Η αρχική Usui Reiki Ryoho

[Version 1.00 Copyright © 2011 James Deacon, Master Level Reiki Healing Facilitator, http://www.aetw.org]

Τόσοι πολλοί και διαφορετικοί άνθρωποι έχουν τόσες πολλές πεποιθήσεις ως προς το τι συνεπάγεται Η αρχικό Usui Ρέικι Ryoho. Πιθανόν οι περισσότεροι από εμάς να γνωρίζουμε το ατέλειωτο φάσμα πνευματικών πρακτικών πνευματικής ανάπτυξης, τεχνικών αίσθησης της ενέργειας, ασκήσεων αναπνοής και οραματισμού, θεραπευτικών μεθόδων, κ.λπ, κ.λπ. οι οποίες, σύμφωνα με τη μια και την άλλη έγκυρη πηγή, υπήρξαν ζωτικά στοιχεία ΤΗΣ Αρχικής Usui Ρέικι Ryoho. Ωστόσο, θα ήθελα να προσφέρω μια άλλη αντίληψη (και ναι, μάλλον εξαρτάται από το ποια «Ιστορία του Ρέικι» δέχεστε). Μπορούμε ίσως να πούμε ότι η ΑΛΗΘΙΝΗ Αρχική Usui Ρέικι Ryoho δεν περιελάμβανε:

Ούτε Πιστοποιητικά

Ούτε Επίπεδα εκπαίδευσης

Ούτε «Θεραπευτικές Οδηγίες»

Ούτε Αρχές του Ρέικι

Ούτε Hatsurei ho

Ούτε Joshin Kokyu ho

Ούτε Byosen Reikan ho

Ούτε Reiji ho

Ούτε Nentatsu ho

Ούτε Θέσεις Χεριών

Ούτε Reiju

Ούτε Kotodama

Ούτε Σύμβολα

Ούτε Jumon κτλ….

Ότι μάλλον, περιελάμβανε απλά έναν αδύνατο, αναμαλλιασμένο, πεινασμένο άνθρωπο, καθισμένο στο χώμα στην πλαγιά ενός βουνού, με το σώμα του ίσως να κινείται ελαφρώς εμπρός – πίσω και τα χέρια του – που ακτινοβολούσαν από το δώρο του ‘Ρέικι’ που μόλις ξύπνησε - να σχηματίζουν ενστικτωδώς κούπα γύρω από ένα τραυματισμένο δάκτυλο, με εστιασμένο νου, να αναπνέει μέσω του πόνου μέχρι το αίμα να σταματήσει να ρέει και η πληγή, σαν από θαύμα, να αρχίσει να θεραπεύεται…

«ΙΑΠΩΝΙΚΟ» ΡΕΙΚΙ: Αγνότερο / Πλησιέστερο στην Πηγή από ότι το «Δυτικό» Ρέικι;

Νιώθω ότι είναι ενδιαφέρον το πώς αυτό που ονομάζουμε «Ιαπωνικό» Ρέικι θεωρείται ευρέως ως ‘καθαρότερο’ ή ‘πιο κοντά στην πηγή’ από το αποκαλούμενο «Δυτικό Ρέικι».

Όμως, αν ρίξουμε μια ματιά στις διάφορες πρωτογενείς «Ιαπωνικές» εκφράσεις αυτής της τέχνης όπως το Βόρτεξ Ρέικι, το Ρέιντο Ρέικι, το Τζεντάι Ρέικι Χο, το Κόμυο Ρέικι Καϊ, το Τζίκιντεν Ρέικι, κ.τ.λ. – δεν μπορούμε παρά να δούμε ότι ενώ αρχικά προήλθαν από την ίδια πηγή, αυτά τα «Ιαπωνικά» στυλ –ακριβώς όπως συμβαίνει με το «Δυτικό Ρέικι»- έχουν, συν τω χρόνω, εξελιχθεί και αναπτυχθεί με διαφορετικούς τρόπους και υποβλήθηκαν συχνά σε διάφορες εξωτερικές επιρροές, σε διάφορες περιπτώσεις:

• υιοθετώντας πρακτικές από πηγές που δεν σχετίζονταν με το Ρέικι, αναπτύσσοντας διαφορετικές αντιλήψεις αναφορικά με τον πρωταρχικό βασικό σκοπό της πρακτικής του Ρέικι,

• τροποποιώντας τη μορφή των συμβόλων, εξελίσσοντας διάφορες εκδοχές των ονομάτων των συμβόλων ή/και του jumon,

• προσθέτοντας νέα σύμβολα, σε μερικές περιπτώσεις,

• αλλάζοντας το επίπεδο στο οποίο δίνονται τα σύμβολα,

• αναμιγνύοντας στοιχεία από διαφορετικά προϋπάρχοντα στυλ Ρέικι,

• εξελίσσοντας διάφορες εκδοχές της διαδικασίας συντονισμού ή riju, σε μερικές περιπτώσεις έχοντας αρκετά διαφορετικές εκδοχές της διαδικασίας για διαφορετικούς σκοπούς,

• εξελίσσοντας διαφορετικές αντιλήψεις αναφορικά με το σκοπό και τη χρήση συγκεκριμένων συμβόλων,

• αλλάζοντας τον αριθμό των επιπέδων του εκπαιδευτικού πλαισίου, και επίσης το περιεχόμενο της εκπαίδευσης σε κάθε επίπεδο,

• τροποποιώντας τη μορφή της διδασκαλίας,

και η λίστα συνεχίζεται…

Τότε, τι είναι αυτό που προκαλεί τη φαινομενικά ευρεία τάση της Κοινότητας του Ρέικι να δέχεται περισσότερο τις αλλαγές και τις εξελίξεις που έλαβαν χώρα στο «Ιαπωνικό» Ρέικι, ενώ στυλιτεύει παρόμοιες αλλαγές και εξελίξεις που συνέβησαν στο «Δυτικό» Ρέικι; Θα μπορούσε να είναι απλά ότι έχει θαμπωθεί από τη διαφημιστική εκστρατεία…

«Μπορούν να σηκωθούν όρθιες παρακαλώ οι αληθινές διδασκαλίες Ρέικι του ‘στυλ Χαγιάσι’;»

[Copyright © 2011 James Deacon ]

Αποτελεί κοινή διδασκαλία πολλών υποστηρικτών του «Ιαπωνικού στυλ» Ρέικι, ότι επειδή υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στο σύγχρονο Ιαπωνικό στυλ Ρέικι ‘Τζίκιντεν’ {Jikiden} (που ιδρύθηκε από την κ. Τσιγιόκο Γιαμαγκούτσι {Chiyoko Yamaguchi} και στο ‘Ουσούι Σίκι Ρυόχο’ {Usui Shiki Ryoho} στυλ του Ρέικι (όπως ασκήθηκε και διδάχτηκε από την Τακάτα-σενσέι για μια περίοδο μεγαλύτερη των 40 χρόνων) - η οποία είναι η Ουσούι Σίκι Ρυόχο που στην πραγματικότητα διδάχτηκε από τον Χαγιάσι-σενσέι {Hayashi-sensei: o Chuhiro Hayashi ήταν sensei, δηλ. δάσκαλος} στα τέλη της δεκαετίας του 1930 – η Χαβάγιο Τακάτα {Hawayo Takata} θα πρέπει να έχει κάνει αλλαγές στο σύστημα.

Φυσικά αυτό δεν είναι πέρα από τα όρια του πιθανού.

Αλλά δεν είναι η μόνη πιθανότητα.

Και ναι, ένα – δύο άτομα έχουν επισημάνει το γεγονός ότι ο Χαγιάσι-σενσέι προφανώς ονόμασε τον οργανισμό του «Hayashi Reiki Kenkyukai (Εταιρεία Έρευνας Ρέικι Χαγιάσι) και προτείνουν ότι ίσως οι διαφορές οφείλονται ουσιαστικά στον ίδιο τον Χαγιάσι-σενσέι – ότι, ως μέρος των ερευνών του, το τι και το πώς δίδασκε, εξελίχθηκε με το χρόνο σε νέες μορφές.

Ναι, άλλοι έχουν προτείνει ότι η Χαβάγιο Τακάτα δεν έλαβε τη ‘σωστή’ εκπαίδευση επειδή ήταν μία Nisei (ένα άτομο με Γιαπωνέζικο αίμα αλλά γεννημένο στο εξωτερικό – και ως εκ τούτου, κάποιοι δεν τη θεωρούσαν καθαρή Γιαπωνέζα).

Ωστόσο μέχρι σήμερα, λίγοι φαίνεται ότι ήταν πρόθυμοι να λάβουν υπόψη την πιθανότητα να είναι οι διδασκαλίες του Τζίκιντεν και όχι του Ουσούι Σίκι Ρυόχο αυτές που έχουν αποκλίνει πραγματικά από όσα δίδαξε ο Χαγιάσι-σενσέι στα τέλη της δεκαετίας του 1930. Νιώθω ότι είναι σημαντικό να θυμηθούμε ότι η Χαβάγιο Τακάτα του Ουσούι Σίκι Ρυόχο διδάχτηκε το Ρέικι πριν από την κ. Τσιγιόκο Γιαμαγκούτσι του Τζίκιντεν. Στην πραγματικότητα, όταν η Τσιγιόκο Γιαμαγκούτσι βρισκόταν στην πρώτη τάξη του Ρέικι, η Χαβάγιο Τακάτα ήταν ήδη πλήρως εκπαιδευμένη και πιστοποιημένη ‘Μάστερ’ και ασκούσε ήδη το Ρέικι για περίπου 2,5 χρόνια.

Επίσης, αντίθετα από την κατάρτιση της κ. Γιαμαγκούτσι, η κατάρτιση της Χαβάγιο Τακάτα με τον Χαγιάσι-σενσέι πήρε τη μορφή μιας εκτεταμένης μαθητείας, πλήρους απασχόλησης.

Το 1935, η Χαβάγιο Τακάτα ταξίδεψε στην Ιαπωνία για να ενημερώσει τους γονείς της για το θάνατο μίας από τις αδελφές της στη Χαβάη (φέρνοντας επίσης τις στάχτες του δικού της νεκρού συζύγου για να ενταφιαστούν στο Κυότο).

Αφού για αρκετούς μήνες λάμβανε καθημερινές θεραπείες Ρέικι στο ιατρείο του Χαγιάσι, θεραπεύτηκε από έναν αριθμό σοβαρών προβλημάτων υγείας –κάτι που από μόνο του θα της είχε προσφέρει μια πολύ βαθιά σύνδεση με το Ρέικι. Κατόπιν, με πολύ μεγάλη προσπάθεια, κατάφερε να πείσει τον Χαγιάσι-σενσέι να τη δεχτεί ως μαθήτρια.

Έχοντας περάσει από την τετραήμερη εισαγωγική κατάρτιση και τις μυήσεις του 1^ου Επιπέδου, η Χαβάγιο Τακάτα είχε το προνόμιο να της προσφερθεί μαθητεία και πρακτική άσκηση διάρκειας ενός έτους.

Εργάστηκε δίπλα στον Χαγιάσι-σενσέι, στη γυναίκα του Τσίε, και σε ένα μικρό αριθμό άλλων επίλεκτων μαθητών στο ιατρείο του Χαγιάσι τα πρωινά, και έβγαινε για ‘επισκέψεις κατ’ οίκον’ (μερικές φορές συνοδευόμενη από τον Χαγιάσι-σενσέι, άλλες φορές μόνη) τα απογεύματα. Αυτή ήταν η καθημερινή ρουτίνα αυτών των μαθητών: μάθαιναν από τον Χαγιάσι-σενσέι, ο ένας από τον άλλον και από την άμεση εμπειρία της θεραπείας των πολλών και ποικίλων καταστάσεων που οδηγούσαν τους ανθρώπους στο ιατρείο.

Αυτό το διάστημα, όχι μόνο είχε εργαστεί σε καθημερινή βάση με τον δάσκαλό της αλλά μετά από μερικούς μήνες είχε την τιμή να την καλωσορίσουν στο σπίτι του Χαγιάσι. Για έναν μαθητή, το να προσκληθεί να ζήσει με αυτόν τον τρόπο με τον δάσκαλο, ως μέλος της οικογένειάς του, είναι κάτι που έχει ιδιαίτερη σημασία – ειδικά για τους Ιάπωνες της «παλιάς σχολής» (ένα ακριβές γεγονός που φαίνεται είτε να έχει διαφύγει είτε να έχει πολύ βολικά παραβλεφθεί από εκείνους που επιδιώκουν να προωθήσουν την «ανωτερότητα» διαφόρων «Ιαπωνικών» στυλ Ρέικι, ακολουθώντας τη γενεαλογία τους προς πίσω μέσω του Χαγιάσι-σενσέι) και θα το δούμε στη συνέχεια.

Με τον καιρό, επετράπη στη Χαβάγιο Τακάτα να περάσει από την κατάρτιση και τις μυήσεις που συνιστούσαν την είσοδο στο 2^ο επίπεδο και όταν έγινε αυτό, συνέχισε στην επόμενη φάση της μαθητείας της.

Αρκετούς μήνες αργότερα, πριν από την επιστροφή της στη Χαβάη το 1937, τόσο αυτή όσο και η σύζυγος του Χαγιάσι-σενσέι, Τσίε, έλαβαν τη μύση του επιπέδου Master.

Αργότερα τον ίδιο χρόνο, ο Χαγιάσι-σενσέι ταξίδεψε στη Χαβάη, όπου συνόδευσε τη Χαβάγιο Τακάτα σε μία περιοδεία ομιλιών με σκοπό την προώθηση της τέχνης της Ρέικι Ryoho.

Μόλις πριν επιστρέψει στην Ιαπωνία στα τέλη του Φεβρουαρίου 1938, ο Χαγιάσι-σενσέι υπέγραψε ένα Πιστοποιητικό ‘ενώπιον Συμβολαιογράφου’ επιβεβαιώνοντας τη θέση της Τακάτα-σενσέι ως Ρέικι Master.

Και, αντίθετα από κάποιους μετέπειτα ισχυρισμούς ότι η Τακάτα-σενσέι, λόγω του ότι ήταν γυναίκα και Nisei (ένα άτομο Γιαπωνέζικού αίματος αλλά γεννημένη στο εξωτερικό – και ως εκ τούτου δεν θεωρούνταν καθαρή Γιαπωνέζα) δεν είχε λάβει πλήρη εκπαίδευση – το συμβολαιογραφικό πιστοποιητικό αναγνωρίζει επίσης ξεκάθαρα ότι η Τακάτα-σενσέι ήταν «μία από τους δεκατρείς πλήρως καταρτισμένους ως Μasters του επαγγέλματος.

Μόνο μετά από όλο αυτό, κατά την επιστροφή του Χαγιάσι-σενσέι στην Ιαπωνία, λέγεται ότι ταξίδεψε στο Ντάισότζι, στα βόρεια της Ιαπωνίας, για να δώσει το σύντομο εκπαιδευτικό σεμινάριο με το οποίο ξεκίνησε το ταξίδι της με το Ρέικι η Τσιγιόκο Γιαμαγκούτσι.

Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, η Χαβάγιο Τακάτα είχε γίνει ευπρόσδεκτη στο σπίτι του Χαγιάσι. Τώρα, για τα «δυτικά» μυαλά, λίγη σημασία έχει αυτό το γεγονός (εκτός ίσως από τη φευγαλέα σκέψη ότι οι Χαγιάσι είχαν την ευγένεια να της δώσουν ένα μέρος για να μείνει). Και, παρόμοια, ακόμα και όταν η ίδια μίλησε για την υποδοχή της στο σπίτι του Χαγιάσι, όταν εξιστορούσε πληροφορίες για αυτή την περίοδο της ζωής της, εκτός από το να εκφράζει την ευγνωμοσύνη της για τους Χαγιάσι, η ίδια η Χαβάγιο Τακάτα δεν κόμπαζε γι’ αυτό - ακόμα και αν στην Ιαπωνική κουλτούρα, το να προσκληθεί ένας μαθητής να ζήσει ως μέλος της οικογένειας του δασκάλου του (άσχετα από τη φύση του αντικειμένου που σπούδαζε), θεωρούνταν από παλιά εξαιρετικά σημαντικό.

Είναι μεγάλη τιμή – κάτι που παραχωρείται συνήθως σε μαθητές που εμφανίζουν υψηλά επίπεδα δυναμικού.

Το να προσκληθούν να ζήσουν με τον δάσκαλό τους με αυτόν τον τρόπο, σημαίνει να γίνουν Ουτσι-ντέσι (Uchi-deshi). Ένας Ουτσι-ντέσι (που σημαίνει κυριολεκτικά ‘εσωτερικός μαθητευόμενος’) είναι ένας εσωτερικός μαθητής που λαμβάνει ιδιαίτερη εκπαίδευση – συχνά με την εστίαση στο να γίνει ο διάδοχος του δασκάλου του. Ένας Ουτσι-ντέσι έχει πολύ μεγαλύτερο βαθμό επαφής με τον δάσκαλό του απ’ ότι είναι δυνατό για τους άλλους μαθητές.

Παραδοσιακά, ο δάσκαλος πρόσφερε την ευκαιρία να γίνουν Ουτσι-ντέσι μόνο στους μαθητές που θεωρούσε ότι είναι πολύ αφοσιωμένοι στην εξέλιξή τους πάνω στη συγκεκριμένη τέχνη.

Έχει ειπωθεί ότι η ζωή ως Ουτσι-ντέσι μπορεί να είναι δύσκολη (για παράδειγμα, ο Ουτσι-ντέσι πρέπει συχνά να ανέχεται τη βιαιότητα άλλων μαθητών που ζηλεύουν τη θέση του*), όμως η ζωή ως Ουτσι-ντέσι μπορεί να έχει επίσης πολλές ανταμοιβές, καθώς πιστεύεται ότι μόνο μέσω της καθημερινής συναναστροφής με τον δάσκαλό του, μπορεί ο μαθητής να φτάσει πραγματικά πέρα από τα τεχνικά θέματα της τέχνης και να μάθει τη βαθύτερη ουσία της. (Έτσι, ο όρος Ουτσι-ντέσι μπορεί επίσης να κατανοηθεί με την έννοια του «μαθητή της εσωτερικής διδασκαλίας»).

Και έτσι, η Χαβάγιο Τακάτα είχε γίνει Ουτσι-ντέσι με κάθε τρόπο και με κάθε έννοια:

• Όχι μόνο εργαζόμενη μέρα με την ημέρα στην κλινική μαζί με τον Χαγιάσι-σενσέι και με άλλους επίλεκτους μαθητές, αλλά επίσης ζώντας στο σπίτι του Χαγιάσι, ‘αναπνέοντας τον ίδιο αέρα’, σε μια σχεδόν διαρκή επαφή με τον δάσκαλό της: παρακολουθώντας πώς ζούσε τη ζωή του, πώς αντιμετώπιζε τις διάφορες καταστάσεις, πώς αλληλεπιδρούσε με τους άλλους.

• αντιμετωπίζοντας αμέτρητες περιπτώσεις που της έδιναν την ευκαιρία της μάθησης: ένα σχόλιο εδώ, μια ερώτηση εκεί, μια ώθηση για να βρει τη δική της απάντηση σε ένα πρόβλημα ή θεραπευτικό ζήτημα, μια απλή συνομιλία –το περιεχόμενο φαινομενικά ασήμαντο εκείνη τη στιγμή- που η αληθινή σημασία και αξία της θα κατανοούνταν ίσως μήνες ή και χρόνια αργότερα.

• ίσως δεχόμενη την πρόκληση να δει κάποιες καταστάσεις με μια νέα προοπτική – συχνά μαθαίνοντας μέσω της ‘ώσμωσης’, μια σταδιακή, συχνά ασυνείδητη διαδικασία αφομοίωσης ή απορρόφησης.

Σε ένα βαθμό, σχεδόν κάθε πτυχή της ζωής της θα είχε γίνει μέρος της διδασκαλίας.

Σε μία από τις σημειώσεις της στο ημερολόγιό της (Μάιος 1936) η Τακάτα-σενσέι γράφει:

«Αυτό που ήταν εξαιρετικά ευχάριστο ήταν ότι ο κύριος Χαγιάσι έκανε την παραχώρηση να μου απονείμει τα μυστικά του Σίνπι Ντεν (Shinpi Den)…” (δηλαδή του τρίτου Βαθμού).

Όμως, προφανώς, Χαβάγιο Τακάτα δεν ξεκίνησε την κατάρτισή της στο επίπεδο Μάστερ πριν από το 1937.

Έτσι είναι πολύ ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε ότι η Τακάτα-σενσέι το αναφέρει αυτό το 1936. Θα έμοιαζε να σημαίνει ότι, ακόμα και εκείνη την ημέρα, ο Χαγιάσι-σενσέι είχε ήδη αποφασίσει ότι η Χαβάγιο Τακάτα είχε τον σωστό ηθικό χαρακτήρα και εμφάνιζε την απαραίτητη κατανόηση, την ικανότητα και τις δεξιότητες ενός μαθητή που ήταν προορισμένος να μυηθεί και να εκπαιδευτεί ως Μάστερ.

[Πρέπει να θυμηθούμε ότι εκείνη την εποχή (αντίθετα από σήμερα) η μύηση και η εκπαίδευση στο επίπεδο του Μάστερ δεν προσφέρονταν αυτόματα σε κάθε μαθητή 2^ου επιπέδου.]

Έτσι, για να ανακεφαλαιώσουμε, αφού η Χαβάγιο Τακάτα πέρασε πρώτα αρκετούς μήνες εντατικής θεραπείας στο ιατρείο του Χαγιάσι:

• αγωνίστηκε σκληρά για να πείσει τον Χαγιάσι-σενσέι να τη δεχτεί ως μαθήτρια, αποδεικνύοντας την αποφασιστικότητά της και την αφοσίωσή της στην τέχνη που την είχε θεραπεύσει.

• της προσφέρθηκε εσωτερική μαθητεία / πρακτική άσκηση στο ιατρείο του Χαγιάσι, μαζί με άλλους επίλεκτους μαθητές.

• έγινε uchi deshi (‘εσωτερική μαθητευόμενη’)

• Έλαβε πλήρη πιστοποίηση Μάστερ απευθείας από τον Χαγιάσι-σενσέι.

• Και μόνο όταν είχε ζήσει, εκπαιδευτεί και εργαστεί χέρι – χέρι με τον δάσκαλό της για δύο χρόνια περίπου στην Ιαπωνία, της έκανε την τιμή ο δάσκαλός της να έρθει στη Χαβάη, όπου οι δυο τους ταξίδεψαν κάνοντας ομιλίες και επιδείξεις.

• Επίσης, είχε την εμπιστοσύνη του Χαγιάσι-σενσέι ότι ήταν άξια να γίνει η μοναδική αντιπρόσωπος του Ρέικι στις ΗΠΑ.

Από την άλλη πλευρά, η κυρία Γιαμαγκούτσι:

• Προφανώς έμαθε τα επίπεδα 1 και 2 από τον Χαγιάσι-σενσέι μέσα σε λίγες ημέρες, όταν αυτός επισκέφτηκε την πόλη της.

• Δεν της προσφέρθηκε εσωτερική διδασκαλία και πρακτική άσκηση εργαζόμενη υπό την επίβλεψη του Χαγιάσι-σενσέι.

• Δεν εργάστηκε σε καθημερινή βάση στο ιατρείο του Χαγιάσι.

• Δεν προσκλήθηκε από τον Χαγιάσι να ζήσει στο σπίτι του ως εσωτερική μαθήτρια.

• Δεν προσκλήθηκε να λάβει το βαθμό του Μαστερ απευθείας από τον Χαγιάσι-σενσέι.

• Και προφανώς μόνο αργότερα έμαθε να εκτελεί ρέιτζου (reiju) από τον θείο της Βασαμπούρο Σουγκάνο (Wasaburo Sugano), ο οποίος, όπως μας έχει ειπωθεί, είχε εκπαιδευτεί ως Μάστερ από τον Χαγιάσι-σενσέι…

Έτσι λοιπόν, νιώθω ότι πρέπει να θέσω το εξής ερώτημα:

«Ουσούι Σίκι Ρυόχο ή Τζίκιντεν – Χαβάγιο Τακάτα ή Τσιγιόκο Γιαμαγκούτσι - βασισμένα ξεκάθαρα στη φύση, την ποιότητα και το βάθος της εκπαίδευσης που έλαβαν αυτές οι δύο γυναίκες απευθείας από τον Χαγιάσι-σενσέι, ποιο από τα δύο στυλ θα αντανακλούσε πιο πιστά το σύστημα της Ρέικι Ρυόχο όπως διδάχτηκε από τον Χαγιάσι-σενσέι;»

Ύστερα πάλι, μήπως ο Χαγιάσι-σενσέι τροποποίησε το σύστημα του Ρέικι κάποια στιγμή μετά από την εκπαίδευση της Χαβάγιο Τακάτα, της συζύγου του Τσίε και πολλών άλλων μαθητών;

Ή ίσως ένιωσε την ανάγκη να διδάξει διαφορετικά πράγματα στους «εξωτερικούς μαθητές» (τόσο στο Τόκυο όσο και σε άλλες περιοχές της χώρας) από αυτά που δίδασκε στους μαθητές του στην κλινική; Ίσως ένιωσε, ακόμα, ότι το να συμπεριλάβει κάποιες επιπρόσθετες τεχνικές και πρακτικές θα τον βοηθούσε να συμπληρώσει την κατάρτιση εκείνων των μαθητών στους οποίους δεν μπορούσε να παρέχει μεγαλύτερη, καθημερινή, προσωπική, εις βάθος κατάρτιση;

Ή ίσως ήταν η κυρία Τσιγιόκο Γιαμαγκούτσι που με τον καιρό μετέβαλε αυτό που είχε διδαχτεί ώστε να ταιριάζει στις προσωπικές της προτιμήσεις; Για παράδειγμα, θα μπορούσαμε ίσως να βρούμε επιρροές στη διδασκαλία της προερχόμενες από τις επαφές της με μία από τις ομάδες που ασκούσαν μία εκδοχή της διδασκαλίας του Τζορέι {Johrei} του Μοκίτσι Οκάντα {Mokichi Okada};

Αντίθετα από τη Χαβάγιο Τακάτα που ήταν επαγγελματικά ενεργή πρακτικός του Ρέικι (και δασκάλα**) σε όλη της τη ζωή, η κ. Γιαμαγκούτσι εμφανίζεται να έχει ξεκινήσει να εργάζεται με το Ρέικι σε επαγγελματικό επίπεδο μόνο στα 1990.

Θα μπορούσε ίσως να είχε ξεχάσει πράγματα ή απλά να μην θυμόταν καλά μερικές λεπτομέρειες της σύντομης κατάρτισης που είχε λάβει από τον Χαγιάσι-σενσέι;

Ή ίσως οι διαφορές ανάμεσα σε αυτό που δίδασκε η Τσιγιόκο Γιαμαγκούτσι και αυτό που είχε μάθει η Χαβάγιο Τακάτα να οφείλονταν, τουλάχιστον εν μέρει, στην επιρροή του θείου της Τσιγιόκο, Βασαμπόρο Σουγκάνο – με τον οποίο είχε προφανώς μεγαλύτερη επαφή απ’ ό,τι με τον Χαγιάσι-σενσέι;

Και ναι, φυσικά και είναι πιθανόν η Χαβάγιο Τακάτα να έκανε επίσης κάποιες αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο δίδασκε και ασκούσε το Ρέικι, συν τω χρόνω.

Ωστόσο νιώθω ότι ο λόγος για τις διαφορές ανάμεσα στις διδασκαλίες του Τζίκιντεν Ρέικι και της Ουσούι Ρέικι Ρυόχο δεν είναι τόσο ‘σαφείς’ όσο θα ήθελαν να πιστεύουμε οι υποστηρικτές του ‘Ιαπωνικού στυλ’ Ρέικι.

__________

* και θα πρέπει να φανταστεί κανείς ότι αυτό θα μπορούσε να είναι ακόμα πιο δύσκολο αν ο Ουτσι-ντέσι ήταν γυναίκα και ταυτόχρονα Νισέι (ένα άτομο με Γιαπωνέζικο αίμα αλλά γεννημένο στο εξωτερικό – που κάποιοι το θεωρούσαν, κατά συνέπεια, μη καθαρό Ιάπωνα).

** αντίθετα από αυτό που επαναλαμβάνεται συχνά σε πολλά βιβλία και ιστοσελίδες, η Τακάτα-σενσέι δεν ξεκίνησε να διδάσκει Ρέικι τη δεκαετία του 1970. Είναι αλήθεια ότι ο πρώτος Ρέικι Master μυήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1970, ωστόσο γνωρίζουμε ότι είχε μυήσει αρκετούς μαθητές (συμπεριλαμβανομένης της αδελφής της και τουλάχιστον μιας γειτόνισσας) ενώ ζούσε o Χαγιάσι –sensei.

Σχετικά με την πηγή της ‘ενέργειας’ Ρέικι….

Όταν τη ρωτούσαν τι σημαίνει το ‘Ρέικι’, η Τακάτα-σενσέι συχνά έδινε μια πολύ απλουστευμένη απάντηση, πάνω στη γραμμή: Ρέι σημαίνει ‘Συμπαντική’ και Κι σημαίνει ‘Ενέργεια’.

Ωστόσο, όταν προσπαθούσε να μεταδώσει μια βαθύτερη κατανόηση του Ρέικι στους μαθητές της, η Τακάτα-σενσέι αναφέρονταν στο Ρέικι ως:

«…μια συμπαντική δύναμη από το Μεγάλο Θεϊκό Πνεύμα»

Αλλού το περιέγραφε ως:

«…μια κοσμική ενέργεια για τη θεραπεία των ασθενών…»

και ακόμα πιο συγκεκριμένα, ως:

«Δύναμη Θεού»

«Δεν συνδέεται με οποιαδήποτε ορατή υλική ύπαρξη», είπε,

«είναι μια αόρατη πνευματική δύναμη που ακτινοβολεί δόνηση και ανυψώνει τον άνθρωπο στην αρμονία. Αυτή η δύναμη είναι ακατανόητη για τον άνθρωπο, όμως ζωντανή ύπαρξη λαμβάνει τις ευλογίες της…».

Τώρα, φαίνεται ότι ακούγοντας την Τακάτα-σενσέι να μιλά για το Ρέικι ως μία «…συμπαντική δύναμη από το Μεγάλο Θεϊκό Πνεύμα» και «…μια κοσμική ενέργεια…», πολλοί από τους μαθητές της θεώρησαν ότι αυτό σήμαινε ότι το Ρέικι –ως μία ‘ενέργεια’- ήταν κάτι έξω από τον εαυτό τους: κάτι ‘εκεί έξω’ - πέρα από εμάς.

Κάτι που ‘διαυλίζουμε’ από ‘εκεί έξω’, παρά κάτι που βγαίνει από μέσα μας.

Και αυτή είναι η αντίληψη που αυτοί οι μαθητές πέρασαν στους δικούς τους μαθητές. Ωστόσο, η ιδέα του Ρέικι ως κάτι εξωτερικό είναι ίσως ένα μόνο μέρος της αλήθειας…

Σε μια εγγραφή του ημερολογίου της στις 10 Δεκεμβρίου 1935, η Τακάτα-σενσέι έγραψε ότι το Ρέικι είναι:

«…Ενέργεια μέσα στον εαυτό μας»

και επίσης ότι πρέπει

«…να διαλογιζόμαστε ώστε να αφήνουμε την ‘Ενέργεια’ να βγαίνει από μέσα.»

Αναφορικά με την «Ενέργεια» είπε:

«βρίσκεται στο κάτω μέρος του στομάχου, περίπου 2 ίντσες κάτω από τον αφαλό».

Μαθαίνοντάς το αυτό, πολλοί βιάστηκαν να φτάσουν στο συμπέρασμα ότι το Ρέικι πρέπει επομένως να είναι μία έκφραση της δικής μας, ενυπάρχουσας, εγγενούς, ‘αυτοδημιουργούμενης’ ή ‘προσωπικής’ ενέργειας. Όμως, απλά επειδή η ‘ενέργεια’ θεωρείται να βγαίνει από μέσα, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι ‘προσωπική ενέργεια’.

Σκεφτείτε για παράδειγμα, το φαινόμενο της Θεραπείας Τζορέι {Johrei ή Jyorei}: ο ‘ιδρυτής’, Μοκίτσι Οκάντα πίστευε ότι είχε λάβει την εξαγνιστική, θεραπευτική δύναμη Τζορέι

από την μποντισάτβα Κάννον. Σύμφωνα με τον Οκάντα (γνωστό στους οπαδούς του ως ‘Meishu Sama’), η Κάννον τοποθέτησε μία σφαίρα ή μπάλα χρυσού φωτός πάνω στο χάρα του,* και ήταν από αυτή την ακτινοβόλα πηγή μέσα στην κοιλιά του που προήλθε η δύναμη του Τζορέι.

Από το: «Οι Αρχές του Τζιορέι»:

«Η θεμελιώδης πηγή της ενέργειας του φωτός της Μπάλας θα βρεθεί στον πνευματικό κόσμο. Η Σφαίρα της Κάννον, διαρκώς και απεριόριστα αναπληρώνει τη δύναμή της με ακτίνες Θεϊκού Φωτός που κατευθύνονται σε μένα.» -Meishusama

Έτσι, ενώ το θεραπευτικό φως του Τζορέι προήλθε μέσα από το χάρα του Οκάντα (από ένα σημείο που μπορεί να περιγραφτεί ως «στο κάτω μέρος του στομάχου περίπου δύο ίντσες κάτω από τον αφαλό»), ο ίδιος ο Οκάντα δεν ήταν η απόλυτη πηγή αυτού του φωτός.

__________

* Λέγεται συχνά ότι η μύηση του Ρέικι καταλήγει στο «φύτεμα του σπόρου του φωτός» μέσα στον μαθητή (αν και η μύηση δεν συμπεριλαμβάνει απαραίτητα κάποιο σχετικό οραματισμό ή πρόθεση)…