9η Συνάντηση

Ας αρχίσει η Κ.

Κ.:

Ο Άλιστερ Κρόουλυ είναι εδώ όπως κάθε Τετάρτη, ο Σαιν Ζερμαίν, ο Ηλίας και ο Κρύων της Μαγνητικής Υπηρεσίας. Σας χαιρετούμε και σας αγκαλιάζουμε τον καθένα ξεχωριστά. Σας αγαπάμε πραγματικά πολύ και χαιρόμαστε όταν σας βλέπουμε να συγκεντρώνεστε στο όνομα του Πνεύματος έχοντας περάσει από πρακτικές δυσκολίες θέλοντας να βρεθείτε ξανά μαζί μας.

Και θέλουμε να μιλήσουμε για πρακτική μαγεία. Θέλουμε να μιλήσουμε για την πραγματικότητα και πώς τη μεταβάλλουμε. Δεν μπορείτε να συνηθίσετε ότι μπορείτε να γίνετε κύριοι της πραγματικότητάς σας. Είναι κάτι που σας ενοχλεί. Ενοχλεί τα αυτιά. Η ίδια η λέξη «πρακτική μαγεία» σας ακούγεται περίεργα. Έχει έναν ήχο που δονεί με έναν περίεργο τρόπο κάποιες χορδές. «Μήπως γίνουμε χειριστικοί; Μήπως τη χρησιμοποιήσουμε με σκοπό να χειριστούμε τους άλλους; Μήπως τη χειριστούμε περισσότερη εξουσία πάνω στους άλλους; Μήπως μπούμε σε περιοχές επικίνδυνες, σε πεδία επικίνδυνα;» Δεν μπορείτε να συνηθίσετε στην ιδέα. Δεν μπορείτε να συνηθίσετε στην ιδέα, γιατί δεν έχετε κατανοήσει ότι η πραγματικότητά σας όλη είναι μαγεία.

Η μαγεία δεν έχει τα χαρακτηριστικά που της αποδίδετε και κατά καιρούς της αποδώσατε. Η μαγεία είναι φαντασία. Η μαγεία είναι η δημιουργική φαντασία. Είναι ο τρόπος να μετασχηματίζετε το υλικό πεδίο μέσα από την αγάπη. Μέσα από την αγάπη για τον Πατέρα και με τη φαντασία. Η φαντασία και η αγάπη είναι δύο έννοιες που συνδέονται. Προσπαθήστε να συνδέσετε αυτές τις δύο αυτές έννοιες. Δείτε τις σαν να διαπλέκονται, σαν να πλέκονται όπως πλέκονται δύο ενεργειακοί κόμβοι. Δημιουργήστε την ιδέα δύο ενεργειακών κόμβων στο μυαλό σας. Δείτε τις συνδέσεις. Δείτε τη φαντασία και την αγάπη να μετασχηματίζουνε την πραγματικότητα γύρω σας. Ο τρόπος να αλλάζετε τα πράγματα είναι η αγάπη και η φαντασία. Μπορεί να συνεχίσει η Άννα.

(συνέχεια)

Ας ρίξουμε λάδι στη φωτιά, λοιπόν. Ρίξτε λάδι στη φωτιά. Ανάψτε το καντήλι της θέλησης και μην το σβήσετε ποτέ. Μην το αφήσετε να σβήσει ποτέ. Υπάρχει μία παράδοση για το φως της Αναστάσεως. Οι καλοί Χριστιανοί, όταν γυρίσουν σπίτι το βράδυ της Ανάστασης, ανάβουν το καντήλι για σαράντα μέρες και το κρατάν άσβεστο. Φροντίζουν να μεταφέρουν τη φλόγα και κάνουν τα πάντα για να μη σβήσει το καντήλι. Υπάρχουν κάποιοι που μπορούν να περηφανευτούν ότι το κρατούν αναμμένο όλο το χρόνο. Έχεις δίκιο Κ., η θρησκεία, η κάθε θρησκεία, αποτελεί μια δεξαμενή ιδεών και συμβόλων για όλη την ανθρωπότητα. [Σημ.: αναφέρεται σε μια προηγούμενη συζήτηση] Τι κρίμα όμως που δεν τα χρησιμοποιείτε αρκετά!

Διαβάζοντας τις γραφές του κόσμου, διαβάζοντας και τις αναλύσεις των λογίων των διαφόρων θρησκειών, θα μπορούσατε να εκπλαγείτε από το βάθος που φτάνει η σκέψη τους. Είναι δύσκολο για τους οπαδούς μιας θρησκείας, τους πιστούς μιας θρησκείας, να αποδεχτούν τις ανακαλύψεις της άλλης. Οι οπαδοί της αγάπης όμως, μπορούν να κοιτάξουν πολύ βαθιά και να δουν μέσα σε κάθε ανθρώπινη σκέψη το μεγαλείο της Θείας Αποκάλυψης. Αυτό περιμέναμε από σας να δείτε σήμερα: το μεγαλείο της Θείας Αποκάλυψης σε κάθε ανθρώπινη σκέψη. Θέλει πολύ δύναμη για να το κάνετε αυτό. Θέλει πολύ κουράγιο.

Είναι πολύ πιο εύκολο ίσως να αντιλαμβάνεστε το μεγαλείο του Θεού μέσα στους ανθρώπους που σας ευκολύνουν τη ζωή, που σας φροντίζουν, που σας προστατεύουν. Κάθε φορά που γίνεστε αποδέκτες ενός καλού, μιας αγαθοεργίας, σας είναι πολύ εύκολο να δείτε τον Θεό και τη θεία δύναμη μέσα στον άνθρωπο που έγινε αγωγός αυτής της δωρεάς. Είναι πολύ πιο δύσκολο όμως να δείτε τον Θεό σ’ αυτούς που σας φέρθηκαν βάναυσα, που σας προκάλεσαν πόνο, που σας αδίκησαν. Είναι πολύ δύσκολο να δείτε τον Θεό, να δείτε το μεγαλείο της Θείας Αποκάλυψης, σε δόγματα, σε αιρέσεις, σε δοξασίες και οντότητες που τις υποστηρίζουν που δεν σχετίζονται, που δεν έχουν συνάφεια με τα δικά σας πιστεύω, σύμφωνα με αυτά που μπορείτε να καταλάβετε, πάντα. Είναι δύσκολο λοιπόν να έρθετε στην καρδιά και να δείτε τη Θεία Αποκάλυψη μέσα στο κάθε τι.

Η Γ. το έχει καταφέρει σε ένα βαθμό και χαίρεται και είναι περήφανη γι’ αυτό και λέει, «Εγώ το έκανα μόνη μου αυτό. Το κάνω μόνη μου. Δεν θέλω κάποιον να μου υποδεικνύει τι να κάνω, δεν θέλω κάποιον να μου μιλά, δεν το χρειάζομαι. Έχω μάθει να το κάνω μόνη μου.» Αγαπητή, μόνο, βλέπεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να νιώσεις μόνη και να πιστέψεις ότι μόνη σου κάνεις ό,τι κάνεις.

Το θέμα μας όμως είναι το πώς μπορούν οι άνθρωποι να βλέπουν, να αναγνωρίζουν μια Θεϊκή Αποκάλυψη, μια Θεία Αποκάλυψη, μέσα σε κάθε ανθρώπινη σκέψη και έκφραση. Σας είναι επίσης πολύ εύκολο να αναγνωρίσετε την Θεία Αποκάλυψη και τη Θεία Έκφραση, όταν απολαμβάνετε τη θέα του φυτικού βασιλείου και του ζωικού βασιλείου… όλων των βασιλείων πλην του ανθρώπινου. Εκεί σας είναι δύσκολο το πράγμα…. Υπάρχουν μερικές ασκήσεις που μπορεί να κάνει κάποιος για να κινηθεί πιο άνετα σ’ αυτήν την κατεύθυνση. Σήμερα θα ακολουθήσουμε ένα δρόμο που δεν τον ακολουθήσατε άλλη φορά.

Σας ζητούμε να βάλετε τα χέρια στην καρδιά σε στάση προσευχής με τις παλάμες ενωμένες στο στήθος και τα πόδια δεμένα σε μια σφιχτοδεμένη πλεξίδα. Αφήστε την ενέργεια να κινηθεί στο σχήμα του άπειρου στο σώμα σας. Στην καρδιά είναι ο κόμβος. Απ’ το αριστερό πόδι κατεβαίνει, απ’ το δεξί ανεβαίνει, διασταυρώνεται στην καρδιά και ακολουθεί τη ροή. Είσαστε ένα κλειστό σύστημα τώρα και στο κέντρο αυτού του συστήματος βρίσκεται η καρδιά. Η Θεία Έκφραση απέχει από σας όσο απέχουν τα άκρα αυτού του σχήματος, του οκτώ, από το κέντρο της καρδιάς. Αυτό είναι όλο το μονοπάτι σας. καταλαβαίνετε; Αυτό είναι το μονοπάτι σας. Το μονοπάτι που διανύει η ενέργεια ή το αίμα σας, για να κινηθεί πάνω στο σχήμα του απείρου από την κορυφή μέχρι τα νύχια των ποδιών σας είναι το μονοπάτι σας. Ό,τι διαλογισμούς έχετε κάνει πάνω σ’ αυτό το σχήμα του άπειρου, μπορείτε να τους εφαρμόσετε σ’ αυτό το επίπεδο. Θα είναι το ίδιο.

Είστε ένα κλειστό σύστημα. Όταν μιλούμε για κλειστό σύστημα στην περίπτωσή σας, αναφερόμαστε στον γήινο φορέα, στα συγκεκριμένα χωροχρονικά δεδομένα. Σταθείτε λοιπόν στην καρδιά και κάντε μια βουτιά στην κυκλοφορία του αίματος, και δείτε την έτσι σχηματικά, να ρέει σ’ αυτό το οκτώ. Θα μπορούσατε να το σχηματοποιήσετε ακόμα στο οκτάρι που σχηματίζει η κυκλοφορία του αίματος. Από την καρδιά στους ιστούς και πίσω στην καρδιά και η μικρή από την καρδιά στους πνεύμονες και πίσω στην καρδιά. Ο πιο βαθύς διαλογισμός που μπορείτε να κάνετε, είναι να μπείτε σ’ αυτήν την κυκλοφορία. Εκεί βρίσκετε όλες σας τις συνδέσεις. Εκεί βρίσκετε όλες σας τις μνήμες. Η άκασα συνδέεται με τον φυσικό σας κόσμο μέσα από αυτήν την κυκλοφορία. Βρίσκει έκφραση μέσα από αυτήν την κυκλοφορία. Κινηθείτε κι εσείς.

Τα τάλισμαν που κάνατε την προηγούμενη φορά είχαν πολλά στοιχεία πάνω τους. Στοιχεία που σύνδεσαν τη χρονική περίοδο αναφοράς των εφτά ημερών, με εκδηλώσεις του αστρικού πεδίου. Σήμερα θα πάμε πιο βαθιά και θα αναφερθούμε στα νοητικά πεδία. Καθώς βρίσκεστε στην κυκλοφορία του αίματος, οραματιστείτε και πάλι ένα φύλλο χαρτί κάτω από τα πόδια σας και αφήστε να σχηματιστούν εκεί τα σχέδια του νέου τάλισμαν. Εσείς δεν γράφετε κάτι. Στέκεστε στην καρδιά και ρέετε μέσα από την κυκλοφορία του αίματος. Πάρτε λίγο χρόνο για να δείτε τα σχήματα που διαγράφονται, να τα οραματιστείτε, να τα νιώσετε.

[παύση]

Θα μάθετε να περνάτε από τη μία διάσταση στην άλλη σαν να επρόκειτο για πόρτες ανάμεσα στα δωμάτια του σπιτιού σας. Ο Κουτχούμι, ο Σαιν Ζερμαίν, ο Σανάτ Κουμάρα, επιβλέπουν την εργασία. Γειώνετε τα νοητικά αντίστοιχα.

[παύση]

Το τάλισμαν πάνω στο οποίο πατάτε έρχεται…. Γίνεται ένα μαζί σας, ανεβαίνοντας από τα πόδια μέσα στο σώμα, μπαίνοντας κι αυτό στην κυκλοφορία του αίματος. Τα σχήματα ενσωματώνονται στην κυκλοφορία του αίματος. Αφήστε μας λίγο να διευθετήσουμε τις ενέργειες. Χρειάζονται προσοχή μερικές απ’ αυτές. Μη φοβηθείτε, οτιδήποτε κι αν συμβεί. Μη φοβηθείτε αν δείτε περίεργα πράγματα. Είναι όλα εντάξει. Παρακολουθήστε τον εαυτό σας την ερχόμενη εβδομάδα. Είπαμε ότι η επίδραση κάθε τάλισμαν διαρκεί για επτά μέρες, μια εβδομάδα.

Ωστόσο… -μπορείτε τώρα να καθίσετε όπως θέλετε-, ωστόσο, δεν ήταν αυτός ο κύριος λόγος της συνάντησης. Είπαμε ότι τώρα θ’ αρχίσετε να βλέπετε τη Θεία έκφραση, τη Θεία αποκάλυψη μέσα στο κάθε τι. Αυτό είναι το αποτέλεσμα του μήλου. Αυτό είναι το αποτέλεσμα. Το να μπορείτε να επιβεβαιώσετε το Θείο μέσα στο κάθε τι. Δεν μπορείτε να το φανταστείτε ακόμα ίσως, αλλά αυτό είναι το ύψιστο επίπεδο επίγνωσης που μπορείτε να φτάσετε ποτέ. Το να βλέπετε τον Θεό, τον Δημιουργό, μέσα στα πάντα.

Αυτό θα σήμαινε ότι αναγνωρίζετε τον Δημιουργό μέσα σε όλα όσα είστε οι ίδιοι. Δεν υπάρχουν περιορισμοί. Είστε ένα κλειστό σύστημα μεν, σε σχέση με το φυσικό πεδίο και την κίνηση της ενέργειας στο σώμα σας, στην εμπειρία σας. γιατί, ναι μεν μοιράζεστε την εμπειρία σας με το συλλογικό, αλλά σε πιο εσωτερικά πεδία. Ωστόσο, χρειάζεται να συνειδητοποιήσετε ότι όλα όσα βλέπετε είστε εσείς. Έτσι λοιπόν και αρχίσετε να αντιλαμβάνεστε την ύπαρξη του Θεού στα πάντα, μπορείτε να δείτε την έκφρασή του μέσα σε όλα όσα είστε εσείς, μέσα σε όλες τις πλευρές του εαυτού σας και να φτάσετε στη μεγάλη συγχώνευση. Είναι η μεγάλη ιδέα αυτή. Η μεγάλη ιδέα….

Έχετε μία συγκεκριμένη…. Έχετε αποδώσει μία συγκεκριμένη έννοια σ’ αυτές τις λέξεις «Μεγάλη Ιδέα», όσοι ανήκετε στην Ελληνική φυλή: την συνένωση, την επανένωση των χαμένων πεδίων. Ναι, αυτό θα κάνετε, μόνο που θα το κάνετε σε ένα άλλο πεδίο.

Είμαστε πολύ χαρούμενοι που σας προϋπαντήσαμε σήμερα σ’ αυτό το βασίλειο. Θα περίμενε κανείς ότι η ενεργοποίηση ενός τάλισμαν που αφορά τα νοητικά πεδία θα γινόταν κάπως διαφορετικά. Αυτός είναι όμως ο τρόπος. Μείνετε για λίγο σε σιωπή. αφήστε την κυκλοφορία να συνεχίσει. Παρακολουθήστε τη να συμβαίνει. Νιώστε την ειρήνη. Δείτε τα σύμβολα του τάλισμάν σας να κυκλοφορούν και να εντυπώνονται στα διάφορα όργανα του σώματος. Οι νοητοί μεσημβρινοί συμμετέχουν επίσης στην κυκλοφορία της ενέργειας στα αιθερικά πεδία.

Είμαστε περήφανοι για σας.

Νάμαστέε, νάμαστέε

Να τον χρησιμοποιείτε αυτόν τον χαιρετισμό. Ο Θεός μέσα μου αναγνωρίζει και τιμά τον Θεό μέσα σου. Μεταξύ σας μπορείτε να τον χρησιμοποιείτε άνετα αυτόν τον χαιρετισμό.

Θα σας ζητήσουμε τώρα να τοποθετήσετε μια πεντάλφα στη βάση του κρανίου, στο πίσω μέρος της κεφαλής, λίγο πιο κάτω από το ινιακό οστό. Δηλώστε την πρόθεσή σας να μείνει το σύμβολο εκεί για την ερχόμενη εβδομάδα. Θυμηθείτε να το οραματίζεστε πότε – πότε και επιτρέψτε στον εαυτό σας να νιώσει την ενέργειά του.

Ας συνεχίσει η Κ.

Κ.:

Μέσα από τα εργαλεία που σας δίνουμε… μέσα από τα εργαλεία που σας δίνουμε σταδιακά, σας επιτρέπουμε να μετασχηματίζετε την πραγματικότητα γύρω σας. Αυτό που κάνετε όμως είναι ότι μετασχηματίζετε τον εαυτό σας. λέτε, και ξεκινήσαμε να λέμε ότι μετασχηματίζετε την πραγματικότητα. Η πραγματικότητα όμως δεν είναι τίποτε άλλο από εσάς τους ίδιους. Εσείς αλλάζετε, εσείς μετασχηματίζεστε, και ο κόσμος γύρω σας υπακούει. Η αγάπη μετασχηματίζει. Η αγάπη αφομοιώνει τα πάντα και συνθέτει. Η αγάπη εναρμονίζει. Η αγάπη δημιουργεί. Τίκτει και γεννάει. Διευρύνει. Απλώνεται. Μέσα από την αγάπη αγκαλιάζετε τα πάντα. Εσείς και η πραγματικότητα γύρω σας είναι ένα και αυτό θέλουμε να βλέπετε. Αυτό είναι η υπέρβαση των διαχωρισμών και η σύνθεση των αντιθέτων.

Όταν μπορέσετε να κάνετε αυτό εσωτερικά, τότε θα έχετε πλησιάσει, θα έχετε γίνει ένα με την Ιδέα. Η Μεγάλη Ιδέα είναι η επανένωση των πάντων, η σύνθεση των πάντων και η επιστροφή στο Ένα. Ανοίξτε όσο περισσότερο μπορείτε την καρδιά σας και συν-χωρείστε όλες τις όψεις της πραγματικότητας που βιώνετε. Όσο ανοίγετε, τόσο διευρύνεστε. Όσο ανοίγεστε, τόσο πλησιάζετε, γίνεστε ένα με μένα. Θέλουμε να σας πούμε ότι το επόμενο διάστημα δε θα είναι εύκολο. Είναι κάτι που το γνωρίζετε ήδη. Είναι κάτι που το έχουμε ήδη πει. Αυτό όμως που κάνουν οι εργάτες του φωτός, είναι να γνωρίζουν πίσω από τα φαινόμενα την αλήθεια. Αυτό που κάνουν οι εργάτες του φωτός, είναι να παραμένουν σταθεροί στην αγάπη, όταν όλα φωνάζουν για το αντίθετο. Όταν όλοι και όλα μιλάνε για τον διαχωρισμό. Για τη διαίρεση. Για το σκοτάδι και το φως, το μαύρο και το άσπρο, για το καλό και το κακό. Είναι εκείνη ακριβώς η στιγμή που εσείς γίνεστε ο βράχος της πραγματικότητας. Είναι εκείνη ακριβώς τη στιγμή που εσείς στέκεστε και αγκαλιάζετε τα πάντα, όλα όσα συμβαίνουν, και τα χωράτε μέσα σας. μ’ αυτόν τον τρόπο ανατρέπετε τα δεδομένα. Αυτός είναι ο τρόπος και αυτή είναι η ύψιστη μαγεία. «Χρειάζεται πολύ αντοχή, θα πείτε, για να γίνεται κάτι τέτοιο.» Χρειάζεται να αναγνωρίζετε εμένα στα πάντα. Εσείς και οι άλλοι είστε ένα. Δεν είναι κάτι που το λέμε πρώτη φορά. Είναι κάτι που το επαναλαμβάνουμε. Χρειάζεται όμως να το θυμάστε ακόμα περισσότερο το επόμενο διάστημα. Γίνετε μια μεγάλη αγκαλιά για όλους και για όλα. Και μ’ αυτόν τον τρόπο ενωθείτε με την Ιδέα.

Και έτσι είναι.

(συνέχεια)

Θα τερματίσουμε τη σημερινή συνάντηση, ζητώντας απ’ τον καθένα και την καθεμιά να μοιραστείτε με τους υπόλοιπους όλα όσα βιώσατε. Θα ζητήσουμε την επόμενη φορά να είστε όλοι εδώ –και όσοι απουσιάζουν σήμερα-, γιατί θα προχωρήσουμε ακόμα περισσότερο.

Καλό σας βράδυ.

Ο Σαιν Ζερμαίν, ο Κουτχούμι, ο Μορύα, ο Κρύων της Μαγνητικής Υπηρεσίας, ο Σανάτ Κουμάρα, ο Ηλίας, ο Άλιστερ Κρόουλι, εργάζονται μαζί σας κάθε στιγμή.

Και έτσι είναι.

Αμήν.

Κα.:

Εγώ τα σύμβολα που είδα ήταν το Ωμέγα… όχι, το κλειδί του Σολ, μετά είδα το Ωμέγα, μετά την κιθάρα, ένα βιολί, τον Ουρανό και τον Ποσειδώνα. Και μετά άκουσα… μου είπανε τις συνδέσεις που έχουν αυτά τα όργανα με το Ωμέγα. Μοιάζουν στο σχήμα. Η κιθάρα μοιάζει με το ωμέγα και με το σχήμα του Ουρανού μοιάζει. Το κλειδί του σολ δε μοιάζει. Ο Ουρανός στην αστρολογία είναι έτσι, έτσι, [Σημ.: δείχνει] αλλά το στρογγυλό αντί να το έχει κάτω, το έχει στο κέντρο. Και μετά μου ‘δειξαν…. Αυτά ήταν τα σχήματα που είδα, έτσι; Και μετά μου είπαν ότι τα Ποσειδώνια όργανα είναι αυτά που έχουν το στρογγυλό, όπως είναι το μπουζούκι, όπως είναι αυτά… και το ακορντεόν έχει λέει σχέση με τις διαστάσεις τι οποίες μπορείτε να τις παίζετε και να τις ανοίγουμε και να τις κλείνουμε. Εε, δε θυμάμαι τίποτε άλλο.

Άννα:

Είχες καμία αίσθηση με τα σύμβολα όπως μπήκανε μέσα;

Κα.:

Αισθάνθηκα ένα φως, ένα φώς, ένα χρυσό λευκό φως.

Άννα:

Με την πεντάλφα πίσω είχες καμιά αίσθηση;

Κα.:

Ναι, ότι έγινε η διάρρηξη σε ένα σημείο και άνοιξε αυτό και εμφανίστηκε ένα λουλούδι… ποιο λουλούδι; Σαν ένας…. ο λευκός κρίνος πέντε έχει; Σαν ένας τέτοιος βγήκε.

Β.:

Ο λωτός έχει πέντε πέταλα.

Κα.:

Ήταν κλειστό και ξαφνικά βλέπω ένα λουλούδι που ανοίγει εκείνη την ώρα.

Άννα:

Το άσπρο είναι του Κρόουλι και γενικά ο κρίνος ο άσπρος έχει να κάνει με την ενέργειά του.

Β.:

Το άσπρο ή ο κρίνος;

Άννα:

Το άσπρο. Και τώρα εγώ έβαλα έναν ροζ κρίνο [Σημ.: εννοεί στο τάλισμαν] ανάμεσα στα άλλα που μου είπανε, και μετά μου λέει «Βάλε με κι εμένα μέσα» και λέω πώς, αφού είναι ο κρίνος ο ροζ. «Όχι, μου λέει, βάλε ένα άσπρο, ότι να ‘ναι. Βάλε μια μαργαρίτα…»

Κ.:

Σαν λουλούδι τον έχω δει εγώ, σαν ένα άσπρο εδώ στην καρδιά.

Γ.:

Είναι το λουλούδι που έφερε ο Γαβριήλ στη Μαρία;

Άννα:

Δεν ξέρω, τι να πω… πάντως έτσι έρχεται.

Κτ.:

Εγώ τώρα τι να πω;

Άννα:

Πες μας αν είχες κάποια αίσθηση…

Κτ.:

Ορισμένες στιγμές αισθανόμουνα ότι έφευγε το κεφάλι μου και τίποτε άλλο.

Έ.:

Ένιωθα το σώμα μου… πώς είναι αυτά, κάτι μπαλόνια που φτιάχνουνε σκυλάκια, που τους δίνουνε σχήματα. Είδα κάτι καταπληκτικό –μου ήρθε να βάλω τα γέλια- στο σχήμα του σώματός μου το άπειρο, έτσι μ’ αυτά τα μπαλόνια τα οποία ήταν αριστερά το κόκκινο το σκούρο, το κόκκινο το σκοτωμένο και η δεξιά του ένα γαλάζιο, νερό όμως. Το χρώμα, ξέρεις, αυτή τη διαφάνεια του νερού, αλλά στο γαλάζιο. Τώρα, το σύμβολο που πατούσα πάνω στο χαρτί, ήταν πάλι το άπειρο που γινόταν… ήταν πολύ περίεργο. Πώς ήταν αυτοί οι ανεμιστήρες έτσι, που γυρίζουν, αλλά πάλι στο σχήμα του απείρου, στη μέση εγώ, όχι με ανθρώπινη μορφή, πάλι σαν του σπαθιού το σχήμα, να γυρίζει αυτό, να γυρίζει, να γυρίζει γύρω. Εγώ στη μέση κι αυτό πλάι. Αυτά.

Άννα:

Είχες κάποια αίσθηση όταν μπήκε μέσα το σχήμα;

Έ.:

Ήμουν μέσα σε όλο αυτό, σαν… γύριζα κι εγώ. Ήταν πολύ ωραία. Αυτό.

Χ.:

Εγώ, ίσως επηρεασμένη και από την τελευταία φορά που βρεθήκαμε, έβλεπα γράμματα σαν σχήματα…

Άννα:

Τι έγινε την τελευταία φορά που βρεθήκαμε;…

Ααα, της είχα βάλει γράμματα.

Έ.:

Τα γράμματα και τα… Ναι, έβλεπα ότι τοποθετούσα γράμματα αλλά δεν ήταν αρχαία ελληνικά, νεοελληνικά ήτανε, δηλαδή ένα άλφα, ένα έψιλον, επίσης, το σχήμα του απείρου το έβλεπα σε κόκκινο και μπλε σκούρο, αλλά αυτό ίσως να ναι και δικό μου.

Άννα:

Αυτό μοιάζει και με της Έ….

Κ.:

Κι εγώ το ‘βλεπα.

Έ.:

Και τους κόμβους τους έβλεπα σε κόκκινο και μπλε σκούρο στην αρχή που ξεκινήσαμε με την Κ. Τους δύο κόμβους τους έβλεπα τον ένα κόκκινο και τον άλλον μπλε σκούρο.

Κα.:

Κι εγώ το ‘δα αυτό.

Έ.:

Αυτά σε γενικές γραμμές.

Κ.:

Είδα τον Τροχό της Αρκάνα. Τι γίνεται μ’ αυτό; Είναι πολύ έντονο.

Άννα:

Είναι το νούμερο 10…

Κ.:

Το 10; Μετά είδα μια φωτιά, το σύμβολο του απείρου μέσα στο τάλισμαν, τα δύο φτερά τα Αιγυπτιακά, το οποίο έχει ξανάρθει… αυτά εκεί [Σημ.: δείχνει σε μια εικόνα] τα ιερογλυφικά, τα καλάμια, τι είναι αυτά; Καλάμια… Παιδιά, και είδα κάτι που δεν μπορώ να το εξηγήσω τι ήτανε: φουντούκι… [γέλια]…φουντούκι.

Κα.:

Με lacta ή χωρίς; [γέλια]

Κ.:

Λέω, φουντούκι; Τι είναι το φουντούκι; Αυτό. και όταν βάλαμε την πεντάλφα, ένιωσα ένα κάψιμο πίσω εδώ στο… τέτοιο.

Χ.:

Κι εγώ, αλλά ένιωσα ότι δεν μπορούσε να πάει σωστά στη θέση του και υπήρχε ένα διάστημα που… ανεβοκατέβαινε μέχρι να…

Κ.:

Κι εγώ το αισθάνθηκα αυτό.

Άννα:

Εγώ προσπαθούσα να καταλάβω… δεν καταλάβαινα τίποτα με την πεντάλφα.

Β.:

Κι εγώ προσπαθούσα να καταλάβω πού ακριβώς έπρεπε να το βάλω.

Κα.:

Εδώ πίσω στη λακούβα, στη βάση του κρανίου.

Έ.:

Εγώ είδα τον εαυτό μου χωρίς μαλλιά. Δηλαδή, αντρική φιγούρα ήταν και υπήρχε αυτό εδώ. Μου έκανε εντύπωση. Δηλαδή, σαν οι φασίστες που τα ξυρίζουνε….

Κ.:

Το έχω πάθει κι εγώ αυτό. Έχω ένα θέμα μ’ αυτούς, γιατί είχα ταυτίσει την πεντάλφα μ’ αυτούς και είδα κι έπαθα να συμβιβαστώ μ’ αυτήν την ιδέα… είδα κι έπαθα να το αφομοιώσω αυτό.

Έ.:

Δηλαδή, έτσι είδα τον εαυτό μου.

Β.:

Ήσουν στην προηγούμενη ζωή μάλλον…

Έ.:

Ελπίζω όχι. Ούτε στην προηγούμενη, ούτε στην επόμενη…

Β.:

Εγώ, πού να αρχίσω και που τελειώσω με όλο αυτά που χω δει… Τέλος πάντων, όταν αρχίσαμε και κάναμε τα χέρια μας προσευχή κι αρχίσαμε και κάναμε αυτό το τέτοιο, έτσι με έπιασε μια ταχυπαλμία, δηλαδή ένα βάρος στην καρδιά εδώ πέρα. Αλλά όχι κακό βάρος, ευχάριστο ελαφρώς. Και είδα που κυλούσε το αίμα πάνω κάτω και λέω, τι χρώμα έχει; Γιατί το είδα κόκκινο με μπλε και λέω, τι μπλε; γαλαζοαίματος και τέτοιο; Με έμπλεξε λίγο.

Κ.:

Μου έρχεται συνέχεια ο συνδυασμός κόκκινο με μπλε. Συνέχεια έρχεται.

Β.:

Ναι; Κι εμένα. Και μου έκανε εντύπωση που το είδατε κι εσείς. Τέλος πάντων, μετά….

Άννα:

Και η φλεβική κυκλοφορία συμβολίζεται με το μπλε ενώ η αρτηριακή κυκλοφορία που μεταφέρει το οξυγόνο, συμβολίζεται με το κόκκινο.

Β.:

Αα δεν πήγα έτσι, όντως μπορεί να είναι έτσι… Τέλος πάντων, στα σχήματα πάνω στο χαρτί μου ήρθε, πριν ακόμη ακούσω για σύμβολα και όλα αυτά, μου ήρθε ο κύκλος του καπνού –που καπνίζει κάποιος και κάνει τον κύκλο του καπνού- και μπήκε αυτό αυτόματα επάνω. Και μετά μου ερχότανε κάτι σαν φρούτο. Λέω, αυτό ήτανε φρούτο σίγουρα, λέω, το μήλο. Είμαι επηρεασμένος, λέω, από το μήλο –γιατί είχε και το φύλλο δίπλα. Λέω, όχι, όχι, όχι… και μετά λέω, θα το δω μήπως είναι μήλο. Και μετά άλλαζε σε μανταρίνι, πορτοκάλι και στην κυκλοφορία μου βγήκε, που μπήκε μετά, ότι είναι το πορτοκάλι. Και μου ήρθε η σκέψη ότι το πορτοκάλι είναι για να σου καθαρίζουν το αίμα. Κάνει καθαρισμό στο αίμα όταν είναι στην κυκλοφορία και ο καπνός είναι ότι σου ανοίγει τις φλέβες και οτιδήποτε στένεμα ή πρόβλημα υπήρχε, γίνεται ο κύκλος. Πώς μου ‘ρθαν αυτές….

Μετά, είχα στο πρόσωπο, μόλις βάλαμε την πεντάλφα πίσω, ένιωσα το κεφάλι μου, το μισό από δω και πέρα, [Σημ.: δείχνει προς τα δεξιά] τεράστιο να γίνεται και να βαραίνει, να μου πέσει κάτω.

Κ.:

Δεξιά;

Β.:

Ναι, το δεξί που είναι το συναισθηματικό. Δεν είναι;

Κα.:

Η φαντασία.

Κ.:

Ναι, είναι η φαντασία και η διαίσθηση.

Β.:

Και σιγά – σιγά, ενώ έγινε άσπρο, μαζί με το πεντάλφα μου ερχότανε άσπρα κύματα από κάτω προς τα πάνω, ξαφνικά ένιωσα ένα άγγιγμα εδώ πέρα και καρδούλες άσπρες. Σωρηδόν, άσπρες. Ούτε του Αγίου Βαλεντίνου να ‘τανε. [γέλια] Γι’ αυτό ρώτησα προηγουμένως. Σε όλα του Κρόουλι ήτανε, ή… μήπως ήτανε του Κρόουλι και μου ‘δειχνε την αγάπη του; ναι, καρδιές σωρηδόν. Λέω, μήπως ήταν κανένας άγγελος και μου ‘δειχνε την αγάπη του; Αυτά. Δεν θυμάμαι τίποτε άλλο.

Γ.:

Εγώ έχω μία πολύ περίεργη αίσθηση του χρόνου γιατί, είναι σαν αυτό που λέγεται τώρα να συμβαίνει παντού και να ενώνονται πάρα πολλές στιγμές μέσα σ’ αυτό. Όσο μιλάς, δηλαδή είναι σαν να γίνεται ένας διάλογος με τις στιγμές που έχω περάσει. Δεν είναι κάτι που συμβαίνει αυτή τη στιγμή, είναι όλες οι στιγμές που είναι εδώ. Εε, με το… πριν δεν ήταν το αίμα; Πριν το οκτώ; Είναι πάρα πολύς καιρός που κοιμάμαι σ’ αυτό το σχήμα. Δηλαδή πάνε τα χέρια έτσι από πάνω και σταυρώνω τα πόδια έτσι, όταν πέφτω στο κρεβάτι κάθε φορά, κι όταν έκανα την άσκηση για το σπαθί πάλι αυτό έκανα. Κι έλεγα, μα, να σταθώ ίσια για να το κάνω. Αλλά ήταν αυτός ο συνδυασμός, ότι ο πατέρας / φως / ιδέα / σπέρμα, μπαίνει μέσα στο αίμα / μητέρα / μήτρα / ζωή και το αίμα είναι η ζωή, είναι η μνήμη, αυτά όλα. Πολύ ωραία τα λες, αλλά ήταν λες και τα είχα βιώσει μέσα σε διαφορετικές στιγμές, σα σκέψη, σαν στάση, και τώρα συνοψίζονταν.

Όταν άρχισα να κάνω την κυκλοφορία του αίματος, μπήκα μέσα στην κυκλοφορία, δυσκολευόμουν να περάσω μέσα στην καρδιά από αριστερά. Εδώ λίγο το μπέρδευα, μέχρι να ανοίξω αυτό το κομμάτι, από την καρδιά αριστερά. Το ‘χανα αυτό το σημείο, αλλά το ‘κανα πολλές φορές και καθάρισε.

Κι όταν στάθηκα πάνω στο χαρτί, που κάτσαμε στη σιωπή, το πρώτο πράγμα που έγινε, όταν έλεγες «δείτε τα σχήματα που σχηματίζονται», ήταν σαν να πέρασε μια γραμμή λέιζερ και έκαψε ένα σημείο μέσ’ στο χαρτί. Λέω, μα πρέπει να δω κι άλλα σημεία, σύμβολα να γίνονται…. Δηλαδή, ήταν μια τρύπα, δεν ήταν γραμμένο. Και μετά λέω, όπως καθόταν τα πόδια έτσι [Σημ.: δείχνει τα πόδια με ενωμένες τις φτέρνες να σχηματίζουν γωνία] λέω, τρίγωνο γίνεται αυτό, τρίγωνα είναι; Σχήματα πολλά… γίνανε δύο τρίγωνα που κάνανε εξάκτινο αστέρι. Και μετά δεν είχε άλλα. Και… μετά με την πεντάλφα, όταν την έβαλα, κόλλησα αμέσως και έκανα αμέσως μια προβολή μπροστά. Πώς κάνει ο προβολέας και βγάζει τη δέσμη του φωτός από μπροστά; Και σαν να βγήκαν απ’ τα μάτια, να βγήκε φως ζεστό από τα μάτια και να… γενικά έτσι γινόταν μια προβολή. Και μεγάλωνε αυτό σα δέσμη και μετά έκανε…. Όπως κατέβαινε αυτό απ’ τα μάτια, μετά έκανε εδώ. Σα ζεστές γραμμές απ’ τα μάτια…. Δεν ήτανε δάκρυα… ήτανε…

Άννα:

Όπως εδώ [Σημ.: δείχνει τον οφθαλμό του Ώρου με τις κάθετες γραμμές]

Γ.:

Ναι, έτσι, σ’ αυτό το σχήμα. Εε, αυτά τώρα, γιατί όλα τα άλλα δηλαδή, εκείνη την ώρα ήτανε πάρα πολλά μέσα. Γιατί ήταν ένα, μια άλλη αίσθηση του χρόνου. Ήτανε όλα, ότι γίνεται, σαν να τα βλέπω τώρα απ’ αυτή τη ματιά…

Κα.:

Όταν κάθεσαι έτσι, τώρα μου ήρθε, είναι η πεντάλφα. [Σημ.: δείχνει τη στάση οκλαδόν με τα χέρια σε στάση προσευχής στην καρδιά]

Γ.:

Η πεντάλφα είναι ο άνθρωπος. Αυτό είναι το νάμαστε. Αυτή η στάση λέγεται νάμαστε.

Κ.:

Αα, την ώρα που έλεγες «να αρχίσετε να μιλάτε», έβλεπα έναν άνθρωπο μπρος και πίσω γυμνό, έτσι [Σημ.: όρθιο με τις παλάμες ενωμένες μπροστά στην καρδιά σε στάση προσευχής, να κάνει ελαφρές κάμψεις χαιρετισμού εμπρός]

Άννα:

Αα δεν το ήξερα αυτό…

Γ.:

Η πεντάλφα είναι ο άνθρωπος. Ααα, τώρα το θυμήθηκα το άλλο… γιατί μέσα μου κάνει ενδιαφέρον. Γιατί, εκεί που έλεγα τα προηγούμενα ότι ήτανε μα… τι να κάνω, και πρέπει να βλέπω τη στήλη του φωτός, αυτό έχει σημασία να είμαι, και… πήρα να ράψω ένα φορεματάκι. [γελώντας] Αλλά για να ράψω το φορεματάκι, δυσκολευόμουνα να κάνω την πρόβα. Κοίταζα τον καθρέφτη αλλά θέλω κάποιον να το φτιάχνει. Και λέω, όταν Είμαι στο φως, δε χρειάζομαι τίποτα. Είμαι γυμνή, δε με νοιάζει τι υπάρχει. Όταν εκδηλώνεται στη ζωή, χρειάζομαι το καθρέφτισμα και… οι άλλοι. Δεν υπάρχει ζωή αν δεν υπάρχει αυτό το μοίρασμα. Και το ‘κανα σήμερα και γέλαγα γιατί ήθελα να κάνω πρόβα και δε γίνεται πρόβα χωρίς καθρέφτη πίσω. Πώς θα βάλω την καρφίτσα, πώς… δε γινότανε. Λέω, πρέπει να φτιάξω…..

Κ.:

Κάποια στιγμή μου ήρθε «θα κάνουμε τον κύκλο των χαμένων ποιητών». Σήμερα το πρωί λοιπόν, ξεκινώντας για να πάω στην Αθήνα, άκουγα για τον Ελύτη… Τέλος πάντων, ήταν η ημέρα του θανάτου του. Και όπως έτσι καθόμουν στο τρένο και δούλευα, τσακ, αισθάνομαι την ενέργεια. Αλλά το κριτήριο είναι ότι την αισθανόμουν στην καρδιά πολύ. Και ρώτησα τον Ηλία γιατί είχα ένα θέμα, είπα μήπως είναι από το αστρικό, τι είναι αυτό; Μου λένε «μη κάνεις όπως έκανε η Άννα με τον Κρόουλι, άκου τι θα σου πει…»

[γέλια]

Άννα:

Ευχαριστώ πολύ! Θα το θυμάμαι αυτό!

[γέλια]

Κ.:

….και θα το μεταφέρω σε γενικές γραμμές όπως το ‘πιασα και όπου δεν είναι πολύ καθαρό θα πω τη σκέψη μου. Μου είπε ότι, «Δημιούργησα μέσα από τα βασικά υλικά. Χρησιμοποίησα τα πιο βασικά υλικά.» Και μου έλεγε «Πέτρα. Χώμα. Ήλιος. Ζωή.» και μετά μου δείχνει, μου λέει «Πάρε το πιο απλό υλικό. Δες το σαν δόνηση. Αισθάνσου τη δόνηση. Βάλτηνε στην καρδιά. Άνοιξε την καρδιά, βάλτηνε μέσα και παρακολούθησε την ενέργεια.». Και παίρνω τη λέξη «Ζωή» και τη βάζω στην καρδιά και λέει: «Ακολούθησέ την».

Και άρχισα και ήτανε παιδιά ένα πράγμα σαν παλμός. Πώς είσαι σε ένα ελαφρό κύμα στη θάλασσα ξαπλωμένος, και άρχισα να πηγαίνω με τη φορά αυτή: πφφφ - πφφφ. Ένα τέτοιο, μια παλμική κίνηση. Κι αυτό άρχισε να δημιουργεί στίχους. Λέξεις. Και μου ‘δωσε ένα τετράστιχο. Άρχισε να βγαίνει ένα τετράστιχο, από απλές λέξεις. Και μετά μου εξήγησε, μου λέει…. «Πρόσεξε, μου λέει, η ποίηση δημιουργείται από απλά υλικά και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ο συνδυασμός. Δηλαδή, χρησιμοποιεί τα απλά δομικά υλικά και τα συνδυάζει με τέτοιο τρόπο που είναι πάντοτε καινούριος. Κι αυτό που είναι, είναι στην ουσία ότι δε μεταφέρετε κάτι άλλο έξω από τη δόνηση. Δηλαδή, είναι η δόνηση που κάνει τη διαφορά. Δηλαδή ότι η δημιουργία βρίσκεται….

Άννα:

Ένα άλλο μέλος στον κύκλο των χαμένων ποιητών, θα είναι και ο Κρόουλι, όπως καταλαβαίνεις….. [πειραχτικά]

Κ.:

Μα, ναι, αυτό σκέφτηκα!

Β.:

Έχει γράψει ποιήματα κι αυτός;

Κ.:

Έχει γράψει.

Κα.:

Ποιήματα;

Άννα:

Δεν μπορείς να φανταστείς τι έχει γράψει.

Κ.:

Εκεί μου πήγε το μυαλό.

Μετά, μου είπε «Νύχτα. Παρακολούθησέ το»…. Και πήγα βέβαια να χάσω τη στάση…. πετάχτηκα την τελευταία στιγμή

[γέλια]

Παιδιά, ήτανε πάρα πολύ ωραίο, γιατί ήτανε μέσα στην καρδιά. Ήτανε μια παλμική κίνηση έτσι και μου έδειξε ότι στην ουσία η δημιουργία δεν είναι ακριβώς δημιουργία. Είναι περισσότερο οι συνδυασμοί, ή μάλλον να το πω αλλιώς… είναι οι συνδυασμοί των δονήσεων που αλλάζουνε….

Άννα:

Πότε έγινε αυτό; πότε σου το είπε;

Κ.:

Σήμερα το πρωί.

Άννα:

Σήμερα το πρωί….

Χθες το βράδυ λοιπόν που ήταν τέσσερα άτομα κι εγώ πέντε, γιατί με τις βροχές κι αυτά είχανε μείνει όλοι εκτός, μας είπανε… τι μας είπαν; Μας πήγανε στο DNA, στους δομικούς λίθους που είναι στην ουσία τα κβάντα, ούτε καν τα μόρια, τα άτομα τα ίδια και είπαν ότι αυτά εκφράζουν το νοητικό πρότυπο που είναι…. Μου πήγε πάρα πολύ το μυαλό εκεί τώρα μ’ αυτά που είπες. Δηλαδή, δένει πάρα πολύ σαν αντίληψη, απλά είναι εκφρασμένο στην ποίηση, ενώ εδώ με έναν άλλο τρόπο. Και μας αποτύπωσαν εδώ (στον αυχένα) τον οφθαλμό. Γι’ αυτό έβαλα την εικόνα εκεί, για να το βλέπουν…

Κάποιος άλλος; Έκανε κανείς κάποια προσπάθεια σύνδεσης με τον Σαιν Ζερμαίν;

Κα.:

Εμένα μου ‘ρθε τώρα, που είπες για τα κύματα [Σημ.: απευθύνεται στην Κ.] «πύκνωση – αραίωση». Ότι γίνεται αυτό. Πύκνωση και αραίωση.

Εμένα ήρθε ο Σαιν Ζερμαίν, στην αρχή μου ‘δειξε εκεί… μου ‘κανε ορισμένα χαριτωμένα, και μετά με πήγε σαν ένα ασανσέρ, σαν να πετάγαμε, με πήγε σε μια κόκκινη διάσταση. Δεν ξέρω πού πήγαμε, και μου ‘δειξε το πυρ, το γαλάζιο πυρ.

Άννα:

Το γαλάζιο ή το βιολετί;

Κα.:

Το βιολετί. Αλλά είχε μέσα όπως η φωτιά, και την κόκκινη απόχρωση. Και μου είπε ότι… για το ελιξίριο της ζωής. Ότι μέσα στο κύτταρο, υπάρχει λέει ένα σημείο, το οποίο είναι, λέει, ένα μαύρο σημείο. Είναι όπως το αυτί μας… το αυτί μας μέσα δεν έχει ένα έτσι…

Άννα:

Τον πόρο. Τον ακουστικό πόρο..

Κα.:

Ναι, έχει λέει μέσα το κύτταρο ένα σημείο τέτοιο, το οποίο το έχουνε σφραγίσει. Αν μπει λέει μέσα εκεί το φως, έχει δώδεκα ακτίνες το φως. Όπως είναι το ουράνιο τόξο, ορατά είναι μόνο τα επτά. Η εβδόμη λέει ακτίνα του φωτός, η οποία είναι μοβ, όταν φυτευτεί λέει μέσα στο κύτταρο, αν ξεσφραγιστεί αυτό το σημείο και μπει μέσα, μπορεί να ανανεωθεί. Αλλά δε φτάνει, λέει, μόνο αυτό. πρέπει να βρείτε και το νερό, το οποίο έχει δωδεκάκτινο μόριο. Για να συμπυκνωθεί μέσα το φως, στον πυρήνα του νερού.

Άννα:

Ναι, σου είχανε ξαναπεί κάτι για το μόριο του νερού.

Κα.:

Και μου ‘πανε κάτι για το Παγγαίο όρος και ότι εκεί λέει υπάρχει μια πηγή κάπου ανατολικά μου ‘πε. Υπάρχει Σιγγουριά χωριό;

Άννα:

Δεν ξέρω. Ξέρω τις Ελευθερές, που έχει φυσικό ιαματικό νερό.

Κα.:

Εκεί, για κάτι τέτοιο μου παν.

Κ.:

Αυτό με το κύτταρο που λες μου κάνει εντύπωση, γιατί σ’ έναν από τους διαλογισμούς που μας είχε κάνει η Άννα και μας είχε πει να βλέπουμε τα κύτταρά μας, είδα τα κύτταρα με ένα μαύρο πράγμα στη μέση. Και λέω, τα κύτταρά μου τι πρόβλημα έχουνε;

Κα.:

Είναι ένα σημείο σφραγισμένο, γι’ αυτό λέει πεθαίνουμε. Αλλιώς…. Μόνο το χρώμα του Σαιν Ζερμαίν μπορεί να ενεργοποιηθεί.

Β.:

Δηλαδή, αν ρίξουμε μοβ μέσα θα ενεργοποιηθεί;

Κα.:

Δε ξέρω. Εμένα μου ‘ριξε, το αισθάνθηκα, και μετά μου ‘πιασε εδώ ένα σημείο και λέει «αυτό θα αναζωογονηθεί». Λέω, δε γίνεται να αναζωογονηθεί και τίποτε άλλο; Μου λέει «Όχι».

Αισθάνθηκα βέβαια μία τροφοδότηση φοβερή, δηλαδή, σαν να σε βάζουν σε ανανέωση κανονική δηλαδή. Αισθάνεσαι τα κύτταρά σου….

Και μ’ έπιασε σ’ ένα σημείο που είναι αρκετά γηρασμένο και μου λέει «αυτό θα φτιάξει σε…10 μέρες» τώρα δε ξέρω…

Τώρα ιδέα μου είναι, φαντασία μου; Θα δούμε…