10η Συνάντηση

Είσαστε τη γη με ένα πολύ φυσικό τρόπο και είστε εδώ για να δουλέψετε τα θέματα της ταυτότητάς σας. Να καταλάβετε από πού έρχεστε, πού πηγαίνετε, τι εκφράζετε και τι είστε. Ωστόσο, είστε για να συνειδητοποιείτε και να κατακτάτε επιγνώσεις. Και μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια της κατάκτησης της επίγνωσης, χρειάζεται να διεκδικήσετε την ενέργειά σας, την κυριότητά σας, τη δύναμη του Εαυτού σας, όπως έχετε μάθει μέχρι τώρα, αλλά και την ενέργειά σας.

Πολλές φορές έχουμε πει πως δεν είστε μόνοι, δεν είστε εσείς, είμαστε εμείς μέσα σε σας και μέσα από σας. Όμως δεν μπορείτε να συνειδητοποιήσετε πόση διαφορά κάνει η επίγνωση του ότι «Εγώ είμαι αυτό», διότι πάντοτε ήσασταν ο Θεός στη γη. Όμως αυτό έχει αρχίσει να κάνει τη διαφορά για σας μόνο τα τελευταία χρόνια, για κάποιους τους τελευταίους μήνες, για κάποιους την τελευταία μέρα, μόλις σήμερα. Και για κάποιους θα έρθει πολύ αργότερα. Είναι θέμα επίγνωσης λοιπόν, και το να διεκδικήσετε αυτή την ενέργεια σημαίνει στα μάτια μας ότι την αποδέχεστε, την αναγνωρίζετε και συνειδητοποιείτε επιτέλους ότι δεν ερχόμαστε σαν εξωτερικές ενέργειες αλλά είμαστε εσείς.

Μετά απ’ αυτό υπάρχουν διάφορα τεχνικά θέματα. Υπάρχουν διάφορες απορίες που χρειάζεται να λύσει ο νους για να αποκαταστήσει την ισορροπία των αρχετύπων που έχουν διαταραχτεί φαινομενικά. Δεν υπάρχει καμιά διαταραχή. Όλα έχουν τη δική τους θέση και θα πάρετε χρόνο να τη βρείτε. Και αυτό είναι το άνοιγμα που έπρεπε να κάνει η Άννα αυτό το διάστημα. Είναι αυτό για το οποίο της είχαμε μιλήσει πριν από δύο εβδομάδες περίπου –και επιτέλους το ‘κανε- και στη συνέχεια έρχονται πολλά για όλους σας, για όλες σας.

Ας αρχίσουμε λοιπόν τη σημερινή συνάντηση.

Μιλώντας για ενέργειες και για την ενεργειακή δομή των πραγμάτων καταλαβαίνετε ότι είναι άτοπο να διαχωρίζετε τα πράγματα και να λέτε ότι ο Ηλίας είναι εδώ αλλά ο Κρύων δεν είναι. Γιατί έτσι κι αλλιώς είμαστε εδώ συνέχεια. Είμαστε όλοι εδώ, συνέχεια. Το μάθημα το κάνει ο Άλιστερ Κρόουλι και σας ευχαριστεί που είστε εδώ σήμερα.

Από δω και πέρα μιλάω εγώ για τον Ηλία και την Άννα, τον Σαιν Ζερμαίν, κι όλους όσους βρίσκονται εδώ απόψε μαζί σας. Μας έχετε συνταράξει με τη θέλησή σας να προχωρήσετε. Μας έχετε συγκινήσει με την αγάπη σας, το ενδιαφέρον σας και την επιμονή σας και είμαστε εδώ για να δουλέψουμε όλοι μαζί προς την κατάκτηση του Εαυτού.

Τα πράγματα που κάναμε τις προηγούμενες φορές αναφέρονταν στη δημιουργία κάποιων σχεδίων που περικλείουν την ενέργειά σας, όχι σαν προστατευτικές δομές αλλά περισσότερο σαν δομές / εντυπώματα, που σας συντονίζουν με συγκεκριμένα ενεργειακά πεδία. Αυτή η δουλειά θα συνεχιστεί και το επόμενο διάστημα η Άννα θα σας δώσει ορισμένα σύμβολα πια, αρχετυπικά σύμβολα, για την είσοδο και την έξοδο μέσα από διαφορετικές διαστάσεις. Αναγνωρίζοντας τις ενέργειες που κινήθηκαν τις δύο προηγούμενες εβδομάδες, μπορείτε να έχετε μια αντίληψη του τι περίπου σημαίνει η δουλειά που θα κάνουμε. Πρόκειται για ενέργειες πολύ λεπτής φύσης. Όταν έγινε η εντύπωση του πρώτου τάλισμαν, κινηθήκατε όπως είχαμε πει στο αστρικό πεδίο και δουλέψατε με τις ενέργειες του φόβου και τις αγάπης. Είπαμε ότι κάθε ενέργεια, η επίδραση κάθε τάλισμαν θα διαρκεί μία εβδομάδα, ως την επόμενη συνάντηση.

Κάποιοι παρακολούθησαν ιδιαίτερα την κίνηση της ενέργειας και μπορούν να αναγνωρίσουν ορισμένα ενεργειακά μοτίβα. Ωστόσο, αυτό είναι που εννοούμε όταν λέμε ότι θα δουλέψουμε μ’ αυτά τα σύμβολα που θα δοθούν. Αυτά είναι 72 και αντιστοιχούν σε όλους τους δρόμους και τα σεφιρόθ του δέντρου της ζωής. Ακόμα περισσότερο, υπάρχουν βαθιές αντιστοιχίες σε άλλα συστήματα. Αλλά δεν θα ασχοληθούμε τόσο με το να σας εξηγούμε τη σύνδεση που υπάρχει. Περισσότερο θα μας απασχολήσει η ενεργοποίηση των αντίστοιχων πεδίων. Μπορεί παλιά να θεωρούσατε ότι τα τάλισμαν είναι φυλαχτά ή τρόποι επίκλησης συγκεκριμένων οντοτήτων, αλλά τώρα ερχόμαστε να σας πούμε ότι δεν είναι παρά κλειδιά που ανοίγουν για σας συγκεκριμένες διαστάσεις.

Μιλώντας λοιπόν για τα κλειδιά του Ενώχ στους άλλους κύκλους στους οποίους παίρνετε μέρος, μιλώντας για τα κλειδιά του Φαραώ, του Ιωσήφ, της Μαρίας και ούτω καθεξής, θα δείτε ότι τελικά αναφερόμαστε σε κλειδιά που ανοίγουν διαστάσεις.

«Και γιατί έρχεται τώρα ο Κρόουλι να μας μιλήσει για τα κλειδιά; Γιατί δεν συμπεριλαμβάνονται αυτά στον κύκλο των κλειδιών του Ενώχ, όπως είχε ειπωθεί;» Σ’ εκείνον τον κύκλο γίνονται προετοιμασίες και ανοίγματα διαφορετικής φύσης, προκειμένου να μπορέσετε να δεχτείτε αυτά τα κλειδιά. Εξάλλου, η Άννα αποφάσισε να διαχωρίσει τις ενέργειες κάποια στιγμή, έτσι ώστε να είναι ξεκάθαρο γι’ αυτούς που εργάζονται σ’ αυτούς τους κύκλους και να είναι πιο συνειδητοί σ’ αυτά που λαμβάνουν μέρος. Υπάρχουν ακόμα άτομα που δεν θα άντεχαν την ενέργεια του Άλιστερ Κρόουλι, αλλά που θα μπορούσαν να ωφεληθούν πολύ από τις υπόλοιπες ενέργειες που παίρνουν μέρος σ’ αυτούς τους κύκλους. Έτσι, θέλοντας να κρατήσει ξεκάθαρη τη διαδικασία, ζήτησε να οριοθετούνται κάπως τα πράγματα κι εμείς δεν μπορούμε παρά να ακολουθήσουμε αυτή τη γραμμή και να δώσουμε τα πράγματα έτσι ξεκάθαρα.

Συνεπώς, ο Άλιστερ Κρόουλι έρχεται να φέρει τις ενέργειές του μέσα σ’ αυτή την ομάδα, αφήνοντας το πεδίο πιο ανοιχτό για όσους δεν έχουν το θάρρος ίσως, να συμμετέχουν σε μία πιο συγκεκριμένη ομάδα σαν αυτή. Πέραν τούτου, όπως είπαμε, στον άλλο κύκλο γίνονται ενεργοποιήσεις γενικότερης φύσης και θα προχωρήσετε σ’ αυτές, οπότε είναι καλό να μην μπερδευτούν περισσότερο τα πράγματα γιατί θα είναι ένα πολύ ευρύ φάσμα που θα καλύψετε στον άλλο κύκλο, των κλειδιών του Ενώχ.

Ωστόσο, πάντα μιλάμε για τα κλειδιά του Ενώχ. Αυτά είναι τα σύμβολα που θα χρησιμοποιήσετε. Βλέπετε, απ’ την αρχή του χρόνου οι άνθρωποι χρειαζόντουσαν κλειδιά να ανοίξουν τις πόρτες που έκλεισαν. Και μπορεί να τους ήταν πολύ εύκολο να πέφτουν πάνω στις πόρτες αυτές, να σπάζουν τα μούτρα τους, αλλά ήταν πάντα πολύ δύσκολο να βρουν τον τρόπο να τις ξανανοίξουν. Αυτά τα κλειδιά ψάχνετε. Μπορεί να είναι κλειδιά που θα σας επιτρέψουν να ανοίξετε τις ενέργειες της προσωπικότητάς σας. να ξεκλειδώσετε κομμάτια της ψυχολογίας σας, της ψυχοσύνθεσής σας. Μπορεί να είναι κλειδιά που θα σας βοηθήσουν να ανοίξετε κομμάτια που εσωτερικού σας εαυτού, των υπόλοιπων διαστάσεων στις οποίες εκτείνεστε. Πάντα μιλάμε για κλειδιά. Και όπως έγινε ξεκάθαρο, τα κλειδιά είναι νοήμονες οντότητες.

Καταλαβαίνετε τώρα ότι όταν φύγει η επίφαση του φόβου και του απαγορευμένου από κάποια πράγματα, κάποιες μεθόδους, μένει κάτω η καθαρή διαδικασία. Και από κει και πέρα εναπόκειται στην προσωπική σας θέληση το πόσο θα εναρμονιστείτε με τον κεντρικό ήλιο, με την κεντρική σας ύπαρξη, για να μεταφέρετε μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία όλες εκείνες τις ενέργειες που ήρθατε να γειώσετε εδώ. Ο γνώμονας είναι η καρδιά. Αυτός θα ‘πρεπε να είναι πάντα. Απλά τώρα αποκαθίσταται η τάξη. Και ο Άλιστερ Κρόουλι είναι εδώ για να σας δώσει μερικά παραδείγματα του τι εννοεί.

Καταλαβαίνετε ότι δεν πρόκειται να σας πούμε πάρα πολλά εφόσον κουράζεστε εύκολα να μας ακούτε να σας μιλάμε για τα μυστικά του κόσμου. Ίσως πρέπει απλά να περιοριστούμε λέγοντάς σας δυο – τρία πράγματα και να σας αφήσουμε να πάτε σπίτια σας να ξεκουραστείτε….

Εντάξει, ήταν απλά μια προσπάθεια να αστειευτώ και να σας ενοχλήσω λίγο, έτσι, για να εστιαστείτε λίγο περισσότερο, να κινήσετε τις ενέργειές σας λίγο καλύτερα.

Χρειάζεται να είστε διαρκώς σε εγρήγορση. Δεν κάνουμε δουλειά ύπνου, δεν κάνουμε δουλειά παθητική, αν και σ’ ένα μεγάλο βαθμό χρειάζεται να μένετε παθητικοί για να δέχεστε τα εντυπώματα. Το τελευταίο διάστημα ήρθατε σε επαφή με πάρα πολλές ενέργειες –και δικές μου ενέργειες επίσης. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να ταραχτούν τα λιμνάζοντα ύδατα –και είχατε πολλά τέτοια, πιστέψτε με. Ακόμα και οι πιο καθαροί, αυτοί από σας που θεωρούσαν τον εαυτό τους πιο καθαρό, είχαν διάφορα τέτοια λιμνάζοντα ύδατα σε διάφορα σημεία της συνειδητότητάς τους. Τώρα λοιπόν που ανακινήθηκαν αυτά και άρχισε να δημιουργείται μία νέα τάξη, μπορούμε να πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή. Να πιάσουμε τα basics, τα βασικά, και να ξεκινήσουμε από κει.

Ο Άλιστερ Κρόουλι είναι εδώ και βρίσκεται στη μέση του κύκλου σας. Συνδεθείτε μαζί μου απ’ την καρδιά. Βρίσκομαι στο κέντρο του κύκλου σαν ένας κρίνος που στροβιλίζεται αργά – αργά. Ένας λευκός κρίνος, με έναν χρυσό ύπερο στη μέση. Συνδέεστε απ’ την καρδιά σας μ’ αυτόν τον χρυσό ύπερο, με μια ακτίνα. Τραβήξτε το σπαθί σας και διαπεράστε με. Κάντε το. Σκίστε τον κρίνο, κόψτε τον στη μέση, τεμαχίστε τον, διαλύστε τον. Για να δούμε, πόσο καλά μπορείτε να το κάνετε αυτό.

Τα κομμάτια φεύγουν κι έρχονται στην καρδιά σας.

Έτσι μοιράζεται η ενέργεια… και, ω! του θαύματος! Το κέντρο είστε εσείς τώρα. Έτσι κάνουμε τις δουλειές μας. Χρειάζεται λίγη φαντασία. Κι εσείς διαθέτετε πολύ. Αφήστε μόνο τον χρυσό ύπερο να βρίσκεται στη μέση του κύκλου και σταθείτε κι εσείς στο κέντρο, μαζί του. Αυτό σημαίνει ότι ενώνουμε τις ενέργειές μας σε ένα.

Όλα δείχνουν τον δρόμο που θα ακολουθήσουμε σήμερα. θα σας βάλουμε να κάνετε για τον εαυτό σας κάτι που δε θα κάνατε ποτέ άλλοτε. Ευελπιστείτε να ενωθείτε με το Πνεύμα. Να γίνετε ένα με τη Θεϊκή σας ύπαρξη. Το δικό μας όνειρο κάποτε ήταν να βρούμε τον φύλακα άγγελο. Βλέπετε, οι άνθρωποι πάντα είχαν παρόμοια όνειρα, παρόμοια οράματα. Άλλαζαν οι μέθοδοι επίτευξης απλά κατά διαστήματα.

Δέστε τον εαυτό σας… δέστε τον. Δεθείτε στο κέντρο του κύκλου. Εσείς και ο χρυσός ύπερος γίνεστε ένα. Κι απ’ το σημείο που στέκεστε, τραβήξτε και πάλι γραμμές απ’ την καρδιά προς τις καρδιές όλων των υπολοίπων.

Το τάλισμαν αυτής της εβδομάδας θα είναι χρυσό και θα είναι ο Εαυτός. μία πόρτα για τον Εαυτό. Ποιόν απ’ όλους, θα ρωτήσετε. Είναι αυτό που βρίσκεται πολύ – πολύ ψηλά, στη δική μας πλευρά του πέπλου, το Εγώ Είμαι.

Σταθείτε στο κέντρο του χρυσαφένιου ύπερου. Είστε κομμάτι του. η κορυφή του λεπταίνει ψηλά και γίνεται μία ακίδα. Μη ξεχνάτε ποτέ ότι, αυτό που έχει σημασία δεν είναι το ύψος ενός οβελίσκου αλλά είναι το πόσο λεπτός γίνεται στην κορυφή του. Όσο πιο λεπτή είναι η κορυφή, τόσο πιο βαθιά πηγαίνει στις διαστάσεις. Τόσο πιο λεπτές διαστάσεις αγγίζει και επιδρά και επηρεάζει.

Βάλτε τα χέρια στην καρδιά σε στάση προσευχής. Σας ζητούμε να ενοποιήσετε τα εργαλεία σας τώρα. Έχουμε αναφερθεί συχνά σ’ αυτό. Τα εργαλεία της ψυχής σας έχουμε πει είναι ο θυμός, το μίσος, η αγάπη, η οργή, η φαντασία. Όλα αυτά με τα οποία εργάζεστε στη γη και πλάθετε τα σενάριά σας. Τώρα ζητάμε να τα ενοποιήσετε όλα σε ένα. Κι αυτό θα είναι ο Εαυτός. Προχωράμε βαθιά, το ξέρουμε. Αφήστε μας να το κάνουμε.

Στη μέση του κύκλου όπου στέκεστε, στον ύπερο, κατεβαίνει ένα άστρο, ένας ήλιος, και κάθεται στην κορυφή του υπέρου. Μία φλογερή μπάλα, αυτό είναι ένας ήλιος. Κατεβαίνει και κάθεται πάνω στον ύπερο. Τον διαπερνά και τον καλύπτει. Καλύπτει κι εσάς που είστε σ’ αυτόν. Πάρτε λίγο χρόνο για να δείτε τις διεργασίες που γίνονται. Με τα ακροδάκτυλά σας, τραβήξτε γραμμές από την κορυφή του ύπερου προς όλα τα σημεία της φλόγινης σφαίρας, της πύρινης σφαίρας. Η φαντασία συνδυάζεται με την αλήθεια.

Και τώρα, εκφράστε την πρόθεσή σας να συνδυάσετε όλα τα εργαλεία σας στο «Εγώ Είμαι». Αυτό σημαίνει ότι από την κορυφή αυτού του ύπερου εκπέμπονται σήματα προς όλα τα σημεία της πύρινης σφαίρας.

Λαμβάνονται απ’ αυτά και το feedback στέλνεται στην κορυφή του ύπερου και κατόπιν στη βάση του, που είστε εσείς. Το τσάκρα της καρδιάς ανοίγει και δέχεται την ενέργεια που εισρέει. Δεν υπάρχει διάκριση. Δεν υπάρχει κρίση. Οι φανατικοί χάνουν τον εαυτό τους. Οι δίκαιοι χάνουν την αίσθηση δικαίου και αδίκου. Ο λευκός χάνει την αίσθηση του μαύρου και ο μαύρος χάνει την αίσθηση του λευκού. Κάθε αντίθεση απαλείφεται. Σ’ αυτό το σημείο, ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ.

Αφήστε να πέσουν οι μάσκες και για μια φορά πείτε την αλήθεια. ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ποιος; Τώρα που χάθηκαν οι αντιθέσεις, τώρα που όλα τα εργαλεία έγιναν ένα, ποιος είμαι; Το «ΘΕΛΩ». Και η καρδιά ανοίγει κι άλλο. Ανοίγει για να δεχτεί ακόμα περισσότερη θέληση και αρμονία.

Όλη αυτή την ώρα βρίσκομαι στο κέντρο του κύκλου ντυμένος στα λευκά και σας παρακολουθώ. Ακουμπήστε το χέρι σας στην καρδιά μου. Είχα πει στην Άννα ότι είναι αυτός ο τρόπος για να δείτε το όνομα μιας οντότητας, ακουμπώντας το χέρι σας στην καρδιά. Και δεν είναι το μόνο που μπορείτε να δείτε. Ακουμπήστε λοιπόν το χέρι σας στην καρδιά μου και αφεθείτε να εισπράξετε τις ενέργειες που έρχονται. Μπορείτε να αφήσετε τα χέρια χαλαρά.

Δεχόμαστε να συμμετάσχουμε σε κάτι μεγαλύτερο μαζί σας. Μεγαλύτερο ακόμα κι απ’ αυτό. Η φαντασία σας δεν έχει όρια. Αλλάζει, τροποποιείται συνέχεια. Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν έχετε φαντασία, είναι ότι δεν έχετε μάθει να κρατάτε τα στιγμιότυπά της. Δεν έχετε μάθει να παρακολουθείτε τη ροή της φαντασίας σας. Δεν έχετε μάθει να φωτογραφίζετε σημεία στη ροή της, έτσι ώστε να αντιλαμβάνεστε αυτά που σας φέρνει. Περιμένετε από τη φαντασία σας παγιωμένες μορφές. Αλλά δεν είναι έτσι. Η φαντασία ρέει.

Στη μέση του κύκλου σας βρίσκεται η Μαρία –η Παναγία- και ο Χριστός. Αφήστε τους να ενωθούν μαζί σας. Μιλήστε τους. Επικοινωνήστε μαζί τους.

«Οποίο σκάνδαλο!! Ο Άλιστερ Κρόουλι, μαζί με την Παναγία και τον Χριστό! Τι άλλο θα ακούσουν τα’ αυτιά μας, τι άλλο θα δουν τα μάτια μας! Τα είδαμε όλα».

Και πού είστε ακόμα!

Το αρχέτυπο που επεξεργάζεστε σήμερα έχει να κάνει μ’ αυτούς. Πάρτε λοιπόν μολύβι και χαρτί… έτσι όπως κάθεστε γύρω μου, μπορείτε να ακουμπήσετε στο μεγάλο τραπέζι, όπως σας είχαμε δείξει. Σχεδιάστε έναν κύκλο και αποτυπώστε τις ενέργειες που δίνονται. Στο κέντρο του κύκλου σχηματίζεται ένα σημείο. Τα σύμβολά σας συνδέονται με το κέντρο του κύκλου με μία γραμμή. Άλλες κάθετες και οριζόντιες να λείπουν.

Πετάξτε! Πετάξτε! Έχετε συνειδητοποιήσει ότι μπορείτε να πετάξετε κάνοντας αυτή τη δουλειά; Νιώθετε την ενέργεια που υπάρχει γύρω σας; Νιώθετε τη διάσταση στην οποία βρίσκεστε; Τα σύμβολά σας ανοίγουν τις πόρτες της θάλασσας και του ουρανού. Συμβολίζονται πολλές και διάφορες διαστάσεις σ’ αυτά. Ωστόσο, η κατεύθυνση που δίνουμε σήμερα είναι προς το «Εγώ Είμαι». Έτσι, προσαρμόζονται όλα σ’ αυτή την κατεύθυνση. Μην αμφιβάλλετε γι’ αυτά που βλέπετε. Είστε εσείς, είναι δικές σας ενέργειες.

«Τι πρακτικό μπορούμε να βρούμε σ’ αυτό, Κρόουλι;» Να μια καλή ερώτηση που θα μπορούσατε να κάνετε. Το δόλωμα συνήθως είναι ότι θα μπορείτε να παίρνετε τις δικές σας πληροφορίες, θα μπορείτε να έχετε τη δική σας επικοινωνία μ’ αυτές τις διαστάσεις. «Δεν είναι έτσι;» Φυσικά και είναι. Αλλού όμως αποσκοπούμε πραγματικά. Γίνεστε «συνεργοί» αυτού που δημιουργούμε μαζί σας στη γη. Συνεργάζεστε. Όπως λέμε, συνδημιουργείτε. Τα πεδία της ύλης αποτελούνται από πάρα πολλά στρώματα διαφορετικής πυκνότητας το καθένα. Τα εντυπώματα που βάζετε τώρα σιγά – σιγά μορφοποιούνται και το φυσικό σώμα αρχίζει να μοιάζει με τις ενέργειες που του έχουν εντυπωθεί. Αποκτά τις ιδιότητές τους. Τις εκφράζει. Επιτέλους, αυτό δε θέλατε; Είναι τόσο απλό.

Πάρτε λοιπόν το χαρτί με τον κύκλο και τυλίξτε την καρδιά σας. Σαν ένα ωραίο περιτύλιγμα χρησιμοποιήστε το, για να τυλίξετε την καρδιά. Πάρτε λίγο χρόνο για να νιώσετε την αίσθηση που σας αφήνει αυτό.

Ο Κουτχούμι σχολιάζει: «Παλιά λέγονταν ότι, καλός μαύρος μάγος είναι ένας νεκρός μαύρος μάγος. Πού να φανταζόντουσαν τότε τις ανατροπές που θα γινόταν μερικές δεκαετίες μετά.»

Ποτέ δεν μπορείτε να προβλέψετε τα γεγονότα όσο βρίσκεστε πολωμένοι. Μπορείτε όμως να τα δημιουργήσετε. Αυτή τη φορά αρχίζετε να μπαίνετε σε ένα νέο τρόπο δημιουργίας, χωρίς πόλωση. Από δω και πέρα αρχίζετε να δημιουργείτε χωρίς πόλωση. Μέχρι τώρα, πασχίζατε να σταθείτε μακριά από τη διττότητα. Πασχίζατε να σταθείτε στο σημείο ισορροπίας και να μπορέσετε να αντιληφθείτε τα πράγματα από κει. Τώρα αρχίζετε να δημιουργείτε από κει. Πάρτε όσο χρόνο χρειάζεστε για να επιτρέψετε στον εαυτό σας να δει την επίδραση που έχει επάνω σας αυτό το τάλισμαν…. η πόρτα με άλλα λόγια, η πύλη με την οποία τυλίξαμε την καρδιά.

Οι διαστάσεις αρχίζουν να γίνονται διάφανες για σας. Σας είπαμε λίγο καιρό πριν ότι σε λίγο θα αρχίσετε να μπαινοβγαίνετε στις διαστάσεις με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο περνάτε από το ένα δωμάτιο του σπιτιού σας στο άλλο. Είπαμε ακόμα ότι αυτή η αλλαγή θα έρθει με τη βοήθεια της επιστήμης. Μέχρι τότε όμως, μπορείτε πάρα πολύ καλά να χρησιμοποιείτε τις εσωτερικές σας μεθόδους γι’ αυτό. Και όταν έρθει η ώρα να ακολουθήσετε τον δρόμο της επιστήμης, θα μπορέσετε να δείτε τις αντιστοιχίες, τις ομοιότητες και όποιες διαφορές τυχόν υπάρχουν.

Είναι πολύ εύκολο στην καρδιά να αφομοιώσει τις ενέργειες που της δώσαμε σήμερα. Είναι μια πύλη. Πάρτε χρόνο για να συγχρωτιστείτε, να μιλήσετε μεταξύ σας, να επικοινωνήσετε. Και κατά τη διάρκεια αυτής της εβδομάδος παρακολουθήστε τον εαυτό σας. Παρακολουθήστε τις ενέργειες και διαπιστώστε τις διαφοροποιήσεις.

Ο Άλιστερ Κρόουλι, ο Σαιν Ζερμαίν που επέβλεπε την εργασία, οι δάσκαλοι και αγγελικές δυνάμεις που βρίσκονται μαζί σας, σας χαιρετούν.

Καλό σας βράδυ.

Γ.:

Πάντα με τα λόγια έχω πρόβλημα…. Από την αρχή νιώθω ένα φως να με τυλίγει και αισθάνομαι σ’ αυτό όλη αυτή τη βδομάδα. Πέρασα αρκετά δύσκολα και ήταν σαν να συνειδητοποιούσα την…. μάλλον όλη η σκέψη μου κινείτο γύρω από την Ύλη και το Πνεύμα. Μάλλον τα δίπολα όλα είχανε φτάσει σ’ αυτό το δίπολο και συνειδητοποιούσα τη μορφή, σαν τη δυνατότητα που μας δίνεται να γεννήσουμε το Πνεύμα μέσα απ’ αυτή. Έχω συνέχεια αυτή την αίσθηση του λευκού φωτός και… δε μπορώ τώρα να πω τίποτε άλλο.

Ό.:

Δύσκολο να πεις αυτό… είναι πραγματικότητα. Είχα νιώθει… κάπως βαριές για μένα οι ενέργειες ήτανε. Ή εγώ δεν είμαι καλά. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν ήμουνα καλά. Και όποτε είπε ο Κρόουλι να κόψουμε τον κρίνο, δεν μπορούσα να το κάνω με τίποτα. Δεν το έκοψα, έβαλα ολόκληρο στην καρδιά μου. Και το ίδιο, που πήγα να ακουμπήσω το χέρι στην καρδιά, σα σφραγίδα μου βγήκε πάλι αυτό το κρίνο. Για μένα κάπως δύσκολα με τον Κρόουλι να δουλεύω και χάρηκα που ήρθε Χριστός με την Παναγία και σαν να ξελάφρωσαν αυτές ενέργειες. Και δεν ξέρω, είναι μήπως λόγω της μέρας… είπες να μιλήσετε με τον Χριστό και την Παναγία και μου είπε Χριστός, όπως και Μαρία πήρε το μήνυμα κι εσείς να πάρετε το μήνυμα αλλά εγκυμοσύνη να γίνει στην καρδιά. Το ίδιο κάτι στην αρχή είπε κι ο Κρόουλι για την καρδιά… δεν θυμάμαι τι είπε για την καρδιά και σε λίγο ας πούμε, να έχουμε αυτή τη Χριστική ενέργεια, σαν να αναγεννηθεί. Αυτό το μήνυμα πήρα εγώ. Είμαι ζαλισμένη, δεν ξέρω για ποιο λόγο… κάπως…

Β.:

Για μένα επικρατούσε το μαύρο χρώμα καθ’ όλη τη διάρκεια της συνεδρίας. Και ήταν η εικόνα του Σαιν Ζερμαίν, όπως ήταν εκεί [δείχνει μια εικόνα] και το μόνο που άλλαξε, ή είδα κάποια στιγμή ένα άλλο χρώμα ήταν όταν είπες να δούμε ένα άλλο χρώμα, ήταν το χρυσό. Είχα έρθει πριν τρεις εβδομάδες πρώτη φορά και από κείνη… αυτό που είχα νιώσει ήταν σαν να έχουνε φύγει τα όργανα του σώματός μου. Και όταν ρώτησα κάποια στιγμή τι ήταν αυτό, είπαν κάτι σαν «το διευρυμένο τσάκρα της καρδιάς». Και αυτό επανήλθε τώρα, πάλι. Ήταν σαν ένας χώρος κενός για να χωρέσει.

Άννα:

Περιγράφεις πάρα πολύ καλά κάτι που νιώθω εδώ και μέρες και δεν μπορώ να το βάλω σε λόγια. Αυτός ο χώρος… Ένιωθα σα να ‘χα χάσει το κέντρο της καρδιάς, σαν να ‘χα χάσει τα κέντρα. Αλλά νομίζω ότι αυτό το περιγράφει τέλεια…

Β.:

Δεν έχω να πω τώρα κάτι άλλο.

Άννα:

Το τάλισμαν;

Β.:

Τα δικά μου τα σύμβολα ίσως; Πάνω ήταν μια μαργαρίτα…. Θύμιζε αυτές τις σοκολάτες – μαργαρίτες που είχαμε παλιά. Κάτω ήταν ένας πλατύς σταυρός. Μετά, δεξιά κι αριστερά ήταν δύο πεταλούδες που ενώνονταν μέσα από το σήμα του άπειρου και στο κέντρο ήταν αυτό το σημείο… Αυτά.

Μλ.:

Σήμερα μπορώ να πω ότι είδα πάρα πολλά πράγματα. Να τα θυμηθώ όλα μαζί δε θα μπορέσω… Και είμαι ιδιαίτερα ευχαριστημένη. Αυτό που μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση είναι ότι, όταν βάλαμε τα χέρια στην καρδιά, αισθάνθηκα μια δύναμη και ένα φως. Σε όλη τη διάρκεια έβλεπα ένα άσπρο φως, πρώτα απ’ όλα. Και σε όλες τις γνώσεις υπήρχε κι αυτό, το άσπρο φως. Κι όταν ένωσα τα χέρια μου αισθάνθηκα σα μια δύναμη. Δηλαδή ήτανε…. τα χέρια μου δεν υπήρχανε, ήτανε σαν μια δύναμη, δυνατή, που ακουμπούσε μέσα. Και όταν είπες, αν το κατάλαβα καλά, να βάλουμε το χέρι στην καρδιά του, ήταν σαν να είδα κάτι να κινιότανε έτσι και… να πάει μέχρι εκεί, μέχρι την καρδιά. Και πάρα πολλά άλλα, εντάξει…

Άννα:

Στο τάλισμαν τι είδες;

Μλ.:

Τρίγωνα διάφορα που γυρνούσαν.

Άννα:

Είχες καμιά ιδιαίτερη αίσθηση στην καρδιά, όταν τύλιξες την καρδιά μ’ αυτά;

Μλ.:

Ήταν πάρα πολλά, δε θυμάμαι…. Ήταν σα μια σταγόνα...

Ε.:

Λοιπόν, εγώ σήμερα ήμουν περίεργα. Με το που μπήκα μέσα ένιωσα να ζεσταίνομαι πολύ. Κατά τη διάρκεια ήταν τόσο πολύ η ζέστη, που ίδρωνε μέχρι και το πρόσωπό μου. Αυτό που καταλαβαίνω τώρα, γιατί τώρα ηρέμησα και είμαι μια χαρά στη θερμοκρασία μου, είναι ότι αυτό πρέπει να ‘ναι απ’ τον Κρόουλι, αυτή η ζέστη που ένιωσα. Γιατί, όταν ήρθε ο Χριστός και η Παναγία, ένιωθα τη ζέστη σε όλο μου το σώμα, εκτός απ’ αυτό το κομμάτι που ένιωθα μια ελαφριά δροσιά και σαν εικόνα είχα μία σφαίρα από χρυσό με μένα μέσα και γύρω – γύρω ο Χριστός και η Παναγία και ο Κρόουλι… Εγώ πάνω σε ένα χαλί που αιωρείται, με ένα φτερό-πένα, που έφτιαξα το σχέδιο. Το σχέδιο δεν το θυμάμαι καλά, θυμάμαι μόνο που έβαλα σε ακανόνιστο σχήμα αστέρια που γίνανε μπάλες… λευκό φως όμως. Αυτό που έγινε έντονο είναι ότι όταν τύλιξα την καρδιά μου, ένιωσα αυτό που είπε η… [αναφέρεται στην Β.] σαν να μην έχω όργανα και να υπάρχει μια διεύρυνση. Αλλά ένιωθα μπρος – πίσω στην καρδιά να γίνεται μια δίνη πολύ δυνατή. Αυτό, δε θυμάμαι κάτι άλλο, τα ‘χω χάσει λίγο.

Χ.:

Εε... εγώ είμαι λίγο μπερδεμένη –όπως πάντα. Το μόνο πρόβλημά μου είναι ότι κάποιες φορές βλέπω πολύ καθαρά πράγματα και δεν ξέρω αν τα δημιουργώ εγώ με το νοητικό ή όντως… αλλά αυτή είναι μια κουβέντα που θα την κάνουμε μαζί μια άλλη ώρα. Θα πω μόνο για το τάλισμαν. Δεν είχε συγκεκριμένα σχήματα, πεταλούδες, λουλούδια ή μαργαρίτες. Ήταν πιο πολύ μάλλον χρωματικό αλλά και όχι. Δηλαδή, μέσα στον κύκλο, απ’ το κέντρο υπήρχαν και άλλοι κύκλοι, οι οποίοι όμως και δεν υπήρχαν, δεν είχαν συγκεκριμένο χρώμα. Ένας διαχωρισμός του κύκλου οριζόντια και κάθετα χρυσός, με δύο χρυσές ακτίνες και κάποιες… δεν μπορώ να πω ούτε κύκλοι… σαν πιτσίλες χρωματικές, οι οποίες ήτανε πάλι σε χρώματα ανύπαρκτα. Εκτός από μία που ήταν χρυσή, όλες οι άλλες ήταν άσπρες, πάνω στο άσπρο όμως. Αυτό.

Τ.:

Εγώ έβλεπα πολλά αλλά δεν τα θυμάμαι. Αυτό που αισθάνθηκα ήταν απ’ την αρχή μια βαριά ενέργεια και… πονούσαν λίγο τα πόδια μου, μπορώ να σου πω. Κατέβαινε προς τα πόδια μου. Στο τάλισμαν είδα, απ’ την αρχή είδα ένα σχήμα. Ήταν σαν έναν χρυσό σταυρό αλλά είχε και διάφορα… δεν ήταν μόνο ο σταυρός, από πάνω μέχρι κάτω είχε πετράδια διάφορων χρωμάτων. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση: όταν μίλησες για την Παναγία και το Χριστό, και όπως γύρισε το μάγουλό του ο Χριστός είδα το 7 χαραγμένο στο μάγουλό του. Και έμεινα, δεν ήξερα τι να πω.

Κ.:

Εγώ απ’ ότι θυμάμαι, η ενέργεια ήταν πολύ βαριά και όταν είπες για να ανοίξουμε την καρδιά και νομίζω να μπει η ενέργεια μέσα στην καρδιά μας, είδα ότι η καρδιά μου έγινε μια μεγάλη τρύπα και άρχισε να τρέχει ο ήλιος μέσα στην καρδιά μου, αλλά σε μία έτσι πηχτή ενέργεια, χρυσή, σα να ήταν λάβα, κάτι τέτοιο. Και το τάλισμαν που είδα είναι ένα άτομο και το άλλο ένα λευκό άλογο με κέρατα. Πως το λένε; Μονόκερως ήταν;

Άννα:

Είχες κάποια αίσθηση όταν τύλιξες την καρδιά;

Κ.:

Νομίζω ότι δεν το έκανα.. αα! το έκανα; Δε θυμάμαι…

Μ.:

Όλη η κατάσταση έτσι ήταν λίγο περίεργη για μένα σήμερα, πριν έρθουμε εδώ, είχα μια…έτσι, αίσθηση να κάνω διαλογισμό. Και σαν να μου κάνανε ιδιαίτερο μάθημα αυτό που έγινε απόψε εδώ. και έτσι ήταν συγκλονιστικό…

Άννα:

Έφερες σκονάκι…

[γέλια]

Μ.:

Ναι, ήταν συγκλονιστικό. Ήταν συγκλονιστικό γιατί έκανα.. θυμήθηκα μάλλον ότι πρέπει να κάνουμε την εσωτερική ομάδα και να σκεφτούμε αυτούς, μια ενέργεια, και να πάρουμε οδηγίες. Και ζήτησα αυτό, να πάρουμε οδηγίες και νομίζω, λέω, ότι είναι ο Κουχούμι, της δικής μας ομάδας. Και μου λέει «Όχι, είναι ο Σαιν Ζερμαίν». Και άρχισα να βλέπω μαύρο χρώμα και μία εικόνα ενός ιππότη ντυμένου στα μαύρα, πολύ όμορφου όμως, με μία κορώνα. Και ήταν ο Σαιν Ζερμαίν. Έτσι μου είπε, ότι «Εγώ είμαι… θα είμαι». Και λέω, εντάξει. Και μετά άρχισε, εκείνο που θυμάμαι δηλαδή, ότι ήταν στην καρδιά ένα… σα να μου βάλανε μέσα στην καρδιά ένα σωλήνα, ένα πράγμα, που έβγαινε χρυσή ενέργεια, και σα να είχα κι εγώ κενό, να μην υπήρχε τίποτα. Κι αυτό έβγαινε πίσω από την πλάτη, αυτό το πράγμα. Και στη συνέχεια, δε θυμάμαι κάτι, απλά θυμάμαι ότι ήταν ο Σαιν Ζερμαίν, και αυτό. Μετά, ανέβηκα επάνω στο γραφείο και ζήτησα να μου πούνε να… Μου ‘πανε να… λέω, τι να κάνω, μου λένε «Γράψε». Γράψε… τι να γράψω; Λέω, λες να αρχίσω να γράφω αυτόματα και… και πήρα ένα μολύβι και έγραφα. Έγραφα, έγραφα… Και έγραψα πολλά από αυτά. Μου ‘πανε ότι «Εσείς κι εμείς, είμαστε εσύ» και… δε θυμάμαι… και ότι όλα είναι ένα, και… Αα!, μου λένε ότι «Τοποθετήσαμε στο κεφάλι σου μία γαλάζια σφαίρα. Και απ’ αυτή τη γαλάζια σφαίρα τώρα, δε θα ‘χεις πρόβλημα με το χρόνο. Γιατί μέχρι τώρα είχες πρόβλημα με το χρόνο. Δε συντονιζόσουνα και κατηγορούσουν ότι δε συντονίζεσαι και ότι αργείς και…

Άννα:

Ο Λ. το έκανε; [Σημ.: αναφέρεται πειραχτικά στον σύζυγό της]

[γέλια]

Μ.:

Ναι, ότι «Τώρα με αυτό το συντονισμό που έγινε θα περνάς στην πέμπτη και την έκτη διάσταση αμέσως και ότι αυτό που συνέβη είναι επειδή δεν είσαι από αυτό το σύμπαν.»

Από το σύμπαν, όχι από τον αστέρα…. «Δεν είσαι από αυτό το σύμπαν. Εκεί που ήσουν ήταν αλλιώς η ενέργεια».

Και όλα αυτά πριν έρθω. Και έρχομαι εδώ τώρα και… άρχισε να λέει...

Είπες ότι είναι ο Σαιν Ζερμαίν, που… ας πούμε, εντάξει. Τώρα από κει και πέρα παρακολουθούσα ό,τι ελέχθη. Είχα δει τον Χριστό πριν το πεις, υπήρχε ο Χριστός. Την Παναγία μετά την έφερα αλλά ο Χριστός ήδη υπήρχε και ο Κρόουλι σαν παρουσία, τον αισθάνθηκα σαν δύο φτερά. Φτερά αγγελικά. Σκέτα φτερά όμως, τίποτε άλλο. Και όταν είπε να ακουμπήσουμε την καρδιά, ακούμπησα την καρδιά του Χριστού, γιατί το ίδιο ήταν. Αυτός ήταν σαν εικόνα μπροστά. Μετά, όταν γράψαμε… κάναμε τον κύκλο, δεν ήξερα τι έπρεπε να κάνω. Απλά υπήρχε ο κύκλος και το σημείο, το κέντρο. Αυτό πήρα και έβαλα στην καρδιά, μόνο που έκανα… λέω ένα πολύ όμορφο πακέτο, λέω θα κάνω, και μου μπήκε να βάλω και ένα τριαντάφυλλο. Μου λένε «Όχι τριαντάφυλλο σήμερα, θα βάλεις κρίνο». Και λέω, εντάξει, ένα ωραίο κρίνο. Έβαλα αυτό στην καρδιά.

Α! αυτό που είπε, να κόψουμε στη μέση, πολύ εύκολα… έβγαλα ένα σπαθί και τον έκοψα στα δύο τον κρίνο, κατακόρυφα όμως, έτσι… όχι στο έτσι [δείχνει κάθετα, όχι οριζόντια] και άνοιξε αυτό και βγήκανε χρυσές... σαν…. Έμεινε βέβαια στο κέντρο αυτό που είπε… ο ύπερος ε; Αυτός ήταν μόνιμα στο κέντρο. Και γενικά έτσι, επειδή επιβεβαιώθηκε αυτό που έγινε όταν ήμουν μόνη μου, μου έδωσε δύναμη έτσι που έλεγα, η φαντασία μου τι κάνει… Είδα ότι τελικά δεν είναι έτσι και ότι… οι ενέργειες δουλεύουν.

Μπ.:

Αισθανόμουν πολύ δυνατές ενέργειες. Η αριστερή μου πλευρά… Όταν συμβαίνει αυτό για κάποιο λόγο μουδιάζει όλη η αριστερή μου πλευρά. Τώρα, απ’ αυτά που συνέβησαν, αυτό που θυμάμαι είναι με το τάλισμαν… δε θυμάμαι τον εαυτό μου να φτιάχνει κάποια σύμβολα πάνω στο χαρτί, αλλά σαν να εμφανίστηκαν από μόνα τους. Ήταν πάρα πολύ μικρά σε μέγεθος και πολλά. Και στην αρχή δεν μπορούσα να καταλάβω τι είναι αυτά τα πράγματα. Όταν το τύλιξα γύρω από την καρδιά μου, βγήκα σε ένα σύμπαν στο οποίο αιωρούντο γράμματα, ίσως από διάφορες γλώσσες. Και τότε κατάλαβα ότι τα σύμβολα που υπήρχαν στο τάλισμαν πρέπει να ήταν γραμματοσειρές από…. Μη αναγνωρίσιμες πάντως. Βγήκα σε ένα σύμπαν όπου αιωρούντο αυτά τα σύμβολα. Και μετά με βγάζει σε έναν γαλάζιο χώρο, όπου αιωρούντο κάποια πορτοκαλί, τα οποία δεν μπόρεσα να καταλάβω τι ήταν, αλλά αυτό που είδα ήταν ότι υπήρχαν πυραμίδες οι οποίες αιωρούντο και περιστρέφονταν, διάφανες. Και όλο αυτό ένα γαλάζιο περιβάλλον.

Κα.:

Λοιπόν, κι εγώ ήρθα με σκονάκι, όπως η Μ., γιατί το μεσημέρι με βάλαν να ξαπλώσω «άμεσα, τώρα», και άρχισαν να μου δείχνουν διάφορα πράγματα και στο τέλος μπήκα σε μία χρυσή σφαίρα. Και είχα πολύ έντονα την αίσθηση… είχε πάρα πολύ ζέστη. Καίγανε τα χέρια μου έτσι, είχα γίνει ένα με τη σφαίρα, που ήταν η ίδια εικόνα και τώρα.

Τον κρίνο κι εγώ τον έκοψα πολύ γρήγορα και αμέσως βρέθηκα… διακτινίστικα στο σύμπαν. Ήμουν… δηλαδή έβλεπα όλον τον έναστρο ουρανό, και ήταν….

Εε... στο τάλισμαν έβλεπα πάρα πολλά χρώματα, μετά έγινα ένα με τη σφαίρα, ήτανε όλο αυτό…. Στο τάλισμαν έφτιαξα ένα… είδα έναν αετό πάνω – πάνω, κάτω είδα το δισκοπότηρο, επάνω είδα έναν οβελίσκο σαν τη ροζέτα στήλη έτσι ψηλό και κάτω μου έδειξαν ένα βιβλίο, το βιβλίο της ζωής. Μου είπαν επίσης ότι μ’ αυτή τη δουλειά είναι σαν να μπαίνεις και στα αρχεία, στα διάφορα αρχεία. Όταν το τύλιξα στην καρδιά μου, έγινα ο Ηλίας. Αισθάνθηκα σαν να έγινα ο Ηλίας. Έβλεπα μαύρο, πολύ μαύρο, έβλεπα δηλαδή τον έναστρο ουρανό και κατάλαβα ότι ήταν η ενέργεια του Ηλία. Αυτό. ήτανε πολύ ξεκάθαρο.

Μου δείχνανε και διάφορες εικόνες ταυτόχρονα. Μου μιλήσανε και για την καθαρή βούληση. Μου είπανε, «Γίνε καθαρή βούληση». Αυτό. Καθαρή βούληση. Αυτό μου είπε ο Κρόουλι. Και μου δείξανε δύο εικόνες. Μου δείξανε ένα… πώς πετάς ακόντιο, έβλεπα ότι πέταγα το ακόντιο, έσπαγε το ακόντιο, ξαναγύρναγε και μετά μου είπαν «διόρθωσέ το, κάντο….» πώς το λένε, να….

Και μετά μου δείξαν κι άλλη μια εικόνα, μου δείξανε… με πήγανε στα Μινωικά και με πήγανε στα ταυροκαθάψια.

Άννα:

Τι ήταν αυτό;

Κα.:

Τα ταυροκαθάψια ήταν κάποιοι αγώνες όπου οι αθλητές πιάνοντας από τα κέρατα του ταύρου και κάναν ακροβατικά πάνω στους ταύρους. Είδα τον εαυτό μου λοιπόν να… αυτό… Έπεσα, έφαγα μια χύμα και μου λέει «Κάντο σωστά τώρα». Και έβλεπα… ήταν πολύ έτσι…

Α.:

Ok, για μένα ήταν πολύ δυνατές οι ενέργειες. Είχα έρθει με έναν ελαφρύ πονοκέφαλο γιατί έκανα κι εγώ διάφορους διαλογισμούς. Αισθάνθηκα κι εγώ πάρα πολύ ζέστη, όπως είπε πριν η Ε., δηλαδή είχα ιδρώσει πάρα πολύ. Τον Κρόουλι τον έβλεπα σαν τον ύπερο του κρίνου. Τον διαμέλισα με πολύ άνεση και στο τέλος, αφού έπεσε κάτω, τον έκανα σαν τους κινέζους που κάνουν τσαπ-τσαπ-τσαπ….

[γέλια]

Επίσης, είχα αυτή την αίσθηση που είπε και η Β. –το πες κι εσύ δηλαδή- το είχα από το πρωί όμως. Ότι σαν να είμαι ένα διάφανο πράγμα και να μην έχει τίποτα μέσα. Σαν να μην είχα όρια. Το σώμα να μην έχει περιθώρια. Και σήμερα το πρωί το είχα για πολύ ώρα. Με το που ξύπνησα έμεινα ξαπλωμένη και είχα την αίσθηση ότι είμαι μέσα σε ένα ζελέ διάφανο. Και έμπαινα και έβγαινα, ακουμπούσα μια μεμβράνη και λέω, περνάω τώρα σε άλλη διάσταση, ή δεν περνάω; Και ήμουν αυτό το πράγμα για πάνω από μισή ώρα. Δεν ήξερα πού ήμουνα. Και τώρα είχα στη μεγαλύτερη διάρκεια πάλι αυτή την αίσθηση εδώ.

Στο τάλισμαν έβαλα από πάνω… όπως μου το είπες του…. εγώ τον θεώρησα των προσκόπων τον κρίνο… Ήτανε του Κρόουλι, αυτό ήτανε. Από κάτω ήταν ένας….

Άννα:

Το προσκοπάκι…

[γέλια]

Α.:

Έτσι το είχα πιάσει εγώ σήμερα, γιατί έψαχνα. Το είχα δει σ’ έναν διαλογισμό που έκανα….

Άννα:

Είναι αναγεννησιακό σχέδιο…

Α.:

Ναι, και έψαχνα. Ήταν έμβλημα ιπποτών νόμιζα. Στο κάτω μέρος είχε ένα σταυρό, δεξιά έναν αετό και δεξιά ένα αστέρι. Την καρδιά την τύλιξα… μου βγήκε σαν πουγκί. Αυτό το δέσιμο έκανα και έβαλα και μια χρυσή έτσι ακτίνα να το δέσω και έλεγα να βάλω και ένα λουλουδάκι. Αλλά μετά λέω, λουλουδάκι δε χρειάζεται, και τ’ άφησα έτσι. Στην αρχή ήτανε κάπως βαριά έτσι. Με το που το άφησα και άρχισα να συναισθάνομαι τι γίνεται, άρχισε να ελαφραίνει αυτή η ενέργεια και την ένιωθα να κοιτάει στο σώμα μου.

Με τον Ιησού και τη Μαρία, αισθάνθηκα αριστερά μου τον Ιησού και δεξιά τη Μαρία και ξεκίνησα να τους νιώθω από τα πόδια μου, να ανεβαίνει ο ένας από δω και ο άλλος από κει. Σαν ενέργεια. Δεν έβλεπα τίποτα.

Τι άλλο….; Ναι, μετά από την καρδιά, αισθάνθηκα πως ήμουν ένα κύτταρο. Διευρύνθηκα εσωτερικά και είδα πως ήμουν ένα κύτταρο με… δεν ξέρω να τα πω τα ονόματά τους αλλά θυμάμαι μέσα τα διάφορα, τα πραγματάκια που έχει ένα κύτταρο.

Γε.:

Είμαστε επιστήμονες, τι νομίζεις ότι κάνουμε; Μιλάμε επιστημονικά…

[γέλια]

Ωραία, το έκοψα κι εγώ με μανία. Στην αρχή κόλλησα. Λέω, τι θα κόψω τώρα, τον κρίνο που είναι ο Κρόουλι; Μετά λέω, αφού μας το λέει, προχώρα. Λοιπόν, το βάζω στην καρδιά και όλη η ενέργεια για μένα ξεκίνησε απ’ τη στιγμή που έβαλα το χέρι μου στην καρδιά του. Ένιωσα ένα πράγμα φσσσσς, έτσι να…. Κι έχω… σα να νιώθω μια εσωτερική πίεση. Πώς είναι κάτι που σε πιέζει για να ανοίξεις, να διευρυνθούν τα τοιχώματά σου; ένιωθα ένα πράγμα έτσι. Εσωτερική αλλά από μέσα προς τα έξω.

Και όταν μπήκα μέσα στο… πώς το είπαμε αυτό; Τον ύπερο. Και άρχισα να το επιμηκύνω προς τα πάνω και το έκανα τόσο λεπτό, σαν την τρίχα. Σαν τρίχα. Αφού είπε όσο πιο λεπτό είναι σε τόσο πιο πολλές διαστάσεις θα πάω, κάντο τρίχα, ας πούμε. [γέλια] Και έρχεται ο φλεγόμενος ήλιος. Εκεί νιώθω πάλι μια έντονη ενέργεια διεύρυνσης και άρχισα να σκέφτομαι, εγώ είμαι, ο χρυσός ύπερος είναι το όχημα –κάπως έτσι άρχισα να το σκέφτομαι- είναι η καρδιά. Εγώ το είδα ότι είναι η καρδιά που θα με πάει στο Εγώ Ειμί που είναι ο φλεγόμενος ήλιος. Δηλαδή κάπως… κάτι τέτοια σκεφτόμουνα εκεί πέρα και… [γέλια]

Όμως, το κεφάλι μου από δω και πάνω, ένιωθα τέτοια πίεση, και ακόμα το νιώθω εδώ πέρα. Στη δεξιά μου πλευρά έχω ένα τόσο έντονο βουητό, πώς ακούς μια μηχανή που κάνει αυτόν τον συριστικό ήχο, το έχω ακόμα στο αυτί μου, αλλά δεν είναι τόσο έντονο. Το ένιωθα πάρα πολύ έντονο. Αφού νόμιζα κάποια στιγμή ότι θα μου φύγει το κεφάλι από τον πολύ δυνατό ήχο. Ζζζζ πώς κάνει μια μηχανή… είναι πολύ οξύς αυτός ο ήχος.

Τον ακούω ακόμα. Τον είχες κι εσύ; [απευθύνεται στην Α.]

Α.:

Το είχα κι εγώ, όχι τόσο έντονο όμως, στο δεξί μου αυτί.

Γε.:

Στο δεξί το ακούω. Ναι, ακόμα το έχω αυτό το πράγμα. Το τάλισμαν, με το που κάνουμε τον κύκλο και βάζουμε το σημείο, αρχίζει και γίνεται μια σπείρα μέσα. Μια σπείρα. Και το Ανκχ… μου βγαίνει το Ανκχ και το σύμβολο των κυμάτων. Αυτό είναι και το σύμβολο του Υδροχόου, που είναι της νέας εποχής. Όταν λοιπόν το βάζω γύρω μου, έπαθα κι εγώ αυτό που… αρχίζει να γίνεται μια διεύρυνση, αρχίζω να γίνομαι πολυδιαστασιακή και αρχίζω να… υπάρχει ένα κενό. Αυτό γίνεται ένα πράγμα σαν… να γίνεται πολυδιαστασιακό το ένα το Ανκχ πηγαίνει μπροστά μου, το σύμβολο του Υδροχόου από πίσω, στα σημεία της καρδιάς, και νιώθω να περιστρέφομαι σε μία… να περιστρέφομαι τόσο πολύ, που ζαλιζόμουνα μέσα μου. Δηλαδή, ήτανε πάρα πολύ έντονο και δεν υπήρχε… ήταν ένα κενό αλλά σαν πολυδιαστασιακό. Τα ‘βλεπα πολυδιάστατα αυτά τα πράγματα. Και δεν υπήρχε τίποτε άλλο παρά μόνο τα σύμβολα υπήρχανε. Το κενό… αυτό το κενό δεν ήτανε άδειο, ήταν ένα κενό που είχε….

Άννα:

Ενέργεια;

Γε.:

Εε, ναι, αυτό νομίζω. Αλλά ακόμα δηλαδή, αισθάνομαι αυτό το πράγμα μέσα στο κεφάλι μου. Ελπίζω να μη μου μείνει κουσούρι. [γέλια]

Λ.:

Λοιπόν, όταν αρχίσαμε να τεμαχίζουμε τον κρίνο, τον τεμάχισα σε πάρα – πάρα πολλά μικρά κομμάτια. Όλα αυτά τα κομμάτια γίνανε ψυχές και μπήκανε μέσα στην καρδιά μου.

Άννα:

Ψυχές;

Λ.:

Ψυχές. Και άρχισα να σηκώνομαι προς τα πάνω. Αυτό είναι ένα σημείο που θυμάμαι πάρα πολύ καλά. Ένα άλλο σημείο είναι ότι είπες κάποια στιγμή να πετάξουμε. Και άρχισα να πετάω, άρχισα να πετάω και ήμουνα λευκά ντυμένος. Α, και ξέχασα να σου πω, όλα αυτά τα κομμάτια που τεμαχιστήκαν και γίνανε ψυχές, ήτανε λευκές ψυχές. Πάρα πολύ ωραίο λευκό που μπήκε μέσα μου και άρχισαν να σηκώνομαι. Και έγινα ένας αετός και άρχισα να πετάω και να… αλλά ο αετός, δεν ήταν λευκό το χρώμα του αετού, ήτανε γκριζωπό μάλλον. Αλλά πετούσε σε ένα πολύ ωραίο μπλε χρωματικά, γαλάζιο σαν του… - νομίζω και ο Μπ. το ανέφερε- περιβάλλον. Για το τάλισμαν, ήταν ένα λευκό περιστέρι, το οποίο πετούσε κι αυτό. Κατά τ’ άλλα, νομίζω ότι ήταν πολύ μπερδεμένο ό,τι μας είπε σήμερα ο Κρόουλι. Πάρα πολλά πράγματα είπε τα οποία, εντάξει... Τα ζούσα εκείνη τη στιγμή αλλά ξεχαστήκανε τώρα.

Μα.:

Εε, τώρα που είπε η Κ. για την καθαρή βούληση, θυμήθηκα που όποτε συνδέομαι, φυσικά συνδέομαι μέσω του Κρόουλι, με τη μία κάθε φορά, και μου λέει «Τι, γιατί συνδέεσαι; Τι θέλεις;» Και λέω, τι «τι θέλω;» Δεν είπαμε ότι έχουμε την εσωτερική ομάδα και… [γέλια]

Λέω, τι γίνεται; Λέει, «Πρέπει να έχεις μια καθαρή… να θέλεις κάτι συγκεκριμένο. Δεν μπορείς έτσι γενικά να ζητάς το οτιδήποτε, πρέπει…» Μου είπε μερικά πράγματα, τα έχω γράψει, τώρα δεν τα θυμάμαι απ’ έξω. Αλλά πρέπει να είμαι συγκεκριμένη σ’ αυτό που θέλω να ζητήσω. Και όταν είπες για την καθαρή βούληση, ήταν ακριβώς αυτό. Έτσι δηλαδή το είχα αισθανθεί.

Κ.:

Και χωρίς δεύτερες σκέψεις. Την προηγούμενη εβδομάδα καταλάβαινα ότι η παραμικρή μετακίνηση, η παραμικρή αμφιβολία, έσπαγε την ενέργεια.

Μα.:

Ναι, πολύ – πολύ συγκεκριμένα, πολύ – πολύ καθαρά και με πλήρη συνείδηση του λόγου. Και μετά μου είπε ότι, αν δεν το κάνω αυτό, δεν βρίσκομαι στη δημιουργική ροή. "Βγαίνω από τη δημιουργική ροή." Καθαρή φράση, έτσι ακριβώς μου την είπε. Αυτό.

Άννα:

Σήμερα;

Μα.:

Σήμερα, είμαι λίγο ταλαιπωρημένη γιατί είχα ένα συμβάν πριν έρθω, πριν καμιά ώρα. Έπεσα κάτω και… δε χτύπησα, έπεσα γιατί είχα σουβλιές στην κοιλιά, δεν μπορούσα να αναπνεύσω, εμετός, χάλια… και τελικά μάλλον όλο αυτό ήταν κάποιο μάτιασμα που είχε γίνει, αλλά επειδή πέσαν πάνω μου διάφοροι και μου κάνανε ρέικι, ξεματιάσματα και… τα πάντα, έγινα…

Άννα:

Έγινες πιο καλά απ’ ότι μπορούσες να αντέξεις;

[γέλια]

Μα.:

Το ότι είμαι εδώ είναι απίστευτο… εντάξει…

Άννα:

Και φαίνεσαι και μια χαρά.

Μα.:

Ναι, είχα επιβαρυμένο το αριστερό αυτί και το κεφάλι, όπως λέγανε, αλλά εγώ ήμουν από πριν. Δηλαδή, πάρα πολύ έντονα.

Το τάλισμαν… έβαλα τον μαίανδρο και έναν ήλιο.

Κ.:

Ακόμα έχω ταχυπαλμία και τα χέρια μου ιδρωμένα… βέβαια έχει ζέστη εδώ, τόσα άτομα είμαστε, αλλά η ταχυπαλμία δε δικαιολογείται. Αναρωτιόμουν, πρώτα αισθανόμουνα, όπως βλέπω στα όνειρά μου και βλέπω τα δρώμενα, δεν μπορώ να παρέμβω αλλά είμαι παρατηρητής, αισθάνθηκα το ίδιο πράγμα και πολλές φορές αναρωτιόμουν αν εγώ τα προκαλώ, αν έχω ψιλοσαλτάρει, αν είναι… αυτό ήταν πολύ έντονο σε όλα αυτά. Λοιπόν, ξεκίνησα με τον κρίνο ανάμεσά μας, όπου το σπαθί δεν ακούμπησε τον κρίνο αλλά μπήκε κατευθείαν, με φοβερή δύναμη στην καρδιά μου. Καρδιά και πάτωμα. [δείχνει από πάνω προς τα κάτω] Και με το που έγινε αυτό, πάρα πολύ έντονα όμως, άρχισε να βγαίνει μία κλωστή από τον ύπερο του κρίνου –νιώθω τρεμούλα τώρα- και να ξετυλίγεται με άσπρη και χρυσή κλωστή από την καρδιά μου, να τυλίγεται στο σπαθί και να πηγαίνει στην καρδιά μου όλη αυτή η ενέργεια. Αλλά το ένιωθα πάρα πολύ έντονα.

Άννα:

Από την καρδιά σου στο κέντρο του κύκλου, στην καρδιά σου εκεί που στέκεσαι…

Έ.:

Ναι, έκανε αυτό το πράγμα. Σαν να ξετυλιγόταν… σαν να μην ήτανε… το λουλούδι να ήτανε άλλη η ύλη του. Με το που εξαφανίστηκε το λουλούδι, εμφανίστηκε μία τεράστια αράχνη χρυσή. Τεράστια. Έπιανε όλο το δωμάτιο εδώ. Ήτανε πάρα πολύ ωραία, με τον ιστό της γύρω – γύρω να μας πιάνει όλους, όπου άρχισε να κάνει σαν ηλεκτρικές κενώσεις. Αυτό που ένιωθα από την προηγούμενη εβδομάδα, σαν να έχω μια μπαταρία και να μου μπαίνει ηλεκτρική ενέργεια, το ένιωθα στον ιστό της αράχνης. Και σε μια στιγμή, για πρώτη φορά, ένιωσα όλους σας να είναι πάρα πολύ κοντά μου. Χωρίς να σκέφτομαι πρόσωπα, χωρίς να σκέφτομαι ποιος κάθεται που, σαν ενέργειες. Και η αράχνη άρχισε να αλλάζει. Δηλαδή, οι ηλεκτρικές κενώσεις που έβγαζε, άλλαξε αυτό και έγιναν η χτύποι της καρδιάς. Ακουγόταν αυτό το ντουκ – ντουκ. Καταπληκτικό! Καταπληκτικό! Μας έπιανε όλους.

Και το τρίτο με την αράχνη, σαν συνέχεια αυτά όμως το ένα με το άλλο, όταν σας ένιωσα πάρα πολύ κοντά, ο ιστός έκανε πάλι γωνία στον κάθε έναν ξεχωριστά και γινόταν μια ένωση με την καρδιά, μ’ ένα πάρα πολύ, πώς είναι ο ιστός, μ’ ένα πολύ λεπτό… με μία ροή… Ήτανε καταπληκτικό, πάρα πολύ ωραίο. Μου έχει μείνει ακόμα η εικόνα της αράχνης. Βέβαια το τάλισμαν μου βγήκε κάπως περίεργο γιατί… μη γελάσετε… ένα κλειδί και ένα λαχείο. Αλλά το λαχείο δεν είχε να κάνει με λεφτά ή με… δε ξέρω, ήταν ένα, πώς είναι το λαχείο, ένα τέτοιο χαρτί με ένα κλειδί μεγάλο, από τα παλιά τα κλειδιά.

Άννα:

Κλήρος, κληρο-νομώ…

Μ.:

Κλωθώ…

Γ.:

Λάχεσις.

Έ.:

Και αυτό που με ενοχλούσε από την αρχή είναι πως είμαι παρατηρητής σε όλο αυτό και πως δεν μπαίνω μέσα. Δηλαδή, δεν είχα τη δύναμη να πετάξω, ας πούμε, να μπω μέσα σ’ αυτά. Δηλαδή να μπω μέσα στον ιστό. Αλλά ήμουν παρατηρητής από πάνω. Αυτό μου ‘δινε ένα βάρος στο σώμα μου. Δεν… δηλαδή, είναι αυτό στο τσακ πριν να… που νιώθεις όλο το βάρος ας πούμε. Που θέλεις και σε κρατάει το σώμα σου κάπως.

Α, να πω και για τον Χριστό; Είδα τη μορφή του Χριστού και λέω, τι μας λες τώρα, αφού ο Χριστός είναι! Πριν να πεις ότι ήρθε ο Χριστός. Και όπως είχα τα χέρια μου έτσι [δείχνει σε στάση προσευχής στην καρδιά] ένιωσα τα χέρια του, άσπρα όμως. Γιατί θυμάμαι το μπεζ των χεριών μου με το άσπρο των δικών μου. Και όπως ήταν τα χέρια μου, μου τα ‘πιασε έτσι [από πάνω]. Και λέω, καλά, αυτό τώρα τι είναι; Στη φαντασία μου; Και με το που λέω «στη φαντασία μου», λες…. Πριν… κατάλαβες; Πολύ έντονα όμως αυτά.

Γε.:

Εγώ θέλω να κάνω μια ερώτηση. Να πω ότι αυτό που είπες για την αράχνη, θυμήθηκα ότι μας είπε κάποια στιγμή να βγάλουμε χρυσές ακτίνες απ’ την καρδιά μας και να ενώσουμε την καρδιά μας με την καρδιά όλων κι αυτό έγινε μια αράχνη. Δηλαδή, έτσι όπως το σχημάτιζα…

Έ.:

Το είδα πιο πριν όμως αυτό….

Γε.:

Ναι, όμως υπήρχε όντως μια χρυσή αράχνη, πραγματικά δηλαδή, γιατί την είχαμε σχηματίσει….

Έ.:

Μας τροφοδοτούσε όλους μας, αυτό ήταν που μου άρεσε. Ξέρεις, στον κάθε ένα έκανε αυτή τη γωνία, που είδα στην αρχή να συμβαίνει μόνο με μένα, με τον κρίνο, η αράχνη ήταν μ’ όλους μας. Ήταν πάρα πολύ όμορφη.

Γε.:

Το ωραίο ήταν ότι πριν έρθουμε εδώ, είχαμε μια συζήτηση με την Κ. για τον Κρύων.

Γ.:

Εγώ ήθελα να προσθέσω για το τάλισμαν, γιατί αυτή η σφαίρα με το φως είναι πάρα πολύ δυνατή. Παρούσα. Δηλαδή, είμαι ένα μ’ αυτό, είμαι μέσα σ’ αυτό και δεν υπάρχουνε άλλα πράγματα. Στο τάλισμαν, όπως έγινε ο κύκλος, έγραψα στον κύκλο και έγραψα στη μέση, ήρθε και εντυπώθηκε –δεν το ‘κανα εγώ- ένα τετράγωνο που ήταν οι πλευρές του ελαφρώς καμπύλες προς τα μέσα. Δηλαδή, δεν ήταν ευθεία, έκανε έτσι ένα μικρό καμπύλωμα και σαν το κέντρο να έγινε κόκκινο κρύσταλλο. Και ίσως τώρα αυτό το τετράγωνο να επαναλαμβανότανε μικραίνοντας προς το κέντρο.

Έ.:

Δηλαδή πολλά τετράγωνα το ένα μέσα στο άλλο.

Γ.:

Αυτό. ναι.

Άννα:

Εγώ είδα στο τάλισμαν…. Ήταν το κέντρο στη μέση. Έβαλα έναν κρίνο. Μου είπε ροζ κρίνο στο κέντρο ακριβώς. Και μου είπε «Βάλε δεξιά ένα μάτι, αριστερά ένα αυτί, κάτω ένα πηγούνι και κάτι έβαλα κι επάνω που δεν το θυμάμαι τώρα….

Ναι. Και πριν έρθετε βέβαια, ήταν γύρω στις 6, ένιωσα την ανάγκη να κάτσω στον καναπέ. Να διαλογιστώ; Τέλος πάντων… να μαζευτώ. Και μου είπε βάλε την καρδιά σου στο κέντρο, να πατάει όποιος μπαίνει. Και έκανα αυτό το πράγμα. Προφανώς είχε κάποια σχέση με τη δουλειά της καρδιάς που κάναμε, αλλά δεν ξέρω τι ακριβώς.

Την ερώτηση τώρα.

Γε.:

Στην αρχή, μας είπες γι’ αυτό που ένιωσες και σου είπε ο Ηλίας ότι είναι η ηλεκτρομαγνητική σου ενέργεια, το ηλεκτρομαγνητικό σου σώμα. Κι εγώ θέλω να ρωτήσω. Είναι ο Ηλίας το ηλεκτρομαγνητικό σώμα όλων μας, ή έχει ο καθένας κάποια οντότητα, το ηλεκτρομαγνητικό της σώμα, που είναι διαφορετική;

Άννα:

Μμμ, ναι. Είναι μια ερώτηση που είχα κάνει αλλά δε θυμάμαι την απάντηση.

………

Ο Ηλίας είναι το ηλεκτρομαγνητικό σώμα της ανθρωπότητας. Με τη μόνη διαφορά, ότι έρχεστε να ενσωματώσετε διαφορετικές ενέργειες. Το ηλεκτρομαγνητικό σώμα αποτελείται από πάρα πολλά επιμέρους στοιχεία, ας το πούμε. Μπορεί να περιλαμβάνει πολλές διαφορετικές δονήσεις. Αυτές οι διαφορετικές δονήσεις γίνονται στον καθένα σας κάτι ξεχωριστό. Όμως περνούν όλα μέσα από τον Ηλία, μέσα απ’ αυτή την ενέργεια, για να εκδηλωθούν μέσα στο φυσικό σας σώμα.

Γε.:

Που σημαίνει ότι ο Ηλίας είναι το ηλεκτρομαγνητικό μας σώμα, τελικά; Γιατί είναι λίγο μπερδεμένο έτσι όπως το είπε, δεν το κατάλαβα. Ή είναι κάποιος άλλος, κάποια άλλη οντότητα;

Απάντηση:

Είναι... είναι.

Γε.:

Ωραία, ευχαριστώ.

(συνέχεια)

Κι αυτό σχετίζεται με την ανάληψη. Και αν σκεφτείτε ότι στον κύκλο των κλειδιών του Ενώχ είδατε ότι το όνομα που αποδίδεται στο τρίτο layer είναι Νετζάχ Μερκαβά Ελιγιάχου, μπορείτε τώρα να καταλάβετε τη σύνδεση που υπάρχει, καλύτερα. Βρίσκεστε στο σημείο να αντιληφθείτε αυτό το ηλεκτρομαγνητικό σώμα και να το χρησιμοποιήσετε, και θα γίνει πολύ έντονο το επόμενο διάστημα. Θα γίνει πολύ έντονη η αίσθησή σας γι’ αυτό, επειδή ακριβώς βρίσκεστε σ’ αυτή τη νέα ενέργεια και έχετε κάνει τις ενεργοποιήσεις που κάνατε.

Γε.:

Άρα το ηλεκτρομαγνητικό σώμα είναι η μέρκαμπά μας;

Άννα:

Ναι...

Γε:

Συνδέονται αυτά τα δύο. Κι αυτό είναι το σώμα που μας πηγαίνει στην ανάληψη;

Άννα:

Ναι.

Γε:

Ωραία.

Α.:

Μα ήδη στη μέρκαβά μας έχουμε βάλει τον Ηλία και τη Χριστική συνειδητότητα. Δεν ξέρω αν ήταν εδώ ή στην Μαριαννίκ.

Άννα:

Εδώ δουλέψαμε μ’ αυτό, στα κλειδιά του Ενώχ. Άλλη ερώτηση;

Γε.:

Το ηλεκτρομαγνητικό μας σώμα έχει να κάνει με την κρυσταλλική ενέργεια;

Απάντηση:

Όχι. Συνδέεται, αλλά δεν είναι αυτό.

Το κρυσταλλικό σώμα είναι αποτέλεσμα της ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας. Οι διατάξεις του κρυσταλλικού σώματος έρχονται σαν αποτέλεσμα των ιδιαιτεροτήτων της ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας που αναπτύσσεται.

Μα.:

Το ηλεκτρομαγνητικό σώμα είναι η αύρα;

Απάντηση:

Ναι.

Γε.:

Είναι και αυτό.

Μα.:

Φαντάζομαι ότι πρέπει να είναι αυτό, γιατί μας περιβάλει, έχει χρώματα, που αυτά τα χρώματα θα μπορούσαν να αποδοθούν στο οπτικό φάσμα, και άλλες ιδιότητες τις οποίες δεν αντιλαμβανόμαστε. Αλλά βασικά είναι όλη αυτή η αύρα.

(συνέχεια)

Και, καταλαβαίνετε τώρα ότι, μιλώντας με τον Ηλία, μιλάτε μ’ αυτό το σώμα σας. Δεν έχει σημασία τώρα να σκεφτείτε ότι είναι κάτι κατώτερο ή κάτι ανώτερο από κάτι άλλο, είναι το σώμα σας αυτό και σας οδηγεί γιατί περιέχει όλες τις πληροφορίες που είναι απαραίτητες για την οργάνωση της γήινης ζωής σας και όχι μόνο. Επειδή δημιουργείτε… αποτελεί… Όπως είχαμε πει, στην έκτη διάσταση είστε η ενέργεια γύρω από το σημείο συμβολής πολλών ινών. Καταλαβαίνετε τώρα πώς συνδέονται όλα, αν βάλετε αυτές τις έννοιες τη μία δίπλα στην άλλη.

Άρα, μέσα από το ηλεκτρομαγνητικό σας πεδίο εκφράζονται πάρα πολλές ενέργειες που έρχονται από πολύ μακρινά μέρη του σύμπαντος. Μ’ αυτόν τον τρόπο, ο καθένας και η καθεμιά σας είστε κάτι ξεχωριστό και παράλληλα πάρα πολύ όμοιοι με άλλες οντότητες πάνω στη γη και εκτός της γης. Έτσι, ο Ηλίας είναι το αποτέλεσμα αυτής της… αυτού του συνδυασμού σχετικά με το φυσικό πεδίο αλλά ταυτόχρονα είναι και ο αγωγός απ’ τον οποίο περνούν όλες αυτές οι ενέργειες για να έρθουν σε σας. Γι’ αυτό σας λέμε ότι είναι το μονοπάτι σας και ετοιμάζει το δρόμο σας.

Καλό σας βράδυ.

Μα.:

Ευχαριστούμε.

Άννα:

Είπε ακόμα ότι «Θα είμαι πάντα μαζί σας» και «Δε θα με ξεχάσουν όσο ζουν».

Κ.:

Έτσι κι αλλιώς δεν επιτρέπει… δεν γίνεται…

[γέλια]