13η Συνάντηση

Μπορούμε να πάρουμε μερικές βαθιές ανάσες λοιπόν... Είστε στο σωστό μέρος.. χε, χε.. [χαμογελάνε].. την κατάλληλη στιγμή…

Δώστε στον εαυτό σας την ευκαιρία να χαλαρώσει, κατεβάστε τις ενέργειές σας, γειώστε τις… και κάντε χώρο στο Πνεύμα να περάσει. Εσωτερικά, κάντε ένα βήμα στο πλάι και αφήστε μας να περάσουμε μέσα από σας στον κύκλο. Εσείς είστε ο ζωντανός κύκλος του Πνεύματος. Όσους κύκλους κι αν σχεδιάσουμε, όσα τάλισμαν κι αν σχεδιάσουμε, παραμένετε ο κύκλος του Πνεύματος. Όλα τα υπόλοιπα δεν είναι παρά στοιχεία ενός εαυτού που δεν έχετε γνωρίσει ακόμα συνειδητά, τα οποία έρχονται να προστεθούν πάνω στην κυκλική βάση που σχηματίζετε. Κάθε σύμβολο που ερχόμαστε και προσθέτουμε είναι ένα κομμάτι του Εαυτού.

Κάθε άντρας και κάθε γυναίκα είναι ένα αστέρι. Έτσι είναι.

Κι έρχεστε τώρα να ενσωματώσετε ακόμα περισσότερες από αυτές τις ενέργειες που έχετε αφήσει σκόρπιες εδώ κι εκεί στο σύμπαν. Θα μπορούσατε να φανταστείτε ένα αστέρι να βάλλεται από πολλούς κομήτες. Πέφτουν πάνω του, ενώνονται μαζί του, διαλύονται μέσα στην δική του ουσία και προσθέτουν στην καρδιά του ενέργειες. Αυτό είστε. Κάθε σχήμα στο τάλισμαν είναι ένα κομμάτι δικό σας. Από δω και πέρα λοιπόν, μετά από όλη τη δουλειά που κάναμε με τα τάλισμαν, μπορείτε να χρησιμοποιείτε αυτή την τεχνική για να προσθέτετε ενέργειες στην γήινη πραγματικότητα σας. Μπορείτε να προσθέσετε ενέργειες στο νοητικό πεδίο, να προσθέσετε ενέργειες στο συναισθηματικό - αστρικό πεδίο και να τους επιτρέψετε τελικά να εκφραστούν, να εξωτερικευτούν στην γήινη πραγματικότητα σας. Κάθε μια ενέργεια που έρχεται είναι μια συνισταμένη πολλών άλλων και μπορείτε να ψάξετε αυτή την ακολουθία ενεργειών τόσο βαθιά ώστε να καταλήξετε στο τίποτα, στο τίποτα που είστε.

Αφήστε μας να πάρουμε θέση ανάμεσα σας. Ο Άλιστερ Κρόουλι, ο Κρύων της μαγνητικής υπηρεσίας, ο Ηλίας, ο Σαιν Ζερμαίν και ο Ενώχ είναι εδώ. Στο κέντρο του κύκλου στέκεται ο Άλιστερ Κρόουλι με τη βοήθεια του Σαιν Ζερμαίν, στηριζόμενος από την ενέργεια του Σαιν Ζερμαίν. Η ιόχρους φλόγα στο κέντρο του κύκλου πάλλεται και σας λούζει με την ακτινοβολία της...

Και σας καλωσορίζουμε για άλλη μια φορά στο φως της αυγής… στο φως ενός ανατέλλοντος ηλίου που δεν μεσουρανεί ποτέ και δεν δύει ποτέ… Πάρτε λίγο χρόνο για να φέρετε την ενέργεια σας στο κέντρο του κύκλου… Περάστε έξω από τον εαυτό σας, από το σώμα σας, και σταθείτε μαζί μου στο κέντρο του κύκλου.

[παύση]

O Άλιστερ Κρόουλι είναι εδώ για να δυναμώσει λίγο τη φωνή σας, να δυναμώσει τις φωνές της συνείδησης ή των συνειδήσεων. Πόσες συνειδήσεις έχετε; Το ’χετε σκεφτεί; Όταν συνειδητοποιείτε πράγματα, ποιο κομμάτι σας τα συνειδητοποιεί; Πόσες διαφορετικές συνειδήσεις μπορείτε να έχετε ταυτόχρονα; Αυτό είναι μία καλή άσκηση για το μέλλον...

Για την ώρα ή ενέργεια του Ενώχ βρίσκεται γύρω, έξω από τον κύκλο και σας περιστοιχίζει... Και δε θα μπορέσουμε να πούμε πολλά σήμερα αν δεν αφήσετε πράγματα να πέσουν από πάνω σας. Μην ξεχνιέστε, αφήστε τα πράγματα να πέσουν από σας. Τις σκέψεις και τα συναισθήματα, αφήστε τα να πέσουν από πάνω σας. Δεν είστε εδώ για να προβάλλετε το περιεχόμενο της γήινης σκέψης σας, αλλά είστε εδώ για να προσθέσετε στη γήινη σκέψη σας… σκαλοπάτια.

Ακούστε με. Είμαι στο κέντρο του κύκλου και σας κοιτώ στα μάτια και σας μιλώ μέσα από τα αυτιά της Άννας… Το στόμα της βλέπει… τα μάτια της ακούν… και τα αυτιά της μιλούν. Αν δεν μπορέσετε να συνειδητοποιήσετε πόσο βαθιά χρειάζεται να μπείτε σ’ αυτόν τον νέο τρόπο αντίληψης της ενέργειας, τα επόμενα βήματα θα σας είναι αρκετά δύσκολα.

Ο κύκλος αυτός τελειώνει στο τέλος αυτού του μήνα. Αυτό είναι αλήθεια. Ωστόσο θα συνεχίσουμε με άλλα πράγματα. Αυτό θα εξαρτηθεί από σας, κυριολεκτικά. Θα χρειαστεί να πάρετε λίγο χρόνο ανάμεσα στις δύο ομάδες ώστε να αφομοιώσετε αυτά που έγιναν και να τα επαναλάβετε, να επισκεφτείτε ξανά τις ενεργειακές καταστάσεις στις οποίες βρεθήκατε και να δουλέψετε μαζί τους, τώρα πια συνειδητοποιημένα. Ήταν μεγάλη η ωρίμανση που συνέβη αυτό το διάστημα για σας. Ωριμάσατε από κάθε άποψη. Γίνατε ένα με μένα, αναγνωρίσατε τον εαυτό σας στον Ηλία, περάσατε δια πυρός και σιδήρου πολλοί. Και περάσατε δια πυρός και σιδήρου σε διαστάσεις πέρα από τη γήινη. Δε σας το λέμε για να σας τρομάξουμε, αλλά περάσατε από δύσκολες ενεργειακές διακυμάνσεις στις εσωτερικές διαστάσεις. Βλέπετε, δεν είναι μόνο το γήινο πεδίο που βάλλεται από τα ρεύματα της δημιουργίας, αλλά και σε όλες τις υπόλοιπες διαστάσεις συμβαίνουν πολύ βαθιές αλλαγές. Αυτός είναι ο λόγος που νιώθετε να σας συμβαίνουν πράγματα που δεν μπορείτε να περιγράψετε γιατί δεν έχουν καμία αντιστοιχία πια με τη φυσική σας ζωή. Μόνο με σύμβολα μπορείτε να τα αντιστοιχίσετε…

Ο κύκλος θριαμβεύει. Οι ενέργειες σας δένουν μεταξύ τους. Και είναι ωραίο αυτό. Στην καρδιά σας λάμπει η ιόχρους φλόγα… της πνευματικότητας, της νέας εποχής.

Η Άννα νομίζει ότι, επειδή δεν μπορεί να σταθεί στην δόνηση που στεκόταν πριν, δεν μπορεί ούτε να μεταφέρει πράγματα καλά – καλά. Ωστόσο οι αλλαγές έρχονται και φεύγουν, εσείς ανεβαίνετε και κατεβαίνετε τις δονήσεις κι εμείς είμαστε εδώ. Είμαστε εδώ.

Ο Μιχαήλ επίσης θα μιλήσει μέσα από την Άννα το ερχόμενο διάστημα… κοντά στο καλοκαίρι ίσως. Είναι άλλη μία αρχαγγελική ενέργεια που έρχεται να προστεθεί ενεργά, φανερά, γιατί οι καιροί το απαιτούν.

Δώστε μου το χέρι σας και πάμε στον παράδεισο τώρα… Την κόλαση την επισκεφτήκαμε, περπατήσαμε εκεί μαζί σας… Ήρθε ο καιρός του παραδείσου… Εμπιστευτείτε με. Απλώστε μου το χέρι σας και πιάστε το δικό μου… κι ακολουθείστε με στα ενδότερα του βασιλείου των εικόνων… και της σκιάς… Ο Άλιστερ Κρόουλι σας οδηγεί.

[παύση]

Η πύλη που περνάμε είναι χρυσή και… με το που κάνουμε ένα βήμα μέσα απ’ αυτήν βρισκόμαστε σ’ ένα τελείως διαφορετικό κόσμο, πολύ μακριά από τον γήινο. Το πέρασμα από αυτό το κατώφλι είναι μοναδικό… φως, ζωή, χαρά, αγαλλίαση… Κάποιοι θα έβλεπαν να ρέει μέλι και γάλα… Κάποιοι θα έβλεπαν λιβάδια και μια αιώνια άνοιξη… Κάποιοι θα έβλεπαν τους αγαπημένους τους δασκάλους και οδηγούς… Εσείς τι βλέπετε;

Αφήστε τον εαυτό σας να μπει σ’ αυτήν την ενέργεια, να βυθιστεί…

[παύση]

Ο Ηλίας είναι εδώ για να κρατήσει αυτούς που πάνε να φύγουν από τον κύκλο. Μείνετε εστιασμένοι… και πάρτε λίγο χρόνο να δείτε τον δικό σας παράδεισο.

[παύση]

Ενδέχεται να μην καταλάβετε τίποτα απ’ όσα βλέπετε… να κοιτάτε και να μη βλέπετε. Τόσο μακριά είναι η σκέψη σας απ’ αυτόν τον παράδεισο, ωστόσο είστε εκεί. Τι περιμένετε να δείτε; Όταν είχαμε βαδίσει το μονοπάτι της κόλασης νιώσατε να ξυπνούν οι φόβοι σας… βρήκατε μερικούς σκελετούς στη ντουλάπα σας… όπως λέγεται. Και μετά, με πολύ θάρρος αποφασίσατε να τελειώσετε την διαδρομή… αποφασίσατε να εργαστείτε με την κόλαση σας μέχρι τέλους. Κι εδώ τι γίνεται τώρα;… Άγγελοι που πετούν πέρα δώθε, δάσκαλοι, πρόσωπα αγαπημένα… ο Εαυτός, ίσως; Η κόλαση του Δάντη, το καθαρτήριο και ο παράδεισος δεν είναι τίποτα μπροστά σ’ αυτά που μπορείτε να βιώσετε μέσα απ’ αυτές τις διαδρομές, αρκεί να έχετε λίγο περισσότερο θάρρος… όταν κοιτάτε τον Εαυτό σας….

Αφήστε μας να σας πάρουμε από το χέρι και να σας ξεναγήσουμε για λίγο στον παράδεισο σας…

Ο Χριστός είναι εδώ, η ενέργεια του Χριστού βρίσκεται εδώ… Και ίσως μετά από όσα είπαμε τις προηγούμενες φορές σας κάνει εντύπωση πώς τροποποιείται η ενέργεια αυτή. Και η Χριστική ενέργεια τροποποιείται ανάλογα με τα πεδία τα οποία διαπερνά. Ουσιαστικά βέβαια είστε εσείς… είναι η δική σας αντίληψη που τροποποιείται… Βλέπετε, έχετε μάθει -δεν γίνεται διαφορετικά- έχετε μάθει να αντιλαμβάνεστε τις ενέργειες σε σχέση με το background μέσα απ’ το οποίο σας έρχονται. Ένα μεγάλο μέρος της αντίληψης σας για αυτές τις ενέργειες σχετίζεται με την περιρρέουσα ενέργεια… Όταν βγάλετε τις ενέργειες αυτές από το περιβάλλον μέσα στο οποίο δόθηκαν χάνετε τα σημεία αναφοράς…

Στην κόλαση λοιπόν είχαμε δει ένα καζάνι. Τι να βάλουμε στον παράδεισο;…

Ας είναι ένα λιβάδι στο οποίο ακούγονται οι μελωδίες των αγγέλων… ακούγονται οι άρπες, τα τραγούδια, τα κελαηδίσματα των πουλιών… Νιώθουμε μέσα στην καρδιά σας να γελάτε… Σας ήταν σίγουρα πολύ πιο πραγματική η αίσθηση της κόλασης απ’ αυτήν που έχετε τώρα για τον παράδεισο… την βρίσκατε πιο πιστευτή.

Ο Σαιν Ζερμαίν είναι εδώ μαζί μας και σας δίνει ένα χρυσό στεφάνι. Φορέστε το στο κεφάλι σας.

[παύση]

Κατεβάστε αυτό το χρυσό στεφάνι από το κεφάλι προς τα πόδια… Μπορείτε να νιώσετε έντονη την ενέργεια του καθώς κατεβαίνει και διαπερνά το σώμα σας…

Τώρα γράψτε επάνω ό,τι μπορείτε… Σχεδιάστε ένα κοχύλι, μια πέτρα, έναν αστερία, ένα κεραυνό… Με τον τρόπο που έχετε μάθει εσωτερικά, σχεδιάστε… μέσα στο φωτοστέφανο που έχει κατεβεί στα πόδια.

[παύση]

Τώρα πια δεν βλέπετε καν ένα κομμάτι χαρτί, βλέπετε μια ενεργειακή επιφάνεια που δημιουργείται μέσα στον φωτεινό κύκλο.

[παύση]

Και τώρα πάρτε αυτόν τον κύκλο με τα σύμβολά του και εντυπώστε τον πάνω στα γόνατα… και στις μεγάλες κλειδώσεις του σώματος.

[παύση]

Τέλος, βάλτε τον στην καρδιά…

Δεν μπορούμε να σας πούμε πόσο σημαντικό είναι αυτό που κάνατε απόψε. Ανοίξατε μία πύλη στον παράδεισο για σας… σχηματίσατε τον παράδεισο σας… σχηματίσατε αυτό που σας περιμένει… Δεν έχετε μία σαφή ιδέα για το πώς εξελίσσεται το ταξίδι της ψυχής μετά από την εμπειρία που ονομάζετε θάνατο. Ωστόσο πρέπει να σας πούμε ότι εσείς είστε που δημιουργείτε το περιβάλλον που σας υποδέχεται, εσείς είστε που με τις ενέργειες σας ετοιμάζετε το δρόμο σας. Ο τρόπος που σας το περιγράφουμε τώρα απέχει αρκετά απ’ αυτό που αποκαλείτε κάρμα, αν και συνδέεται μαζί του. Δεν το λέμε όμως μ’ αυτήν την έννοια. Το λέμε με την έννοια ενός συνόλου σκέψεων και πεποιθήσεων που δημιουργείτε για τον εαυτό σας και τις οποίες βάζετε στο δρόμο σας.

Όπως έρχεστε στο γήινο πεδίο για να πάρετε συγκεκριμένες εμπειρίες και κατόπιν να πετάξετε μακριά και να ξαναρθείτε, με τον ίδιο τρόπο παίρνετε εμπειρίες και από τις άλλες διαστάσεις. Δεν πρόκειται για μία πολωμένη δραστηριότητα: γη – πνεύμα, γη – πνεύμα, αλλά είναι ένα διαρκές ταξίδι από τη μία διάσταση στην άλλη, κατά το οποίο σε κάθε διάσταση παίρνετε κάποιες εμπειρίες… Με τον ίδιο τρόπο λοιπόν που, πηγαίνοντας σε μία καινούργια πόλη, σας είναι ενοχλητικό το να μην γνωρίζετε τι υπάρχει πίσω απ’ το επόμενο τετράγωνο και τα πράγματα είναι πιο εύκολα για σας όταν έχετε μία εικόνα του τόπου, με τον ίδιο τρόπο λειτουργεί και η μετάβασή σας στις άλλες διαστάσεις. Έτσι μπορείτε να κινείστε άνετα και χωρίς φόβο όπου κι αν σταθείτε. Κι όπως πάντα, εσείς είστε που δημιουργείτε ακόμα και τις εμπειρίες σας στις άλλες διαστάσεις. Δεν δημιουργείτε την εμπειρία σας εδώ, μόνο… αλλά και σε όλους τους κόσμους στους οποίους βρίσκεστε.

Πάρτε το χέρι μου και κρατείστε το σφιχτά. Μπορείτε να περάσετε απέναντι. Ελάτε… ο παράδεισος είναι εδώ και σας περιμένει απόψε... Κι όταν ελευθερωθείτε απ’ αυτόν -όπως ελευθερωθήκατε κι από την κόλαση σας-, τότε θα μπορέσετε να ισορροπήσετε οριστικά και αμετάκλητα.

Θα σας ζητήσουμε σιγά – σιγά να βγείτε από την ενέργεια αυτή… να νιώσετε τα πόδια σας να πατούν κάτω το πάτωμα, να κινηθείτε ελαφρά και να μοιραστείτε τις σκέψεις και τις αισθήσεις σας. Στη συνέχεια θα πούμε περισσότερα.

Μ-Λ:

Δεν ήταν εύκολο να δω τον παράδεισο… απλώς αισθάνθηκα μία γαλήνια… αισθάνθηκα μία ήσυχη ενέργεια… και ήταν πολύ ωραία εμπειρία αυτή με τον… στέφανο…

Άννα:

Ναι. Πως ήτανε, τι έβαλες;

Μ-Λ:

Τι έβαλα; Έβαλα φτερά! Φτερά και μπριγιάν… Και αισθάνθηκα όταν την περνούσαμε προς τα κάτω μία πολύ πιο έντονη… ενέργεια, μία πολύ, πολύ έντονη ενέργεια, πολύ, πολύ ωραία ενέργεια. Αυτά βασικά.

Άννα:

Ευχαριστούμε.

Μ.Σ:

Είχα βυθιστεί αρκετά και, δεν ξέρω, πολλά έχασα… Στην αρχή πάντως αισθάνθηκα μια –μόλις ξεκίνησε- μια πολύ μεγάλη ζέστη… πολλή…η οποία έφυγε μετά… Κι εγώ για τον παράδεισο, όταν είπε «Σας παίρνει ο Κρόουλι και πάμε»… έτσι ήρθε ότι πάμε στο Νεπάλ, τέτοιο πράγμα… και ναι, κάπου πριν πει για την πύλη, αισθάνθηκα ότι πέρασα κάπου… αλλά χωρίς να μπορώ να διακρίνω πράγματα, τίποτα, απλά φως, ήτανε φως και έκανα τη σκέψη ότι εδώ είναι πύλη και μετά από λίγο το είπε… ότι περάσαμε μία πύλη… Δεν ξέρω… συνέβησαν… ήτανε διάφοροι σχηματισμοί... δεν κατάλαβα τίποτα όμως, αυτόν τον παράδεισο δεν… όπως είπε μπορεί να μην καταλάβετε τίποτα σα να… φώτα να περνάγανε από δω περίεργα, ήμουνα ωραία βέβαια αλλά κάτι γινότανε γρήγορα εκεί, κάτι ήτανε, έτσι, είχε ένα γρήγορο χρόνο.

Όταν μας έβαλαν το στεφάνι στο κεφάλι… [χαμογελάει]… σκέφτηκα τη Γι. γιατί χτες το βράδυ πάλι μας βάλανε στεφάνι…! [Σημ:αναφέρεται στον γεωμαγνητικό συντονισμό της 3^ης ομάδας που έγινε την προηγούμενη μέρα]

Άννα:

Σοβαρά;

Μ.Σ:

Λόγω τιμής! Ναι, και μάλιστα λέω «μίλησε η Γι. Με την Άννα;»

Γι:

[χαμογελώντας] Όχι, όχι…!

Μ.Σ:

Έγινε ακριβώς το ίδιο… και φωτεινό κιόλας, φωτεινό στεφάν, μόνο που εμάς μας το ’πε χτες εξάγωνο, ήταν εξάγωνο το στεφάνι… και το πέρασα από το σώμα και πράγματι αισθάνθηκα την ενέργεια… και λέω «τώρα τι θα μας πει να το κάνουμε;» [χαμογελάει]… Όταν έλεγε «Βάλτε του πράγματα» δεν μπορούσα να βάλω. Εκείνο που μου ’ρθε κι έβαλα ήταν ένα δέντρο!… και αμέσως μετά ήρθε η εικόνα μιας μεγάλης γάτας… Τώρα αυτό;…

Ε.Π:

Εγώ την έστειλα!

[και γελάει μαζί με την Άννα]

Άννα:

Μην τα λες δυνατά!

[Σημ: η Ε. είχε ομολογήσει κάποια στιγμή στην Άννα ότι έχει αιλουροφοβία, αλλά τον τελευταίο καιρό έχει διαπιστώσει ότι αρχίζει να εξοικειώνεται με τις γάτες]

Ε.Π:

Εγώ την έστειλα!

Μ.Σ:

Μια μεγάλη γάτα… και α, λέω, τι ωραία, ήρθε μία γάτα!..

Ε.Π:

Κόκκινη;

Μ.Σ:

Ήρθε μια πολύ ωραία γάτα.

Γι:

Άσπρη!

Μ.Σ:

Και τι άλλο ήτανε μετά; Ά, μετά βάλαμε το… το βάλαμε στην καρδιά και… έτσι ήταν ωραία η αίσθηση… Δε θυμάμαι κάτι άλλο.

Γι:

Χτες ξαναπεράσαμε την πύλη αλλά την περάσαμε με άλλο τρόπο. Στο γεωμαγνητικό συντονισμό που κάναμε, ήμασταν μέσα στην Αγία Σοφία και άνοιξε ο τρούλος της Αγίας Σοφίας –η σοφία του Θεού- κι έγινε από κει και… μου ήτανε πιο εύκολο γιατί ήδη είχα βιώσει το χτεσινό πολύ έντονα. Αισθάνθηκα ότι –στην αρχή εγώ κρύωνα, που είπε η Μ. ζεσταινότανε, μετά μου πέρασε- αισθάνθηκα ότι περνώντας την πύλη είχαν μείνει όλα πίσω και αυτό που υπήρχε ήτανε… φως, όχι του ήλιου το φως, άλλο φως, όπου αισθανόμουνα ότι ήτανε η μεγάλη συγχώνευση δηλαδή όλα τα τραβούσε μαγνητικά και γίνονταν ένα εκεί μέσα κι αν είχε όνομα ήταν Αγάπη, ήτανε δηλαδή ένα λιώσιμο της ουσίας που γίνεται ένα. Και μετά που βάλαμε το φωτοστέφανο, όταν το κατεβάσαμε, αισθάνθηκα ότι ξαναξεχωρίζει η κάθε ουσία και τυπώνει με τα σύμβολα την πορεία της. Έτσι το ένιωσα δηλαδή, εκεί που έγιναν όλα ένα -όπως σε άλλες περιπτώσεις γίνεται μέσα στη λάβα που το αισθάνομαι στο κέντρο της γης που λιώνει πάλι η μορφή- εκεί το αισθάνθηκα σα να λιώνει η ουσία και, μπαίνοντας στο φωτοστέφανο, σα να αρχίζει να ξαναξεχωρίζει και με τα σύμβολα καθορίζει την πορεία. Εγώ, αφού έβαλα αυτά, όπως τα ’λεγες τα ’βαζα, το κοχύλι την πέτρα, ξέρεις, έτσι πολύ… και μετά άρχισαν να βγαίνουν από πίσω χηνάκια, ζωάκια διάφορα και μετά απ’ την άλλη μπροστά μωράκια στη σειρά [χαμογελάει] πολλά μωράκια… Και τι άλλο κάναμε μετά; Μετά απ’ αυτό τι ήταν;

Μ:

Που το περάσαμε…

Γι:

Μετά που το περάσαμε, ναι αισθάνθηκα, έτσι, ότι ξεχωρίζει…

Μ.Σ:

Το βάλαμε στην καρδιά..

Γι:

Ναι κι ότι αυτό είναι σα να…

Άννα:

Το βάλαμε στους… στις κλειδώσεις.

Γι:

Στις αρθρώσεις ναι. Αισθάνθηκα, ναι, ότι αυτός είναι ο τρόπος για να… είναι ο τρόπος που εγγράφω την πρόθεση κι ότι κάθε φορά μπορώ να έχω πρόσβαση σ’ αυτό και να βγαίνω, αυτός είναι ο τρόπος, έτσι το ένιωσα εγώ. Αυτό θυμάμαι τώρα.

Ε.Π:

Πάλι είδα το λωτό, δεν ξέρω γιατί τον Κρόουλι τον έχω πάντα… ένας αέρινος λωτός, μεγάλος, που είμαστε όλοι και στη μέση άσπρες φλόγες… σαν… ναι άσπρες φλόγες σαν και υφασμάτινες, αλλά δεν ξέρω, της φλόγας την αίσθηση. Όταν μίλησε για τον παράδεισο, μπήκα στην… σα να μπήκα στον πυρήνα του λουλουδιού και βρέθηκα σ’ ένα χώρο που ήταν πάρα πολύ σκοτεινός, μαύρος και μάλιστα είπα «Τι παράδεισος… τα μπερδέψαμε εδώ; Δηλαδή τι έγινε; Μαύρος;» και άρχισε να φωτίζεται μπροστά μου ένα μεγάλο μπαούλο, καφέ, με χρυσά δεσίματα. Το άνοιξα και βγήκε ένα φως, πολύ δυνατό φως. Μέσα στο μπαούλο υπήρχε ένα κόκκινο μαντήλι και πάνω στο μαντήλι τοποθετημένο το στεφάνι της Βεργίνας, πριν να μιλήσεις για το στεφάνι είδα αυτό το στεφάνι της Βεργίνας. Και συνειδητοποίησα ότι το κόκκινο, το μαντήλι, το κόκκινο αυτό που έβλεπα ήταν ζωντανό, ήταν αίμα, αίμα το κόκκινο, το πιο σκούρο του αίματος. Κι όταν πήρα το στεφάνι για να το βάλω στο κεφάλι μου, ενώ δεν υπήρχε σώμα, ένιωθα ότι τα χέρια μου είχαν από το αίμα αυτό. Το κατέβασα κάτω και μετά… το σύμβολο που είδα ήταν ένα δαχτυλίδι από πέντε βέρες χρυσού διαφορετικού χρώματος… κι αυτό έβαλα στην καρδιά μου, το οποίο όμως ήταν ζωντανό δηλαδή… ήτανε.. έκαιγε, γύριζε… αποκτούσε διάφορες μορφές αλλά μέσα από το σπιράλ κι από την έννοια του κύκλου και του χρυσού… Αυτό είναι.

Γ.:

Με το που έδωσα το χέρι μου στον Κρόουλι… περνάμε… σα να περάσαμε μέσα από κάτι που ήτανε σα ζελές…. και…. μπαίνει σ’ ένα χώρο… έτσι όπως είχε, όπως είπε, ήτανε μια πύλη αλλά ήτανε πύλη σαν… σαν πύλη διάστασης… Δεν υπήρχε τίποτα ήταν μόνο φως… ένα φως, κι εμείς στεκόμασταν, με κράταγε απ’ το χέρι, δεν μπορούσα να… αισθανθώ τίποτα… στο περιβάλλον ούτε να δω κάτι, ήτανε λευκό, λευκό χρυσό, αλλά έτσι… γαλακτώδες σα να υπήρχανε κάποια, κάποια έτσι… κάποιες οντότητες γύρω αλλά… Και εκεί άρχισα και σκεφτόμουνα ότι «Τόσο δύσκολο είναι να δω;»… Δεν ήθελα να δω ούτε λιβάδια ούτε… δε μου ’λεγε τίποτα μέσα μου ούτε αυτό, αυτά όλα δε μου λέγανε τίποτα, δεν ήξερα, δεν ήξερα τι ήθελα… να… να δω, μου έφτανε μόνο αυτή η εικόνα. Και τότε αντιλήφθηκα ότι ήταν πολύ πιο δύσκολο το να σχηματίσω μια εικόνα για τον παράδεισο -από την κόλαση ήταν πολύ εύκολα- κι άρχισε [χαμογελάει] να με προβληματίζει αυτό. Λέω «Δεν πειράζει όμως, τελικά δεν πειράζει, αυτό είναι. Δε μου κάνουνε πια όλα αυτά, ξέρω ’γω, τα… που λένε για τον παράδεισο» δηλαδή όλες αυτές οι εικόνες του παραδείσου, δεν μου κάνανε καμία… δεν με έλκανε. Κι όταν πήρα το στεφάνι, το ’βαλα στο κεφάλι κι άρχισα να το κατεβάζω, ένιωσα πάρα πολύ έντονα, εδώ στην περιοχή του λαιμού και ειδικά στην καρδιά, τις δονήσεις, πολύ έντονα. Το κατέβασα και ήταν ένα πεδίο μέσα μου, πραγματικά ήταν ένα πεδίο ενεργειακό και δεν ήθελα να βάλω τίποτα. Και εκείνη την ώρα μου ήρθε ένα βιβλίο και έντονα το να γράψω «θέλω τη γνώση» αυτό μου βγήκε «θέλω τη γνώση» αλλά εννοούσα, εγώ νιώθω ότι εννοούσα γνώση, τη γνώση την πολύ εσωτερική αυτή… και…. Αυτό.

Βι:

Εγώ δεν είχα καθόλου μεταφυσικές… εικόνες. Όταν είπαν να δούμε τον παράδεισο, βρέθηκα σ’ ένα πίνακα μπροστά, σ’ ένα πολύ μεγάλο πίνακα, σχολικό, πράσινο και υπήρχαν πάρα πολλά σύμβολα σε σειρές όμως, τακτοποιημένα από διέσεις, τρίγωνα, κύκλους, κτλ. Και όλο αυτό συνεχιζόταν, ήταν αυτό που έβλεπα όλη την ώρα για τον παράδεισο. Μετά όταν είπαν να σκεφτούμε κάτι, πριν πεις λιβάδι –νομίζω λιβάδι μας δόθηκε- εγώ είδα [χαμογελάει] μία τρίαινα και λέω «Ά, τρίαινα στον παράδεισο;» Αλλά μετά λέω «Μπορεί να είναι του Ποσειδώνα» οπότε δεν τη σχολίασα. Στο στεφάνι δεν μπορούσα να βάλω κάποια δικά μου σύμβολα και όταν κατέβηκε το στεφάνι μέχρι τα πέλματα, στα πέλματα κάτω ήταν… ένα μαύρο διαολάκι και λέω «Ά, δεν ήμουνα στη διάλεξη της κόλασης οπότε [η Βι. Συνεχίζει χαμογελώντας ενώ η Άννα ξεκαρδίζεται στα γέλια] μάλλον τώρα τα βλέπω όλα μαζί.»

Άννα:

Α, δεν ήσουνα σ’ αυτό…

Βι:

Όχι, όχι, οπότε είναι σήμερα και τα δύο μάλλον, τα δύο σε ένα! Και μετά όταν είπαν ότι εγκαταλεί… ή ότι θα ισορροπήσουμε όταν φύγουμε κι απ’ τα δύο, αυτός όλος ο πίνακας με τα σύμβολα έγινε μία μπάλα που μπήκε μέσ’ την καρδιά και κάπως έτσι έκλεισε.

Ο:

Εγώ έχω παράπονο γιατί μόλις συνήθιζα το παράδεισο μας είπανε «να βγείτε». [γελάκια] Αλλά τελικά κατάλαβα, δεν πρέπει να εξαρτιόμαστε από καμία διάσταση, ούτε κόλαση, ούτε παράδεισο… Με τον Κρόουλι έπεσα σ’ ένα φως αμέσως χωρίς να πεις «πύλη» και αυτά. Και το παράδεισο… ονειρεύτηκα εγώ να είναι με ανθρώπους χαμογελαστούς, να μη υπάρχει πόλεμος και πείνα και όλα να είναι καλά, έτσι επίβαλα με την, με την θέληση μου σε αυτή τη εικόνα. Δεν ξέρω πως θα είναι αυτά, μακάρι να είναι αυτό που το θέλουμε. Δεν είχα πρόβλημα να… στο παράδεισο να το δημιουργώ έτσι… όλα να είναι καλά. Τώρα σκέφτομαι πως καταφέρνουμε να δημιουργούμε το… την κόλαση γιατί έτσι έχουμε… αυτό το ταλέντο, σε αρνητική όψη. Παρακαλώ.

Κ.:

Ευχαριστώ.

[Ο Κ. είναι από άλλη χώρα, δεν μιλάει και δεν καταλαβαίνει καλά ελληνικά. Είναι η πρώτη φορά που συμμετέχει στην ομάδα. Κάθε τόσο διακόπτει την αφήγηση του ρωτώντας πως είναι στα ελληνικά οι γαλλικές λέξεις που λέει]

Εγώ δεν, δεν κατάλαβα όλα, αλλά με αυτά που κατάλαβα… στην αρχή είχα λίγο βαρύ στο κεφάλι και, και μετά έφυγε, ένιωθα πολύ χαλαρός και ένιωθα… ζέστη εδώ [δείχνει στο τρίτο μάτι] και… όταν είπατε από το παράδεισο… είδα ότι ήμουν με ένα… μεγάλο σπαθί και πολύ φως από το σπαθί…

Άννα:

Ναι το σπαθί… Το δουλέψαμε τρία… τις πρώτες φορές είχαμε δουλέψει με το φωτεινό σπαθί.

Τ:

Είναι του Κρόουλι το σπαθί.

Κ.:

Και όταν… Δεν κατάλαβα τι ήτανε πύλη…

Άννα:

Πόρτα.

Κ.:

Ναι, πόρτα και εγώ το είδα σαν… μία πηγή νερού.

Άννα:

Κι αυτό μια πύλη είναι, το ίδιο… Είναι κι αυτό με μία έννοια, ξέρεις, με έναν τρόπο.

Κ.:

Α, ναι και μετά… σκέφτηκα ότι μήπως δεν είναι αυτό πηγή, μήπως είναι ένα.. τούνελ και ήθελα να πάω στο τούνελ, στο φως, έξω και δεν ένιωθα πολύ καλά, ξαναπήγα στο πηγή…

[γέλια]

Β:

Έκανες βόλτες!

Κ.:

Και μετά στο παράδεισο είδα πολλές γυναίκες.

[γέλια]

Κ.:

Μια χαρά!

Β:

Μάλλον αλλού ήσουνα! Μάλλον αλλού ήσουνα! Όχι παράδεισο…

Κ.:

Σαν, σαν…

Άννα:

Πολύ ενδιαφέρον!

Κ.:

Ωραία ήτανε.

Άννα:

Αν έχεις τις γυναίκες στον παράδεισο, στη κόλαση τι στο…

[ξεκαρδιστικά γέλια]

Άννα:

Λυπάμαι για το σχόλιο!

Κ.:

Μια χαρά. Ευχαριστώ.

Ε:

Εγώ ένιωσα εναλλαγές ζεστό και κρύο, μια ζεσταινόμουνα, μια κρύωνα, έπεσα σε λήθαργο, δεν τα θυμάμαι όλα. Θυμάμαι μόνο ότι παράδεισος ήτανε σα να βούτηξα σε κύματα αέρος και βρέθηκα σε ένα μέρος με τεράστια δέντρα, τεράστιους κορμούς και σαν ένα τεράστιο δάσος που με έβγαλε σε ένα ξέφωτο που το φως ήταν πολύ διαφορετικό από το φως που ξέρουμε. Με τα σύμβολα έβαλα διάφορα, δε θυμάμαι όμως τι ακριβώς. Ε, αυτά.

Ν:

Εγώ στην αρχή, έτσι…

Άννα:

Πιο δυνατά, αν θέλεις.

Ν:

Ναι, ξεκινώντας είδα ένα περίεργο: σα να βρέθηκα σ’ ένα χώρο, σ’ ένα κτίριο που ήτανε με τρούλο. Αυτό μου ’κανε εντύπωση. Και… ο τρούλος κάποια στιγμή έβγαλε φως κι άρχισε και στροβιλιζόταν, άνοιξε, κι έφυγε μέχρι τον ουρανό. Αυτό το πράγμα είδα δεν… Και μετά είδα την πύλη σε σχήμα Π έτσι ήτανε, μέσ’ το σύμπαν, στη μέση του πουθενά, ν’ ανοίγει με καγκελόπορτα, με κάγκελα και σκέφτηκα «Αυτός είναι ο παράδεισος; [γελάει] Εδώ είναι το σύμπαν, δεν έχει τίποτα» -η πρώτη σκέψη… Μετά όσο προσπαθούσα να… να νιώσω, να αφουγκραστώ τι είναι, πως είναι, μου ερχόταν στο μυαλό το φως, η μουσική, δεν ξέρω μου ’ρθε στο μυαλό η μουσική των σφαιρών, κάτι τέτοιο και… αγάπη, η δόνηση της αγάπης, όλα αυτά και τα τρία σα να μου ήτανε γνωστά-άγνωστα δηλαδή σα να τα ’ξερα και να μην τα ’ξερα και να μην μπορούσα να τα νιώσω, έτσι να το πω. Αυτά, δεν… Ά, με το στεφάνι πραγματικά ένιωθα, έτσι, την ώρα που κατέβαινε την ενέργεια του. Σα σύμβολα ξεκίνησα -εκείνη τη στιγμή επειδή ήμουνα έτσι αρκετά βαθιά, χαλαρωμένος- σκεφτόμουνα «Πρέπει να βάλω αυτά τα σύμβολα οπωσδήποτε;» Τέλος πάντων τα ’βαλα [και συνεχίζει γελώντας] για να μην χαλάσω το χατίρι, μήπως και δεν κάνω σωστά την άσκηση, τέλος πάντων έβαλα και τα δικά μου που ήτανε…

Άννα:

Νομίζω ότι ειπώθηκαν έτσι, όχι για να τα συμπεριλάβεις οπωσδήποτε.

Ν:

Α, δεν το… εκείνη τη στιγμή δεν το κατάλαβα έτσι, τα ’βαλα και αυτά και στη συνέχεια έβαλα την πεντάλφα που για μένα είναι το… Χριστική ενέργεια έτσι το σύμβολο του Ιησού… το άστρο του Δαυίδ και μια ρομφαία, την κάρφωσα έτσι. Και μου ’κανε εντύπωση, κάθε φορά βλέπω το… είτε σπαθιά και μαχαίρια είτε… σα σύμβολα συνέχεια τέτοια μου ’ρχονται στο μυαλό.

Τ:

…καθόμαστε μπροστά σου μόνο!

[Ο Ν. και η Άννα γελάνε]

Ν:

Και ήταν πο… έτσι ωραία η αίσθηση όταν αυτό, τα δαχτυλίδια, έτσι, μπαίναν στις αρθρώσεις και στο τσάκρα της καρδιάς, ήταν πολύ ωραία αίσθηση. Μετά προβληματιζόμουν, λέω, μετά που αναφέρθηκε ότι «Αυτά θα συναντήσετε η… σα σύμβολα» λέω [γελώντας] «Ποιος ξέρει τι… τι θα βρω μπροστά μου» έτσι. Αυτό.

Τ:

Εγώ… αισθάνθηκα κι εγώ πάρα πολύ την ενέργεια, αλλά εκείνο που αισθάνθηκα είναι, που έβλεπα, είναι ότι έκανα τα πράγματα ακριβώς λίγο πριν τα πεις, μου ερχόντουσαν πριν, όπως η… να βγάλουμε την ενέργεια μας να τη φέρουμε στον κύκλο, όλα αυτά, το σκεφτόμουνα δευτερόλεπτα, κλάσματα δευτερολέπτου πριν. Για την πύλη είδα κι εγώ μια χρυσή πύλη Π κι από την άλλη ακριβώς μόλις πέρασα ήταν όλοι οι δάσκαλοι και πολύ φως και περιμέναν εκεί πέρα γελούσανε, μιλάγανε, ήτανε πάρα-πάρα πολύ ωραία. Με το στεφάνι τα σχήματα που βάλαμε τα διάφορα, στο τέλος έβαλα μια καρδιά πριν πεις να τη βάλουμε στην καρδιά και λέω «Καλά δυο καρδιές τώρα στη μια καρδιά;» Κι όταν την έβαλα εδώ πέρα αισθάνθηκα πολύ φως και πολύ ζέστη. Αυτά.

Βαλ:

[Η Βαλ. είναι από άλλη χώρα, δεν μιλάει και δεν καταλαβαίνει καλά ελληνικά. Είναι η πρώτη φορά που συμμετέχει στην ομάδα]

Λοιπόν, [ξεροβήχει] εγώ δεν καταλαβαίνω πολύ καλά, δεν έχω καταλάβει πολύ καλά και προσπαθούσα να κάνω λίγο το δρόμο μου με λίγα, σ’ αυτό που έκανα, που κατάλαβα. Ένιωσα πολύ ζεστή στα χέρια και εδώ στο στήθος, πάρα πολύ φως άσπρο που φωτίζει σαν όταν έχει… μετά το βρέχω, τη βροχή, πως είναι πολύ καθαρά έτσι, σαν ήμουν χωρίς βάρος καθόλου… κανονικά αλλά χωρίς βάρος και… Είναι… και όταν είχα μια ιδέα αυτό είναι θάλασσα, στεφάνια που βάλαμε από πάνω έτσι, εγώ έβλεπα… δεν ξέρω πως το λέτε στην ελληνική, vibration, ήτανε αυτό που ένιωθα και έβλεπα. Αυτό.

Μπ:

Όταν έδωσα το χέρι στον Κρόουλι ένιωθα ότι περνάμε μέσα από σφαίρες, κύκλους διάφανους που εμπεριείχαν άλλους κύκλους. Κάποια στιγμή λες για την πύλη, για τον παράδεισο και από κει και πέρα αρχίζω να μην έχω εικόνα, απλά αρχίζω να μου έρχεται ένα πακέτο συναισθημάτων. Και άρχιζα να ξεδιαλύνω αυτά τα συναισθήματα, τα οποία με οδηγούσαν πίσω σε μια ηλικία εντελώς παιδική, τεσσάρων, πέντε χρονών. Ήταν συναισθήματα που αντιστοιχούσαν σε μια τέτοια ηλικία. Και από κει και πέρα αρχίζει να σχηματίζεται εικόνα και ο περίγυρος είναι κάτι μεταξύ ενός λούνα παρκ και μιας παραμυθούπολης, όπου εγώ είμαι ένα παιδάκι πέντε χρονών με όλη την καθαρότητα, την ουδετερότητα, αφήνοντας τα εξωτερικά ερεθίσματα να περνάνε από μέσα σου και προ πάντων ένιωθα ότι δεν σέρνω τα βάρη, τα βαρίδια του ενήλικα. Μετά στον κύκλο μου ήρθε κι έβαλα το σήμα του ψαριού, ένα τρίγωνο, τα τρία τέταρτα ενός κύκλου και δύο αστεράκια ενωμένα σαν καρφίτσα.

Κ.Λ:

Εγώ νομίζω ότι έφυγα πολλές φορές γιατί δεν άκουσα όλα όσα ειπώθηκαν. Την πύλη την πέρασα, ήταν μια χρυσή πύλη σε σχήμα Π. Η εικόνα που μου ήρθε ήταν πολύ έντονο φως, πολλά λουλούδια, τρεχούμενα νερά, ήταν έτσι πολύ ζωηρά. Αυτό με το στεφάνι δεν το άκουσα καθόλου, δεν ξέρω αν ήταν ακριβώς πριν τα σύμβολα γιατί τα σύμβολα τα έβαλα που άκουσα και… ήταν ακριβώς πριν;… και επίσης αυτό που μου ήρθε μετά στο μυαλό ήταν πεταλούδες, πολλές πεταλούδες. Λίγο πριν τελειώσουμε που είπαμε να κουνήσουμε τα πόδια κι αυτά, αισθανόμουνα ότι ήμουνα πολύ βαριά, ότι είχα ριζώσει στο έδαφος. Αυτά.

Α:

Στο πέρασμα στην πύλη ένιωσα μια δόνηση εδώ. Το φως ήτανε γαλακτώδες όπως το περιγράψανε οι περισσότεροι, πολύ έντονο και γαλακτώδες και περνώντας μέσα είχα την αίσθηση ότι κάπου στο δεξί μου χέρι ήταν οι βιβλιοθήκες του σύμπαντος κι έκανα μια χαρά γιατί εκεί ήθελα να πάω [χαμογελάει]. Από κει και πέρα όμως δεν έβλεπα τίποτα κι άρχισα ν’ ανησυχώ και λέω « Έτσι είναι; Δεν βλέπω τίποτα άλλο» Είχα την αίσθηση ότι κάτι υπήρχε στο βάθος αλλά δεν έβλεπα τίποτα… Ζήτησα βοήθεια κι εκείνη την ώρα νιώθω ένα σκούντημα, [χαμογελάει] με σπρώξανε! Αλλά συνέχισε βέβαια έτσι, να μη βλέπω. Είχα την αίσθηση όμως της γαλήνης και της ηρεμίας. Στο στεφάνι, εγώ το είχα φτιάξει δάφνινο, χρυσό και πάνω στα φύλλα του άρχισα να γράφω… σύνεση, γνώση, σοφία, ειρήνη, γαλήνη, ότι μου ’ρχότανε. Έγραψα πάρα πολλά και μετά στο κέντρο διάφορα σύμβολα, αλλά αυτό που μου ’κανε έτσι εντύπωση και ήρθε από μόνο του σαν λέξη και μετά δεν μπορούσα να το ζωγραφίσω ήτανε το σφυροδρέπανο…

[γέλια]

Κ.Κ:

Δε σου ’πα ’γω ότι θα κάνεις τη ομάδα του Τσε Γκεβάρα!

Α:

Λες;

Ε.Π:

Ετοιμάζεσαι!... Κόκκινο…!

Α:

Και λέω «Πως το ζωγραφίζουν τώρα;» Δεν το θυμόμουνα, μετά μου ήρθε και το ζωγράφισα κιόλας…

Β:

Όχι θα σου ξέφευγε!

[γέλια]

Α:

Το πέρασμα το ένιωθα, σαν δαχτυλίδι να… κάθε σημείο μου το ένιωθα, να κατεβαίνει κάτω… και αρκετά έντονη ήτανε και η δόνηση στην καρδιά και στις κλειδώσεις βέβαια λιγότερο, αλλά περισσότερο στην καρδιά όταν το έβαλα.

Β:

Με το που ξεκινήσαμε μου ’ρθε… κάπου πιο πάνω απ’ τα μάτια μου, ίσως στο τρίτο μάτι, ένα λίλιουμ, ο κρίνος δηλαδή αλλά κάτασπρος κρίνος. Τέλος πάντων μετά στην πορεία μπήκα μέσα στον παράδεισο, τον είδα έτσι με λιβάδια όπως… το έλεγε και… ο Κρόουλι μάλλον… και… αλλά το θέμα ήταν ότι το κοιτούσα, όλα τα κοιτούσα μόνο με το αριστερό μάτι, το δεξί ήταν σα να ’τανε κλειστό το μάτι μου, δηλαδή πως βλέπεις όταν κλείνεις το ένα σου μάτι τα μισά…

[γέλια]

Β:

Ναι, γιατί γελάτε; Τόσο αστείο είναι;

Άννα:

Ποιο μάτι σου ήταν κλειστό;

Β:

Το δεξί, τα ’βλεπα όλα προς την αριστερή πλευρά δηλαδή κήπους, δέντρα, χλόη…

Άννα:

Μια γενική κλίση προς τ΄ αριστερά…

[ανακατεμένες φωνές και γέλια]

Β:

Και μετά έφτασα… στους οδηγούς, που μου, που τους επισημάνανε κιόλας και είχα την αίσθηση ότι έπρεπε να μπω μέσα τους, να γίνουμε ένα. Ενώ καθόντουσαν όλοι στη σειρά, εγώ έπρεπε να μπω μέσα τους σ΄ όλους και να γίνουμε ένα και… εκεί δυσκολεύτηκα και έφαγα λίγο χρόνο και δεν ακολούθησα λίγο την πορεία γιατί προσπαθούσα συνέχεια να μπω εκεί πέρα μέσα, τέλος πάντων δεν τα κατάφερα, γιατί αμέσως πήγα στην επόμενη σκηνή, άφησα…

[Σημ: από δω και κάτω εμφανίζεται πολλές φορές το να πετάγεται κάποιος σα σφήνα και να λέει κάτι λίγο, χωρίς όμως να είναι ευδιάκριτο ποιος είναι, και σημειώνεται …: αντί για όνομα]

…:

Είναι άλλη σκηνή…

[ανακατεμένες φωνές και γέλια]

Β:

Ναι γιατί τα ’βλεπα όλα σε σκηνές…

Ε.Π:

Το άλλο έργο…

Β:

Σα να ήταν κινηματογραφική ταινία τέλος πάντων, ναι, και πήγα στην επόμενη σκηνή τέλος πάντων που ήτανε ο… μας είπε ότι βλέπετε τώρα τον παράδεισο σας. Εκεί λίγο τα χρειάστηκα [γέλια] γιατί ο παράδεισος μου εμένα ήτανε… κυνηγούσε ένας, που μάλλον ήτανε παιδάκι, μια με μακριά φορέματα δεκαετίας του 1800 κι αυτή κατέβαινε τρεχάλα τις σκάλες, μια κυκλική σκάλα σα να τον απέφευγε, όχι να την κυνηγούσε αλλά τον απέφευγε. Μμ;

…:

Ποια ταινία;

…:

Από ποια ταινία ήτανε;

Γε:

Ποια σκηνή;

Β:

Δεν ξέρω, γι αυτό σας λέω τώρα ήτανε σε σκηνές, τέλος πάντων, κάποιος άλλος, εγώ, κοίταζα από πάνω αυτήν που κατέβαινε, το παιδάκι μάλλον που την κυνήγαγε, τέλος πάντων. Για μια στιγμή μου ’ρχεται… ένα έτσι, μια σκηνή πάλι, την ώρα που τρέχαν οι άλλοι, [γελάει και γελάνε και οι υπόλοιποι] μια κατσαρόλα, αυτές… πως είναι τα ταψιά που είχαμε το 1970 περίπου από αλουμίνιο…

Άννα:

Ναι, ναι…

Β:

Όχι τα λεία τα παλιά αυτά , ήτανε μια τέτοια κατσαρόλα…

Άννα:

Νταβάς.

Β:

Κατά πάνω, ναι, μεγάλη, έτσι σ΄ αυτό το ύψος περίπου με λίγο ανοιχτό το καπάκι, αυτό το καπάκι το παλιό με το μαύρο, που είχαμε τότε παλιά και μια κουτάλα μέσα, που ήτανε υπολείμματα από σοκολάτα μέσα… όλη η… [γέλια] η τέτοια η κατσαρόλα μέσα… [γέλια] …έφαγα πολλές λέω, μήπως έχω επηρεαστεί από κει, δηλαδή σκεφτόμουνα και τέτοια…

Κ.Κ:

Συμβολικά είναι… Διεργασία…

Β:

Ναι δεν ξέρω, και μετά ξαφνικά μας πιάνει ο Κρόουλι για να μας τραβήξει από τον παράδεισο στο δικό μας παράδεισο. Κάτι τέτοιο δεν ειπώθηκε;

Μ:

Όχι στο δικό μας…

Β:

Κάπου να μας τραβήξει, κάπου μας τράβαγε. Εκείνη την ώρα έβλεπα, εγώ από κάτω τη σκηνή αυτή, που αλλάξαμε τώρα σκηνή, σε βράχο πάνω μας τραβάει ο Κρόουλι, έβλεπα το χέρι του και πατάει ένα πόδι, αλλά ήτανε γυναικείο πόδι με ένα μακρύ φόρεμα πάλι δεκαετίας, κυπαρισσί χρώμα, μπορεί να ήταν και βελούδο…

Άννα:

Τι εννοείς όταν πατάει; Σε τράβαγε και είδες εσύ το πόδι από κάτω…

Β:

Σε τραβάει, τραβάει κάποιον και το πόδι που πατάει πάνω στο… με παπούτσια μπαλέτου φορούσε αυτή, όχι του μπαλέτου-μπαλέτου, χορεύτριας φλαμένκο αλλά με χαμηλό τακούνι…

[ξεκαρδιστικά γέλια]

Β:

Ναι μου ’κανε εντύπωση… το καλτσόν δηλαδή που διαγραφόταν δεν ήτανε λείο ήτανε αυτό το…

Ε.Π:

Μάτι, μάτι…

Β:

Όχι ήτανε μακρύ…

[συνεχίζονται τα γέλια]

Κ.Κ:

Με το ένα μάτι… άμα τα ’βλεπες …!

Β:

Όχι ήτανε μακρύ το φόρεμα [γελάει κι ο ίδιος]. Λοιπόν και μου ’κανε εντύπωση και λέω «Τι δουλειά έχει γυναικείο πόδι; Γιατί υποτίθεται ότι, λέω, «Να με τραβάει εμένα. Γιατί βγαίνει γυναικείο πόδι;» και τσουπ αμέσως μετά βρίσκεται κι ένα αντρικό πόδι έτσι που πατάει πάνω στο βράχο, ήτανε σούρουπο κάτι τέτοιο… μόνο πόδι είδα δηλαδή απ’ το γόνατο και κάτω, και το αντρικό πάλι πόδι. Έ αυτά και στο στεφάνι πάνω μου τυπώθηκε το αλεξι…. ο κεραυνός και μια καρδιά αλλά σε σκούρο χρώμα.

Άννα:

Ευχαριστούμε.

[γέλια]

Λ:

Δε θα μιλήσεις; [απευθύνεται προς την Κ.Κ. γιατί του πέρασε το μικρόφωνο χωρίς να μιλήσει]

Κ.Κ:

Όχι, όχι δε θέλει ο Ηλίας… ευχαριστώ.

Λ:

Εγώ είχα μια πολύ ωραία εμπειρία την οποίαν λίγο πολύ την είπανε και… οι προηγούμενοι. Ήτανε το θέμα… Κατ’ αρχάς με τον Κρόουλι, όταν μας πήρε από το χέρι… μετατράπηκε ο Κρόουλι στον Χριστό… εξ άλλου τα έχουμε πει ότι είναι ίδιοι κτλ…. Αισθάνθηκα να… κάποια στιγμή νομίζω ότι είπες να πιαστούμε απ’ το χέρι, δεν το θυμάμαι ακριβώς, πάντως είδα όλη την ομάδα να μπαίνει μέσα μου… και στη συνέχεια να με σηκώνει ο Κρόουλι… και να μπαίνουμε όλοι μέσα στον Κρόουλι, χωρίς σώματα, έτσι; Ούτε… Άυλοι… Έγινε… στον παράδεισο που μπήκαμε, για μένα ο παράδεισος ήταν ένα –καλά, ειπώθηκαν αυτά για τα πράσινα λιβάδια και λοιπά- αλλά ήταν ένα απέραντο φως λευκό… καταπληκτική, καταπληκτικό συναίσθημα. Φαντάζομαι ότι όταν πεθάνουμε κάτι τέτοιο θα δούμε πηγαίνοντας, το οποίο όμως μετά πήρε ένα ροδόχρουν χρώμα, ένα χρώμα όπως όταν δύει ο ήλιος, το οποίο κι αυτό ήταν ένα καταπληκτικό… συναίσθημα. Όταν ειπώθηκε να γράψουμε… να κάνουμε διάφορα σύμβολα, μου μπήκε κι εμένα η λέξη αγάπη, που ήτανε πια, αισθανόμουνα, ήμασταν όλοι ένα… Στη συνέχεια λέω «Τι κάνουμε τώρα εμείς εδώ;» κι αρχίζουμε και… και μου βγήκε η λέξη «δημιουργία», και αρχίζουμε και ξαναδημιουργούμε ένα σύμπαν… Ήτανε … πολύ ωραίο. Έ λίγο πολύ ειπώθηκαν. Και βλέπω ότι όλοι είδαμε κοινά…

Άννα:

Κοινά στοιχεία…

Λ:

Στοιχεία, ναι.

Μ:

Πιστεύω ότι η ομάδα ήτανε πάρα πολύ δεμένη, πάρα πολύ, δηλαδή αισθανόμουνα την ενέργεια πολύ δυνατά, χέρια, πόδια, κεφάλι και ερχόταν από το σύνολο της ομάδας, ήτανε πολύ καλό το δέσιμο σήμερα. Ο Κρόουλι με πήρε και… αφού περάσαμε τον αέρα, μετά περάσαμε στο νερό , το υγρό στοιχείο και βρεθήκαμε σε κάτι που δεν μπορούσα να καταλάβω πάρα πολύ καλά. Σα να ήτανε η δομή της ύλης; κάτι μεταξύ, το στοιχείο του σύμπαντος; του υλικού ή το κύτταρο, μια ήτανε σα κύτταρο μια ήταν αυτό το στοιχείο… Κι όσο μπαίναμε πιο βαθιά σ’ αυτό, βίωνα… την αγάπη που δημιούργησε αλλά και χώρισε το σύμπαν, δηλαδή το στοιχείο της αγάπης όπως είπαν και οι υπόλοιποι ήτανε πολύ έντονο μέσα στην εμπειρία μου. Και έλεγα, αισθανόμουνα δηλαδή, με πιάσαν τα κλάματα ελαφρά γιατί είναι ένα μεγαλειώδες συναίσθημα αυτό να συντονιστείς… αλλά δεν μπορούσα, δεν μπορούσα να το κατανοήσω καλά, δηλαδή προσπαθούσα αλλά… δεν… Οπότε κάποια στιγμή, που προσπαθούσα να καταλάβω… ήρθε ο Κρόουλι και με σκόρπισε σε κομματάκια, κομματάκια, κομματάκια όλο μου το σώμα και το κάθε κομματάκι που ήταν όλο μου το σώμα ήταν και από μια μικρή Μαριούλα. Κι αυτό υποτίθεται ότι μπορούσε να συνεχίζεται έπ’ άπειρον. Μέσα σ’ αυτό το στοιχείο που ήτανε το στοιχείο της δομής των… της ύλης… βρισκόντουσαν ομοίως εσωτερικά έπ’ άπειρον όλα τα σύμπαντα δηλαδή σύμπαν μέσα σε σύμπαν, δηλαδή κόκκοι μέσα στον κάθε κόκκο - σύμπαν και το οποίο αποτελείτο από κόκκοι και μέσα στους κόκκους, άλλα σύμπαντα… Το ίδιο, την ίδια αίσθηση είχα όταν το στοιχείο αυτό ήταν και το κύτταρο. Δηλαδή σαν ο καθένας από μας να έχει μέσα του… άπειρους κόσμους, τους οποίους φέρει μέσα στο σώμα του, δηλαδή φανταστείτε σαν… είμαστε εμείς ένα σώμα αλλά μέσα μας έχουμε πάρα πολλά σύμπαντα την ίδια στιγμή, στην πραγματικότητα όμως, δηλαδή όχι… Στην πραγματικότητα θέλω να πω… να νιώθεις ότι όπως είσαι εσύ, ξέρω ’γω η Γε., … είσαι υπεύθυνη για… άπειρους κόσμους τους οποίους έχεις μέσα σου.

Γε:

Έτσι είναι…

Μ:

Ναι, ά, γι’ αυτό…

Γε:

Δεν είναι ‘σαν’… έτσι είναι.

Μ:

Ναι, τέλος πάντων. Κι όλα αυτά… δένονται και χωρίζουνε και ενώνουν με την αγάπη. Στο στεφάνι έβαλα ένα σαλιγκάρι, ένα στέμμα και μάλιστα σκέφτηκα ‘το εστεμμένο σαλιγκάρι’ [γελάκια] και ένα μάτι και μετά… έβαλα κι ένα… μαίανδρο, χμ… Αυτά, ήτανε πολύ, πάρα πολύ δυνατό! Η ομάδα ήτανε καταπληκτική σήμερα!

Ε.Π.

Αυτό που δεν είπαμε καθόλου ήτανε για τα πρώτα που… μιλάω με τ’ αυτιά… βλέπω με το στόμα και ακούω με τα μάτια…

…:

Έ, και τι να πούμε;

Ε.Π:

…και νομίζω ότι αυτό… θα πέσει πολύ δουλειά… home work…

Β:

Home work! Και σκονάκια;

[γελάκια]

Άννα:

Ναι, μιλάω… πως είπαμε; Με τα….

Ε.Π:

Αυτό ήταν καταπληκτικό!

Άννα:

Πέστο πάλι…

Μ.Σ:

Μιλάμε μέσα από τ’ αυτιά της Άννας.

Γε:

Βλέπεις με το στόμα…

Β:

Ναι, έτσι σου ’πανε…

Άννα:

Μιλάμε με τ’ αυτιά…

Ε.Π:

Βλέπεις με το στόμα…

Β:

[προς την Άννα] Όχι, εσύ, εσύ είσαι…

Ε.Π:

Μιλάς με τ’ αυτιά και ακούς με τα μάτια.

Άννα:

Μάλιστα.

Μ.Σ:

Ναι κι εγώ, αυτό, μου το θύμισε η Ε. και ήθελα να το ρωτήσω…

Μ:

[ψιθυριστά] Τις αισθήσεις…

Μ.Σ:

…αν μπορούνε να μας πούνε κάτι περισσότερο. Αλλά πριν πει αυτό είπε ότι «Τώρα συνειδητοποιείστε. Έχετε σκεφτεί με τι τρόπο γίνονται οι συνειδητοποιήσεις; Με ποια κομμάτια σας…»

…:

Ναι, μπράβο…

Άννα:

Ναι, ποια κομμάτια…

…:

το πιο σημαντικό ήτανε…

Μ.Σ:

«Με ποια κομμάτια σας γίνονται οι συνειδητοποιήσεις και πόσες…»

…:

Συνειδητότητες…

…:

και πόσες είναι…

Μ.Σ:

Εκείνη την ώρα, εμένα, σαν απάντηση -τώρα εκλογίκευση έκανα βέβαια- αλλά μου ήρθε ότι, «Ναι βέβαια, πράγματι, γιατί… συνειδητοποιείς με κάθε αίσθηση χωριστά» και επειδή ξέρω, έχω διαβάσει, ξέρω ’γω, ότι «Συνειδητοποιείς με το… στο σημείο που στέλνεις την προσοχή σου, κι επειδή η προσοχή εστιάζεται σ’ ένα μόνο σημείο κάθε φορά» άρα λοιπόν «Συνειδητοποιείς με τις αισθήσεις σου, κάθε φορά με άλλη αίσθηση», αυτό μου ήρθε εμένα σα..

Άννα:

Κατάλαβα…

Μ.Σ:

Μπορεί να το εκλογίκευσα. Κι αμέσως μετά είπε αυτό, το ανακάτεμα των αισθήσεων και εκεί μπερδεύτηκα, λέω… «Δηλαδή η συνειδητοποίηση είναι… μπορεί να γίνει, δηλαδή να μιλάς και με τ’ αυτιά και να…; Γιατί όχι, όμως. Αν η προσοχή σου πάει εκεί είναι σα να…» Αν μπορούνε να μας πούνε κάτι…

Άννα:

Ναι, είχα την αίσθηση… μήπως θέλεις να μιλήσεις Κ.;

Λ:

Κοίταξε, βλέπεις εικόνες, τη στιγμή την οποία ακούς, όταν ακούς, βλέπεις εικόνες…

Κ.Κ:

Όχι, αυτό που θέλω να πω είναι ότι αυτό που λες τώρα, αυτό που ρωτήσανε, είναι ένα ολόκληρο κεφάλαιο στη φιλοσοφία, δηλαδή είναι μια ολόκληρη προβληματική… Ξεκινάει από τον Ντε Καρτ, δηλαδή «Ποιος, ποιος είμαι εγώ;» Ποιος είναι το υποκείμενο; Που σημαίνει, «ποιος αντιλαμβάνεται. Και λέει ο Ντε Καρτ, είναι αυτό το χαρακτηριστικό «cogito ergo sum» δηλαδή «αντιλαμβάνομαι άρα υπάρχω». Αλλά πάνω σ’ αυτό έχει χυθεί πάρα πολύ μελάνι, γιατί ποιος αντιλαμβάνεται; Ποιος είναι αυτός που αντιλαμβάνεται την ύπαρξη; Είναι δύο διαφορετικά πράγματα δηλαδή. Πολλές φορές βιώνουμε την εμπειρία αλλά είναι σαν κάποιος άλλος να στέκεται ταυτόχρονα έξω από την εμπειρία και να αντιλαμβάνεται αυτό, που κάποιος άλλος βιώνει ως εμπειρία. Δηλαδή είναι… και είναι μια τεράστια συζήτηση που ξεκινάει από το 17^ο αιώνα και φτάνει μέχρι σήμερα με πολύ… βίαιες αντιπαραθέσεις. Κι είναι πολύ ενδιαφέρον ότι το θέσανε τώρα.

Β:

Έχει δοθεί λύση όμως;

Κ.Κ:

Όχι.

Άννα:

Και βίαιες μάλιστα αντιπαραθέσεις…!

Κ.Κ:

Βίαιες! Ναι…

Λ:

Να πω κάτι; Δεν μου φαίνεται περίεργο αυτό το ανακάτεμα που έκανε, διότι διαβάζοντας μια εικόνα και… ότι έγινε θόρυβος, αμέσως σου ’ρχεται στ’ αυτιά ο θόρυβος. Βλέπεις, διαβάζοντας, βλέπεις τις εικόνες. Θέλω να πω… με…

Μ.Σ:

Αυτό ναι, αλλά τ΄ αυτιά με το μιλάω;

Α:

Μιλάν τ’ αυτιά.

Γε:

Οι λέξεις…

Λ:

Οι λέξεις αυτές… οι λέξεις.

Άννα:

Βλέπω με το στόμα;

Λ:

Κοίταξε, ένας τυφλός ο οποίος δεν βλέπει, βλέπει με τ΄ αυτιά του.

Γε:

Όχι, όχι βλέπω με το στόμα. Μπορώ να μιλήσω με τ΄ αυτιά μου, εγώ μπορώ να το καταλάβω, μπορώ να ακούσω με τα μάτια μου. Αλλά βλέπω με το στόμα…

Ε.Π:

Οι λέξεις που βγαίνουν από το στόμα…

Λ:

Τέλος πάντων, το ανακάτεμα δεν είναι τόσο…

Κ.Κ:

Ναι, γιατί τι είναι; Είσαι…

Άννα:

Μισό λεπτό. Βαλ.;

Βαλ:

Δεν καταλαβαίνω όλα, αλλά αυτό που μου βγαίνει εγώ γι’ αυτό που είπε, ότι είναι όλα αλλαγή, εκεί σε αυτό το σημείο, για μένα, αφού είναι όλα ένα, δεν έχουμε πια αυτιά, δεν μιλάμε πια, δεν ακούμε, μπορούμε να κάνουμε exchange, μόνο έτσι, χωρίς όλο αυτό, γι’ αυτό λέει ότι είναι ένα, είναι ένα όλα, είναι vibration, ενέργεια και μπορούμε να έχουμε αλλαγές χωρίς να ανοίγουμε μάτια, χωρίς να ακούμε, είναι natural… είναι…

Ε.Π:

Άνοιγμα… σ’ όλα…

Βαλ:

Είναι… όλα μαζί… για μένα αυτό… έτσι το κατάλαβα.

Μ.Σ:

Αυτό μάλλον είναι το πιο…

Άννα:

Ναι.

Τ:

Τελικά θ’ αφήσεις… η θα κάνεις την ομάδα….[Σημ: αναφέρεται στις καινούργιες ομάδες που κάθε φορά λέγεται ότι θα δημιουργηθούν]

Άννα:

Μην παίζεις με τον πόνο μου… Είμαι κι εγώ τραβάτε με κι ας κλαίω!

[γέλια]

Οφείλω να το ομολογήσω. Σε σχέση μ’ αυτό, είχα την εμπειρία, το ’χω πει ήδη στους περισσότερους, είχα μια τέτοια εμπειρία του να βλέπω με τ’ αυτιά και να ακούω… να βλέπω τον ήχο και να ακούω το φως. Ήτανε μια ενοποιημένη εμπειρία, που κράτησε λίγο αλλά ήτανε πολύ όμορφη. Τώρα τα υπόλοιπα όλα, δεν ξέρω πως, αλλά [γελάει] προφανώς κάπως θα συνδυάζονται…

Κ.Κ:

Εγώ το καταλαβαίνω ως υπέρβαση της απλής εμπειρίας, δηλαδή αυτό… που φυσιολογικά βιώνω ως εμπειρία…

Άννα:

Ναι, είναι το πακέτο ενέργειας που το μεταφράζεις με όλους τους τρόπους. Βέβαια, το ακούω με τ’ αυτιά την ώρα που το…

Ε.Π. και Μ.Σ. και Γε: [όλες μαζί]

Μιλάω με τ’ αυτιά..

Άννα:

Το μιλάω με τ’ αυτιά…

Κ.Κ:

Αυτό είναι κατανοητό κάπως…

Μ.Σ:

Αυτό, εμένα είναι το μόνο που δεν μου είναι κατανοητό.

Άννα:

Ο ήχος μας δημιουργεί μια σκέψη, οπότε εκπέμπουμε τη σκέψη, συνεπώς είναι, δεν ξέρω, ίσως να υπάρχει κάποια σύνδεση με τη σκέψη που εκπέμπουμε, γιατί ο ήχος με το που ακουμπάει, έρχεται σε μας, εμείς το μετατρέπουμε σε μία σκέψη και ο Δαυίδ λέει… «η μέρα τη ημέρα ερεύγεται ρήμα» δηλαδή… ξέρεις, αυτή η δόνηση της σκέψης είναι ένας λόγος που εκπέμπεται… στο σύμπαν. Θα δούμε, θα δούμε τι θα πουν.

Μου λέει [ο Κρόουλι] «άφησέ με να τελειώσω» [γελάει]

«Συγνώμη!»

……….

Ο λόγος που μιλήσαμε για τα αυτιά και τα μάτια και τη μύτη, –[Άννα:] ξεχάσαμε τη μύτη- είναι για να σας κάνουμε να κοιτάξετε στον καθρέφτη και να δείτε πόσο δυνατοί είστε Για να μπορέσετε να κοιτάξετε τον εαυτό σας στον καθρέφτη… και να καταλάβετε πόσες δυνατότητες έχετε και πόσο πολύ μπορείτε να επεκταθείτε μέσα στην πολυδιαστασιακότητα σας.

Οι διαστάσεις στις οποίες κινείστε είναι πολλές. Κάθε μια απ’ αυτές έχει ένα δικό της τρόπο αντίληψης και δικό της τρόπο έκφρασης. Εσείς συνδυάζετε τα πάντα σε ένα… Και δε θα μπούμε τώρα να σας εξηγήσουμε περισσότερα γι αυτό, αλλά… θα ήταν σκόπιμο… να δείτε τον εαυτό σας, να μπορέσετε να δείτε τον εαυτό σας να μιλάει με τ’ αυτιά… και να βλέπει με το στόμα και ν΄ ακούει με τα μάτια… και να οσμίζεται με την ακοή και την όραση ταυτόχρονα. Κάνοντας το αυτό, βρισκόσαστε στο κέντρο της εμπειρίας, στο κέντρο της εμπειρίας των αισθήσεων… Και τότε μπορείτε να ξεχωρίσετε πραγματικά ποιος είναι αυτός που βλέπει και ακούει, ποιος είναι αυτός που έχει την εμπειρία, ποιος είναι αυτός που συνειδητοποιεί. Η απάντηση έρχεται όταν σταθείτε στον πυρήνα της εμπειρίας, που έχουν οι αισθήσεις σας.

Πέραν τούτου όμως, σαν μεγάλες και φωτεινές οντότητες πού είστε, θέλουμε να πάρετε λίγο χρόνο και να μπείτε πάλι στο «Εγώ Είμαι».

Ο παράδεισος δεν σας ξέφυγε, τον πιάσατε, τον πιάσατε γερά και θα βιώσετε ανάλογες καταστάσεις τις προσεχείς ημέρες. Έχετε ήδη διαπιστώσει ότι οι εβδομαδιαίοι κύκλοι έχουν να κάνουν με την γείωση και την εμπειρία των ενεργειών που έχουν εντυπωθεί στα τάλισμαν στην αρχή κάθε κύκλου. Έτσι λοιπόν θα είχε ενδιαφέρον ν’ ανοίξετε τον εαυτό σας και να του επιτρέψετε να βιώσει αυτή την ενέργεια… Δεν είμαι εγώ, είστε εσείς που σκέφτεστε να αντισταθείτε σ’ αυτό. Αφήστε το, ανοίξτε κι αφήστε το να συμβεί… Ο Σαιν Ζερμαίν και ο Κρόουλι είναι μαζί σας.

Και θα δείτε ότι στο μέλλον ενδέχεται να γίνουν πολλές ομάδες γύρω απ’ αυτά. Ουσιαστικά ανοίγετε ένα νέο τρόπο δράσης, ένα νέο τρόπο εσωτερικής δράσης, που ξεπερνάει τα όρια του απλού οραματισμού αλλά… προσεγγίζει την πολύ πρακτική δουλειά σε άλλες διαστάσεις. Αυτό κάνετε, μια πρακτική εργασία στις άλλες διαστάσεις. Κι αυτό μπορεί να φαίνεται σε κάποιους επώδυνο, να δημιουργεί ανησυχίες, τριβές, να φαίνεται ότι ταράζει τη ζωή σας, αλλά έτσι εμπεδώνετε την δύναμη που έχετε. Και τέλος-τέλος είσαστε εσείς, είστε εσείς που εφαρμόζετε τον Εαυτό σας. Αυτό ήτανε που ζητούσαμε εξ αρχής.

Θέλουμε να κρατήσετε το σπαθί του Μιχαήλ… Κρατήστε τη ρομφαία του Μιχαήλ στραμμένη προς το πάτωμα.

Μπήξτε την στο πάτωμα, βυθίστε την.

[παύση]

Θα μείνει εκεί μέχρι την επόμενη φορά, μέχρι την επόμενη Τετάρτη… που σας περιμένουμε για να δουλέψετε μαζί της.

Σας εύχομαι Καλή Ανάσταση, αδελφοί μου και αδελφές. Καλό σας βράδυ.

Ο Ηλίας, ο Κρύων της μαγνητικής υπηρεσίας, ο Σαιν Ζερμαίν και ο Άλιστερ Κρόουλι σας χαιρετούν.

Και έτσι είναι.

Αμήν.

Άννα:

Για μένα, ήθελα να το πω πριν, με το στεφάνι, αυτόν τον κύκλο που κατέβηκε, ένιωσα μεν την ενέργεια -βέβαια μετέφερα κιόλας- αλλά την ώρα που ’φτασε κάτω ήταν τόσο βαθιααά η αγάπη που ένιωθα, ήταν μια πολύ βαθιά συγκίνηση λες και… και ήταν όλος ο Κόσμος εκεί. Τελικά έβαλα τον κρίνο, έβαλα τον Κρόουλι, έβαλα αυτόν, τον άλλον, τον άλλον και συνειδητοποίησα, ίσως για άλλη μια φορά, ότι παράδεισος είναι το να είσαι μ’ αυτούς που αγαπάς. Και τους έβαλα όλους-όλους και τελικά έβαλα όλο τον Κόσμο και όλο το σύμπαν, το ’βαλα εκεί! Και ήτανε, ήταν το πιο ωραίο σημείο να στέκομαι!

Μ:

Πραγματικά!