μέσα σας τα όρια που έχετε βάλει στην έκφραση της αγάπης σας. θέλουμε να δείτε βαθιά μέσα σας τα όρια που έχετε θέσει στην ελευθερία της έκφρασής σας. Στην ελευθερία του να εκφράζετε την ύπαρξή σας. θέλουμε να σπρώξουμε λίγο τις ενέργειές σας για να κάνετε χώρο. Για να κάνετε χώρο στην ίδια σας την ύπαρξη, σ’ αυτό που αληθινά είστε. Όχι σ’ αυτό που θα θέλατε να είστε ή που νομίζατε ότι θα ήταν σωστό να είστε, αλλά σ’ αυτό που πραγματικά είστε. Είστε ένα με μένα. Είστε το φως. Είστε τα πάντα. Να θυμάστε ότι απλά, μπορείτε να είστε. Αφήστε τους νοητικούς περιορισμούς και σταθείτε μόνο σ’ αυτό που είστε. Στην ολότητα του να είστε. Ο διχασμός είναι μία ψευδαίσθηση. Στη σιωπή μπορείτε να βρείτε τι πραγματικά είστε.

Ο Άλιστερ Κρόουλι, συνεπικουρούμενος από τον Σαιν Ζερμαίν.

Άννα:

Τελειώσαμε.

……………………………