12η Συνάντηση

Γράφουμε  ιστορία… Εμείς κι εσείς μαζί… Γράφουμε ιστορία… Έτσι  γράφεται η ιστορία. Εσείς πιστεύετε ότι χρειάζεται να είναι κανείς διάσημος για να γράψει ιστορία; Πιστεύετε ότι  χρειάζεται  να έχει την  κοινή αποδοχή  και να τον τιμούν σαν ένα μεγάλο  πρόσωπο  για να  γράψει ιστορία; Μα η ιστορία γράφεται απ’ τους μικρούς κι ασήμαντους,  όχι απ’ τους  μεγάλους, όχι από  τους  δυνατούς. Από σας  γράφεται  η  ιστορία. Και δεν το λέμε  αυτό για να δυναμώσουμε τη ματαιοδοξία σας, το λέμε για να μπείτε για λίγο στη σύνδεση ανάμεσα στο παρελθόν και στο μέλλον. Στέκεστε στο τώρα και κάθε τι που κάνετε εντυπώνεται στο διάστημα. Η για να το θέσουμε αλλιώς υπάρχουν τόσα πολλά σημεία  αναφοράς στο διάστημα κι εσείς με κάθε σας σκέψη, με κάθε συνειρμό κάνετε μια σειρά συνδέσεων και την εγκαθιστάτε στο διάστημα. Αυτή είναι η σχέση ανάμεσά σας, καμία άλλη.

Μη νομίζετε ότι είστε εδώ για ακούσετε και να μάθετε πράγματα που δεν ξέρετε, για να μυηθείτε στα μυστικά της μαγείας που δεν γνωρίζετε ήδη, αλλά έρχεστε για άλλη μια φορά να δημιουργήσετε νέους συνειρμούς πλουτίζοντας το μεγάλο  υφαντό. Αυτό το μεγάλο υφαντό θέλουμε τώρα να δείτε τώρα να σας τυλίγει. Σας  καλύπτει όλους μαζί.

Ο Ηλίας παρακολουθεί από την άκρη του κύκλου. Ο Σαιν Ζερμαίν σηκώνει τα ηνία της ομάδας και τα παραδίδει στον Ωρίωνα. Ο Κουτχούμι, ο Σανάτ  Κουμάρα, ο Μορύα στέκονται  και παρακολουθούν κι αυτοί. Στο κέντρο  του  κύκλου  ο  Άλιστερ Κρόουλι με την ενέργεια  του Χριστού. Ζητείστε να μπείτε μέσα  τους.  Εστιαστείτε στο κέντρο και εισχωρήστε  στην ενέργειά τους.  Είναι ένα, ο  Άλιστερ Κρόουλι και ο Χριστός είναι ένα. Απευθύνεστε στην ίδια οντότητα. Φαίνεται τραγικά παράδοξο αυτό σε κάποιους και είναι πολλοί που θα αντιδράσουν ακούγοντας το. Ωστόσο Εγώ Είμαι μέσα από τον Άλιστερ Κρόουλι και δεν θα  μπορούσε να είναι αλλιώς. Δεν νομίζετε; Μία εξαιρετική σύνδεση της ενέργειας του Χριστού με τη μαγεία. Κάποιοι θα διερίγνυαν τα ιμάτιά τους στο άκουσμα αυτού  του λόγου, θα κυλιόντουσαν στη λάσπη  μέσα σε θρήνους κι οδυρμούς για την κατάντια ορισμένων ανθρώπων, που συνδέουν την ενέργεια του Χριστού με ένα τέτοιο μίασμα. Ωστόσο, ξέρετε καλύτερα… ξέρετε καλύτερα… ο Άλιστερ  Κρόουλι και ο Χριστός είναι ένα.

Ο Μορύα, ο Κουτχούμι, ο Σαίν Ζερμαίν, έξω από τον κύκλο, σας καλωσορίζουν σ’ αυτή τη συνάντηση. Όλα είναι πιθανά, αυτό να θυμόσαστε, όλα είναι πιθανά. Όλα είναι  δυνατά και τίποτα δεν μπορεί να κρατήσει πίσω το  ρεύμα  της εξέλιξης. Όλα τα στεγανά  του κόσμου  μαζί  δεν μπορούν να το εμποδίσουν να  κυλήσει. Ο Χριστός εντείνει τις προσπάθειές του αυτό το διάστημα για τη  διάδοση του φωτός και της αλήθειας, της επίγνωσης της αλήθειας, στα κατώτερα στρώματα ύπαρξης. Τα στρώματα αυτά με τα οποία συναντηθήκατε  κατεβαίνοντας στην κόλασή σας. Μια  εργασία που μπορεί να έγινε  μ’  έναν αρκετά ανάλαφρο τρόπο, ωστόσο συνέβη εδώ και ήταν πολύ καλό το ότι  μπόρεσε να συμβεί. Ήταν πολύ  καλό το ότι μπορέσατε να μπείτε στα  σώψυχά  σας, όπως λέτε, και εκεί να εδραιώσετε μια άλλη σχέση με τον φόβο και την αλήθεια. Η κόλαση και ο παράδεισος είναι ένα και το αυτό. Ο Χριστός βρίσκεται το  ίδιο παντού. Η διαφορά  υπάρχει σ’ αυτόν που βιώνει το ένα ή το άλλο.  Στη μεγάλη ενότητα των πάντων τη διαφορά την κάνει η προσωπική αντίληψη των πραγμάτων και ο προσωπικός σας συντονισμός και δεν καταλαβαίνουμε, όταν πιστεύετε ότι, όταν κατεβείτε τα  σκαλιά της κολάσεως, θα βρείτε κάποιον άλλο εκτός απ’ τον Χριστό, εκτός από μεγάλο, το κύριο αρχέτυπο της εκδήλωσης το οποίο, κατόπιν, μετά την αρχική του προβολή, αρχίζει και αναλύεται σε μικρότερα αρχέτυπα, μέχρι που φτάνει να αναλύεται σε όλα τα μικρά σύμβολα της καθημερινότητάς σας, στα πιο απλά σχήματα που χρησιμοποιείτε, και μ’ ένα μοναδικό τρόπο βρίσκεται παντού.

Ο  Άλιστερ Κρόουλι, συνεχίζω, Είμαι Εγώ και με δεχτήκατε όπως  ήμουν. Αυτό είναι  που  κάνει τη διαφορά.  Με δεχτήκατε όπως  ήμουν. Αυτό είναι που ζητά το πνεύμα από τους ανθρώπους. Τείνετε να κάνετε ανταλλαγές, τείνετε να  σκέφτεστε ότι «το πνεύμα με φροντίζει και με αγαπά κι εγώ γι’ αυτό το αγαπώ, γιατί με φροντίζει». Αν  θέλετε να σας αγαπώ και να τα ‘χουμε καλά θα με φροντίσετε. Για να εργαστώ  μαζί  σας θέλω αυτό και το άλλο και το άλλο… Τείνετε να βάζετε όρους. Αυτή τη  φορά τα πράγματα έγιναν πιο απλά. Υπήρξε αποδοχή χωρίς όρους. Και το τονίζουμε αυτό όχι για κάποιον άλλο λόγο, παρά μόνο για να καταλάβετε εσείς τι ακριβώς κάνατε και να συνειδητοποιήσετε πόσο ελεύθεροι και ελεύθερες είστε τώρα πια.

Στα μεγάλα δράματα έρχεται η στιγμή που ο ηθοποιός βγάζει τη μάσκα και γίνεται η  αποκάλυψη.  Έτσι δεν είναι; Ήταν πολύ ιδιάζουσες οι συνθήκες στις οποίες κατέβηκε και  αναπτύχθηκε η προσωπικότητα που ονομάζεται Άλιστερ Κρόουλι, κι έφερε ένα είδος ενέργειας μοναδικό για την εποχή του και μπόρεσε να  διατηρήσει ζωντανή τη φωτιά της αλήθειας ακόμα και στις χαμηλότερες δονήσεις. Είναι αλήθεια αυτό. Μην το φοβάστε. Μπορείτε να διατηρήσετε τη φωτιά της αλήθειας ακόμα και στις χαμηλότερες δονήσεις. Γι’ αυτό τον τιμούμε και τον αγαπούμε, όπως κι εσείς άλλωστε. Μόνο που τώρα που η ενέργεια της προσωπικότητας έχει απέλθει, έχουν αποδοθεί τα του Καίσαρος τω Καίσαρι  και τα του Θεού τω Θεώ, η αρχαγγελική του ενέργεια, του  Άλιστερ  Κρόουλι, είναι εδώ μαζί μου κι εργάζεται μαζί μου κι εγώ μέσα απ’ αυτόν.

Κι έτσι, θα σας ζητήσουμε αυτή τη φορά στο κέντρο του κύκλου σας να δείτε ένα περιστέρι, ένα όμορφο λευκό περιστέρι. 

Έτσι αλλάζει ο άνθρωπος. Ακόμα κι αν υπάρχουν φορές στη ζωή σας που ξέρετε πάρα πολύ καλά ότι πολύ απέχετε απ’ το να είστε ένα  λευκό περιστέρι, αυτό είστε. Ένα κι ένα κάνουν δύο λοιπόν. Ο Σανάτ Κουμάρα κατεβαίνει στο κέντρο του κύκλου και βάζει το περιστέρι στην κορυφή της κεφαλής. Το περιστέρι πετά, πετά πάνω από όλους σας και κάθεται στο κεφάλι του καθενός και της καθεμιάς ξεχωριστά. Η αλήθεια είναι μαζί σας, μην τη φοβάστε. 

Ζητείστε απ’ το περιστέρι να φύγει απ’ το κεφάλι και να έρθει να φωλιάσει στην καρδιά. Είμαι εδώ, λέει, κι είμαι μαζί σου και θα με έχεις πάντοτε κοντά σου, όποτε χρειαστεί. Το πέπλο έχει γίνει τόσο λεπτό για  όλους σας, που μπορείτε να κοιτάτε στη δική μας μεριά και με το βλέμμα σας να τη διαπερνάτε. Απλά δεν το έχετε συνειδητοποιήσει ακόμα αυτό που κάνετε. Μπορείτε να κοιτάτε στα τρίσβαθα της ύπαρξής μας, να αντιλαμβάνεστε τις ενέργειές μας.

Αφήστε μας να συνεχίσουμε. Στο κέντρο του κύκλου βρίσκεται ο λευκός κρίνος. Έχετε καταλάβει πια ότι είναι το σύμβολο του Άλιστερ Κρόουλι. Ο λευκός κρίνος της Παναγίας. Πάρτε τον και βάλτε τον στο πέτο. 

Και έτσι, όπως κάθεστε, ζωγραφίστε γύρω σας έναν κύκλο, μια πεντάλφα μέσα στον κύκλο με τις πέντε ακτίνες να διασταυρώνουν η μια την άλλη στο κέντρο.

[παύση]

Βρείτε τον εαυτό σας να στριφογυρίζει έτσι ώστε τελικά να φορέσετε την πεντάλφα στο κεφάλι. Δεν σας προτείνουμε να το κάνετε με έναν  συγκεκριμένο τρόπο αυτό, απλά δείτε το να συμβαίνει.

[παύση]

Αφήστε μας να πάρουμε μερικές βαθιές ανάσες μέσα σας. Εισπνεύστε και  εκπνεύστε βαθιά. Η πεντάλφα απ’ το κεφάλι διαπερνά το σώμα, το ηλιακό πλέγμα, κατεβαίνει στην κοιλιά, στη βάση, στα πόδια και μπορείτε να τη δείτε για λίγο να ανεβαίνει και να κατεβαίνει ισορροπώντας την ενέργειά σας, αφήνοντας έξω κάθε τι το ανίερο και ανόσιο. Δημιουργεί ένα ιδιόρρυθμο μαγνητικό πεδίο.

[παύση]

 Στο τέλος μοιάζετε να έχετε γίνει ένας κύλινδρος, που στη διατομή του έχει σχήμα αστεριού. Πάρτε το κεφάλι και βάλτε το στο πάτωμα. Αυτό είναι το αγαπημένο μας  παιχνίδι…. 

Αφήστε μας να καθίσουμε ανάμεσά σας, όσοι συμμετέχουμε στον κύκλο αυτό.  Παίρνουμε τις θέσεις μας δίπλα σας, γύρω σας.

Κρατάτε τη ρομφαία του αγγέλου και, όπως είχαμε κάνει παλιότερα, διαπερνάτε το σώμα σας από το λαιμό προς τα κάτω.

[παύση]

Η αύρα ανοίγει και δημιουργείται ένα τριγωνικό αστέρι. 

Ένα τρίγωνο οι πλευρές του οποίου είναι κοίλες και μοιάζει από μακριά με ένα τριγωνικό  αστέρι.  

Καθώς κατεβαίνει το σπαθί, η ρομφαία του αγγέλου από ψηλά, το τρίγωνο λεπταίνει προς τη ρίζα μέχρι που τελικά γίνεται μια ακίδα. Είναι πολλά τα νοήματα που μεταφέρονται μέσα απ’  αυτά, απ’ αυτούς τους συμβολισμούς.

Κρατήστε για λίγο την ενέργεια του Ιούδα. Ο Ιούδας θα είχε πολλά να σας πει, θα είχε πολλά  να σας δείξει. Ζητάτε να συγχωρήσετε… να συν-χωρέσετε τα πάντα. Αυτή είναι η ευκαιρία σας. Όσο συν-χωρείτε τόσο πιο μεγάλοι γίνεστε, τόσο διευρύνεται η αντίληψη και η συνειδητότητα σας, και η αύρα σας γίνεται ένα χωνευτήρι συλλογικών δομών, συλλογικών σκεπτομορφών. Μέσα στην αύρα σας κάνετε όλη τη δουλειά. Μέσα στην αύρα σας κάνετε τη συγχώνευση και υπηρετείτε το όλον, ούτε χιλιοστό πέρα απ’ αυτή.

Στο βάθος του ορίζοντα μπορείτε να δείτε ένα σταυρό να πλησιάζει. Πάρτε τον και βάλτε τον στην καρδιά.

Και τώρα ας πούμε ένα τραγούδι, όλοι μαζί…  Για τον Ηλία που σακάτεψε τους ιερείς του  Βάαλ, μόνο στο μυαλό των Ιουδαίων, γιατί ποτέ πραγματικά δεν το έκανε. Για τον Ιούδα που πρόδωσε τον Ιησού, μόνο γι’ αυτούς που θέλουν να διαβάζουν τις γραφές με τον τρόπο που  κάποιοι τους υπέδειξαν να το κάνουν. Για τον Άλιστερ Κρόουλι που ήταν ένας ποταπός μαύρος μάγος, μόνο στο μυαλό όσων ποτέ δεν θέλησαν να δουν την αλήθεια. Για όλους εσάς,  που είσαστε όλα αυτά μαζί, στο μυαλό κάποιων που επιμένουν να βλέπουν τη δική τους στενόμυαλη πραγματικότητα. Για όσους πρόκειται να έρθουν μετά από σας και να συνεχίσουν  τον δρόμο σας, αναζητώντας μια αλήθεια  που όλοι οι άλλοι θα τη θεωρούν παρανοϊκή. Για την καρδιά τη δική  σας και όλων των προηγούμενων, που ήταν καθαρή και λευκή σαν το χιόνι απ’ την αρχή έως το τέλος κι απλά δεχόταν αγόγγυστα τους χαρακτηρισμούς και τις ετικέτες, που κάποιοι της πρόβαλλαν. Για τη συνείδηση σας που διευρύνονταν πάντοτε, όλο και  περισσότερο, σε πείσμα αυτών που ήθελαν να φορούν τις παρωπίδες. Για τον κόσμο τον χωρισμένο σε ζωντανούς και νεκρούς, μόνο στο μυαλό αυτών που φοβούνται το θάνατο. Για την αγάπη και τη ζωή,  που  υπάρχει για όλους, και για σας και για κείνους.

Αφήστε μας λοιπόν να σας αγκαλιάσουμε έναν - έναν, μία - μία  ξεχωριστά  μικρές χελώνες της συνειδητότητας. Θα ακούσετε πολλά περίεργα απόψε. Μοιάζετε με τις χελώνες. Η χελώνα αναγνωρίζει τον εαυτό της σαν το σπίτι της -καταλαβαίνετε τώρα γιατί σας αποκαλούμε   έτσι;-  αναγνωρίζει ότι αυτή Είναι το σπίτι της. 

Εγώ που βρίσκομαι στο κέντρο του κύκλου σας, λοιπόν, υποδέχομαι τη νέα σας ενέργεια και την κρατώ στα χέρια μου σαν ένα πολύτιμο λίθο, αν και μοιάζει περισσότερο με έναν απαστράπτοντα ήλιο. Η καρδιά είναι το εργαλείο, να το θυμάστε αυτό. Το μεγαλύτερο μαγικό εργαλείο είναι η καρδιά. Κάναμε αρκετές συνδέσεις μέχρι στιγμής. Σας οδηγήσαμε να καταγράψετε τις επιθυμίες σας. Σας οδηγήσαμε να σχεδιάσετε τις επιθυμίες σας. Σας οδηγήσαμε να ενδυθείτε τις επιθυμίες σας, την θέληση της καρδιάς σας δηλαδή. Και τώρα έρχεται απλά η ώρα να δείτε τα αποτελέσματα.

Για λίγο θα σας ζητήσουμε να αφήσετε την αύρα σας να ανοίξει, ολοκληρωτικά. Μπορείτε να το κάνετε αυτό; Τι σημαίνει «ανοίγω την αύρα μου»; Δέχομαι. Ανοίγω την αύρα μου σημαίνει δέχομαι. Μπορείτε να αφήσετε την αύρα σας να ανοίξει και να δεχτεί όλα όσα έρχονται αυτή την ώρα; Ανοίξτε την από την κορυφή της κεφαλής μέχρι τα πέλματα των ποδιών. 

Σχεδιάζετε στο χαρτί που έχετε μπροστά σας… σ’ ένα χαρτί σχεδιάζετε την πρώτη εικόνα που σας έρχεται στο νου καθώς έχετε ανοίξει την αύρα  σας.  [Σημ.: οραματίζονται το χαρτί μπροστά τους]

[παύση]

Πάρτε το χρόνο να σχεδιάσετε μερικά σύμβολα ακόμα για σας. Ο Κουτχούμι, ο  Σαιν Ζερμαίν, ο Μορύα, οι δάσκαλοι, βρίσκονται εδώ για να σας καθοδηγήσουν….

[παύση]

…Κάποιοι ζωγραφίζουν ακόμα. Όταν τελειώσετε, φάτε το χαρτί. Το τρώτε και το αφήνετε να κατέβει στο στομάχι,  στην κοιλιά, και να το χωνέψετε.

Η Άννα, ακόμα, δεν μπορεί να καταλάβει τις συνδέσεις που υπάρχουν και το λόγο για τον οποίο φαίνεται να λειτουργούμε όπως στη θεραπευτική των αγγέλων. Χρησιμοποιούμε  σύμβολα και σας ζητούμε να τα προβάλλετε εδώ κι εκεί. Ο ίδιος τρόπος είναι, πράγματι. Θυμόσαστε λοιπόν τι είχε κάνει ο Ιησούς όταν ήθελε να θεραπεύσει τα μάτια ενός τυφλού; Έφτυσε στο χώμα. Φτύστε στο πρόσωπο τον καθένα και την καθεμιά στον κύκλο σας. Οραματιστείτε τον εαυτό σας να φτύνει έναν-έναν στον κύκλο.

 Και τώρα πετάξτε. 

Η ενέργεια έχει γίνει πολύ συμπαγής. 

Πάρτε λίγο χρόνο για να μιλήσετε και θα επανέλθουμε.

Άννα: 

Φτού να μην σε βασκάνω,  που  λένε…

Τι έχετε να πείτε για το συμβάν;

[γέλια]

Βι:

Έχεις απαίτηση να μιλήσουμε τώρα απ’ όλα αυτά;

Κα:

Αυτό που λένε ακούστηκε ένα μπαμ!

Γι:

Μπαμ! ηκούσθη στον αέρα…

Κα:

Και τρομάξανε!

Ε:

Ήτανε πολύ δυνατή η ενέργεια. Δηλαδή, γινόταν μια σπείρα από ενέργεια από το ένα αυτί  στο  άλλο, από το τρίτο μάτι πίσω, τα χέρια μου λες και κρατούσανε βάρη, το κορμί μου όλο δηλαδή ήτανε…. Δεν έχω πολλές εικόνες. Αυτό που θυμάμαι είναι ότι ζωγράφισα το σταυρό του Άνκχ χρυσό, μία σαρκοφάγο, πάλι χρυσή, μία καλύβα, χρυσή καλύβα, ένα πέταλο και δεν θυμάμαι τώρα τι άλλο. Αυτά. Δεν έχω συνέρθει ακόμα.

Βι:

Ήτανε πολύ δυνατή η ενέργεια από την αρχή και κυρίως στην κορφή του κεφαλιού και μετά στο τρίτο μάτι, αλλά κυρίως στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Πολύ έντονο απ’ την αρχή και μετά, όταν είπαν για το περιστέρι να έρθει να καθίσει στο κεφάλι, έγινε αυτό ακόμα πιο έντονα. Και μετά, όταν το περιστέρι ήταν να φωλιάσει στην καρδιά, εμφανίστηκε ο Κρόνος και γενικά υπήρχαν πολλές εικόνες και πάρα πολλά σύμβολα. Πολύ έντονη ενέργεια. Δεν έχω να πω κάτι άλλο.

Άννα:

Τι ζωγράφισες στο χαρτί σου;

Βι:

Από γραμμές που ήταν σαν κύματα, μαργαρίτες, πρόσωπα, σαν δύο τελείες για μάτια και χαμόγελο…  απ’ τα λίγα που θυμάμαι… κουκίδες…

Άννα:

Ευχαριστούμε,

Κ.Λ:

Εγώ αισθανόμουνα πολύ έντονα ανατριχίλα, δηλαδή έτσι κάτι σαν σύγκρυο την περισσότερη ώρα που το κάναμε. Το περιστέρι κάποια στιγμή αισθάνθηκα… δηλαδή απ’ το κεφάλι, πριν  πούμε να φωλιάσει στην καρδιά, ότι μπήκα όλη μέσα σ’ αυτό. Η πρώτη εικόνα που μου ήρθε ήταν ένα σταφύλι και μετά ζωγράφισα στο χαρτί ένα χρυσό κλειδί και μία κουκουβάγια.

Άννα:

Ευχαριστούμε.

Α:

Και για μένα πάρα πολύ έντονες οι ενέργειες. Πιο πολύ την ένιωθα κι εγώ στην κορυφή του κεφαλιού, αλλά και σ’ όλο μου το σώμα, δηλαδή το ένιωθα να ανεβοκατεβαίνει συνέχεια. Όταν είπε το αστέρι να το πάρουμε από κάτω και να το βάλουμε στο σώμα μας, πριν το πεις, εγώ το είχα βάλει μέσα από το σώμα μου κι ανέβηκε πάνω και μετά μας είπανε να ανεβοκατεβαίνει. Όταν είπες για το περιστέρι, ά, λέω, ο Σανάτ Κουμάρα ήρθε και μετά το είπες. Στα σύμβολα στην αρχή μου ήρθε ένα ουράνιο τόξο, το οποίο ήταν κατακόκκινο, δηλαδή σα να συνέδεε τον ουρανό με τη γη. Μετά λίγο παιδεύτηκα δεν μου ερχόταν κάτι και φλαπ μου έρχεται μετά ένας ήλιος,  όλα του ουρανού, ένα  αστέρι και κάτι ακόμα που δεν το θυμάμαι  αυτή τη στιγμή, κάτι ακόμα που δεν το θυμάμαι….

Άννα:

Ο.Κ.

Β:

Μπορεί να μην ακούω, μπορεί να μη βλέπω, αλλά αισθάνομαι…  [γέλια]  

Έεε, υπήρχε συνεχώς κάποιος, κάποιοι, δεν ξέρω τι, που με ακουμπάγανε παντού στο πρόσωπο  ή  ίσως  έχω  αλλεργία  στα  φτερά  των  αγγέλων.  Ξέρω  ’γω;  Όλο ξυνόμουνα…

Άννα:

Σε γαργαλούσαν;

Β:

Συνέχεια. Αφού, για μια στιγμή, κάποιος μου πείραζε τα μαλλιά, εδώ πέρα, έτσι μου ’κανε συνέχεια, κάποιος με σκούνταγε εδώ στην πλάτη. Λέω: θα σκουντάει και  την Α. δίπλα μου δεν  μπορεί  μόνο εμένα. Έ; [προς  την Α.]

Α.

Όχι.

Β.

Τέλος πάντων, ένιωσα μια μεγάλη  ανατριχίλα, εγώ, με τον κρίνο που ’βαλα στο μέτωπο, εδώ. Και τα σύμβολα δεν τα σχεδίαζα πάνω στο χαρτί, αποτυπωνόντουσαν, ως δια μαγείας, μόνα τους, με το που τα ’βλεπα τσουπ πέφτανε πάνω, κάπως έτσι δηλαδή. Ξεκίνησα με τις κορυφές κάποιων όρων, πέταξε ένα περιστέρι στις κορυφές που μπήκε κι αυτό πάνω στο χαρτί. Μετά είδα… Τέλος πάντων, δεν θυμάμαι τι είδα, πάντως είδα… αλλά…

[γέλια]

Β:

Θα πάω να τα γράψω σ’ ένα χαρτί…

Άννα:

Μέχρι να τελειώσουμε θα τα θυμηθείς.

Τ.

Τι να πούμε για τις ενέργειες; Όλοι το ίδιο περίπου αισθανθήκαμε, πιστεύω. Εκείνο που ζωγράφισα, ας το πούμε για… εκείνο που μου άρεσε περισσότερο, είναι αυτό που έκανες τη σύγκριση του Κρόουλι με τον Χριστό και τον Ιούδα, μετά, που είπες όλα αυτά, ήταν πάρα πολύ εντυπωσιακά, γιατί έτσι πιστεύω ότι είναι. Έχουμε πάρει λάθος εντύπωση, έχουμε κάνει, τι ήταν ο Ιούδας και τα λοιπά. Σα σύμβολα ζωγράφισα, και μένα τυπωνόντουσαν τα πιο πολλά  μόνα τους, μέχρι και τη σφίγγα τη χτεσινή ζωγράφισα. Μου ήρθε εκεί πέρα και τη ζωγράφισα. Για την αύρα, που είπες… να ανοίξουμε την αύρα και να… η πρώτη εικόνα που μας έρχεται, εκεί μου ήρθε η παρουσία του Χριστού και έκανε γύρω, γύρω από μένα μπροστά  μου κάποια στιγμή. Αυτά θυμάμαι. Πολλά ήτανε, αλλά δεν θυμάμαι όλα.

Ν:

Θα ήθελα να ξεκινήσω με την ταύτιση του Ιησού με τον Κρόουλι. Αυτό, έτσι, ήταν πολύ  ωραίο.  Εντυπωσιακό ήταν, έτσι, το άνοιγμα της αύρας, που έλεγε αφεθείτε και αφήστε να βάλουμε μέσα… Αισθανόμουν ότι έπεφτε πολύ πράγμα μέσα. Έτσι, επίσης, η ενέργεια του Ιούδα ήτανε πολύ ωραία. Την αισθάνθηκα πολύ καλοσυνάτη, έτσι θα το ’λεγα. Τώρα με τα σύμβολα έφτιαχνα, έφτιαχνα, έφτιαχνα…, ότου άκουσα: Κάποιοι ακόμα συνεχίζουν  και  ζωγραφίζουν…

[γέλια]

Άννα:

Ααα, για σένα ήτανε;

Κ.Κ:

Και για μένα ήτανε!

Ν: 

…και λέω, κάπου σταμάτα. Και το τελευταίο με το φτύσιμο, παιδιά, πολύ φτύσιμο! Το ένιωθα,  έτσι, σα να το ’τρωγα στα μούτρα, έτσι απλά.

[ γέλια]

Γε:

Στέγνωσε το σάλιο μας

Β:

[προς τη Γε.]  Α, ναι, εσένα σε έφτυσα δύο φορές, γιατί νόμιζα ότι ήσουνα  και εκεί και εκεί. 

Κ.Κ:

Δήθεν, ευκαιρίας δοθείσης!

Β:

Δήθεν! Μ’ έχεις φάει σήμερα!

Α:

Εγώ την Γι. την ξέχασα πάντως.

Γε:

Κι εγώ τη Γι.

Άννα:

Μου είπε… Λέω: Τι είναι αυτό το φτύσιμο δηλαδή; Και μου λέει: «Απροσωπία. Κερδίζεις απροσωπία».

Κ.Κ:

Κερδίζει;

Άννα:

Ναι, όταν φτύνεις, γίνεσαι  απρόσωπος, όχι ο άλλος, εσύ γίνεσαι απρόσωπος, κάτι τέτοιο. Θα ρωτήσω μετά, πάλι, δεν μπόρεσα να το…

Β:

Έ, να τους φτύνουμε όλους!

Γε:

Πέφτουν οι μάσκες… που λένε.

Άννα:

Ναι, δεν μπόρεσα να το…

Γε:

[προς  την  Γι.]  Εσένα πάντως σε ξεχάσαμε αρκετοί, γιατί κάθεσαι κάτω.

Α:

Το κάναμε όμως. Εγώ το έκανα μετά.

Γε:

Κι εγώ το κάνω τώρα.

Άννα:

Ναι, τώρα όσο μιλάμε εμείς.

[ γέλια]

Κ.Κ:

Έχει πλάκα γιατί κάθε φορά, εγώ… το channeling, ειδικά στου Κρόουλι, είναι σαν  να το ζω σε μικρά  κομμάτια, σε μικρές σεκάνς, ξέρω ’γω, καμιά  βδομάδα και  μετά έρχεται, και το μαζεύεις, ξέρεις. Ήταν πολύ  ωραία ενέργεια και πολύ  έντονη. Εγώ δεν φανταζόμουνα ότι θα μπορέσω ποτέ να συντονιστώ,  γιατί  ήμουν τελείως σκόρπια, αλλά  ήταν, έτσι, πολύ έντονη. Εκεί με το σύμβολο, την πεντάλφα, την αισθάνθηκα πάρα πολύ έντονα στο κεφάλι μου, πολύ πιεστικά. Αισθάνομαι πραγματικά ότι… Μετά με τα σύμβολα, όταν άνοιξε η αύρα, επίσης ήταν, έτσι  αισθάνθηκα, πάρα πολύ αυτό το άνοιγμα. Τα σύμβολα ήταν, το πρώτο πράγμα που είδα ήταν ένας κύκλος με χρώματα, χρώματα ακτινωτά. Ήρθε μετά, ήταν, ένας κήπος, ξέρω ’γω, ένα λιβάδι, μετά ήτανε μια βιβλιοθήκη, ένα πράγμα που ήταν κάτι ανάμεσα σε πύραυλο και φαλλό…  μεγάλο.

Άννα:

Καλά σε βρίσκω!

[γέλια]

Κ.Κ:

Αυτά. Τι άλλο;

Άννα:

Δυναμισμός!

Κ.Κ:

Ναι, ναι… ενέργεια έτσι φαλλική, ας πούμε, αυτό, και ήταν πολύ ωραία,  αισθάνθηκα πολύ ωραία, έτσι.

Ε.Π:

Σήμερα, όλη μέρα, υπάρχει στο μυαλό μου μια πεταλούδα, μεγάλη πεταλούδα και μάλιστα τη ζωγράφισα και την πεταλούδα αυτή, καφέ, μαύρο με πορτοκαλιά μέσα, πολύ ωραία! Στην αρχή, που μίλαγε ο Κρόουλι, έβλεπα την πεταλούδα αυτή,  μεγάλη κι όταν είπες για το περιστέρι, λέω, τώρα που θα τα χωρέσω όλα αυτά. Και τελικά πήγε και κάθισε πάνω στα φτερά του περιστεριού,  πάρα πολύ όμορφη εικόνα. Την πεντάλφα την είδα στο κεφάλι σα φωτοστέφανο να στέκεται, να ακουμπά πολύ λίγο εδώ και πολύ ωραία. Και μετά τα σύμβολα ήταν πρώτα  ζωντανά και μετά μπαίνανε στο χαρτί, που όμως δεν τα ’βλεπα, δηλαδή ήμουν εγώ και έμπαινα μέσα: Ένας πολύ μεγάλος λωτός, που στο κέντρο του υπήρχε ένα φίδι, αρκετά επιθετικό, ο λωτός σχεδόν διάφανος, άσπρος, με μια διαφάνεια κι αυτό το φίδι, το οποίο έβγαινε, αρκετά έντονο, μπήκε μέσα  και μετά μπήκα  στο χαρτί, ένα αστέρι κι ένα πορτοκάλι κατακίτρινο. Αυτά τα τέσσερα ήταν τα σύμβολα που μπήκαν στο χαρτί και μετά  μέσα  μου.  Αυτά έχω στο μυαλό  μου.

Γε:

Όταν είπε για την… ο Κρόουλι ήταν στο κέντρο του κύκλου και είπε ότι ο Κρόουλι και ο Χριστός είναι ένα και έχει την ενέργεια του Χριστού, εντάξει, θεωρώ, νιώθω ότι για μας εδώ είναι Ο.Κ. αλλά εκείνη την ώρα μου ήρθε αμέσως η σκέψη και το συναίσθημα για σένα και ένιωσα ότι πρέπει να έχεις πολλά κότσια για να βάλεις  κάτι τέτοιο στο ίντερνετ!

Άννα:

Πίστεψε με, το νιώθω κι εγώ αυτό!  Είναι τρομερό αυτό…

Γε:

Έτσι ένιωθα και το ένιωθα όσο το έλεγες. Λέω, αυτή η γυναίκα θα θέλει πολλά  κότσια για να βάλει αυτό το πράγμα στο ίντερνετ. Μου άρεσε πάρα πολύ με την πεντάλφα. Εκεί ήταν πολύ δυνατή η ενέργεια και όταν άρχισε να ανεβοκατεβαίνει, προτού το πεις, ένιωσα ότι είχε  γίνει ένα μαγνητικό πεδίο και ήταν σαν ένα πηνίο, πως είναι τα πηνία στη  φυσική, έτσι.  Κι εγώ ήμουν μέσα σ’ ένα τέτοιο πεδίο, που  μου άρεσε πολύ αυτή η… ήταν, έτσι, έντονη αυτή η ενέργεια. Όταν μας είπαν να  ανοίξουμε την αύρα μας, τα πρώτα πράγματα ήταν όχι εικόνες αλλά συναισθήματα, που ένιωσα. Ένιωσα ότι θα πρέπει έτσι ακριβώς να νιώθει ένα λουλούδι όταν ανοίγει τα πέταλα του στον ήλιο. Ένιωθα ένα  πράγμα να ανοίγει. Το πρώτο ήταν ελευθερία, διεύρυνση, ένιωθα τεράστια διεύρυνση και ένα αίσθημα ελευθερίας  αλλά είχε μέσα του μια ευτυχία, κάτι που μ’ ακούμπαγε, έτσι, πολύ στην καρδιά, έντονο. Και μετά αυτό που ζωγράφισα ήταν ένα ποτάμι που κατέβαινε από ψηλά, έτσι και πολύ ήσυχα κυλούσαν τα νερά του, είχε μια πολύ γλυκιά ροή. Το δεύτερο ήταν ένας ιπτάμενος δράκος. Δεν ξέρω αν έχετε διαβάσει το παραμύθι χωρίς  όνομα. Ήταν εκεί ένας δράκος λευκός, ιπτάμενος, αλλά πολύ γλυκός και  χαμογελαστός κι εγώ ήμουνα πάνω σ’ αυτό το δράκο και πετούσαμε πάνω απ’ το  ποτάμι, ανάμεσα στα βουνά και στα δέντρα και μου άρεσε πολύ, πάρα πολύ, έτσι,  μου  έδινε χαρά αυτό. Τι άλλο; Αυτά. Δεν θυμάμαι κάτι άλλο.

Τ:

Δεν πιστεύω να  έβαλες το δράκο να μας φτύνει;

Γε:

Ά, το φτύσιμο! Τι ωραίο! Έφτυνε κι αυτός μαζί. Που το κατάλαβες;

M:

Κι εγώ ξαφνιάστηκα λίγο, αρκετά, για το θέμα του Χριστού και του Κρόουλι. Θυμάμαι δύο εικόνες πολύ, πολύ έντονες. Η πρώτη είναι με το περιστέρι το άσπρο που, ξαφνικά, το κεφάλι του ήταν, το έβλεπα από πάνω αλλά γύρισε κι  έγινε  σαν  ανθρώπινο και κοίταζε προς τα πάνω. Και στη ζωγραφιά ήτανε μια  καρδιά κόκκινη γύρω – γύρω αλλά τυπώθηκε από μέσα μια πεταλούδα.

Κ.Κ::

Δύο ωραίες πεταλούδες…

Μ:

Μια πεταλούδα και δεν τελειώνει, η πεταλούδα δεν ήθελε να αλλάξει. Αυτό ήταν.

Ε.Π:

Είδες, ο δράκος μέσα σε δύο πεταλούδες είναι.

Γι:

Για μένα έχουν αλλάξει πάρα πολλά  πράγματα, προς το ξεκαθάρισμά τους, από τη στιγμή που ειπώθηκε, αυτό, τις προηγούμενες φορές για το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο, ότι ο Ηλίας είναι το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο, το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο  είναι η αύρα και η αποδοχή του Εγώ Είμαι. Αυτό ήταν μια πολύ  καθαρή εστίαση. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα αρχίζουν και δουλεύουν μέσα απ’ αυτόν τον τρόπο τα πράγματα κι άρχισαν να ξεκαθαρίζουν οι ενέργειες πίσω απ’ τις μορφές πολύ περισσότερο. Πολλές φορές νιώθω σαν να σπάει η μορφή σαν καρύδα, που ανοίγει και βγαίνει από μέσα η ενέργεια, άλλες φορές σαν να βλέπω με ακτίνες  πίσω απ’ τη μορφή την ενέργεια.

Κι αυτό που ειπώθηκε με τον Χριστό και τον  Κρόουλι, πάλι, ένιωθα ότι ήταν σ’ αυτή τη βάση για μένα τοποθετημένο, ότι δεν χρειάζεται να κολλάω στη μορφή, να δω την ενέργεια πίσω απ’ τη μορφή, γιατί η μορφή είναι δεσμευτική. Με την πεντάλφα, στην αρχή, ήτανε σαν να έκανε αστέρι στο κεφάλι. Όταν πέρναγε μέσα στο σώμα ήταν σα να δημιουργούσε ισορροπία απ’ όπου περνούσε όντας και η πεντάλφα ισορροπία των πέντε στοιχείων από μόνη της, έκατσε στο κεφάλι κι έκανε σαν ακτινοβόλο αστέρι αλλά μετά που έκανε αυτό τον κύλινδρο, το μαγνητικό πεδίο, ήταν πάρα πολύ δυνατή κι είχα ένα αίσθημα πληρότητας απ’ την  ενέργεια του σπαθιού, που κατέβαινε μέσα σ΄ αυτό το πεδίο. Εκεί πέρα  ήτανε σαν να γέμιζε…  και να γέμιζε… και να γέμιζε καθαρή, λευκή, ηλεκτρική ενέργεια. Έτσι το αισθάνθηκα κι ήταν πάρα πολύ έντονο αυτό. Μετά με τη διεύρυνση της αύρας, επειδή είπες πιάστε, από την κορυφή μέχρι τα νύχια των ποδιών, την αύρα, είδα στην αρχή να σχηματίζεται το σχήμα του αμύγδαλου. Αλλά το σχήμα του αμύγδαλου, εκεί πέρα πήγαιναν, ούτε κι εγώ ζωγράφιζα καθόλου στο χαρτί, ήταν πράγματα που πήγαιναν το ένα μετά το άλλο σαν ζωντανό σχήμα, όπως έγινε το αμύγδαλο, μετά το αμύγδαλο έγινε μάτι, μάτι ανθρώπινο, έτσι, και μέσα, στο ύψος της καρδιάς, ήταν η ίριδα του οφθαλμού, που έγινε σφαίρα, που έβγαζε ακτίνες  χρωματιστές κι έβγαζε  πολύ πράσινο σμαραγδί. Και η κόρη του ματιού  έγινε πύλη, δηλαδή  εκεί  που  άρχισαν τα  σύμβολα, γιατί στην αύρα έγινε αυτό και μετά που άρχισαν τα σύμβολα, η κόρη του ματιού έγινε πύλη και μετά άρχισε μέσα απ’ αυτή  την πύλη. Η πύλη έγινε τρίγωνο, έγινε το τρίγωνο στο θησαυρό του Ατρέα, πάνω απ’ την πόρτα και μετά μέσα απ’ αυτό, σαν να έμπαινα μέσα απ’ αυτή την πύλη. Κι εκεί πέρα ήταν το θολωτό του θησαυρού του Ατρέα κι εκεί πέρα ήμουν καθισμένη στη μέση κι  εκεί πέρα ήταν ο ήχος. Σα να ήμουν καθισμένη μέσα κι ήταν σαν να πήγα  μέσα  απ’ αυτό κι έπιασα  ήχο.

Μετά, με το σπίτι, με τη χελώνα, ήταν αστείο…

Άννα:

Η χελώνα…!

Κ.Κ:

Η  χελώνα...  ήτανε πολύ  ωραίο. Εγώ έτσι αισθάνομαι, πάντως, σα χελώνα.

Γι:

Είναι αυτό το καβούκι εκεί, που πολλές φορές, το... ξέρεις και κρύβομαι.  Αυτό, η  μορφή, το καβούκι… αλλά είχε πλάκα γιατί χτες άκουγα μια συνέντευξη του  Αβδελιώδη στο Τρίτο Πρόγραμμα και έλεγε για τον Μέγα  Αλέξανδρο και τον  καταραμένο δράκο, που το παίζει στο θέατρο κι είχε αποσπάσματα. Και λένε  κάποια στιγμή  στον Καραγκιόζη -εκεί, απ’ την παράσταση-  που κοιμόταν στο  δρόμο: 

- Καλά, εσύ γιατί κοιμάσαι στο δρόμο; Δεν έχεις σπίτι;

- Έχω, λέει ο  Καραγκιόζης, αλλά δεν το παίρνω πάντα μαζί μου!

…γιατί ήταν η σχέση της χελώνας με το σπίτι…

Και γενικά  αισθάνομαι ότι γίνονταν πάρα πολλές συνδέσεις με τη δεξαμενή των συμβόλων που υπήρχε μέσα μου, μέχρι και του  Ελύτη, αυτό: Της Αγάπης Αίματα, εκεί που λέει:

«Τον Ιούλιο κάποτε μισανοίξανε μες στα σπλάχνα μου τα μεγάλα μάτια της...»

Κ.Κ;

Και μου ρίξανε…

Γι:

Εεε, τι λέει;

Να φωτίσει την παρθένα ζωή

Μακρινή Μητέρα, ρόδο μου ρόδο, αμάραντο…

Δηλαδή, πάρα πολλά πράγματα, έρχονται, τα οποία είναι, καταλαβαίνω σύμπαν, η σύνδεση του προσωπικού σύμπαντος. Και σκεφτόμουν μετά ότι το σύμπαν είναι  συν + Παν, όπου ο Παν είναι το παν, είναι το όλον και το σύμπαν είναι το όλο πως κάνω εγώ το δικό μου όλο. Αυτά!

Άννα:

Ευχαριστούμε.

Κ.Π:

Εμένα μου έκανε εντύπωση να ανοίξω την αύρα μου, δηλαδή, μετά κατάλαβα γιατί, για ποιο λόγο ανοίγει η αύρα και ήταν μια αρκετά  καλή πληροφορία και είδα τα σύμβολα που εμφανίστηκαν. Είναι ένα τριφύλλι, ένα κρυστάλλινο σκήπτρο κι ένα δαχτυλίδι κρυστάλλινο. Αυτά, δεν έχω τίποτα άλλο.

Α:

Να πω ένα περίεργο με το περιστέρι το δικό μου;

Στην αρχή, που είπες να καθίσει στο κεφάλι, μου έκανε τακ, τακ, τακ κάτι έτρωγε εδώ…

Β:

Κουτσουλιές!

Κ.Κ:

Σε κουτσούλισε μετά;

Α:

Δε με κουτσούλισε, κάτι έφαγε.

Ε.Π:

Μετά κάθισε περιχαρές!

Α:

Και μετά, που είπες  στην  καρδιά,  ήταν  σαν να είχε ανοίξει η καρδιά μου σ’ ένα σημείο  και φαινόντουσαν μέσα τα  διάφορα, δηλαδή, αρτηρίες, αυτά, κι έριξε  μια ματιά μέσα και ξαναέκατσε. Περίεργο  πράγμα.

Κ.Κ:

Το πιο σουρεαλιστικό ήταν ότι αφού αφήσαμε το κεφάλι μας κάτω, μπήκε το σπαθί μέσα…!

Άννα:

Ναι και το είχαμε ξανακάνει αυτό με το κεφάλι κάτω.

Γε:

[προς την Κ.Π.]  Αλλά εσύ κορίτσι μου ή θα μιλάς, θα μιλάς, θα  μιλάς και θα λες εκεί ή θα είσαι τελείως φειδωλή,  αρ..ερ..ούπ  αυτά.  Δε θέλεις, δηλαδή.

(συνέχεια)

Θα πούμε κι άλλα πολλά για μας, αν μας επιτρέψετε. Όχι σήμερα, όμως, γιατί η Γε. βιάζεται να φύγει.

[γέλια ]

Κάποιοι απ’ την ομάδα:

Να τη διώξουμε…

Φύγε, φύγε…

(συνέχεια)

Ωστόσο θα πάρουμε λίγο χρόνο ακόμα, να μην της δημιουργήσουμε τύψεις.

Γε:

Άμα είχα τύψεις ακόμα….

Β:

Πάρε το δράκο σου και φύγε…

(συνέχεια)

Ενδέχεται, λοιπόν, να σχηματιστεί μια άλλη ομάδα απόψε…

Α:

Άντε πάλι!

(συνέχεια)

Αυτό είπε και η Άννα: «Άντε  πάλι. Για να δούμε…»

Έχετε ακούσει για τον Αλέξανδρο, έχετε ακούσει για την Κατερίνα που ετοιμάζει την ομάδα του Αλέξανδρου. Θέλουμε να σας πούμε το εξής: Δύο και δύο κάνουν τέσσερα.

«Που το πάτε, τώρα, που το πάτε;»

Ερχόμαστε να συμπεριλάβουμε τις ενέργειες του Ηλία, του Σανάτ Κουμάρα, του Κουτχούμι, του Σαιν Ζερμαιν, του Μορύα, όλων αυτών, που σας συνοδεύουν  στους  κύκλους αυτού του εξαμήνου. Ο Ενώχ έχει συμπεριληφθεί επίσης σ’ αυτούς, ο Άλιστερ Κρόουλι και άλλοι ακόμα που εδώ κι εκεί αναφέρονται. Ο νέος κύκλος θα αφορά τον Σανάτ Κουμάρα. Θα γίνει στο τέλος Ιουλίου, θ’ αρχίσει στο τέλος Ιουλίου, για 3 μήνες.

[γέλια]

Κ.Κ:

1^η  Αυγούστου!

(συνέχεια)

Έτσι, λοιπόν, σας αφήνουμε να ξεκουραστείτε για σήμερα. Είπαμε αρκετά…  δείξαμε αρκετά… Τις επόμενες εβδομάδες θα έχετε να αντιμετωπίσετε μερικά περίεργα φαινόμενα…. τόσο περίεργα όσο εσείς οι ίδιοι. Θα ‘ρθείτε σε επαφή με μερικές ενέργειες από αυτό που θα λέγατε υπερπέραν. Σας ζητούμε να ανοίξετε την καρδιά σας και να τις δεχτείτε.

Το άνοιγμα, που κάνατε σήμερα, ήταν πολύ σημαντικό. Περισσότερο από κάθε άλλη  φορά, ίσως, ανοίξατε απόψε. Αναφερόμαστε στο άνοιγμα της αύρας σας. Κι αυτό, έγινε αιτία, έδωσε την αφορμή να έρθουν και να γειωθούν πολλές ενέργειες, να γίνουν ακόμα περισσότερες  συνδέσεις. Κι αυτό το καταλάβατε, το νιώσατε πάνω σας. Νιώσατε την ενέργεια να κάθεται πάνω σας. Τώρα χρειάζεται ν’ ανοίξετε στο να δεχτείτε τη συνέχεια, να  δεχτείτε τη διαδικασία και να την απολαύσετε. Και να καλοδέχεστε τις αλλαγές που έρχονται. Είσαστε ακόμα ασφαλείς. Δεν έχει αλλάξει αυτό. Σας βλέπουμε να  μεγαλώνετε καθημερινά. Με την καλή έννοια το λέμε. Μεγαλώνετε κι ωριμάζετε. Μεγαλώνετε πνευματικά, μεγαλώνετε εσωτερικά κι αυτό είναι όμορφο. Συμπεριλάβετε στις ενέργειες σας, στον εαυτό σας, όσες περισσότερες ενέργειες μπορείτε μέχρι τέλους, συνεχίστε να το κάνετε μέχρι τη  στιγμή πού θα αφήσετε το γήινο πεδίο, συνεχίστε να αγκαλιάζετε τα πάντα. Είναι  η μόνη θεραπεία που μπορείτε να προσφέρετε σε οποιονδήποτε, από το σύμπαν  έως τη γη, έως τον άνθρωπο, έως το ταπεινό τριφύλλι. Αγκαλιάστε και δεχτείτε  ενέργεια στην  καρδιά σας. Έχει περάσει πια η εποχή του κλεισίματος, του  φόβου. Είστε ασφαλείς. Κι αν το δεχτείτε αυτό μπορείτε να χωρέσετε όλο το  σύμπαν  στην  καρδιά  σας.

Και έτσι είναι.

Ο Σανάτ Κουμάρα, ο Ηλίας, ο Κουτχούμι, ο Σαιν Ζερμαίν, ο Μορύα, ο Τσε  Γκεβάρα – πάλι - κι ο Άλιστερ Κρόουλι, ο Χριστός, σας καλωσορίζουν στην καρδιά τους και  σας εύχονται ένα καλό βράδυ.

Και έτσι είναι. 

Αμήν

Κ.Κ:

Να δω ποιος θα αναλάβει την ομάδα του Τσε Γκεβάρα!

Α:

Μόλις είπες Τσε Γκεβάρα, λέω: βιντσερέμος

Άννα:

Κάποια στιγμή το μεσημέρι, που το σκεφτόμουνα, λέω, ‘Μήπως μου κάνει πλάκα, είναι ο Σανάτ  Κουμάρα και μου το φέρνει έτσι -επειδή κάνει… ξέρεις, ένα μικρό.. [λογοπαίγνιο]-, ναι... λέω, μήπως αστειεύεται. Και τώρα που το ’πε   ξαναρώτησα μου λέει, όχι, σοβαρά, να το πεις. 

Κ.Κ:

Πάντως, το ξέρεις ότι στη Λατινική Αμερική τον έχουνε για Θεό, και κανονικά προσεύχονται. Υποτίθεται ότι κάνει θαύματα.

Άννα:

Σοβαρά;

Κ.Κ:

Σε κάποιες περιοχές της Λατινικής Αμερικής, βέβαια. Ναι, ναι παιδιά, θεωρούν ότι κάνει θαύματα. 

Άννα:

Δεν το ’ξερα αυτό.

Α:

Εγώ τον υπεραγαπώ,  βέβαια, περιττό να σας το πω!

Κ.Κ:

Ναι, θεωρούν ότι κάνει θαύματα, ότι είναι θαυματουργός. Και είναι κανονική λατρεία, θρησκευτική.

Κ.Π:

Να είσαι δεξιός και να κάνεις channeling για τον Τσε Γκεβάρα…!

Α:

Εγώ είπα βιντσερέμος, μόλις είπε Τσε  Γκεβάρα, λέω,  βιντσερέμος κι έκανα έτσι [δείχνει  την  κίνηση  με  τη  γροθιά]  μέσα  μου.

Κ.Κ:

Η Α. θα την κάνει την ομάδα.

Άννα:

Τι είναι το βιντσερέμος;

Κ.Κ:

Θα νικήσουμε. Βενθερέμος.

Α:

Ναι ισπανικά, εγώ το είπα ιταλικά..

[…συνεχίζεται  η  κουβέντα  και  ο  σχολιασμός  όσων  ειπώθηκαν με  πολλά  γέλια…]

Άννα:

Μου δείχνει… Ρώτησα γι’ αυτό το φτύσιμο. Έχω κολλήσει. Μου φάνηκε σόλοικο.

Είχε πει ότι καταφέρνεις και κερδίζεις την απροσωπία. Και τώρα ξαναρώτησα.

Μου λέει,  «Είναι η απαλλοτρίωση  του προσώπου».

Και λέω, καλά, να φτύνεις αλλά ποιος κερδίζει την απροσωπία, εσύ ή ο άλλος;

Μου λέει, «Φτύνοντας τον άλλο, φτύνεις μια εικόνα που έχεις δημιουργήσει εσύ, κι αυτό διαλύει την εικόνα που έχεις δημιουργήσει εσύ. Έχει να κάνει με την ατομική  σου απροσωπία, τη δική σου. Δεν είναι κάτι που επηρεάζει τον άλλο, παρά μόνο τις σχέσεις που αναπτύσσονται.»

Γε:

Αυτό με το Χριστό που έφτυσε το χώμα και πήρε τη λάσπη τι σχέση έχει;

Κ.Κ:

Είναι μαγική πράξη.

Ε.Π:

Στα βαφτίσια δεν φτύνουν κάτω;

Κ.Π:

Φτύνουνε; Σοβαρά;

Άννα:

Όχι, δεν έχει άμεση σχέση. Ειπώθηκε για να συνδέσει την ενέργεια του Χριστού, μ’ αυτή την έννοια. Ήταν σημαντικό τη συγκεκριμένη στιγμή να φέρετε την εικόνα του Ιησού και να κάνετε την πράξη αυτή εσωτερικά και γι’ αυτό ειπώθηκε μ’ αυτή τη σειρά.

Γε:

Για να μην νιώσουμε βδελυρότητα, ότι, και καλά, φτύνουμε τους φίλους μας…

Άννα:

Ναι, για να νιώσετε τη θεραπευτική δράση της πράξης..

Τ:

Άννα, όταν περάσουν όλα αυτά στο ίντερνετ, ξέρεις τι φτύσιμο έχεις να φας…!

[γέλια]

Άννα:

Πολύ απροσωπία, πολύ απροσωπία…