Η Πολιτεία του Ήλιου

Μπουμ – μπουμ – μπουμ – μπουμ!

Ο πολύχρωμος άγγελος που εμφανίστηκε ξαφνικά, χτύπησε το τύμπανο που είχε κρεμασμένο στο λαιμό του τέσσερις φορές και ο τόπος πλημμύρισε μελωδίες και χρώματα που ξετυλίγονταν τριγύρω σαν πολύχρωμες σερπαντίνες. Το κέντρο του δωματίου έμοιαζε πια με ένα τεράστιο λούνα παρκ κι ο άγγελος μας τραβούσε ανυπόμονα το μανίκι για να τον ακολουθήσουμε

«Γεια σας! Εγώ Είμαι ο Μιλτιάδης, ο άγγελος των παιδιών, και ήρθα να σας πάρω σε ένα ακόμα συναρπαστικό ταξίδι στο Βασίλειο του Ουράνιου Τόξου. Ελάτε λοιπόν! Φύγαμε!

Καθίστε ή ξαπλώστε αναπαυτικά και μη σκέφτεστε τίποτε απ’ όλα αυτά που σας απασχολούν κάθε μέρα.

Ζητήστε από το νου σας, αυτό το εργατικό αγγελάκι, να κάνει ένα διάλειμμα. Φτιάξτε του μια όμορφη γαλάζια κρεβατοκάμαρα και ζητήστε του να πάρει έναν υπνάκο στο μαλακό κι αφράτο, πουπουλένιο στρώμα που του ετοιμάσατε.

• Μυαλουδάκι μου, του λέτε, σε παρακαλώ να πέσεις για ύπνο και να ξυπνήσεις μόνο όταν έχω επιστρέψει από το σπουδαίο ταξίδι που έχω να κάνω.

Τώρα λοιπόν που βάλατε το νου σας για ύπνο, θα ετοιμαστείτε για τη μικρή μας περιπέτεια. Βέβαια, σ’ αυτό το ταξίδι δεν θα χρειαστεί να κουραστούμε φτιάχνοντας τις βαλίτσες μας. Αντίθετα, πρέπει να αφήσουμε πίσω όλα όσα κουβαλάμε συνήθως…..τα παιχνιδάκια, τα πορτοφολάκια, τα δαχτυλιδάκια, τις σχολικές σάκες και όλα τα βαριά ρούχα όπως το παλτό, το σκούφο και το κασκόλ που η μαμά επιμένει να φοράμε όταν πηγαίνουμε βόλτα. Θα τα βρούμε όλα όταν επιστρέψουμε πίσω. Δεν θα χρειαστούμε ούτε εισιτήρια για το ταξίδι, ούτε κολατσιό. Το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να κρατήσουμε από το χέρι τον φύλακα άγγελό μας που θα μας δείξει το δρόμο για το βασίλειο του Ουράνιου Τόξου. Αν θέλουν, μπορούν να έρθουν μαζί η μαμά, ο μπαμπάς, τα αδέλφια και οι φίλοι μας αλλά, θα κρατήσουν κι αυτοί από το χέρι τον δικό τους φύλακα άγγελο για να τους οδηγήσει.

Έτσι λοιπόν, κρατώντας πάντα από το χέρι τον φύλακα άγγελό μας, τον ακολουθούμε στη χώρα του Ουράνιου Τόξου. Οι άγγελοι μας οδηγούν μέσα από ένα από το γνωστό μας καταπράσινο, ηλιόλουστο λιβάδι στον πανέμορφο, γαλάζιο καταρράκτη. Πλησιάζουμε λίγο ακόμα τον καταρράκτη και βλέπουμε το νερό να σκάει με δύναμη στα βράχια πριν συνεχίσει το ταξίδι του και σχηματίσει μια λιμνούλα πιο κάτω στο λιβάδι. Μυριάδες σταγόνες δραπετεύουν από το δυνατό ρεύμα, σχηματίζοντας ένα λευκό σύννεφο που ανεβαίνει όλο και ψηλότερα. Ο πορτοκαλί Ήλιος που λάμπει στον ουρανό χαρούμενος, φωτίζει το λευκό σύννεφο και με τις ακτίνες του του τραβάει πινελιές με όλα τα χρώματα.

«Νάμαστε! Καλώς ήρθατε στο βασίλειο του Ουράνιου Τόξου» λέει ο άγγελός μας. Και όπως κοντοστεκόμαστε για να θαυμάζουμε τα λαμπερά χρώματα πάνω από την καταπράσινη κοιλάδα, συμπληρώνει:

«Ελάτε, πάμε να καβαλήσουμε το Ουράνιο Τόξο!»

Πριν καταλάβουμε καλά – καλά τι μας είπε, μας παίρνει στην αγκαλιά του και πετάμε ψηλά. Ανεβαίνουμε, ανεβαίνουμε, μέχρι που φτάνουμε στις χρωματιστές πινελιές.. Σήμερα ο Ήλιος φαίνεται πιο κοντά απ’ ότι συνήθως και βάφει τον ουρανό με όμορφες χρυσές-πορτοκαλί αποχρώσεις.

Οι πορτοκαλί πινελιές του Ουράνιου Τόξου ζωντανεύουν και κυματίζουν κάτω από τον απαλό άνεμο.

Από το βάθος πλησιάζουν δύο μεγάλοι άγγελοι. Ο ένας είναι τυλιγμένος με τη λαμπερή αύρα του ουράνιου τόξου. Ο άλλος, από μακριά μοιάζει με τον Ήλιο.

«Καλώς ήρθατε παιδιά, Εγώ Είμαι ο Μέτατρον. Ελάτε να σας συστήσω τον ξεναγό σας για το σημερινό ταξίδι» λέει ο άγγελος που είναι τυλιγμένος στην αύρα του ουράνιου τόξου. Κι αφού απλώνει το φως του και μας αγκαλιάζει, φέρνει μπροστά του τον άγγελο που έμοιαζε με τις φλόγες του Ήλιου.

Είναι ένας ψηλός λαμπερός άγγελος. Γύρω του στροβιλίζονται κόκκινα και χρυσαφιά διάφανα ρεύματα δημιουργώντας όμορφες πορτοκαλί αποχρώσεις. Μας χαιρετά με ένα απαλό νεύμα.

«Εγώ Είμαι ο Ουριήλ και θα σας συνοδεύσω στην Πολιτεία του Ήλιου».

Νιώθουμε το χαμόγελό του να ζεσταίνει την καρδιά μας και αρχίζουμε να προχωράμε προς το πορτοκαλί μονοπάτι.

«Μισό λεπτό, μας λέει, ξεχάσατε κάτι.»

Κοιταζόμαστε και ψάχνουμε τον εαυτό μας να δούμε αν λείπει τίποτα. «Μα, αφού μου είπανε να μη πάρω τίποτε μαζί μου» σκεφτόμαστε.

Ο Ουριήλ στέκεται ανέμελα με τα χέρια σταυρωμένα μπροστά στο στήθος μας χαμογελά πειραχτικά, ενώ ο Μέτατρον περιμένει υπομονετικά να δει την έκπληξή μας μ’ αυτό που θα συμβεί.

«Ελάτε, πλησιάστε με και γυρίστε μου την πλάτη σας» λέει ο Ουριήλ. Απλώνει τα χέρια και μας αγγίζει απαλά στους ώμους.

Κι εμείς ξαφνικά νιώθουμε το σώμα μας πιο ελαφρύ. Τα χέρια μας, τα πόδια μας κινούνται πιο άνετα και η καρδιά μας φαίνεται να πεταρίζει χαρούμενα.

«Φτερά!;» πιο γρήγορα κι από τη σκέψη μας, δυο χρυσά φτερά εμφανίζονται και ανεμίζουν στην πλάτη μας, ανυπομονώντας για την πρώτη τους πτήση.

«Ωωωω!» κοιταζόμαστε μεταξύ μας γεμάτοι ερωτηματικά, αλλά τόσο μα τόσο ενθουσιασμένοι!

Ο Ουριήλ ανεβαίνει ψηλότερα περιμένοντας να τον ακολουθήσουμε και φαίνεται ότι τα ολοκαίνουρια φτερά μας ξέρουν πολύ καλά τη δουλειά τους γιατί, μόλις σκεφτούμε ότι θέλουμε να πετάξουμε με τον Ουριήλ, αρχίζουν να κινούνται επιδέξια, γεμάτα χάρη και να μας πηγαίνουν όπου θέλει η καρδιά μας.

Τώρα πετάμε πάνω από το πορτοκαλί μονοπάτι. Από ψηλά η εικόνα του ουράνιου τόξου πάνω στην καταπράσινη κοιλάδα μοιάζει με όνειρο. Όλα φαίνονται τόσο μικροσκοπικά!

Ακολουθούμε τον Ουριήλ στη γραμμή του πορτοκαλί μονοπατιού μέχρι την άκρη της που καταλήγει στον Ήλιο και φτάνουμε μπροστά σε μια πελώρια πύρινη σφαίρα, από χρυσαφένιο-πορτοκαλί φως.

«Μη φοβάστε, λέει ο Ουριήλ. Ο Ήλιος που βλέπετε δεν είναι ακριβώς όπως τον ξέρετε στη γη. Οι φλόγες του είναι δροσερές και υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που περιμένει να τον ανακαλύψετε, αν είστε αρκετά θαρραλέοι ώστε να μπείτε στην καρδιά του. Εδώ βρίσκεται η αίθουσα της Δημιουργίας. Η πρώτη μας επίσκεψη θα είναι σύντομη».

Και μ’ αυτά τα λόγια, ο Μέτατρον και ο Ουριήλ προχωρούν στο κέντρο της χρυσαφένιας - πορτοκαλί σφαίρας και τα καινούρια χρυσά φτερά μας, που βρίσκονται πάντα εκεί που είναι η καρδιά μας, βιάζονται να τους ακολουθήσουν.

Όσο πλησιάζουμε, βλέπουμε αμέτρητους αγγέλους με τα χρώματα του Ήλιου να κυκλοφορούν παντού. Είναι όλοι πολύ απασχολημένοι και δραστήριοι αλλά παντού επικρατεί γαλήνη και αρμονία και ανείπωτη χαρά. Όσο περισσότερο προχωρούμε στο κέντρο της σφαίρας και απομακρυνόμαστε από την έντονη δραστηριότητα της επιφάνειας, τόσο περισσότερη ησυχία και γαλήνη επικρατεί. Τελικά, φτάνουμε σε μια μεγάλη χρυσαφένια πύλη. Οι δυο λαμπεροί άγγελοι που στέκονται δεξιά κι αριστερά, μας αναγνωρίζουν και ανοίγουν την πόρτα διάπλατα.

Στο κέντρο της αίθουσας, υπάρχουν δύο όμορφες καρέκλες και στη μια από αυτές βρίσκεται καθισμένη μια λαμπερή παρουσία. Ένας άγγελος τόσο φωτεινός που δεν μπορούμε να δούμε τίποτε άλλο, παρά μόνο τη λευκή του λάμψη. Η άλλη θέση είναι άδεια.

Ο Μέτατρον στέκεται μπροστά μας και μας κοιτά βαθιά στα μάτια. Και μέσα σε μια στιγμή καταλαβαίνουμε ότι γνωρίζουμε πολύ καλά τι θέλουμε και ότι είμαστε έτοιμοι να το κάνουμε. Είμαστε έτοιμοι να περπατήσουμε μόνοι προς το κέντρο της μεγάλης αίθουσας και να καθίσουμε δίπλα σ’ αυτόν τον λευκό άγγελο, που δεν είναι άλλος από τον ανώτερο εαυτό μας. Είναι η πλευρά του εαυτού μας που βρίσκεται στην αγκαλιά του Θεού.

«Και έτσι είναι» μας λένε σιγανά ο Μέτατρον και ο Ουριήλ, και κάνουν μερικά βήματα στο πλάι αφήνοντας να φανεί ο διάδρομος προς το κέντρο της μεγάλης αίθουσας.

Η στιγμή αυτή είναι πολύ επίσημη, γεμάτη ιεροπρέπεια. Η αίθουσα είναι ήσυχη και φαίνεται άδεια αλλά είμαστε σχεδόν βέβαιοι ότι είναι γεμάτη ζωή. Νιώθουμε χιλιάδες αόρατες παρουσίες που μας κοιτούν με απόλυτο σεβασμό κι αγάπη, περιμένοντας να περπατήσουμε μέχρι το όμορφο κάθισμα που είναι έτοιμο από καιρό για μας. Τώρα το κάθισμα δίπλα στη Λευκή Παρουσία, μοιάζει με ανοιχτή αγκαλιά.

Κάνουμε και τα τελευταία βήματα και καθόμαστε δίπλα στον αστραφτερό Λευκό Άγγελο. Το φως του απλώνεται και μας αγκαλιάζει μέχρι που γινόμαστε ένα. Νιώθουμε το φως του να κυλά στις φλέβες μας και να τρυπώνει σε όλα τα κύτταρά μας.

Μέσα από αυτό το καινούριο φως, η Αίθουσα της Δημιουργίας φαντάζει τελείως διαφορετική. Εκεί που πριν δεν βλέπαμε τίποτε, εμφανίζονται χιλιάδες παρουσίες, άγγελοι πρόθυμοι να δημιουργήσουν μαζί μας ό,τι επιθυμεί η καρδιά μας! Στα πρόσωπά τους, βλέπουμε όλους τους αγγέλους της ζωής μας. Τη μαμά, τον μπαμπά, τις θείες και τα εξαδέλφια μας. Βλέπουμε τους φίλους και τους συμμαθητές μας από το σχολείο, τους δασκάλους και όλους τους περαστικούς που έχουμε συναντήσει ποτέ στον δρόμο. Βλέπουμε τον γείτονα που μας μαλώνει όταν παίζουμε μπάλα μπροστά στην πόρτα του σπιτιού του κι εκείνο το παιδί της μεγαλύτερης τάξης που μας σπρώχνει κάθε φορά που συναντιόμαστε Βλέπουμε τον φύλακα άγγελό μας και, ακόμα, τη γιαγιά του φίλου μας ,που έφυγε στον ουρανό λίγους μήνες πριν, αυτή που μας αγκάλιαζε και μας κέρναγε ζαχαρωτά, κάθε φορά που χτυπούσαμε την πόρτα της.. Βλέπουμε τους αγγέλους της θάλασσας και του ανέμου, τους αγγέλους του δάσους και των ζώων.. Όλα όσα υπάρχουν βρίσκονται σ’ αυτήν την αίθουσα και μας κοιτούν με αγάπη.

«Λοιπόν, τι θα θέλατε να δημιουργήσουμε μαζί;» μας ρωτούν. «Είμαστε όλοι στη διάθεσή σας. Εδώ οι άγγελοι της γης δημιουργούν μαζί με τους αγγέλους του ουρανού».

Τόσο φως, τόση ζωή….και όλη αυτή η βαθειά αγάπη…..νιώθουμε λίγο σαστισμένοι. Ποιος περίμενε ότι θα βλέπαμε όλο αυτόν τον κόσμο σε τούτο το ταξίδι!

Η καρδιά μας χτυπά δυνατά. Σκύβουμε να την αφουγκραστούμε και τη νιώθουμε να λέει «θέλω να θυμηθώ, θέλω να καταλάβω».

«Και έτσι είναι» μας λένε σιγανά όλοι μαζί, που φαίνεται ότι άκουσαν πολύ καθαρά όσα μας ψιθύρισε η καρδιά μας.

«Θα συνδημιουργήσω μαζί σου όλα αυτά που θα σε βοηθήσουν να θυμηθείς και να καταλάβεις ποιος και ποια είσαι», συνεχίζει να λέει αυτό το υπέροχο Ον που είναι Όλα Όσα Υπάρχουν και μας κρατά απαλά στην αγκαλιά του.

Τα μάτια μας γεμίζουν δάκρυα όσο η καρδιά μας απολαμβάνει τη ζεστασιά της αγάπης του Ενός που είναι Όλα Όσα Υπάρχουν.

Ο Ουριήλ και ο Μέτατρον έχουν πλησιάσει περισσότερο και τώρα στέκονται δεξιά κι αριστερά μας, στο κέντρο της αίθουσας,

«Αφού λοιπόν ζήτησες να θυμηθείς, ήρθε η ώρα να δεις κάτι ακόμα» λένε, δείχνοντάς μας κάτι πίσω από την πλάτη μας.

Γυρίζουμε και κοιτούμε. Στην αρχή μοιάζουν όλα ίδια με πριν, αλλά όσο περνά η ώρα αρχίζουμε να διακρίνουμε ένα πέπλο διάφανο, φτιαγμένο από χρυσαφένιο άνεμο, να αναδεύεται απαλά.

«Ήρθε η ώρα να δεις την αλήθεια, λέει ο Μέτατρον. Άπλωσε τα χέρια σου μπροστά και πέρνα μέσα από το πέπλο. Θα είσαι ασφαλής.»

Κι εμείς απλώνουμε τα χέρια και τα νιώθουμε σιγά σιγά να διαπερνούν το πέπλο από χρυσαφένιο άνεμο. Κάνουμε μερικά βήματα μπροστά και………..

Βρίσκουμε τον εαυτό μας να στέκεται στο απόλυτο σκοτάδι, μπροστά σε μια απέραντη, άμορφη Παρουσία. Τίποτε δεν φαίνεται, τίποτε δεν ακούγεται, παρά μόνο η καρδιά μας που μας λέει ότι εδώ είναι η απεριόριστη ζωή.

«Είναι το πάθος για Ζωή, μας διορθώνει μια απαλή φωνή. Τώρα άφησε να ξεπλυθεί από πάνω σου το φως, να φύγει όλο, όπως το χρώμα που ξεπλένεται απ’ τη βροχή».

«Να διώξω το φως; σκεφτόμαστε. Μα μου πήρε τόσο χρόνο να μάθω να δουλεύω με το φως! Νιώθω ασφαλής στο φως!»

Ωστόσο, μας δίνει κουράγιο η ανάμνηση της αγαπημένης μορφής του Μέτατρον, όταν μας έλεγε ότι θα είμαστε ασφαλείς, Κι έτσι, δηλώνουμε την πρόθεσή μας στο σύμπαν να επιτρέψουμε να φύγει από πάνω μας όλο το φως και το βλέπουμε σιγά – σιγά να ξεπλένεται μέχρι που χάνεται κάθε ίχνος του.

«Κι εγώ; Πού είμαι εγώ;» αναρωτιόμαστε αφού έχουμε μείνει κι εμείς πια χωρίς μορφή.

«Τώρα διαλύθηκε όλη η πλάνη» μας λέει και πάλι η απέραντη άμορφη Παρουσία. Τώρα είσαι ο εαυτός σου. Τώρα είσαι εσύ.»

Νιώθουμε ανάλαφροι κι ελεύθεροι, πραγματικά ελεύθεροι, να κολυμπάμε σε μια απέραντη θάλασσα αγάπης. Είμαστε τόσο ευτυχισμένοι για το δώρο της ζωής! Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, εδώ, στην αγκαλιά αυτής της απέραντης άμορφης παρουσίας, νιώθουμε πόσο όμορφη είναι η ζωή. Πόσο υπέροχο είναι να μπορούμε να παίζουμε με το φως του Ήλιου, να αλλάζουμε κάθε τόσο τις χρωματιστές μας φορεσιές και να χαιρόμαστε τις μελωδίες και τις ευωδιές της Γης! Είναι τόσο θαυμάσιο να είσαι ζωντανός και να δημιουργείς!

Με πολύ βιασύνη και χαρά ορμάμε και πάλι στην άλλη πλευρά του πέπλου, εκεί που μας περιμένει όλη η Δημιουργία!

Ο Μέτατρον και ο Ουριήλ, μαζί με όλους τους υπόλοιπους αγγέλους της ζωής μας βρίσκονται εκεί και χαίρονται με τη νέα μας επίγνωση.

Ο Μέτατρον, σκύβει προς το μέρος μας.

«Εκ μέρους του Ενός που είναι Όλα Όσα Υπάρχουν, σας προσφέρω αυτό το δώρο» λέει και καρφιτσώνει στο πέτο μας τον Ήλιο. Ένα φλογερό, ζωντανό Ήλιο που γίνεται ένα με την καρδιά μας .

Αφήνουμε το φως και τη ζεστασιά του να κυλήσουν σε όλο μας το σώμα, να μας αγκαλιάσουν και να συντονίσουν όλη μας την ύπαρξη. Νιώθουμε την παιχνιδιάρικη ενέργεια του Ήλιου να μας γαργαλάει παντού καθώς μας διαπερνά, μέχρι που γινόμαστε ολόκληροι μια ζωντανή φλόγα.

Εμείς, ο Μέτατρον, ο Ουριήλ και όλοι οι άγγελοι της ζωής μας, όλοι εμείς που στεκόμαστε στην καρδιά όλων όσων υπάρχουν, γινόμαστε Ένα με τον Ήλιο, που λάμπει στο πέτο μας αγκαλιάζοντας όλη τη Γη.

Τώρα, ακούμε την καρδιά μας να σιγοτραγουδά «ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ» και να αντηχεί στις καρδιές όλων όσων υπάρχουν.

«Εγώ Είμαι» λέει η καρδιά μας κι ένα περιστέρι ανοίγει τα φτερά του στον γαλάζιο ουρανό.

«Εγώ Είμαι» λέει η καρδιά μας και τα γυαλιστερά φύλλα της νεραντζιάς έξω απ’ το παράθυρό μας γίνονται σμαραγδένια κάτω από τις ακτίνες του Ήλιου, αντανακλώντας το φως και τη ζεστασιά του.

«Εγώ Είμαι» λέει η καρδιά μας και μια χρυσαφένια ακτίνα ξεμυτίζει από το μαγικό χρυσό κουτάκι, γλιστράει ανάμεσα από τα πόδια μας κι αφού τρυπώσει βαθιά στη γη αναδεύοντας το χώμα, πηγαίνει να χαιρετήσει τα βουνά, τα δάση, τα ποτάμια.

Και η ευωδιά του φρέσκου χώματος ξυπνάει το μικρό μας αγγελάκι που έρχεται δίπλα μας όλο περιέργεια, θέλοντας να ψαχουλέψει και να τακτοποιήσει τα όμορφα δώρα μας από τη χώρα του Ήλιου.