11η Συνάντηση

Θα ξεκινήσει η Κ.

K.:

Ο Άλιστερ Κρόουλι, πολύ ευγενικά, κάνει ένα βήμα λίγο πιο κει, για ν’ αφήσει τον Αλέξανδρο να μιλήσει.

Άννα:

Τον συνονόματό του.

Κ.:

Ναι. Είναι παρεμφερείς οι ενέργειες, όσο κι αν φαίνεται παράδοξο –υπάρχει πράγματι ένα στοιχείο παραδοξότητας σ’ αυτό. Όμως, θέλουμε να πούμε ότι οι ενέργειες είναι συναφείς. Είναι πολύ κοντά, είναι πολύ συνδεδεμένες. Είναι ενέργειες του ανώτερου νοητικού πεδίου και γειώνονται αυτή τη στιγμή στο πεδίο σας, προσπαθώντας να αναζωογονήσουν… να αναζωογονήσουν τον χώρο των ιδεών στη γη. Αυτό που είπαμε πρωτύτερα είναι ότι η ενέργεια του Αλέξανδρου έρχεται να δώσει κάποια νέα διάσταση σε συνδέσεις που γίνανε στο παρελθόν. Ο Αλέξανδρος δεν ήτανε κυρίαρχος με την έννοια του κατακτητή. Ο ρόλος του στο γήινο πεδίο ήταν να μεταφέρει ενέργειες που προέρχονταν από τον Ελλαδικό χώρο στα βάθη της Ασίας, να επιτρέψει τη συγχώνευση αυτών των ενεργειών, τη μίξη τους, και να δώσει ώθηση στη δημιουργία κάποιων πολιτισμών που εμφανίστηκαν αργότερα και έχουνε να κάνουνε με την εξέλιξη του Αραβικού κόσμου και με τον τρόπο που ο Αραβικός κόσμος αργότερα προσέλαβε την Ελληνική παράδοση.

Επομένως, οι ενέργειες του Αλέξανδρου κάναν κάτι πολύ βαθύτερο απ’ αυτό που φαινομενικά αντιλαμβάνεστε και φαίνεται. Συγχρόνως, εδραίωσαν, θα πούμε καλύτερα… έδωσαν μια πρώτη ώθηση, φύτεψαν κάποιες αντιλήψεις που όμως δεν ευοδώθηκαν, πήραν πολλούς αιώνες για να ευοδωθούν στο γήινο πεδίο. Αυτό που έρχεται να κάνει η ενέργεια του Αλέξανδρου, είναι να δώσει περιεχόμενο σε ενέργειες που προϋπάρχουν. Στην ουσία, αυτό που θα κάνει είναι να αναζωογονήσει, να δώσει μια νέα πνοή σε έννοιες που έχουν χάσει το περιεχόμενό τους. Χρησιμοποιείτε λέξεις, χρησιμοποιείτε έννοιες που πια φαίνεται σα να έχουν ξεφτίσει, σα να έχουν χάσει την αρχική τους πνοή και δύναμη. Και ήρθε η ώρα να εμφυσήσουμε νέα ζωή σ’ αυτά τα… ας το πούμε εκμαγεία, σ’ αυτά τα αγγεία ενεργειών. Αυτός είναι ο λόγος που ερχόμαστε αυτή τη στιγμή. Και για σας που έχετε δουλέψει ήδη με τις ενέργειες του Κρόουλι, για σας που έχετε μπει ήδη στη διαδικασία του να αντιλαμβάνεστε κάποιες έννοιες με έναν διαφορετικό τρόπο, μέσα από την εργασία που κάνετε με τον Κρόουλι, θα είναι πιο κατανοητό αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε. Θα είναι πιο κατανοητές οι συνδέσεις που αυτή τη στιγμή προσπαθούμε να κάνουμε.

Έτσι, θέλουμε να σας πούμε, για όσους σας ενδιαφέρει, ότι είσαστε ευπρόσδεκτοι να παρακολουθήσετε αυτά που θα φέρει ο Αλέξανδρος. Θα είναι μια δουλειά που θα γίνεται μέσω της Κατερίνας. Θα γίνεται κάθε δύο εβδομάδες, όπως είπαμε και στην αρχή και θα γίνεται στο χώρο της Πνύκας κάθε δεύτερη Κυριακή. Σας αγαπούμε πολύ και σας περιμένουμε.

Β.:

Απ’ αυτή την Κυριακή;

Κ.:

Ξεκινάμε απ’ των Βαΐων.

(συνέχεια)

Είμαστε εδώ λοιπόν με τη μεγάλη συντροφιά μας και συντροφιά σας. Επισήμως σας καλωσορίζουμε στον μεγάλο κύκλο που ξεκινάει σήμερα, του Αλέξανδρου και των συν αυτώ… που ξεκινάει η Κ. Εμείς λέμε ότι σήμερα ξεκινάει ο κύκλος της, γιατί σήμερα γειώθηκε η ενέργεια του Αλέξανδρου.

Ωστόσο, έχουμε πολλά να κάνουμε και να πούμε σήμερα. Ας επιδιώξουμε λοιπόν να συγκεντρώσουμε κι εμείς κι εσείς τις ενέργειές μας στον κύκλο. Δηλώστε την πρόθεσή σας να καθίσετε με τα χέρια σταυρωτά σε στάση προσευχής στην καρδιά, και τα πόδια σταυρωτά, και να δούμε που θα μας βγάλει το σημερινό ρεύμα. Οι ενέργειες είναι πολλές. Έρχονται σωρηδόν, κατεβαίνουν και γειώνονται. Βρίσκεστε μέσα σ’ έναν ενεργειακό κυκλώνα. Αυτό είναι αλήθεια. Κατεβαίνουν πάρα πολλά αυτή την εποχή. Όπως είπαμε στην ομάδα της Κυριακής, στην ομάδα του Ρέικι της Κυριακής, η ενέργεια Ε γειώθηκε πια στην καρδιά της Γης. Κι αυτό έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία απ’ όση μπορείτε να αντιληφθείτε τώρα. Δεν θα προσπαθήσουμε να σας το εξηγήσουμε. Απλά, θεωρήσαμε αναγκαίο να αναφερθούμε σ’ αυτό και σήμερα.

Ο Άλιστερ Κρόουλι έρχεται και πιάνει τον καθένα και την καθεμιά σας από το αυτί. Σας τραβάει ελαφρά τον λοβό του αυτιού. Το δεξί αυτί κρατά, και συντονίζει την αντίστοιχη περιοχή. Δεν φαντάζεστε τι μπορεί να επιτύχει κανείς, τραβώντας απαλά τον λοβό του αυτιού –πέρα από το να ξεριζώσει το αυτί, όπως κάναν οι παλιοί δάσκαλοι.

Σας τραβά το αυτί λοιπόν, και καθώς το κάνει, εσείς μπορείτε να δείτε βαθύτερα στην καρδιά.

«Ξέρεις φίλε, αν τραβάς το αυτί σου μια φορά την ημέρα, θα μπορέσεις να αντιλαμβάνεσαι πράγματα που δεν τα βάζει ο νους…»

Φανταζόμαστε κάποιον από σας, κάποιον απ’ αυτούς που θα διαβάσουν ή θα ακούσουν αυτή τη συνεδρία, να το μεταφέρει κάπως έτσι σε έναν γνωστό ή φίλο. Αυτό είναι αλήθεια. Αφήστε μας να κάνουμε τα δικά μας για λίγο.

Προβλέπουμε αρκετές αναταραχές το επόμενο διάστημα στο σύστημα κυκλώνων και αντικυκλώνων. Είναι ενέργειες που θα αρχίσουν να στροβιλίζονται πολύ έντονα και αυτό θα επιφέρει αρκετές αναταραχές. Είναι καλό να μπορεί να βρίσκεται κανείς διαρκώς στο μάτι του κυκλώνα όμως, εκεί που υπάρχει απόλυτη ηρεμία. Το να βρίσκεστε στο κέντρο σας, σημαίνει να στέκεστε εκεί. Δε σημαίνει μία περίοδο όπου τίποτα δε θα συμβαίνει, αλλά μια περίοδο όπου γύρω σας θα συμβαίνουν πολλά αλλά εσείς θα μένετε ανέπαφοι.

Στέκομαι στη μέση του κύκλου και συντονίζω τη σημερινή μου ομάδα. Θα κάνουμε κάτι καινούριο σήμερα. Σας αφήσαμε να βγείτε λίγο από τη συνηθισμένη πορεία σας -γιατί σαφώς προχωράτε πάνω σε μονοπάτια που έχετε χαράξει και χαράζετε κάθε στιγμή. Η δουλειά με τα τάλισμαν σας έβγαλε λίγο από τη συνήθη ροή των πραγμάτων και σας έσπρωξε να περάσετε σε άλλες διαστάσεις. Και το κάνατε όλοι σας αυτό, άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο συνειδητά, άλλος περισσότερο συνειδητά. Ήταν μία καλή ευκαιρία για σας, ένας καλός τρόπος να καταλάβετε τι σημαίνει περνάω από τη μία διάσταση στην άλλη συνειδητά. Να καταλάβετε πώς είναι αυτό για το οποίο έχετε ακούσει επανειλημμένως. Μη φαντάζεστε ότι θα βγείτε από το σώμα σας, θα το αφήσετε και θα ακολουθήσετε ένα αστέρι σε ένα μακρινό ταξίδι. Δεν πρόκειται για τέτοιες μετακινήσεις. Πρόκειται περισσότερο για τη μετακίνηση της συνειδητότητάς σας στα πεδία της αύρας σας. Τόσο κοντά και τόσο μακριά ταξιδεύετε.

Πώς θα σας φανεί αν σας πούμε ότι δεν μπορείτε να ταξιδέψετε μακρύτερα από την αύρα σας. Γι’ αυτό άλλωστε δεν έχει καμία σημασία... η μετακίνησή σας στη γη δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία όσον αφορά τις επιγνώσεις που παίρνετε. Δε λέμε ότι δεν παίζει το ρόλο της, ότι δεν έχει σημασία το να ταξιδεύετε και να έρχεστε σε επαφή με νέες ενέργειες, να ξεκλειδώνετε ενέργειες στους τόπους που πάτε και μέσα σας ταυτόχρονα. Σας δείχνουμε μια άλλη πλευρά των πραγμάτων. Το ίδιο αποτέλεσμα θα έχετε αν ταξιδέψετε στο Καμερούν με ένα αεροπλάνο, με το αν ταξιδέψετε εκεί μέσα από την καρδιά, στο νοητικό σας σώμα, στην αύρα σας.

Τα παραμύθια είναι πολλά και έχει σημασία το πώς λέγεται το καθένα. Είναι τόσα πολλά που νομίζετε ότι είναι αληθινά. Λέτε, «Δεν μπορεί, για να το λένε τόσοι πολλοί, κάτι θα συμβαίνει». Είναι αληθινά μόνο αυτά που μπορείτε να διαπιστώσετε εσείς, τίποτε άλλο. Εάν κάτι δεν μπορείτε να το διαπιστώσετε εσείς, με τη δική σας άσκηση και πρακτική, δεν αληθεύει. Μπορεί να αληθεύει για κάποιον άλλον, αλλά δεν αληθεύει για σας. Αυτό, αν το πάρετε σαν βάση της σκέψης και της ανάπτυξής σας, θα μπορέσει να σας βοηθήσει στο να γειωθείτε πολύ καλύτερα και να δουλέψετε πολύ συγκεκριμένα με τις ενέργειες. Πολύ μεγαλύτερη σημασία έχει το να μπορέσετε εσείς να κατακτήσετε, να κερδίσετε μία ελάχιστη επίγνωση, παρά το να αφήσετε τον νου σας να ταξιδέψει στο άπειρο, πάνω στα ταξίδια που σας δίνει κάποιος άλλος.

Όπως μπορείτε να διαπιστώσετε αυτές τις μέρες, και πρώτη απ’ όλους η Άννα, μπορεί κάποια πράγματα να τα συλλαμβάνετε νοητικά και να λέτε «Ναι, έτσι πρέπει να ‘ναι», μπορεί να προσπαθείτε να τα προκαλέσετε μέσω του οραματισμού, αλλά είναι τελείως διαφορετική η αίσθηση της βίωσης αυτών των εμπειριών. Άλλο αυτό που προβάλλετε με τη σκέψη, άλλο αυτό που βιώνετε. Αυτό που βιώνετε όμως, το βιώνετε στην αύρα σας. Αφήστε λοιπόν τα παραμύθια κατά μέρος και πιάστε την ιστορία. Τη δική σας ιστορία. Μελετήστε τον εαυτό σας, μελετήστε τις αισθήσεις που είχατε και δημιουργήστε την αλήθεια. Δημιουργήστε τη μέσα από μια σειρά επιγνώσεων. Όταν λέμε «Δημιουργήστε την αλήθεια» εννοούμε «Επιβεβαιώστε την αλήθεια τη δική σας».

«Εγώ, ναι, μπορώ να δω, μπορώ να δω λίγα πράγματα εσωτερικά, μπορώ να ακούσω κανά - δυο φορές, αλλά μόνο αυτό, τίποτε άλλο.» Αυτή είναι η αλήθεια. Δεν είναι αυτή που σας περιγράφει κάποιος άλλος ότι μπορεί να δει και ν’ ακούσει και μπορεί να κάνει θαύματα. Δεν είναι αυτή που σας περιγράφουν ότι κάποιος μεγάλος γκουρού έκανε ένα καταπληκτικό θαύμα. Δεν είναι εκεί η αλήθεια. Η αλήθεια είναι στο ένα μικρό πραγματάκι που μπορείτε να βιώσετε εσείς. Και τότε θα έχει σημασία η εμπιστοσύνη που δείχνετε στην άλλη, στη δική μας πλευρά του πέπλου, όταν πάνω σ’ αυτό το λίγο που μπορείτε να κάνετε εσείς βασιστείτε και δουλέψετε με την καρδιά σας.

Υπάρχει ένα συνονθύλευμα πίστεων, δοξασιών, παραμυθιών, μύθων… «και το κακό συναπάντημα», όπως θα έλεγε κάποιος. Ένα ολόκληρο σύμφυρμα που μπλέκεται στο νοητικό σας πεδίο και σας βγάζει από τον στόχο. Ο στόχος δεν είναι να επιτύχετε κάτι που έκανε κάποιος κάποτε ή που εικάζεται ότι το έκανε. Στόχος σας είναι να κάνετε καλά αυτό που μπορείτε να κάνετε εσείς. Ένα κι ένα κάνουν δύο. Έτσι απλά. Τότε θα μπορέσετε να μπείτε στη δική σας γραμμή, να δείτε τις δικές σας εικόνες ή να τις αισθανθείτε και τότε θα μπορέσετε να ελευθερωθείτε απ’ αυτό το συνονθύλευμα ερμηνειών του Νόμου και του Λόγου και να καταλήξετε στη δική σας δημιουργία. Να είστε σίγουροι ότι ο δρόμος για την εσωτερική σας ανάπτυξη είναι πολύ πιο σύντομος όταν εστιαστείτε σ’ αυτό το μικρό που μπορείτε να κάνετε εσείς, και το πιάσετε αυτό το μικρό και το αξιοποιήσετε από κάθε άποψη. Όσο στέκεστε στο τι μπορεί να κάνουν οι άλλοι, όσο ελπίζετε ότι θα κάνετε κάτι παρόμοιο με έναν μεγάλο γκουρού ή έναν μικρότερο, ή τον γείτονά σας τέλος πάντων, το παιχνίδι θα φεύγει απ’ τα χέρια σας. Γιατί δεν είναι αυτή η δική σας πραγματικότητα. Το ζητούμενο όταν έρχεστε στη γη δεν είναι να βρείτε το κέντρο σας μέσα από κάποιον άλλον, δεν είναι να κάνετε το ταξίδι το εσωτερικό με τα μάτια κάποιου άλλου αλλά με τα δικά σας τα μάτια. Και τα δικά σας τα μάτια βλέπουν τη δική σας πραγματικότητα. Και ό,τι πιο σημαντικό υπάρχει στον κόσμο, είναι η δική σας πραγματικότητα. Εάν δεν μπορέσετε να το αντιληφθείτε αυτό, τότε τζάμπα κάνουμε όλες τις συναντήσεις. Τζάμπα μιλάμε, τζάμπα πηγαινοέρχεστε, του κάκου μαλλιάζει η γλώσσα της Άννας ξοδεύοντας τόσο χρόνο απ’ τη ζωή της για να μεταφέρει αυτά που σας μεταφέρουμε. Ο στόχος είστε εσείς. Όχι κάποιος άλλος. Ο Ηλίας και ο Κουτχούμι συμφωνούν μαζί μου και κουνούν καταφατικά το κεφάλι. Δε σκοπεύουμε να μακρηγορήσουμε έπ' αυτού, έχουμε πει ήδη αρκετά.

Τα τάλισμαν είχανε σαν στόχο να σας βάλουν περισσότερο στην καρδιά, στην ενέργεια της καρδιάς, και το κατάφεραν. Αν κατά τη διάρκεια αυτών των εβδομάδων ήρθατε σε επαφή με το αστρικό πεδίο και το νοητικό δεν είναι τυχαίο, γιατί στην καρδιά συναντώνται όλοι οι δρόμοι. Αυτό που θα κάνουμε σήμερα, είναι να πείτε στον εαυτό σας τι θέλετε και να το πετύχετε.

«Μακάρι να ήταν τόσο απλό, Ηλία, Κρύων… Τσε Γκεβάρα….»

Είναι κοντά σας η ενέργειά του, ξέρετε.

«Άντε να δούμε ποιος άλλος θα ‘ρθει…»

Ο κόσμος όλος. Όλο το σύμπαν.

Πάρτε λίγο χρόνο να μπείτε στην καρδιά λοιπόν, και δηλώστε την πρόθεσή σας να πιάσετε το δικό σας μικρό κομματάκι, όσο μικρό και αν φαίνεται. Τον λίθο που αποδοκίμασαν οι οικοδομούντες. Αυτόν τον λίθο, αυτό το λιθαράκι που οι μάστορες πέταξαν στην άκρη γιατί δεν τους έκανε για να οικοδομήσουν τον μεγάλο ναό τους, αυτόν θα πάρετε και θα δουλέψετε. Αυτός θα σας βγάλει σ’ αυτό που λέτε «Βασιλεία των Ουρανών». Το δικό σας μικρό κομμάτι.

Τέρμα τα μεγάλα λόγια. Μπορεί να έχετε ακούσει πολλές φορές ότι είστε σπουδαίοι, είστε μεγάλα πνεύματα, είστε μεγάλοι άγγελοι, είστε οι δημιουργοί στη γη. Για να κατακτήσετε αυτή την ενέργεια, χρειάζεται να περάσετε μέσα από το δικό σας μικρό, ασήμαντο κομματάκι και να το δεχτείτε και να το αγαπήσετε και να το αξιοποιήσετε. Όταν εργαστείτε με τα λίγα με τον καλύτερο τρόπο, τότε έρχονται περισσότερα. Αυτή άλλωστε είναι και η ιστορία του τάλαντου.

Στο κέντρο του κύκλου σας στέκεται λοιπόν… χμμ… ο Βασιλιάς Ληρ. Μπορείτε να τον δείτε με την κορώνα του, με τον μεγαλοπρεπή μανδύα του, να στέκεται και να σας κοιτά λίγο βλοσυρά. Υπάρχει στο κέντρο σας ακόμα η ενέργεια του Στέφεν Χωκ. Μια πληθωρική συνάντηση αυτή, πληθωρικές οι ενέργειες. Θέλουμε να κρατήσετε απλά τα ονόματα που σας δίνουμε σαν ενεργοποιήσεις, σαν μικρές υπενθυμίσεις στο ταξίδι σας. Ο Άλιστερ Κρόουλι στο κέντρο του κύκλου σας, σας καλωσορίζει με μία βαθιά υπόκλιση.

Ελάτε στο μικρό ταξίδι στο κέντρο του κύκλου. Αν η μεγαλύτερη απόσταση στην οποία μπορείτε να ταξιδέψετε είναι το τέλος της αύρας σας, μπορείτε να φανταστείτε ότι σαν μια ομάδα το ίδιο ισχύει και προς τα μέσα, προς το κέντρο του κύκλου. Κατευθυνθείτε στο κέντρο του κύκλου. Δημιουργείται μία σπείρα, στο κέντρο στέκομαι εγώ, ο Άλιστερ, και καθώς με πλησιάζετε σας δίνω το χέρι. Ακολουθήστε με. Η σπείρα πηγαίνει βαθιά προς το κέντρο της γης. Μα την αλήθεια, ο Δάντης θα είχε να περιγράψει πάρα πολλά γι’ αυτό. Λυπάμαι που η σκευή της Άννας δεν μου επιτρέπει να γίνω εξίσου λυρικός μ’ αυτό που υπήρξα.

Ακολουθήστε με. Ακολουθήστε με και οδηγήστε με στην προσωπική σας κόλαση. Ο καθένας σας, η καθεμιά σας, έχετε τη δική σας κόλαση. Ας πάμε να τη γνωρίσουμε λοιπόν. Πόσο χαρούμενοι είστε γι’ αυτό; Καθόλου. Δεν πειράζει. Δείτε την κόλασή σας. Δείτε τη στο κέντρο του κύκλου. Ζητήστε της να ανοίξει και να χωθείτε μέσα. Μπείτε βαθιά. Τι υπάρχει εκεί; Υπάρχει πίσσα; Βουλιάξτε σ’ αυτή. Υπάρχει φωτιά και καπνός; Λάβα; Κάντε μια βαθιά βουτιά. Βάλτε εκεί όλους σας τους εφιάλτες. Εκεί είναι όλες σας οι τιμωρίες. Εκεί είναι ο τριγμός των οδόντων –έτσι περιγράφτηκε κάποτε η κόλαση «ο κλαυθμός, ο οδυρμός και ο τριγμός των οδόντων». Πιστέψτε μας, έχουμε ακούσει τα δόντια της Κ. να τρίζουν πολλές φορές χωρίς να βρίσκεται εκεί… αστειευόμαστε γλυκιά μου.

Ένας καλός μάγος που επιθυμεί να ασχοληθεί με τη Θεουργία, χρειάζεται απαραιτήτως να είναι σε θέση να επισκέπτεται την κόλασή του. δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Η κόλαση είναι το σημείο εκκίνησης. Ναι, όντως ακούγονται παράδοξα αυτά. Όμως, σαν νοήμονες άνθρωποι που είστε, θα μπορέσετε σύντομα να καταλάβετε για τι πράγμα μιλάμε. Αφεθείτε στην κόλασή σας. Ξέρουμε ότι τίποτα δεν μπορεί να σας τρομάξει πια. Το έχετε αποδείξει. Πού ξέρετε όμως; Αυτή τη φορά μπορεί να υπάρχει κάτι που πρέπει πραγματικά να σας τρομάξει και να σας κάνει να πεταχτείτε έξω. Να ορμήσετε στην πόρτα για να γλυτώσετε απ’ αυτόν τον «διαολεμένο» χώρο.

Ααχ… χμμ, και τώρα που βυθίζεστε με τόση χάρη στην κόλασή σας, φτιάξτε ένα τάλισμαν για να βγείτε απ’ αυτήν. Μέσα στο καζάνι που βράζει μπορείτε να βρείτε μια γωνιά για ν’ ακουμπήσετε το χαρτί σας και με το μολύβι σας –υπάρχουν και τέτοια στην κόλαση-, σχεδιάζετε ένα τάλισμαν. Υπάρχουν μερικοί τύποι με δικράνες και μεγάλα καπέλα που κάτι πρέπει να κρύβουν από κάτω, αλλά δε σας δίνουν και πολύ σημασία. Χαμογελούν αυτάρεσκα και σας προσπερνούν.

[παύση]

Όταν σχεδιάσετε το τάλισμαν, ακουμπήστε το ταυτόχρονα στον αφαλό -στο τσάκρα του αφαλού- και της καρδιάς και της κεφαλής.

[παύση]

Η ενέργεια περιελίσσεται γύρω σας, συμπυκνώνεται στην αύρα σας και βγαίνει προς τα έξω από το τσάκρα της κεφαλής. Δημιουργεί ένα μαγνητικό πεδίο κατεβαίνοντας προς τα κάτω και μπαίνοντας απ’ τα πόδια δημιουργεί ένα σχηματισμό που μοιάζει με τις μαγνητικές γραμμές του γήινου πεδίου. Είναι ένα κομμάτι του εαυτού σας. «Σε θέλω κολασμένα» σας λέει. Αγκαλιάστε το. Είναι δικό σας για πάντα. Μπορείτε να το διαχειριστείτε όπως θέλετε εσείς. Μόνο που τώρα θα επιλέξετε εσείς το πεδίο απ’ το οποίο θα το διαχειριστείτε. Κρατώντας το τάλισμαν ειδικά στην καρδιά, αφήστε το να σας μεταφέρει σε μια άλλη δόνηση.

Σας μεταφέρει στο φως.

Υπάρχει πολύ αγάπη στην κόλαση τελικά. Πιο πολύ απ’ όση μπορείτε ν’ αντέξετε. Κάποιοι από σας δυσκολεύονται να το πιστέψουν. Κοιτάξτε με στα μάτια.

Κάποτε υπήρχε μία ιστορία για τον Ιησού που όταν σταυρώθηκε κατέβηκε στον Άδη για να διδάξει στους νεκρούς μέχρι να αναστηθεί. Μήπως σας θυμίζει κάτι αυτό; Είστε ασφαλείς σε όλη τη διαδρομή. Λυπούμαστε αλλά τα δικά σας κομμάτια πρέπει να διδάξετε κι αυτό κάνετε σήμερα. Τα τραβάτε προς τα πάνω.

Θα συνεχίσει η Κ. για λίγο.

Κ.:

Ο βασιλιάς Ληρ προδόθηκε. Γύριζε μόνος και προδομένος, διωγμένος απ’ το βασίλειό του. Είχε περιφρονήσει την ταπεινή αγάπη της Κορντίλια και γύριζε απελπισμένος, ψάχνοντας τι; Τι είναι αυτό που ψάχνετε; Η αγάπη είναι ταπεινή. Ψάχνετε τα μεγαλειώδη, τα σπουδαία, όμως η αγάπη είναι ταπεινή. Ψάχνοντας τα μεγάλα, εξορίζεστε απ’ τον εαυτό σας. Εξορίζεστε απ’ το βασίλειό σας. Δείτε στα μικρά. Δείτε στα φτωχά. Δείτε εκεί που υπάρχει η ταπεινότητα και η γαλήνη. Είναι όλα αυτά τα μικρά κομμάτια που περιφρονείτε, περιμένοντας να γίνετε μεγάλοι και σπουδαίοι. Και έτσι θα ξαναγυρίσουμε στα βασικά, “back to the basics”. Ξαναπιάστε λοιπόν όλες αυτές τις μικρές αλήθειες, τις μικρές περιφρονημένες αλήθειες, τα μικρά περιφρονημένα κομμάτια του εαυτού σας και ξανακοιτάξτε τα. Αισθανθείτε τα κι αρχίστε να χτίζετε μ’ αυτά. Με τα μικρά και τα ταπεινά χτίζονται τα μεγάλα οικοδομήματα. Αυτός είναι ο δρόμος της επιστροφής. Ο Ληρ ξαναγυρνάει στο βασίλειό του στη συνέχεια της ιστορίας. Όμως αυτό έγινε όταν μπόρεσε να αναγνωρίσει αυτό που είχε προηγουμένως περιφρονήσει. Σας αγαπούμε πολύ.

(συνέχεια)

Κι έτσι επιστρέφουμε στον μικρό μας κύκλο. Στη μικρή μας πραγματικότητα, με τις μικρές ευκολίες, τα μικρά, ασήμαντα ταλέντα, τις μικρές χαρές. Όλα αυτά τα μικρά που μπορούν να γίνουν η κόλαση ή ο παράδεισός μας, ανάλογα με το πώς επιλέγουμε εμείς να τα διαχειριστούμε. Ο Βασιλιάς Ληρ απέθανε, Ζήτω ο Βασιλιάς Ληρ…

Δείτε την ενέργειά σας στο κέντρο του κύκλου. Στέκεστε στο κέντρο του κύκλου ο καθένας και η καθεμιά σας ξεχωριστά, με το τάλισμαν στην καρδιά. Παρακολουθήστε την ενέργειά σας να αλλάζει. Την τροποποιείτε όπως θέλετε εσείς. Ο Άλιστερ Κρόουλι είναι εδώ και παρακολουθεί στενά τη δουλειά σας. Διακορεύετε περιοχές απάτητες. Περιοχές της συνειδητότητάς σας που ήταν απάτητες. Το παιδί που θα γεννηθεί όμως θα είναι σπουδαίο. Αφήστε λίγο χρόνο στον εαυτό σας για να συνομιλήσετε και θα συνεχίσουμε.   

Άννα: 

Δεν ξέρω τι σχόλιο να κάνω!

Κ.Π.:

Δεν έχω να πω τίποτα.

Γι.:

Εγώ την ώρα που λεγόντουσαν όλα αυτά με έφερνα στο μυαλό μου, τι κάνω όλο αυτόν τον καιρό, και έβλεπα πόση σημασία έχει αυτό που ειπώθηκε στην αρχή, ότι και η εμπειρία –ήταν αυτό; Ειπώθηκε τώρα; Ή το φαντάζομαι; Ότι το θέμα είναι τι κάνω μ’ αυτά…

Άννα:

Ναι, που έχεις.

Γι.:

Ναι, και ένιωθα ότι ό,τι συμβαίνει κάθε μέρα, είναι συνέχεια μία… πώς να πω; Ότι φέρνω αυτά τα πράγματα σε διάσταση να τα βιώσω. Δεν είναι κάτι που το κάνω μόνο με το μυαλό μου. Κάθε στιγμή, κάθε τι που μου συμβαίνει, είναι μια πρακτική εφαρμογή, να το πω διαφορετικά, αυτών που λέγονται εσωτερικά. Ακόμα και μ’ αυτό που είπε η Κ. με τα κομμάτια τα ασήμαντα, γέλαγα μέσα μου γιατί, μ’ αυτό που κάνω τώρα στα γλυπτά, βάζω μέσα ό,τι υλικό για ανακύκλωση υπάρχει. Αντί να το πετάω το βάζω και γίνονται σιγά – σιγά… ό,τι ήταν άχρηστο, ευτελές, του δίνω μία άλλη μορφή.

Και την ώρα που το ‘λεγε, πήγε εκεί κατευθείαν το μυαλό μου. Και όταν το έλεγα σε έναν φίλο μου, μου λέει «Α, έχω κι εγώ πολλά άχρηστα να σου δώσω». Λέω, μου φτάνουν τα δικά μου τα σκουπίδια. Αυτά μπορώ να διαχειριστώ μόνο και μ’ αυτά θέλω να φτιάξω κάτι. Και τώρα γυρίζουν όλες αυτές οι λέξεις στο μυαλό μου και βλέπω ότι κάθε λέξη, πέρα απ’ αυτό που λέγεται, κρύβει και κάτι άλλο που άμα μπορώ να το δω είναι τεράστια η βοήθεια που παίρνω. Και είναι αυτό που συμβαίνει όταν είμαι παρούσα σε ότι γίνεται. Και είναι πολύ μεγάλη η βοήθεια απ’ αυτό. Βλέποντας πίσω απ’ αυτό που συμβαίνει, τι πραγματικά υπάρχει. Είναι παντού η βοήθεια και είναι τεράστια.

Λέγοντας για την κόλαση, πάλι έβλεπα αυτό που ένιωθα τον τελευταίο καιρό ότι, ό,τι αρνητικές καταστάσεις… Η κόλαση για μένα ήταν οι αρνητικές καταστάσεις που κάποτε με βασανίζαν πολύ, μέχρι που είδα ότι υπάρχει πολύ αγάπη μέσα στα αρνητικά και τα επιθετικά και τα ανάποδα που ένιωθα ότι μου συνέβαιναν, όταν μπορούσα να δω ότι ήταν μεγάλη η βοήθεια που μου δίνανε, για να μπω στο κέντρο μου και να δω προς το φως μέσα απ’ αυτά. Εε, δε θέλω να πω άλλα τώρα….

Μ.:

Όταν…. κι εγώ στο θέμα της κόλασης… λίγο ανακατεμένα θα τα πω, μου ήρθε ότι… προσπαθούσα να δω ποια είναι η κόλασή μου, τι είναι… Στην αρχή ταράχτηκα έτσι λίγο, γιατί λέω, κόλαση τώρα, τι κόλαση; Τι είναι; Και είδα ότι ήτανε, μια λέξη γράφτηκε, ο φόβος. Και είδα να κάθεται εκεί στο κέντρο ένα παιδί που είναι φοβισμένο έτσι, γενικά, αλλά χωρίς να με πειράζει αυτό πια. Δηλαδή είδα ότι αυτή η κόλαση εντάξει, υπήρξε, δεν υπάρχει πια.

Και εκεί που μας είπε να μπούμε και να γράψουμε κάτι, βγήκε ένα σχήμα πάλι του απείρου. Αυτό το σχήμα μου δόθηκε, το σύμβολο, και το έβαλα στην καρδιά, στον αφαλό και στο μάτι εδώ, όπου εδώ αισθάνθηκα ότι υπήρχε μεγάλη ανάγκη να μπει και κάτι λέχθηκε σαν «Ο οφθαλμός είναι διπλός τώρα, είναι μέσα και έξω». Και όταν έλεγε «Βάλτε το στην καρδιά», στην καρδιά το ‘βαλα αλλά σαν η καρδιά να ήταν έξω. Δηλαδή σαν… σαν… έβλεπα το σύμπαν, κάπως έτσι, εκεί να ήταν, να χτυπούσε η καρδιά δηλαδή.

Μετά, όταν δόθηκαν έτσι... ακούστηκε και ο βασιλιάς Ληρ, και ο Αλέξανδρος και όλα αυτά, δημιουργήθηκε μια, σαν αναστάτωση και σαν ερώτημα, γιατί να μπερδευόμαστε με τόσες πολλές ενέργειες; Δεν θα μπορούσε, να παίρνουμε τις ενέργειες, να τις έχουμε κοντά, χωρίς να έχουμε ονόματα, να λένε «ο ανώτερος εαυτός» ξέρω ‘γω. Ένας, να μην… Ξέρουμε ότι είναι όλοι μαζί και όλοι κοντά, αλλά έτσι να ‘ναι πιο απλό το πράγμα. Και μετά, σε κάποια στιγμή προς το τέλος έτσι ήρθε ένα, κάτι είπαμε να γράψουμε, δε θυμάμαι, και ήρθε ένα τραγούδι, ακουγότανε, «Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία, κάποιος την έγραψε στον τοίχο…. μια λέξη μοναχά Ελευθερία και έπειτα είπαν πως την έγραψαν παιδιά». Ήρθε ο στίχος αυτός και λέω, άρα αυτό πρέπει. Τελικά είναι… ο δρόμος έχει πάντα μια ιστορία και η λέξη είναι ελευθερία. Φύγε, ελευθέρωσε ας πούμε το…. Σαν, μου το δώσαν σαν μήνυμα ότι μην κρατιέσαι από τίποτα. Άφησε. Είναι ελευθερία ας πούμε αυτή στο δρόμο. Δε θυμάμαι τίποτα άλλο τώρα.

Γι.:

Μια στιγμή για τι τώρα το θυμήθηκα. Στο τάλισμαν ήτανε μια σπείρα σε μένα.

Μλ.:

Αυτό που θα πω περισσότερο απόψε, είναι να είμαστε περισσότερο παρατηρητές του εαυτού μας. Κάθε στιγμή που τη λέμε κόλαση, που τη δημιουργήσαμε εμείς, εξαρτάται πώς την παίρνουμε εμείς οι ίδιοι, πώς τη μεγαλώνουμε εμείς οι ίδιοι και όντως είναι όλο λεπτομέρειες τις οποίες πολλές λεπτομέρειες λέμε μετά, «μα τι ήτανε!» Οπότε, δυο πράγματα θα ’λεγα. Προσπαθώντας να βγούμε απ’ το φόβο, η κόλασή μας να γίνει ένα παιχνιδάκι, όσο γίνεται, για να βγούμε και απ’ το φόβο και να δεχόμαστε να είμαστε παρατηρητές του εαυτού μας. Κάθε μέρα ό,τι συμβαίνει και στους άλλους είναι και για μας στον καθρέφτη, και να το δεχόμαστε.

Άννα:

Στο τάλισμαν τι είδες;

Μλ.:

Στο τάλισμαν για μένα είναι…. Κι όλον αυτόν τον καιρό… δεν είναι ακόμα πολύ καθαρό, αισθάνομαι πάρα πολύ διαφορετική. Δηλαδή, αισθάνομαι ότι κάτι συμβαίνει. Έχω αρχίσει και ξεχνάω... Σαν να είναι πιο καθαρές οι... Συνειδητοποιώ πολύ πιο εύκολα… πώς να το πω… ότι όλα όσα συμβαίνουν δεν είναι σαν πραγματικότητα… Δεν ξέρω πώς να το πω αλλιώς… και το έχω στην καρδιά. Αυτό.

Ό.:

Κατ’ αρχήν θέλω να ζητήσω συγγνώμη από την Γ. γιατί κάποιες φορές θέλω να πω κάτι και δεν μπορώ να εκφραστώ. [Σημ.: αναφέρεται σε προηγούμενη συζήτηση]

Γ.:

Δεν υπάρχει πρόβλημα.

Ό.:

Ήθελα να πω, αυτός που μιλάει πολύ δεν ακούει.

Γ.:

Κατάλαβα τι θέλεις να πεις.

Ό.:

Αυτό θέλω να πω, μιλάς πολύ και δεν ακούς. Θέλεις να ακούσεις. Αυτό. Κατανοητό τώρα;

Γ.:

Κατάλαβα τι θέλεις να πεις.

Ό.:

Με την κόλαση, την κόλαση εγώ βρήκα στο νοητικό μου πεδίο, στις σκεπτομορφές μου. Εκεί την κόλαση βρήκα, αλλά καθόλου… δεν ήτανε κάτι… Ήτανε σαν ένα εργαστήριο, το κατάλαβα εγώ, σαν ένα εργαστήριο για να μεταλλάξει το αρνητικό σε θετικό. Για να φύγω από αυτές τις σκεπτομορφές έφτιαξα ένα τάλισμαν με ένα πουλί. Πρώτα έφτιαξα με ένα… μπαλίτσες που πετάνε στον… [Σημ.: εννοεί σαπουνόφουσκες]. Αλλά λέω, δεν θα αντέξουν, καλύτερα ένα πουλάκι. Ζωγράφισα στο χαρτί ένα πουλάκι και έβαλα στην καρδιά για να πετάξει από αυτή την κατάσταση. Το αντίθετο από την Μ, εγώ χαίρομαι που έρχονται κάποιες καινούριες ενέργειες, σαν να με εμπλουτίζουνε. Δε νιώθω… Κάτι σαν… γίνομαι πιο πλούσια. Αυτό.

Κ.:

Εγώ πήγα στην κόλαση και… προσπαθούσα να βυθιστώ και όσο βυθιζόμουνα τόσο δεν έβλεπα τίποτα. Δηλαδή, σα να γινόταν ένας κενός χώρος και ήταν ένα λευκό πράγμα σαν μια οθόνη. Δεν έβλεπα. Και είπα, ωραία, εντάξει, ας βάλω όλους τους φόβους μου να τους ξαναδώ, να δούμε τι διάβολο είναι. Και άρχισα να σκέφτομαι τι φοβάμαι περισσότερο σε συνειδητό επίπεδο και τα ‘ριχνα μέσα. Και μου φαινόταν ότι είχε πλάκα. Δηλαδή, αυτό που αισθανόμουνα ήταν ότι …πφ… δεν είναι τίποτα. Ας πούμε είναι σαν ένα παιχνίδι αυτό και σαν ένα γέλιο, μια ευθυμία. Σαν να είναι μια κατάσταση μάλλον πλακατζίδικη. Δηλαδή έτσι το αισθανόμουνα -και όχι μόνο το αισθανόμουν αλλά το έβλεπα κιόλας. Δηλαδή, προσπαθούσα να φέρω μορφές τρομερές, να δω πώς θα είναι και δε μου ‘βγαινε. Μου ‘βγαινε σαν παιχνίδι, σαν πλάκα. Και όταν είπαν «καθίστε στο καζάνι σε μία μεριά», το ’κανα πάρα πολύ εύκολα ας πούμε, κάθισα εκεί σε μια άκρη, έβλεπα διάφορες φάτσες έτσι όπως φανταζόμαστε ότι μπορεί να είναι η κόλαση και γενικά είχε πολύ πλάκα όλο αυτό. Θυμήθηκα λίγο εκεί στους εξαρτημένους που τους βλέπω κι έρχονται και είναι χάλια κι έχουν τις καταθλίψεις και είναι σε κακό χάλι κ.λπ. και κατάλαβα ότι όλο αυτό που μεταφέρουν είναι μία ψευδαίσθηση. Δηλαδή  είχα πολύ καθαρά την επίγνωση πια της ψευδαίσθησης.

Μετά το τάλισμαν ήτανε… ήτανε μια πυραμίδα στη μια πλευρά, το άλεφ -μου είπανε να βάλω- είδα κάτι οχτάρια, ήταν ένα κεντρικό οχτάρι στη μέση και οχτάρια που εκτυλίσσονταν, έτσι ξεδιπλώνονταν, κι αυτό ήτανε σ΄ ένα μπλε μεταλλικό χρώμα γινότανε και μία άγκυρα. Και μετά ήρθε πολύ έντονα ένα σύμβολο το οποίο προσπαθώ να θυμηθώ αλλά δεν μπορώ. Αυτά. Πλάκα του Ηλία. 

Ε.Π.:

Η ιστορία ξεκινάει με το αυτί.

Άννα:

Α…  σας τραβάω από τ’ αυτί! Κι εγώ το ξέχασα...

Ε.Π.:

Όταν είπε για τ’ αυτί, εγώ ένιωσα τη δεξιά μου πλευρά, δηλαδή πριν πει για τη δεξιά πλευρά, να γίνεται ένας σωλήνας να ανοίγει..

Άννα:

Μπράβο, κι εγώ αυτή την αίσθηση είχα με το τράβηγμα του αυτιού και άνοιξε…

Ε.Π.:

Ένα άνοιγμα και παράλληλα να μην υπάρχει το κεφάλι μου αλλά στη θέση του κεφαλιού να υπάρχει ένα μάτι, από πάνω. Όπου στο σημείο όπου… άρχισε να λέγεται για την κόλαση, δεν είδα καμία κόλαση, κάτι. Αυτό που έκανα προσπάθειες να δω, αυτό που έλεγε η Κ. ότι «Δεν μπορεί κάτι πρέπει να δω εδώ». Απλά είδα να μπαίνω μέσα απ’ το –η κόρη δεν είναι το μαύρο του ματιού;- να μπαίνω μέσα, να γίνεται ένας κύλινδρος το σώμα μου εσωτερικά μαύρος κι άραχνος όπου από το αυτί να μπαίνει ένα μαύρο υγρό. Δηλαδή αυτά μέσα είχανε μία επαφή. Έπεφτα, έπεφτα, έπεφτα, έπεφτα, λέω, δε θα σταματήσω πουθενά; Μαύρα κι άραχνα. Και ξαφνικά πέφτω πάνω σε μία μαύρη σφαίρα, φωτεινή, χρυσή, σα χαλκομανία κολλάω και μπαίνω μέσα της. Και πρώτη φορά ένιωσα από μέσα προς τα έξω, γιατί πάντα σκεφτόμουν ότι ήμουν παρατηρητής στα δρώμενα. Πρώτη φορά ένιωσα να διαλύομαι και να γίνομαι ένα με τη σφαίρα η οποία, η σφαίρα άρχισε να ανεβοκατεβαίνει σα γιογιό, χρυσή σφαίρα μέσα μου, να βγαίνει απ’ το δεξί μου πόδι, να μπαίνει επάνω, να βγαίνει και το μαύρο του ματιού έγινε χρυσό. Δηλαδή είχα… μάλλον τρύπα που μπαινόβγαινε η χρυσή σφαίρα και από το δεξί μου το αυτί. Εκεί που δεν έβγαινε ήταν απ’ τ’ αριστερό, ήταν το μόνο σημείο που… εκεί στεκόταν.

Άννα:

Προφανώς γι’ αυτό δεν τράβηξε το αριστερό, τράβηξε το δεξί…

Ε.Π.:

Μμμ… και το τάλισμαν ήταν αυτή η μπάλα, η οποία πήγαινε στην καρδιά, ένιωθα τη ζέστη της κι ένιωθα να είμαι εγώ μέσα σ’ αυτή. Αυτό… Και νιώθω πολύ όμορφα που βρισκόμαστε εδώ, έτσι. Και παίρνω δουλειά για το σπίτι. [γελάει]

Τ.:

[γελώντας] Δε σου φτάνει αυτή που έχεις;

Εγώ θέλω πρώτα απ’ όλα να ευχαριστήσω το Κρόουλι γιατί με έφερε πολλά χρόνια πίσω όταν ανέφερε τη λέξη Καμερούν… γιατί εκεί έχω γεννηθεί!

Άννα:

Εγώ το είχα επισκεφτεί το Καμερούν.

Τ.:

Κι έχω εκεί γεννηθεί εκεί κι έχω μεγαλώσει εκεί…

Ε.Π.:

Άκου…!

Τ.:

Και θυμήθηκα όλα τα παλιά εκείνη τη στιγμή. Στο θέμα της κόλασης εγώ ήμουνα σε μία πισίνα πρώτα. Μπήκα μέσα στην πόρτα της κόλασης αλλά είδα μία πισίνα και βούτηξα μέσα γιατί ζεσταινόμουνα κιόλας. Όταν είπε κόλαση και να αφήσουμε… εγώ πέταξα ότι θέματα έχω αρνητικά, όλα αυτά τα πέταξα, τα ’βαζα εκεί. Αλλά καθόμουνα στην πισίνα δεν ήθελα να πάω πουθενά αλλού. Όταν είπες να μπούμε στο καζάνι λέω «άντε ας μπω κι εγώ στο καζάνι δεν πειράζει»

Άννα:

Σε καζάνι ήσουνα…

[γέλια]

Κ.:

Πισίνα καζάνι!

Τ.:

Ήταν δροσερό όμως…

Το τάλισμαν για μένα, εδώ και μερικές μέρες μου ’ρχεται ένα κρύσταλλο. Αυτό είδα σαν τάλισμαν, το οποίο το έβαλα και, όταν το έβαλα στην κεφαλή λες και φωτίστηκε πάρα πολύ. Με το θέμα του αυτιού αισθάνθηκα περίπου το ίδιο που αισθάνθηκε και μάλιστα λέω «θα καθίσει λίγο για να ξανάρθει στη θέση του;» Και αισθάνθηκα πάρα πολύ ωραία όταν μίλησαν για το Μεγάλο Αλέξανδρο που ήταν εδώ πέρα, αισθάνθηκα μια πολύ ωραία ενέργεια.

Κ.Λ.:

Εγώ δεν αισθάνομαι έτοιμη να πω κάτι.

Α.:

Πριν αρχίσει η ιστορία με τ’ αυτί εγώ αισθανόμουν από το αριστερό μου αυτί ότι γινόντουσαν διάφορες διεργασίες εκεί, κάτι μου σκαλίζανε. Μετά είπε για το δεξί, αισθάνθηκα από το δεξί πλέον. Ως προς την κόλαση κι εγώ έτσι όπως μπήκες, από εντός μου μπήκα, αφού αισθάνθηκα περίπου όλα αυτά που είπε η Γι. πριν ότι αυτές τις μέρες γίνονται διεργασίες μέσα μου και έξω μου. Δηλαδή βλέπω μπροστά μου… να αυτοπαρατηρούμαι. Και τα βλέπω να γίνονται μπροστά μου διάφορα πλην των γεγονότων που είχανε γίνει που με φέρανε κατάφατσα με τον ίδιο μου τον εαυτό κι αυτά που πρέπει να δω. Μπαίνοντας στην κόλαση μπήκα από μέσα μου σ’ ένα σκούρο πράγμα. Προσπαθούσα να βρω πάτο. Λέω, θα βρω πάτο. Δεν υπήρχε πάτος. Λέω «θ’ ανέβω προς τα πάνω». Απλώς έβλεπα το πρόσωπο μου έτσι κάπως με λάσπη. Πέταξα μέσα… φόβους… αλαζονεία, υπεροψίες, ότι μπορείς να φανταστείς… Τελικά σα να ήταν το στομάχι μου αυτό το καζάνι, γιατί πάντα εκεί εγώ το εντοπίζω.

Όταν φτάσαμε στο σημείο του τάλισμαν έρχεται μπροστά μου ένας πυρσός. Λέω, δεν μ’ αρέσει, αυτόν τον είχα ξανά. Και την προηγούμενη φορά ένα πυρσό είχα δει. Λέω, δεν θέλω τον πυρσό, λέω, θέλω κάτι άλλο. Δεν ερχόταν τίποτα, περίμενα. «Θέλω», λέω, «κάτι άλλο». «Πάρε ένα καζάνι να ’χεις». μου ’ρχεται ένα καζάνι μπροστά μου!

[γέλια]

Ε.Π.:

Όχι πισίνα…

Α.:

Ένα καζάνι. Λέω «Τι βλακείες είναι αυτές; Θέλω κάτι άλλο.»

[γέλια]

Γ.:

Δύσκολη πελάτισσα!

Α.:

Και τελικά μου ’ρχεται από πάνω πλατς μία μουτζούρα…!

[γέλια]

Άννα:

Ε, μα κυρά μου…

Α.:

Λέω αυτή είναι πως το είπα, που βάζουν το βουλοκέρι. «Αυτό είναι» λέω «βουλοκέρι. Καλό είναι κι αυτό» κι έμεινα μ’ αυτά τα τρία. Αυτά.

Λ.:

Θ’ αρχίσω με τ’ αυτί. Το αυτί κι εγώ είδα το αριστερό και μου το τράβαγε από πάνω έτσι, πως μας το τράβαγε ο δάσκαλος παλιά. Μετά μας είπες το δεξί και ότι το βάσταγε από το λοβό εδώ πέρα και το τράβαγε προς τα κάτω. Πάντως βεβαίως άνοιγε, άνοιξαν τ’ αυτιά και μπήκανε μέσα διάφορες πληροφορίες.

Στο θέμα της κόλασης. Αισθανόμουνα σ’ ένα πολύ ωραίο φυσικό περιβάλλον. Δε με άγγιζε ούτε η πίσσα που είπες, ούτε η φωτιά, ούτε τίποτα. Και μέσα από την κόλαση υπήρχε μια σκάλα, σαν τη σκάλα της κλίμακος του Ιωάννη. Αλλά αντί να πετιόνται από πάνω προς τα κάτω ανθρωπάκια εγώ ανέβαινα πάνω στη σκάλα και πήγαινα προς τα ουράνια. Όταν είπες για το τάλισμαν, εκεί είναι που έπαθα την πλάκα μου διότι ζωγράφισα μία αγχόνη…

Άννα:

Why not! Εδώ είδαμε κι είδαμε… τώρα…

[γέλια]

Λ.:

Και το πρόβλημα μου ήταν όταν είπες να τη βάλουμε στον αφαλό, την έβαλα, την ακούμπησα στον αφαλό και το… της αγχόνης αυτό το… ήτανε στην καρδιά. Ε, μετά ανέβηκε στο κεφάλι γιατί είπες να ανεβεί στο κεφάλι. Έκανα όμως μία αγχόνη όπως κάνουν τα παιδάκια στο παιχνίδι, ξέρεις, εκείνο που κάναμε την αγχόνη. Πως το λέγανε; Αμάδα;

(όλοι μαζί) :

Κρεμάλα.

Λ.:

Κρεμάλα.

Β.:

Α, άλλο η αγχόνη τότε. Η αγχόνη είναι αυτό που κόβει.

Α.:

Άλλο αγχόνη κι άλλο κρεμάλα.

Λ.:

Όχι, όχι αυτό είναι άλλο.

Μ.:

Αυτό δεν είναι αγχόνη, αυτό είναι…γκιλοτίνα.

Λ.:

Την κρεμάλα έβαλα, κρεμάλα.

Για το θέμα όταν ήρθανε ο Αλέξανδρος και ο Ληρ και όλα αυτά είπα «εντάξει, οι δικές τους εμπειρίες. Εγώ έχω τη δικιά μου εμπειρία και τι, ας λένε, εντάξει, μας λένε οτιδήποτε μας λένε. Δεν με ενδιαφέρουν όλα αυτά τα πράγματα». Έμεινα αμέτοχος. Αυτά.

Β.:

Αυτή η σκάλα πως είναι;

Μλ.:

Μια στρογγυλή.

Λ.:

Όχι μια στριφογυριστή. Είναι μια ίσια σκάλα που ανεβαίνει…

Κ.:

Του κλίμακος πάντως, του Ιωάννη της κλίμακος είναι στρογγυλή.

Λ.:

Καλά δεν ξέρω μπορεί να μην ήταν του, της κλίμακος. Ήτανε μία… την έχω δει στην Φλωρεντία νομίζω, ήτανε μία σκάλα σ’ ένα ναό μέσα που… ενός πολύ γνωστού ζωγράφου, τώρα μου διαφεύγει.

Β.:

Μικελάντζελο;

Λ.:

Όχι, όχι ήτανε η κόλαση κι ο παράδεισος απάνω…

Β.:

Του Δάντη!

Λ.:

Του Δάντη μπράβο.

Άννα:

Αν θυμάμαι καλά, όταν αναφερόμαστε στον Ιωάννη της κλίμακος, η κλίμακα δεν ήτανε μια σκάλα "σκάλα", ήτανε το βιβλίο που έγραψε που ήτανε εικοσιτέσσερα κεφάλαια, γι αυτό το λένε κλίμακα γιατί κλιμακώνεται από το Α προς το Ω.

Β.:

Κι εγώ αυτό ξέρω… Γι αυτό ρώτησα.

Λ.:

Λάθος, λάθος μου. Νόμιζα…

Άννα:

Υπάρχει όμως η εικόνα, έχουμε όλοι μια εικόνα σαν την κλίμακα του Ιωάννη. Οπότε σε σένα σε τι αντιστοιχούσε αυτό; Στην ευθεία σκάλα.

Λ.:

Στην ευθεία σκάλα ναι, ναι.

Άννα:

Οπότε αυτό θέλεις. Δεν ξέρω αν υπήρχε κάποια απεικόνιση από κάποιον… καλλιτέχνη.

Κ.:

Του Δάντη η κόλαση είναι σε… σε σπείρες.

Λ.:

Όχι, ήτανε μια ευθεία σκάλα τέλος πάντων.

Ε.Π.:

Έχω δει σε εικόνα. Αυτή που λες τη σκάλα την έχω δει. Και έχει μου φαίνεται κάτι διαβολάκια και αγγέλους.

Λ.:

Διαβολάκια που πέφτουνε κτλ.

Β.:

Αυτό που βάζουνε και στον άμβωνα, δεν είναι;

Άννα:

Πάντως μήπως εννοούσες την κλίμακα του Ιακώβ;

Λ.:

Του Ιακώβ ναι, ναι.

Γ.:

Το όραμα του Ιακώβ που είδε τη σκάλα και… Του Ιακώβ το όραμα.

Άννα:

Έχουμε πολλές σκάλες...

Λ.:

Πάντως το θέμα  ήτανε ότι ήτανε πολύ ευχάριστα κάτω και δεν μου ’κανε καμιά εντύπωση.

Άννα:

Μπράβο.

Ε.Σ:

Εγώ ένιωσα με το αυτί πολύ πιο πριν, σχεδόν από την ώρα που μπήκαμε μέσα, παρά από την ώρα που το ’παμε. Κι ήτανε και έντονο και μ’ έχει πιάσει όλη αυτή η πλευρά ακόμη.

Με την κόλαση… Έκανα μια βουτιά στο άπειρο μαύρο. Ευτυχώς είπες για κείνη τη φωτιά και λίγο μου ’ρθε η έμπνευση κι έφτιαξα και ’γω μια φωτιά. Πέταξα εκεί κάμποσους φόβους –τελικά έχω περισσότερους από όσους νόμιζα. Κι έχω δυο μέρες τώρα που ασχολούμαι με τους φόβους μου. Κάποια κομμάτια σήμερα βγήκαν λίγο πιο καθαρά, τα ’δα λίγο πιο αντικειμενικά. Στο καζάνι ζωγράφισα ένα σταυρό χρυσό, λίγο προς τον αγκυλωτό, όχι αγκυλωτό που ανοίγει λίγο…

… :

Τη σβάστικα;

Ε.Σ:

Όχι σβάστικα. Που ανοίγει λίγο…

Άννα:

Τέλος πάντων κατάλαβα, σαν αυτόν που έχει ο Σαιν Ζερμαίν.

Ε.Σ:

Ναι, ναι αυτόν! Μία μέρκαμπα κι ένα ολόλευκο περιστέρι. Όταν είπες να βάλουμε τη δική μας ενέργεια στο κέντρο την είδα πολύ γκρίζα και μετά άρχισε ν’ αλλάζει πολλά χρώματα μέχρι που έφτασε στο ασημί χρυσό, μμ… ανακατεμένο. Αυτά.  

Β.:

Κι εγώ, άρχισε με το αριστερό μου αυτί και μου το πίεζε, μου το πίεζε… Μετά, που είπες κάποια στιγμή, έπιασε και το δεξί αλλά εντάξει. Και είχα την αίσθηση ότι κάτι με τρύπαγε, αλλά όχι ακριβώς με τρύπαγε. Έμπαινε απ’ το ένα και έβγαινε απ’ το άλλο σαν ακτίνα φωτός… σαν… φως ξέρω ’γω δεν… δίχως πόνο κι όλα αυτά. Τέλος πάντων και στην… στην κόλαση έβλεπα γύρω-γύρω μου φωτιές, χωρίς, ούτε θέρμανση ένιωθα,  θερμότητα δηλαδή, ούτε μ’ ακούμπαγαν, λες ήμουνα, δεν ήμουνα… Λέω, αν είναι έτσι η κόλαση! Εντάξει μια χαρά είναι.

Άννα:

Ούτε μαστίγια, ούτε…! Άντε βρε…

Β.:

Τίποτα, τίποτα… Μετά για μια στιγμή και που μας είπες και στο βούρκο να πέσουμε, στην πίσσα…

Άννα:

Στο πηγάδι.

Β.:

Στην πίσσα μας είπε. Έπεσα στην πίσσα, ναι μεν σα να βούλιαζα, αλλά ουσιαστικά δε βούλιαζα. Σα να ήταν ελαστική η πίσσα και έπεφτα, έπεφτα, έκανε σα γούβα και μετά με πέταγε.

Άννα:

Και έκανες τραμπολίνο.

Β.:

Ναι κάπως έτσι σαν τραμπολίνο. Μου παρουσιάστηκε και μία σκάλα ανεμόσκαλα… ε, και την έπιασα και καθόμουνα έτσι και με τράβαγε η ανεμόσκαλα προς τα πάνω

Άννα:

Μετά θα κουραστεί ν’ ανέβει τα σκαλοπάτια…;

Β.:

Ναι και δεν είχε κάπου που να  ’φτανε, κάπου σ’ ένα άσπρο φαινότανε. Δεν έβλεπα που ήτανε από κει που στηριζότανε η ανεμόσκαλα τέλος πάντων. Και εγώ κρατούσα την ανεμόσκαλα άνετα, με πήγαινε προς τα πάνω. Μετά για μια στιγμή μας λες κατεβείτε και σχεδιάστε στο καζάνι. Ε, με ξανακατεβάζει κάτω. Σκεδιάζω, λέω «τι να σκεδιάσω, τι να σκεδιάσω;» κατ’ ευθείαν σκεδιάστηκε πάλι η ανεμόσκαλα πάνω στο χαρτί που συνέχισε στην κανονική της και μου έπιασε όλα μου τα σημεία, καρδιές, απ’ τον αφαλό πάνω η ανεμόσκαλα και συνεχίσαμε και αυτό.

Γ.:

Λοιπόν, εγώ είναι η πρώτη φορά που ότι γινότανε ήδη μου ’χε γίνει εμένα πριν. Δηλαδή [γελάει] όλα όμως! πρώτον και δεύτερον θέλω, κατ’ αρχήν θέλω να τους ευχαριστήσω γιατί ήταν για μένα καταπληκτική αυτή η σημερινή… Ήτανε σα να μου λέγανε εμένα και νομίζω και σε πολλούς άλλους… Μου λύσανε μέσα μου πάρα πολλά πράγματα μ’ όλο αυτό που ειπώθηκε στο πρώτο μέρος, όπου απ’ την αρχή, από την ώρα  που είπα την ιστορία μου, αυτό το… που μου συνέβαινε, από κείνη τη στιγμή και μετά το αυτί. Πριν πούνε για τ’ αυτί άρχισε το αυτί να βουίζει να περιστρέφεται να το αισθάνομαι ότι ήτανε κατακόκκινο, λέω «θα φεγγοβολάει» κόκκινο, να με καίει να…  και λέω κάτι μου λένε τώρα… σα να γινότανε ένα εκεί πέρα, τέλος πάντων. Μετά λέει για το αυτί και το ένιωθα που μου το τράβαγαν εδώ, μου το τράβαγε εδώ πέρα το αυτί και… Αλλά ήταν ενεργοποιημένο πάρα πολύ όλο μου το κεφάλι αυτό.

Και μετά… μπήκαμε… μόλις λέει… μας πιάνει ο Κρόουλι απ’ το χέρι προτού πει οτιδήποτε εγώ το βλέπω να στροβιλιζόμαστε μαζί σε μία δίνη και να μπαίνουμε μέσα. Και μετά λέει «πάμε στην κόλαση». Ωχ, λέω, τώρα, τι κόλαση; [γελάει] Η κόλαση… εντάξει, ΟΚ. Και αρχίζουμε να οραματίζομαι εκεί τα… τις πίσσες κι όλα αυτά. Είναι κάτι κόκκινο που καίει και μαύρο μαζί κι ένα πράγμα να κοχλάζουνε και να γίνεται διάφορα… Αλλά εγώ κολύμπαγα μέσα εκεί δε με ενδιέφερε πια. Ήμουνα σα, σα να είχα αναισθητοποιεί… Να τρέχει πάρα πολύ αίμα… Για μένα ένας μεγάλος μου… αυτό η μεγάλη μου… είναι η βία, η βία. Ένιωθα ότι εκεί μέσα υπήρχε, δηλαδή ότι… αυτός ο μεγάλος μου φόβος ο εσωτερικός η βία υπήρχε εκεί μέσα και φώναζε. Αλλά μετά από λίγο μου ’τανε τελείως αδιάφορο όλο αυτό. Και μετά άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι… η κόλαση δεν είναι μόνο για τους φόβους μας αλλά είναι και τα μικρά-μικρά πραγματάκια δικά μας που θέλουνε να, να δούμε και να δουλέψουμε και όλα αυτά…. Αλλά τελικά δεν είναι τόσο… κάτι τρομερό. Είναι κάτι δικό μας κι αυτό.

Και… το τάλισμαν… Ά, και μόλις λέει για το τάλισμαν, πριν πει οτιδήποτε, έρχεται ένας σταυρός, ένας σταυρός απ’ αυτούς που είναι με το μακρύ στέλεχος από κάτω, που… μεγαλώνει, μεγαλώνει, μεγαλώνει, γίνεται σα να είναι, να έχει φως, σα να είναι όχημα και αρχίζει και με ρουφάει μέσα… εντός. Και εκτοξεύομαι… μαζί του. Φυσικά μετά τον έβαλα πάνω μου, εδώ στα σημεία και άρχισε να, να το νιώθω, να νιώθω πάλι φωτεινή μέσα σ’ ένα όχημα και στροβιλίζομαι και πηγαίνω ψηλά μέσα σ’ ένα, μες το φως. Και… α, και στην αρχή, στην αρχή κάνω, έκανα την επίγνωση μέσα μου ότι τελικά… κάτι που μας το είπε και στο τέλος, ότι είναι τα μικρά-μικρά πραγματάκια αυτά που, κάτι μικρό δικό μας, κι αυτό οτιδήποτε, έκανα την επίγνωση ότι κάθε στιγμή, κάθε στιγμή που οτιδήποτε, για κάθε μας στιγμή πρέπει να είμαστε ευγνώμονες και χαρούμενοι. Και… και στο τέλος κάτι τέτοιο ας πούμε είπε. Και ήθελα να ρωτήσω γιατί αυτό που δεν κατάλαβα είναι ποιος ήταν αυτός που μπήκε μετά το βασιλιά Λήρ ένας Έστεφαν… Στήβεν…

Άννα:

Στέφεν Χωκ.

Γ.:

Χωκ. Τι είναι αυτός;

Β.:

Ολλανδός. Χμ, χμ..

Γ.:

Ναι ποιος είναι αυτός; Μπορούν να μας πουν;

Άννα:

Αν μας πουν...

Γ.:

Ναι τι είναι αυτό γιατί…  κάτι δε μου λέει, δεν τον ξέρω δηλαδή… η μπορεί να τον ξέρω αλλά… Τι άλλο; Δε νομίζω να έχω τίποτα… Αυτά.

Άννα:

Μήπως κάτι θυμηθήκατε από δω; Το τάλισμαν; [προς την Κ.Π. που δεν μίλησε] Πως έτσι;

Κ.Π.:

Α, ναι είδα το… είδα το μονόκε… πως το λένε το άλογο…

Άννα:

Το μονόκερω;

Κ.Π.:

…με τα φτερά και…

Β.:

Τον πήγασο.

Κ.Π.:

Και τη θεά Αθηνά.

Μ.:

Μαζί με το σύμβολο του απείρου ήρθε, αυτό το ζωγράφισα, αλλά ήρθε ο Δίας, ο πλανήτης, όπως είναι. Και επίσης και ένας κρύσταλλος. Αυτό που είπε ο Τ.

Άννα:

Μάλιστα. Εγώ έβλεπα την κόλαση όπως στις γελοιογραφίες του Αρκά. Ήταν… [γελάει]  Μόνο αυτό μπορούσα να φέρω στο νου μου για κόλαση… και…

Λ.:

Είπες κάτι για καπέλα νομίζω;

Γι.:

Που κρύβουνε από κάτω…

Άννα:

Τα κέρατα ναι… Στο τάλισμαν μου είπαν να βάλω ένα στήθος με ένα ρόδο, ρόδο στο στήθος, ένα ανοιχτό κόκκινο.

Λ.:

Το τριαντάφυλλο. Πολύ ωραίο!

Άννα:

Ναι, και μάλιστα υπήρχε κάποια ενέργεια εκεί, δική μου προφανώς, που μου ’λεγε «Αχ σε περίμενα, έλα, πάρε με μαζί, πάρε με μαζί». Και αφού κάποια στιγμή ρώταγα, τώρα τι γίνεται; Αλλά μέσα σ’ όλα λεγόντουσαν και πράγματα οπότε λέω, πάμε τώρα γιατί… έλα και πάει στην ευχή, να δούμε τι θα γίνει.

………….

Τελειώνοντας να διευκρινίσουμε κάτι. Οι ενέργειες που έρχονται στη μέση του κύκλου σας, σας βάζουν στο παιχνίδι. Οι ενέργειες που στέκονται απ’ έξω περιφρουρούν τρόπον τινά τον κύκλο και μαζεύουν την ενέργεια σας προς το κέντρο. Οι ενέργειες που σας βάζουν στο παιχνίδι είναι αυτές που δίνονται κυρίως με μορφές συμβόλων. Ωστόσο ακόμα και τα ονόματα λειτουργούν με τέτοιο τρόπο. Συνεπώς θα πρέπει να εκλάβετε τα ονόματα που σας δίνονται σαν ενεργοποιητές. Είναι αυτό που αναφέραμε και πριν, να εκλαμβάνετε τα ονόματα, τις οντότητες που σας λέμε ότι βρίσκονται στον κύκλο, σαν δονήσεις που ενεργοποιούν κάποια στοιχεία σας. Λέγοντας σας, ας πούμε, ότι είναι ο Σαιν Ζερμαίν στο κέντρο του κύκλου, σημαίνει ότι εκείνη τη στιγμή αναδεύονται οι ενέργειες που σχετίζονται με την έβδομη ακτίνα του Σαιν Ζερμαίν, την τρίτη κτλ κι ότι εκπροσωπεί ο Σαιν Ζερμαίν για σας. Την περιγραφή της ενέργειας του βασιλιά Ληρ την έκανε η Κ. Όσο για τον Στέφεν Χωκ… είναι μία νοητική μορφή, ένα δημιούργημα του νου κάποιου συγγραφέα. Δεν έχουμε λόγο να σας πούμε ποιου. Χρησιμοποιήστε την δόνηση για να μπείτε στην ενέργεια του.

Ξέρετε, χρειάζεται ν’ αρχίσετε να ξεπερνάτε μερικά κωλύματα. Μέχρι τώρα όταν σας μιλούσαμε για κάποια πρόσωπα ιστορικά, που πέρασαν από την ιστορία σας και υπάρχουν κάποια καταγραμμένα στοιχεία, προσπαθούσατε να διαβάσετε για να μπείτε στην ενέργεια και να γνωρίσετε περισσότερα γι αυτό το πρόσωπο. Και κρίνατε τις ενέργειες τους ανάλογα μ’ αυτό που διαβάζατε. Το παράδειγμα όμως που ζείτε τώρα σχεδόν καθημερινά με την ενέργεια μου, την ενέργεια του Άλιστερ Κρόουλι σας δείχνει ότι είναι πάρα πολύ διαφορετικές οι ενέργειες στα εσωτερικά πεδία απ’ αυτό που φαίνονται να είναι στο γήινο πεδίο. Έτσι μην περιμένετε να μάθετε για την πραγματική οντότητα πολλά πράγματα. Μπορείτε να διαβάσετε, να μάθετε πράγματα για το βιογραφικό της, ας πούμε, και αυτό θα σας βοηθήσει να συντονιστείτε μ’ εκείνη την όψη της που εκδηλώθηκε κάποτε. Παραδείγματος χάριν ο Αλέξανδρος, ο Μέγας, είναι μία πολύ σπουδαία οντότητα, πραγματικά, στη δική μας πλευρά του πέπλου, μια οντότητα που χαίρει εκτίμησης στα μάτια πάρα πολλών ανθρώπων. Για άλλους είναι κατάπτυστος. Δεν έχει σημασία, είναι το παιχνίδι που θέλησε να παίξει η ψυχή του στη γη. Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα ούτε να τον εξαίρετε, να εξαίρετε το παράδειγμα του, ούτε να τον φτύνετε. Είναι αυτός που είναι. Είναι η ενέργεια, μία από τις ενέργειες του πολλαπλού σας εαυτού, του πολυδιαστασιακού σας εαυτού, όπως όλοι μας. Και πραγματικά έχει να σας φέρει ένα πλούτο, μία πληθώρα απόψεων και οδηγιών, που δεν σχετίζονται απαραίτητα με την εκδήλωση που είχε στη γη το τριακόσια τόσο προ Χριστού. Έτσι τα πράγματα είναι πιο απλά αρκεί να μπορείτε να τα δείτε πιο απλά.

Ο Άλιστερ Κρόουλι είναι μαζί σας για να σας φέρει το εξής: την δυνατότητα να χειρίζεστε την ενέργεια σας σε όποιο πεδίο κι αν σταθείτε. Αυτό είναι που χρειάζεστε. Αυτή τη δουλειά κάνουμε κοντά σε όλα τα υπόλοιπα που λέγονται, και με μια επίφαση μαγείας. Έχετε συνειδητοποιήσει ότι αυτό που κάνουμε δεν έχει καμία σχέση με τη μαγεία όπως την φανταζόσασταν. Ωστόσο είναι μαγεία και είναι υψηλής μορφής μαγεία. Είμαι εδώ λοιπόν για να σας δείξω πώς να χειρίζεστε τον πολυδιαστασιακό σας εαυτό. Βλέπετε ότι μέρα με την ημέρα αποχτάτε όλο και περισσότερο την ενέργεια σας, κρατάτε όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της δύναμης σας. Σας είναι πιο εύκολο να κινείστε πολυδιαστασιακά. Όμως αυτό θα πρέπει κάπως να το διαχειριστείτε. Αυτό κάναμε και σήμερα πηγαίνοντας στην ενέργεια της κόλασης.

Ένα άλλο πράγμα που πρέπει να έχετε υπ’ όψη σας είναι ότι με τη ροή των πραγμάτων κλείνουν κάποια πεδία, σφραγίζονται κάποια πεδία και με τη δουλειά που κάνουμε σήμερα ουσιαστικά κλείνει για σας αυτό το πεδίο. Αυτός είναι και ο λόγος που σας φέραμε να το επισκεφτείτε και να συνδεθείτε με τις ενέργειες σας που υπάρχουν εκεί. Μην αμφιβάλλετε ότι έχετε κάποιες ενέργειες στην κόλαση όπως κι αν την ορίζει ο καθένας και η καθεμιά σας. Ωστόσο με τη δουλειά που κάναμε συνδεθήκατε μ’ αυτές τις ενέργειες και τις απελευθερώνετε. Και γίνεται αυτό γιατί κλείνουν τα πεδία. Δεν κλείνουν για όλη την ανθρωπότητα, έχει αρχίσει όμως να κλείνει αυτό το επίπεδο και φυσικά είστε οι πρώτοι που βγαίνετε. Μαζεύετε τις ενέργειες σας και αποχωρείτε.

Ήτανε λοιπόν πολύ πρακτικής φύσης η δουλειά που κάναμε ουσιαστικά. Στο επόμενο διάστημα όταν επεξεργαστείτε αυτά που ειπώθηκαν, αυτά που ακούσατε και μέχρι το τέλος της εβδομάδας θα έχετε συνειδητοποιήσει αρκετά πράγματα ακόμα.

Σας ευχαριστούμε που ήσασταν μαζί μας και σήμερα. Καλό σας βράδυ.

Γ.:

Τι όμορφο που ήταν αυτό που μας είπε! Πω, πω… Ήταν υπέροχο! [γελάει από ευτυχία]

Άννα:

Good news. Να δούμε πως θα το διαχειριστούμε αυτό. Θα το διαχειριστούμε… Ήδη το ’χουμε κάνει.

Γ.:

Εντάξει, ήδη διαχειριζόμαστε… διαχειριζόμαστε… έχουμε πέσει μες το πέλαγος και κολυμπάμε… με σωσίβια, χωρίς σωσίβια… με κύματα… εντάξει.