Η Χρυσαφένια Πολιτεία

Μπιιπ – μπιιπ!

Το παλιό κίτρινο φορτηγάκι που προσπαθούσε να παρκάρει στη μέση του σαλονιού, μας έσπρωξε ελαφρά με τη μύτη του ενώ ξεπατικώναμε τη ζωγραφιά ενός κίτρινου καπέλου στο μπλοκ ιχνογραφίας. Πεταχτήκαμε μέχρι πάνω από την τρομάρα μας, μουντζουρώνοντας τη ζωγραφιά. Καημένο καπελάκι!...τώρα η κορδέλα του έμοιαζε περισσότερο με ποντικοουρά!

Ο πολύχρωμος άγγελος από τη θέση του οδηγού, χτύπησε άλλη μια φορά το κλάξον και μας έκλεισε συνωμοτικά το μάτι κουνώντας μας το χέρι. 

Μπιιιιιιπ!

«Γεια σας! Εγώ Είμαι ο Μιλτιάδης, ο άγγελος των παιδιών, και ήρθα να σας πάρω σε ένα συναρπαστικό ταξίδι στο Βασίλειο του Ουράνιου Τόξου. Ήρθα να σας δείξω πόσο χαρούμενοι πρέπει να είστε για τον εαυτό σας και πόσο σπουδαία πράγματα μπορείτε να κάνετε. Ελάτε λοιπόν, ετοιμαστείτε!» 

 Αφού έκανε μερικές μανούβρες και κατάφερε να παρκάρει το κίτρινο φορτηγάκι στο σαλόνι, ανάμεσα στην τηλεόραση και τον καναπέ, το άφησε, μη δίνοντας καμία σημασία για το που θα καθίσουν οι καλεσμένοι που περίμενε η μαμά το απόγευμα, και ήρθε κοντά μας. 

- Λοιπόν παιδιά, ξέρετε τι πρέπει να κάνετε, είπε.

Καθίστε ή ξαπλώστε αναπαυτικά και μη σκέφτεστε τίποτε απ’ όλα αυτά που σας απασχολούν κάθε μέρα. 

Ζητήστε από το νου σας, αυτό το εργατικό αγγελάκι, να κάνει ένα διάλειμμα. Φτιάξτε του μια όμορφη γαλάζια κρεβατοκάμαρα και ζητήστε του να πάρει έναν υπνάκο στο μαλακό κι αφράτο, πουπουλένιο στρώμα που του ετοιμάσατε.  

-    Μυαλουδάκι μου, του λέτε, σε παρακαλώ να πέσεις για ύπνο και να ξυπνήσεις μόνο όταν έχω επιστρέψει από το σπουδαίο ταξίδι που έχω να κάνω.  

Τώρα λοιπόν που βάλατε το νου σας για ύπνο, θα  ετοιμαστούμε για τη μικρή μας περιπέτεια. Βέβαια, σ’ αυτό το ταξίδι δεν θα χρειαστεί να κουραστούμε φτιάχνοντας τις βαλίτσες μας. Αντίθετα, πρέπει να αφήσουμε πίσω όλα όσα κουβαλάμε συνήθως.….. τα παιχνιδάκια, τα πορτοφολάκια, τα δαχτυλιδάκια, τις σχολικές σάκες και όλα τα βαριά ρούχα όπως το παλτό, το σκούφο και το κασκόλ που η μαμά επιμένει να φοράμε όταν πηγαίνουμε βόλτα. Θα τα βρούμε όλα όταν επιστρέψουμε πίσω. Δεν θα χρειαστούμε ούτε εισιτήρια για το ταξίδι, ούτε κολατσιό. Το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να κρατήσουμε από το χέρι τον φύλακα άγγελό μας που θα μας δείξει το δρόμο για το βασίλειο του Ουράνιου Τόξου. Μπορούν να έρθουν μαζί η μαμά, ο μπαμπάς και οι φίλοι μας και να κρατήσουν από το χέρι τον δικό τους φύλακα άγγελο για να τους οδηγήσει.  

Έτσι λοιπόν, κρατώντας πάντα από το χέρι τον φύλακα άγγελό μας, τον ακολουθούμε στη χώρα του Ουράνιου Τόξου κι αυτός μας οδηγεί και πάλι σ’ ένα ηλιόλουστο, καταπράσινο λιβάδι. Ένας γαλάζιος, κρυστάλλινος καταρράκτη φαίνεται στο βάθος, που καταλήγει σε μια όμορφη λιμνούλα. Το νερό, που πέφτει με ορμή από ψηλά, σκάει με δύναμη στα βράχια και σχηματίζει ένα σύννεφο από αμέτρητες σταγόνες που βιάζονται να ανέβουν στον ουρανό. Ο Ήλιος που λάμπει ψηλά χαρούμενος, φωτίζει το λευκό σύννεφο και με τις ακτίνες του του τραβάει πινελιές με όλα τα χρώματα.  

«Νάμαστε! Καλώς ήρθατε στο βασίλειο του Ουράνιου Τόξου» λέει ο άγγελός μας. «Ελάτε, πάμε να καβαλήσουμε το Ουράνιο Τόξο!» συμπληρώνει, ενώ στεκόμαστε όλοι με ανοιχτό το στόμα και θαυμάζουμε τα λαμπερά χρώματα πάνω από την καταπράσινη κοιλάδα.  

 Πριν καταλάβουμε καλά – καλά τι μας είπε, μας παίρνει στην αγκαλιά του και πετάμε ψηλά. Ανεβαίνουμε, ανεβαίνουμε, μέχρι που φτάνουμε στις χρωματιστές πινελιές. Δίνουμε μια και πηδάμε από την αγκαλιά του αγγέλου μας.

Να και πάλι τα αγαπημένα μας χρώματα! Κι όπως συμβαίνει σε κάθε επίσκεψή μας, φαίνονται διαφορετικά από πριν. Αυτή τη φορά νιώθουμε ότι μας χαμογελούν με ένα λαμπερό χαμόγελο. 

Αρχίζουμε να τα χαιρετούμε ένα - ένα ξεχωριστά, όταν νιώθουμε δίπλα μας τη χάρη ενός φωτεινού αγγέλου. 

«Εγώ Είμαι ο Μέτατρον» μας λέει χαμογελώντας. Είναι ολόκληρος φτιαγμένος από φως και, όσο πιο πολύ μας πλησιάζει, τόσο περισσότερο βυθιζόμαστε στα ρεύματα των χρωμάτων που στροβιλίζονται γύρω του και τ' αφήνουμε να μας γαργαλήσουν χαρούμενα, και να μας αγκαλιάσουν σαν τεράστιες, αφράτες φτερούγες. 

«Γεια σου Μέτατρον, απαντούμε τυλίγοντάς τον κι εμείς με την αύρα μας. Πού θα πάμε σήμερα;»

Ο Μέτατρον, μας νεύει με χάρη, δείχνοντας το κίτρινο μονοπάτι που σήμερα έγινε ακόμη πιο φωτεινό για μας.

«Η χρυσαφένια πολιτεία σας περιμένει» μας λέει, με μια ελαφριά υπόκλιση.

Στεκόμαστε ήδη στη χρυσαφένια πύλη του κίτρινου μονοπατιού, έτοιμοι να τη διαβούμε, όταν μας υποδέχεται ένας άγγελος από χρυσαφί φως, στολισμένο με μενεξεδί σιρίτια.

«Εγώ Είμαι ο Ζοφιήλ» μας λέει. «Είναι τιμή μας να σας υποδεχόμαστε στη Χρυσαφένια Πολιτεία! Είναι μια πολιτεία ξεχωριστή και θα βρείτε πολλά όμορφα πράγματα να δείτε και να κάνετε. Όμως, πριν προχωρήσουμε στην ξενάγησή μας, θα σας παρακαλούσα να βγάλετε τα παπούτσια σας. Ελάτε, αφήστε τα εδώ, έξω από την πύλη και θα τα βρείτε όταν επιστρέψετε».

Απορημένοι, βγάζουμε τα παπούτσια μας και, ένας - ένας, βουλιάζουμε στη χρυσαφένια αγκαλιά. Αρχίζουμε να βαδίζουμε στο χρυσαφί μονοπάτι και σιγά σιγά ένα κύμα απέραντης αγάπης ανεβαίνει από τις πατούσες των ποδιών μας προς τα πάνω, απλώνεται σε όλο το σώμα, και αναβλύζει από την κορυφή του κεφαλιού μας σαν χρυσαφένιο σιντριβάνι. Ο Μέτατρον και ο Ζοφιήλ μας κοιτούν πολύ ευχαριστημένοι που αφεθήκαμε στην αγκαλιά της χρυσαφένιας ενέργειας. 

«Ξέρετε, μας λέει ο Ζοφιήλ, δεν υπάρχει ούτε ένα μέρος στον κόσμο που να μην είναι σαν αυτό, μας λέει. Η χρυσαφένια Πολιτεία απλώνεται σε ολόκληρη τη γη. Όπου και να σταθείτε, μπορείτε να βγάλετε τα παπούτσια σας και να νιώσετε το χρυσαφένιο φως να σας πλημμυρίζει. Κι εγώ θα είμαι εκεί για να σας κρατήσω από το χέρι και να σας ψιθυρίσω τους ρυθμούς των αγγέλων». 

Πίσω από τους ώμους του Ζοφιήλ, στην άλλη άκρη του μονοπατιού, λαμπυρίζει μια χρυσαφένια πολιτεία. Άγγελοι ψηλοί, ντυμένοι με χρυσαφένιο φως και στολισμένοι με σιρίτια διαφόρων χρωμάτων, πηγαινοέρχονται με χάρη και αρμονία σε δρόμους στρωμένους με χρυσαφί πλάκες. Το φως του Ήλιου που αντανακλά στα χρυσαφένια τείχη και τους δρόμους και γίνεται χρυσαφένια αχλή που σκεπάζει τα πάντα. Πάνω από την ομίχλη, στο κέντρο της πόλης, προβάλει στον ουρανό ο ψηλός πύργος ενός κάστρου. Ένα όμορφο ρολόι βρίσκεται στην κορυφή του πύργου και βλέπουμε ότι σε λίγα λεπτά η ώρα θα είναι 12.  

Ο Ζοφιήλ κι ο Μέτατρον μας οδηγούν στο λόφο του κάστρου, στο κέντρο της πόλης και τελικά περνάμε μέσα από τη χρυσή του πύλη.

«Θα επισκεφτούμε το θησαυροφυλάκιο του κάστρου, λέει ο Ζοφιήλ, κάνοντας την καρδιά μας να χτυπά ανυπόμονα. Σήμερα θα σας δώσουμε κάτι που έχουμε φυλάξει εδώ και πολύ καιρό για σας. Είμαι σίγουρος ότι δεν μπορείτε ούτε καν να φανταστείτε τι είναι!» συμπληρώνει, κοιτάζοντάς μας με ένα βλέμμα βαθύ κι ευγενικό. 

Οι διάδρομοι και οι αίθουσες του χρυσού κάστρου λάμπουν από ένα απαλό, απόκοσμο φως που ξεχύνεται από τους τοίχους, τα πατώματα και ότι άλλο υπάρχει εκεί μέσα. Λες και όλα είναι χτισμένα από φως. Περνάμε από τρεις διαδρόμους και κάνα δυο μεγάλες αίθουσες και φτάνουμε σε μια φαρδιά μεγάλη σκάλα με 59 σκαλοπάτια, που κατεβαίνει βαθειά κάτω, στο θησαυροφυλάκιο του κάστρου.

Ακολουθώντας του αγγέλους, κατεβαίνουμε τα σκαλοπάτια ένα ένα μέχρι που φτάνουμε μπροστά στη μεγάλη, δίφυλλη πόρτα του θησαυροφυλακίου.

Ο Μέτατρον και ο Ζοφιήλ ανοίγουν την πόρτα και, ξαφνικά, χύνεται από μέσα ένα φως τόσο λαμπερό που κάνει την υπόλοιπη χρυσαφένια πολιτεία να φαντάζει κάπως μουντή. 

«Εδώ είναι ο θησαυρός που έχουμε φυλάξει για σας» μας λένε, καθώς κάνουμε μερικά βήματα μέσα στο θησαυροφυλάκιο. Το φως είναι τόσο που δεν μπορούμε να διακρίνουμε καθαρά τους θησαυρούς. Ο Ζοφιήλ προχωράει λίγο περισσότερο και χάνεται στο λευκό φως. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα επιστρέφει και πάλι, κρατώντας κάτι στην αγκαλιά του. Το φως όμως είναι τόσο έντονο, που μόνο όταν βγαίνουμε πια όλοι μαζί έξω από την πόρτα μπορούμε να διακρίνουμε ο ένας τον άλλο. 

Κοιτάμε έκπληκτοι αυτό που κρατά ο Ζοφιήλ και απλώνει τα χέρια για να μας το προσφέρει. Ένα μεγάλο και λαμπερό χρυσό αβγό!!

«Είναι αρκετά μεγάλο και σίγουρα βαρύ, σκεφτόμαστε. Πώς θα καταφέρουμε να το κουβαλήσουμε στον δρόμο της επιστροφής;»

Όταν όμως απλώνουμε τα χέρια μας και το παίρνουμε, αποδεικνύεται εξαιρετικά ελαφρύ! 

Ο Μέτατρον και ο Ζοφιήλ, μας κοιτούν με μάτια που λάμπουν από χαρά και αγάπη. Νιώθουμε ότι είναι αληθινά ενθουσιασμένοι μαζί μας.

Ο Ζοφιήλ αγγίζει το αβγό που έχουμε στην αγκαλιά μας κι αυτό γίνεται διάφανο.

Σκύβουμε να δούμε, αλλά…. τι έκπληξη! Μέσα στο αυγό μας βλέπουμε τη γη, το φεγγάρι και τον ήλιο, βλέπουμε ολόκληρους γαλαξίες να περιστρέφονται αργά - αργά στο στερέωμα και κομήτες να ταξιδεύουν ανάμεσά τους. Βλέπουμε ολόκληρο το σύμπαν!! 

Κοιτάμε γεμάτοι απορία τους δύο αγγέλους, κι αυτοί μας κάνουν ένα νεύμα, για να τους ακολουθήσουμε. Ανεβαίνουμε μαζί τους τη σκάλα, γεμάτοι περιέργεια για το δώρο μας και μας οδηγούν σε μια μεγάλη αίθουσα που θαρρείς πως είναι μεγαλύτερη από το ίδιο το κάστρο. Ένα πλήθος χρυσαφένιων αγγέλων φαίνεται να περίμενε την άφιξή μας. Αληθινά, η παρουσία τους φωτίζει ακόμα περισσότερο την χρυσαφένια αίθουσα, λες και κάποιος σκόρπισε παντού αμέτρητους μικρούς ήλιους.  

Ο Μέτατρον και ο Ζοφιήλ μας οδηγούν στο κέντρο της αίθουσας και όλοι αρχίζουν να μας χαιρετούν, να φωνάζουν το όνομά μας και να μας χαμογελούν, σαν να μας γνώριζαν από παλιά.

«Καλώς ήρθατε!, φωνάζουν. Σας περιμέναμε για να αρχίσει η γιορτή!» 

«Αγαπημένοι μου, λέει ο Μέτατρον, μαζευτήκαμε εδώ για να γιορτάσουμε μαζί σας ένα μεγάλο γεγονός. Βλέπετε, σήμερα είναι μια μεγάλη μέρα για σας! Όμως, θα θέλαμε πρώτα να δείτε καλύτερα τα δώρα σας». 

Ο Ζοφιήλ μας πλησιάζει και, καθώς αγγίζει άλλη μια φορά το μεγάλο λαμπερό χρυσό αυγό που κρατάμε, το στέλνει στο μαγικό χρυσό κουτάκι που φυλάμε στην καρδιά μας, και μας πλημμυρίζει με το φως του.

«Τώρα λοιπόν, λέει ο Ζοφιήλ, πηγαίνετε στο μαγικό χρυσό κουτάκι της καρδιάς σας και δείτε τι υπάρχει εκεί».

Μα, όταν κοιτάμε στο μαγικό κουτάκι μας, δεν υπάρχει πια αβγό! Εξαφανίστηκε, και στη θέση του βρίσκεται ένα μωρό, ξαπλωμένο νωχελικά και άνετα στο μαγικό χρυσό κουτάκι. Ένα μωρό που μας χαμογελάει παιχνιδιάρικα, με μια μεγάλη σιγουριά ότι βρίσκεται στα κατάλληλα χέρια!! 

Ο Ζοφιήλ, που παρακολουθεί από κοντά, μας εξηγεί:

«Γιατί απορείτε; Αυτό το όμορφο μωρό, είναι ο μικρός Χριστός, ένας ξεχωριστός άγγελος που θα μεγαλώσει στην καρδιά σας. Αυτό το μωρό, είστε εσείς, είναι ο καινούριος σας εαυτός.» 

Τότε, όλοι οι χρυσαφένιοι άγγελοι τριγύρω αρχίζουν να χειροκροτούν με ρυθμό, χαρούμενοι για μας.

«Συγχαρητήρια!, φωνάζουν, τα καταφέρατε, τα καταφέρατε, μπράβο!»

Ο ρυθμός των αγγέλων αγγίζει την καρδιά μας κάνει το όμορφο μωρό να μεγαλώνει σε κάθε χτύπο και να μεταμορφώνεται μέσα μας σε έναν πελώριο, χρυσαφένιο άγγελο. Ο μικρός Χριστός  γίνεται ένας ένα με μας, η καρδιά μας γίνεται η καρδιά του μέχρι που στο μαγικό χρυσό κουτάκι απομένει μόνο μια σφαίρα λαμπερού χρυσού φωτός. 

 Τώρα, η μεγάλη αίθουσα του κάστρου και όλη η Χρυσαφένια Πολιτεία έχουν γεμίσει από τον ρυθμικό ήχο των αγγέλων που κάνει την καρδιά μας να πλημμυρίζει από την αγάπη και τη σιγουριά της Οικογένειας. 

Ο Μέτατρον ανοίγει τα χέρια του και μας αγκαλιάζει με το φως του. Κι όλα αρχίζουν να αλλάζουν.

Ο ρυθμικός ήχος ακούγεται όλο και πιο μακρινός, το χρυσό φως δίνει σιγά - σιγά τη θέση του στο φως του ήλιου κι εμείς βρισκόμαστε πάλι στο δωμάτιό μας, εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε το ταξίδι μας.

Και, καθώς η καρδιά μας ακτινοβολεί με σμαραγδένιες, μενεξεδένιες και χρυσές ακτίνες, φοράμε και πάλι τα παπούτσια μας που περίμεναν υπομονετικά για να μας περπατήσουν ξανά στη γη.